αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
18 Ιανουαρίου 2017, 19:38
Μυστικό...


 

Όλοι σχεδόν κρύβουμε κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο μυστικό μέσα μας. Δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα κάτι το κακό ή προσβλητικό αλλά, απλά, κάτι που θα θέλαμε να κρατήσουμε μόνο για τον εαυτό μας, διατηρώντας αψεγάδιαστη την ομορφιά που έχει για εμάς…

Μυστικό! Τι όμορφη και ενδιαφέρουσα λέξη! Και τι δεν μπορεί να κρύβει μέσα της! Έκπληξη, γλυκιά αγωνία και προσμονή, κάτι που μπορεί να διεγείρει τη φαντασία, όπως ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο, τυλιγμένο σε όμορφο περιτύλιγμα, δεμένο με μεταξωτή κόκκινη κορδέλα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ανοιχτεί….

Ένα μυστικό μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και ως δείγμα ψυχικής ωριμότητας, μία ανάγκη να θέλουμε κρατήσουμε κάτι, που είναι όμορφο, μακριά από τα αδιάκριτα ή βέβηλα βλέμματα. Σε αντιδιαστολή με ένα μικρό παιδί, που λέει τα πάντα στους πάντες, ένα ώριμο ενήλικο άτομο μπορεί να προβλέψει πιθανές συνέπειες και να φιλτράρει το τι και σε ποιον βαθμό θα πρέπει περάσει προς τα έξω.

Εάν πρόκειται για κάτι που θεωρούμε πως θα αμαύρωνε την εικόνα μας στους άλλους ή θα προσέβαλε ανεπανόρθωτα κάποιο άτομο που εκτιμούμε, κτίζουμε τείχη γύρω από σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές ώστε ν΄αποφύγουμε επικριτικά σχόλια, ενδεχόμενη απόρριψη ή ακόμα και την κατακραυγή των άλλων…

Ήταν γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Δεν νύσταζα ακόμη και σκέφθηκα να βγάλω βόλτα το σκυλί της κόρης μου που μου το άφησε να το φροντίσω για λίγες μέρες καθώς η ίδια πήγε μια εκδρομή με τις φίλες της. Ήταν μια όμορφη και γλυκιά νύχτα, πριν από τα μεγάλα κρύα και, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα μπροστά στο μεγάλο κτίριο του Λυκείου της γειτονιάς μου, εκεί όπου βρίσκονταν παλαιότερα το δημοτικό σχολείο των παιδικών μου χρόνων…

Οι μνήμες άρχισαν να ξεχειλίζουν μέσα μου και, θέλοντας να διατηρήσω την επίγευση, αποφάσισα να κάνω το γύρο του κτιρίου που πίσω του βρίσκονταν ένα ήσυχο μισοσκότεινο δενδροφυτεμένο δρομάκι. Στρίβοντας τη γωνία για να βγω στο δρομάκι αυτό, είδα δύο νεανικές σιλουέτες να φιλιούνται κάτω από ένα δέντρο, στο πιο σκοτεινό του σημείο. Χαμογέλασα καθώς θυμήθηκα τα καρδιοχτύπια και τους έρωτες της εφηβικής μου ηλικίας σε μέρη απόμερα που συμπεριλάμβαναν και το δρομάκι αυτό…

Πλησιάζοντας, η έκπληξή μου ήταν κάτι περισσότερο από μεγάλη, όχι επειδή το νεανικό ζευγαράκι ήταν, τελικά, δύο κοπελίτσες, αλλά επειδή η μία από αυτές ήταν η κόρη πολύ καλού μου φίλου και παλιού γείτονα. Τις προσπέρασα, κάνοντας πως δεν τις πρόσεξα, όταν άκουσα μια κοριτσίστικη φωνή να φωνάζει χαμηλόφωνα το όνομά μου και επιφυλακτικά βήματα να πλησιάζουν προς το μέρος μου. Στράφηκα προς τα πίσω και η κοπελίτσα, η κόρη του φίλου μου, φθάνοντας μπροστά-μου μου λέει χαμηλόφωνα: «Μήπως, άθελά μου, σας έκανα να νιώσετε άσχημα;». Χωρίς να το καταλάβω και εντελώς αυθόρμητα και ειλικρινά της απάντησα: «Καθόλου, αντίθετα το βρήκα πολύ όμορφο και τρυφερό»…

Έκανε ένα βήμα ακόμα και, πιάνοντας με τα δυο της χέρια το δικό μου, μου ψέλλισε με μάτια βουρκωμένα: «Σας ευχαριστώ πολύ», πριν χαθεί μέσα στη νύχτα…


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (18.01.2017)
Να, αυτά είναι... κατάλαβες;

Και διαβάζοντας, νομίζει κανείς ότι πλησιάζοντας, θα σου έλεγε με ύφος παρακλητικό, να μην πεις τίποτα στον πατέρα της...

Ψάχνω να βρω λέξεις να περιγράψω αυτό που συνέβη, αλλά τελικά δεν χρειάζονται πολλές. Μία θα γράψω μόνο. Αυτή που ήρθε αυθόρμητα και στάθηκε στην άκρη της γλώσσας μου.

Υπέροχο! Απλά υπέροχο!


Σχόλιο από sven (18.01.2017)

Γιώργο,

η τόσο γλυκιά και με συναισθαντικότητα προς το πρόσωπό μου αντίδραση αυτού του νέου κοριτσιού με "αιχμαλώτισε" και με βοήθησε να δω αυτό που είδα ως έχει, δηλαδή, ως μια πολύ όμορφη και τρυφερή στιγμή ενός νέου ζευγαριού, ασχέτως φύλου...

Καλό ξημέρωμα!!!


Σχόλιο από Kristalo (19.01.2017)
Έχω ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη
κανείς δεν το `χει μάθει και ποτέ δε θα το πω
να μείνει θέλω πάντα δικό μου, το μυστικό μου
αυτό το μυστικό το γλυκό μου, που τ’ αγαπώ

Έχω ένα μυστικό που όλα τα ομορφαίνει
και πρώτη μου φορά με πλημμυρίζει η χαρά

Έχω ένα μυστικό που στην καρδιά μου μέσα λάμπει
το ξέρουνε οι κάμποι, το `χει μάθει το βουνό
το τραγουδούν τη νύχτα στα κλώνια όλα τα αηδόνια
και το `χουν γράψει τα χελιδόνια στον ουρανό

Έχω ένα μυστικό που τη ζωή μου έχει αλλάξει
μα δεν το `χω σκοπό ποτέ μου να σάς το πω

Έχω ένα μυστικό που μες στα χείλη μου έχει μπλέξει
κι είναι μια λέξη μόνο, μια λεξούλα, μόνο μια
σαν έλθει η νύχτα η ξελογιάστρα τη γράφουν τ’ άστρα
κι όλο τη λένε μέσα στη γλάστρα τα γιασεμιά

Έχω ένα μυστικό που τη ζωή μου έχει αλλάξει
μα δεν το `χω σκοπό ποτέ μου να σάς το πω

:)))))))))))))))))) Πολυ καλησπέρα σου Σαββα!!!!!!


Σχόλιο από sven (19.01.2017)

Α ρε, Αναστασία,

ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Σκεφτόμενος για κάποιον κατάλληλο τίτλο και καταλήγοντας τελικά στο "Μυστικό...", μου ήρθε αυθόρμητα στο νου να γράψω, καθώς με παρέπεμψε η λέξη αυτή στη γνωστή ταινία της Αλίκης, "Έχω ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη"!!! Δεν το έκανα, όμως, γιατί θα παρέπεμπε σε κάτι πολύ πιο ανάλαφρο απ΄ότι είναι το θέμα του ποστ.

Απίστευτο!!! Μήπως είσαι...μάγισσα...;;;!!!

Καλό ξημέρωμα!!!



Σχόλιο από DemetresOpc (20.01.2017)
Αχ ρε Σβεν, έτσι θα έπρεπε να είναι ο κόσμος, γεμάτος κοριτσια που φιλιούνται, είτε από άλλα κορίτσια είτε απο αγόρια, είτε στα κρυφά είτε στα φανερά.

Όσο για τα μυστικά η αλήθεια είναι πως όσα λιγότερα μοιράζεσαι τόσο περισσότερη δύναμη κρατάς για πάρτι σου. Για αυτό και οι σιωπηλοί άνθρωποι εκπέμπουν μια γοητεία.
Βεβαια πολλές φορές γοτευόμαστε απ τους σιωπηλούς που δεν έχουν να πουν τίποτα επειδή τους μπερδεύουμε με αυτούς που βρισκουν μάταιο να πουν το οτιδήποτε.

Καλημέρες!!



Σχόλιο από Kristalo (20.01.2017)
Οι μάγισσες είναι στα παραμύθια. Αν πιστεύεις στα παραμύθια τότε μπορεί να είμαι μάγισσα και να βλέπω στην μαγική μου σφαίρα τι σκεφτεσαι! :))))))))) Όσο αφορά τα μυστικά υπάρχουν ένα σωρό γνωμικά και ρήσεις γι αυτά! Οι αρχαίοι Ελληνες ελεγαν: Ουδεν κρυπτόν υπό τον ήλιον, Τα πάντα εν οίκω μη εν δήμω, Κακά εν οίκω κρυπτε, Η μη ποιει το κρυπτόν ή μόνος ποιει. Επίσης υπάρχουν και πολλές παροιμίες του λαού μας. Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, Ο κόσμος το χει τούμπανο και αυτός κρυφό καμάρι, Μη το πεις του φίλου σου να μην το μάθει ο εχθρός σου, Μόνο το παπούτσι ξέρει ότι η κάλτσα είναι τρύπια! Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είπε: Τρεις μπορούν να κρατήσουν μυστικό. Αν οι δύο από αυτούς είναι πεθαμένοι, Μια Αγγλίδα ποιήτρια είπε πως η αγάπη σταματά να είναι ευχάριστη όταν πάψει να είναι μυστική. Εγώ λέω πως μυστικό είναι αυτό που φυλακίζεις εντός σου και δεν το ομολογεις ούτε στον εαυτό σου. Καλημερουδια άσπρα άσπρα και χιονιατα!


Σχόλιο από sven (20.01.2017)

Α ρε, Τζιμάκο, πάλι μας γλύκανες με τα μεστά σου λόγια!!!

"...Βέβαια, πολλές φορές, γοητευόμαστε απ΄τους σιωπηλούς, που δεν έχουν να πουν τίποτα, επειδή τους μπερδεύουμε με αυτούς που βρίσκουν μάταιο να πουν το οτιδήποτε"...!!!!!!!!!!!!

Πάρα πολύ εύστοχο και περιεκτικό!!!!!

Η φράση σου "...όσο λιγότερα μοιράζεσαι τόσο περισσότερη δύναμη κρατάς για πάρτη σου..." σηκώνει παααάρα πολύ συζήτηση γιατί, αν και ισχύει, εν μέρει, έχει πολλές άλλες παραμέτρους και αστερίσκους που θα ΄θελαν πολύ χρόνο για να αναπτυχθούν και να συζητηθούν. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να το τολμήσω ή να γράψω ξεχωριστό ποστάκι για το θέμα αυτό.

Να ΄χεις ένα πολύ όμορφο ΠΣΚ γεμάτο από σμάρια πεταλουδίτσες τρυφερά και παθιασμένα...φιλιά...!!!


Σχόλιο από sven (20.01.2017)

Αναστασία,

με τη μυστηριώδη ανατολίτικης αύρας προέλευση, κατάφερες, μέσα σε λίγες μόνο γραμμές, να μας ταξιδέψεις...ιστορικά στο χρόνο και στην ανθρώπινη σοφία. Παρόλ' αυτά, στο γνωμικό που στάθηκα, γιατί μου άρεσε πολύ και με έκανε να γελώ έως και τώρα είναι αυτό που λέει "Μόνο το παπούτσι ξέρει ότι η κάλτσα είναι τρύπια"!!!!

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!

Φοβεροοοοοοοοοό!!!!!

Καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που γράφεις πως, δηλαδή, "...μυστικό είναι αυτό που φυλακίζεις εντός σου και δεν το ομολογείς ούτε στον εαυτό σου..." καθώς "Μυστικό, που το ξέρει πάνω από ένας, παύει να είναι μυστικό¨.

Όμως! Αν πρόκειται για "μυστικό" που ούτε στον εαυτό μας ομολογούμε, τότε μάλλον δεν πρόκειται για μυστικό αλλά για...απωθημένη αλήθεια...!!!

Καλό ΠΣΚ με λιγότερα χιόνια και περισσότερο ήλιο στον ουρανό και στην καρδιά!


Σχόλιο από Moonlight5 (20.01.2017)
Τα πιο ωραια μυστικα ειναι αυτα που μοιραζονται δυο ανθρωποι και αφορουν κατι που κανανε μαζι και τους ανεβασε ψηλα.....

Η κορη του φιλου σας ,αγαπητε σβεν ,βρισκοταν στη φαση της ´κοινοποιησης´ της σχεσης..δεν ζητησε μυστικοτητα,επιβεβαιωση ζητησε.....

Το τραγουδι της Αλικης/κρυσταλως. Κανει ακριβως το ιδιο...Φωναζει ποσο ερωτευμενη ειναι ,μπας και την ακουσει ο ενδιαφερομενος...

Προκειται για το ιδιο πραγμα...σε αλλη ενταση..


Σχόλιο από sven (20.01.2017)

Αγαπητέ, Moonlight5,

δεν νομίζω πως η κόρη του φίλου μου θέλησε να "κοινοποιήσει" κάτι σε κάποιον, επειδή εγώ βρέθηκα σε εκείνο το σημείο, στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, ούτε, βέβαια, και επιβεβαίωση ζητούσε γιατί δεν την είχε καθόλου ανάγκη. Απλά, επειδή με γνώριζε, και εξαιτίας του ότι ανήκω στη γενιά του πατέρα της, σκεπτόμενη μήπως έφερε ΕΜΕΝΑ σε δύσκολη θέση, πιθανότατα θα με ήθελε να μου ζητήσει συγνώμη, αν διαπίστωνε πως ενοχλήθηκα από αυτό που είδα, αν και δεν έφταιγε η ίδια σε ΤΙΠΟΤΑ...

Αυτό εγώ το αποκαλώ ωριμότητα, σεβασμό και έγνοια για τον Άλλον...

Η λέξη "κοινοποίηση" που χρησιμοποιείς, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι σαν να εννοείς πως το κορίτσι ήθελε να επιδείξει αυτό που έκανε προς τον περίγυρο, ακριβώς, δηλαδή, όπως ένας επιδειξιομανής... Το βρίσκω υπερβολικό, αν όχι χυδαίο. Αν επεδίωκε κάτι τέτοιο, θα το έκανε στις 2 η ώρα το μεσημέρι, στην Τσιμισκή, στον κεντρικότερο δρόμο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Επίσης, ΔΕΝ ευθύνεται, φυσικά, το κορίτσι, επειδή εγώ επέλεξα για τίτλο της ανάρτησής μου τη λέξη "Μυστικό...", για να μιλάμε εδώ πως ήθελε να "κοινοποιήσει" κάποιο μυστικό...

Καλή συνέχεια!


Σχόλιο από STEFANOS604 (20.01.2017)
Πράγματι υπέροχο. Μου γεννήθηκαν κάποιες απορίες:
• Το γεγονός έλαβε χώρα στο απώτερο παρελθόν ή σε περίοδο που η κοπέλα ήξερε ότι είστε γιατρός;
• Ρωτώ γιατί αν δεν ήξερε την ιδιότητα σας θα ήταν πολύ πιο υπέροχο και τρυφερό να εμπιστευτεί ένα φίλο του πατέρα της;
• Εννοώ ότι, θα έδειχνε την ίδια εμπιστοσύνη να κάνει την ίδια ερώτηση και σε κάποιον άλλο γείτονα της ή γνωστό της ή συγγενή της ή φίλο της οικογένεια της;
• Ζευγάρι ανδρών έχω συναντήσει σε μικρές κοινωνίες όχι όμως γυναικών. Θα μπορούσε όμως ένα τέτοιο ζευγάρι γυναικών να επιζήσει σε μια κοινωνία ενός χωριού ή μικρής πόλης κρατώντας το ‘’μυστικό’’;




Σχόλιο από sven (20.01.2017)

Στέφανε,

α. το γεγονός συνέβη λίγο πριν από τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν.

β. ΔΕΝ μου εμπιστεύθηκε κάτι, θέλησε προφανώς να διαπιστώσει, αν, άθελά της, έκανε έναν άνθρωπο που γνώριζε να νιώσει άβολα. Δεν νομίζω πως η ιδιότητά μου έπαιξε κάποιον ρόλο.

γ. δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για το τι θα ΄κανε αν ήταν κάποιος άλλος, αλλά το κορίτσι δεν φάνηκε πως θέλει να απολογηθεί για αυτό που έκανε αλλά, ΑΝ αυτό που έκανε, συνέβαλε να νιώσει κάποιος που γνώριζε και εκτιμούσε, άβολα.

δ. σε μικρές κοινωνίες, τίποτα δεν μένει κρυφό. Το αν αντέχουν κάποιοι την ενδεχόμενη κοινωνική πίεση/απόρριψη/αποδοκιμασία εξαρτάται από το ποιο είναι το άτομο που στοχοποιείται (προσωπικότητα, ιδιότητα, σχέσεις με τους άλλους, ηλικία, οικογενειακή κατάσταση, κοινωνικό status κ.τ.λ.) και τις ανοχές της συγκεκριμένης κοινωνίας.

Καλό ΣΚ!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης