αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
09 Απριλίου 2017, 00:55
Διάγνωση : "Έρωτας"...


Ο Αντίοχος, γιος ενός εκ των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου, ερωτεύθηκε τη νεαρή μητριά του. Το βάσανό του μεγάλο. Τα αισθήματά του ηφαίστειο, μα έπρεπε με κάθε τρόπο να παραμείνουν κρυφά. Αυτό τον αρρώστησε βαριά. Κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να βρει κάτι που να δικαιολογεί την αρρώστιά του. Κάποια στιγμή, όμως, διαπιστώθηκε πως η κατάστασή του χειροτέρευε όταν η όμορφη και νεαρή μητριά του έμπαινε στο δωμάτιό του. Τότε η καρδιά του άρχιζε να χτυπά τρελά, δυσκολεύονταν να αρθρώσει λέξη, ψεύδιζε έντονα, τον περιέλουζε κρύος ιδρώτας και το πρόσωπό του γίνονταν κατακόκκινο. Μετά από τις διαπιστώσεις αυτές, οι γιατροί του μπόρεσαν με βεβαιότητα να διαγνώσουν  πως η ασθένειά του ήταν…«Έρωτας»!

Η Α. ήταν μια όμορφη, μα ντροπαλή και χαμηλών τόνων κοπέλα. Ένα χρόνο κράτησε η ετοιμόρροπη σχέση της, πριν ο καλός της την εγκαταλείψει. Αίφνης, η χαμηλών τόνων ντροπαλή κοπέλα μετατράπηκε σε αφηνιασμένη μέγαιρα χωρίς όρια. Εισέβαλε στο χώρο όπου αυτός εργάζονταν δημιουργώντας σκηνές απείρου κάλλους, εμφανίζονταν έξω από το διαμέρισμα που έμενε η νέα σύντροφός του, απειλώντας, προκαλώντας και παρακαλώντας, φθάνοντας έτσι στο τελευταίο σκαλοπάτι εξευτελισμού και αυτοταπείνωσης. Τηλεφωνούσε οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου και έστειλε γράμματα για τα οποία μετάνιωσε πολύ πικρά αργότερα.

Όσο περισσότερο αυτός αδιαφορούσε για αυτήν τόσο πιο ακραίες ήταν οι αντιδράσεις της. Στο τέλος, έπεσε σε πλήρη απάθεια, δεν μπορούσε πια να κοιμηθεί, δεν είχε κουράγιο να σηκωθεί από το κρεβάτι της και το μόνο που υπήρχε στις σκέψεις της ήταν Αυτός. Ντρέπονταν υπερβολικά για όλες τις υπερβολές της, αυτός της έλειπε αφόρητα, τον επιθυμούσε και νοσταλγούσε την κάθε τους στιγμή όσο ασήμαντη κι αν ήταν. Όταν, τελικά, ζήτησε βοήθεια, η διάγνωση ήταν «κατάθλιψη»….

Είναι γνωστό από πολύ παλιά πως ο έρωτας μπορεί να αρρωστήσει κάποιον, όχι μόνο εξαιτίας της έντονης ευφορίας που προκαλεί αλλά και εξαιτίας της απώλειας της πηγής έμπνευσής του. Ο καθένας μας αντιδρά διαφορετικά απέναντι σε έντονα φορτισμένες συναισθηματικά καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, ο αποχωρισμός. Είναι αποδεδειγμένο πως πρώιμες αγχογόνες καταστάσεις στη ζωή μας μειώνουν αισθητά την ικανότητά μας να μπορούμε να διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά παρόμοιες εμπειρίες αργότερα στη ζωή. Μια συστηματική έκθεση σε τέτοιου είδους πρώιμες αγχογόνες καταστάσεις μπορεί να δημιουργήσουν ένα αντίστοιχο βιολογικό αποτύπωμα ευαισθησίας, π.χ. απέναντι σε έναν αποχωρισμό.

Η Α. έδωσε έναν πολύ σκληρό αγώνα απέναντι στην πολύ σοβαρή κατάθλιψή της. Στο τέλος όμως βγήκε νικήτρια. Το βασικό της πρόβλημα ήταν η εξάρτηση που σ΄αυτήν εκδηλώθηκε μέσω του έρωτά της για έναν άντρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια εξάρτηση από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το τζόγο ή από εναλλαγές μεταξύ όλων αυτών.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη όψη του νομίσματος που δεν είναι άλλη από αυτούς που αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, να νιώσουν έντονα ερωτικά αισθήματα για κάποιον. Και οι δύο αυτές όψεις του νομίσματος αντιπροσωπεύουν τον ίδιο φόβο -τρόμο θα ΄λεγα- απέναντι στη συναισθηματική εξάρτηση και στο φόβο της εγκατάλειψης. Συμβαίνει αυτό που λέει το υπέροχο τραγούδι του Λιδάκη «…εγώ με την αγάπη μάλωσα…».


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από DemetresOpc (11.04.2017)
Το σωμα τπυ ανθρώπου έχει φοβερές δυνατότητές. Μπορεί να το πλάσεις και να γίνει παλαιστής του Σούμο ή να το κάνεις ιδανικό για μπαλέτο. Μπορείς βέβαια να το αφήσεις και να σκευρώση πάνω από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Το να το μετασχηματίσεις είναι δύσκολο έργο και δυσκολεύει όσο μεγαλώνεις και παίρνει τον δρόμο που του χάραξες.

Ο μετασχηματισμός είναι αξιοθαύμαστος, όταν επιτευχθεί, και ο θαυμασμος ειναι πάντα ανάλογος της προσπάθειας που καταβλήθηκε.

Τα ανωτέρω ισχύουν και για το μυαλό.

Υ.Γ. όσο μεγαλύτερες οι προοπτικές τόσο τραγικότερη η στιγμή της συνειδητοποίησης (αν αυτή υπάρξει ποτέ).


Σχόλιο από freddieKrueger (11.04.2017)
Υπέροχο κείμενο...πραγματικά ο ανικανοποίητος έρωτας ή ο αποχωρισμός από το θέμα του ερωτά μας(μπορεί να μην είναι απαραίτητα άνθρωπος,αλλά ιδέα η ικανότητα ή αρωμα η μελώδια η οτι διεγειρει τα αισθητηρια μας)μπορεί να μας γεμίσει άγχος του οποίου η χρονιότητα να οδηγήσει στην κατάθλιψη,σε αλλους ειδους ''υποκαταστατες'' εξαρτησεις η και στην πραγματικη σωματικη νοσο..


Σχόλιο από sven (12.04.2017)
Τζιμάκο,

σ΄ευχαριστώ για το σχόλιό σου! Σου το ΄χω ξαναπεί πως μου αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζεις τα πράγματα, έχεις φιλοσοφική σκέψη και μια ιδιαίτερη θωριά των πραγμάτων...

Να ΄σαι πάντα καλά. Καλό Πάσχα να ΄χουμε και υγεία...


Σχόλιο από sven (12.04.2017)
freddie, σ΄ευχαριστώ πολύ!

Είναι πράγματι όπως τα λες. Η αδικαίωτη αγάπη για οτιδήποτε σημαντικό ή ο αποχωρισμός από το αντικείμενο/υποκείμενό της μπορεί όχι μόνο να μας αρρωστήσει πνευματικά ή/και σωματικά, αλλά να μας οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο από ψυχικό μαρασμό....

Πόσοι ηλικιωμένοι δεν πεθαίνουν μέσα σε 1-2 χρόνια όταν χάνουν το/τη σύντροφό τους; Πόσα μικρά παιδιά δεν έχουν πεθάνει από μαρασμό σε βρεφοκομεία ή ορφανοτροφεία, αποχωριζόμενα αναπάντεχα τους γονείς τους και έχοντας μια απρόσωπη και μόνο για τα άκρως απαραίτητα φροντίδα....

Ένας πολύ αγαπημένος μου θείος, που έδωσε ολόκληρη τη ζωή του από νέο παλικάρι πολεμώντας τον κατακτητή στα βουνά και συμμετέχοντας στους λαϊκούς αγώνες, εισπράττοντας για τους αγώνες του αυτούς φυλακίσεις και θανατικές καταδίκες, όταν πήγε ταξίδι στην τότε Σοβιετική Ένωση, στα τέλη της δεκαετίας του -70, και είδε πως έχουν εκεί τα πράγματα από κοντά, επιστρέφοντας μαράζωσε από τη θλίψη και την απογοήτευσή του και πέθανε μέσα σε ένα χρόνο, χωρίς να έχει καμία ασθένεια. Είπε στη θεία μου τότε: "Δεν πιστεύω πως τόσες χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους για αυτό που είδαμε εκεί"...

Καλό Πάσχα και υγεία να ΄χουμε!!!


Σχόλιο από Orfeus (12.04.2017)
"Από Έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά..."

Καλή Ανά[σ]ταση να 'χουμε!


Σχόλιο από sven (12.04.2017)

Καλή Ανά[σ]ταση, Γιώργο μου!!!


Σχόλιο από andikostas (03.05.2017)
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο έρωτας να ρυθμίζει τη ζωή μας! Ωστόσο, επειδή είναι παρόν παντού και πάντα, οφείλουμε τουλάχιστον στον εαυτό μας, να συμπεριφερόμαστε κοσμίως! Αν είναι να χάσουμε την υγεία μας λόγο του έρωτα, ας μην έρθει ποτέ στη ζωή μας! Σκοπός είναι, να ερωτευτούμε κάποιον, με τον οποίο να είναι εφικτό να είμαστε μαζί, αλλιώς, ποιος ο λόγος; Θα μου πεις, μα δεν ορίζουμε πότε, ποιον και που θα ερωτευτούμε! Ναι, αυτό είναι αλήθεια! Μπορούμε όμως να τιθασεύσουμε αυτή την ανάγκη μας για έρωτα, αν δεν υπάρχει αγάπη εν όψη! Είναι δύσκολο, να καταφέρει κάποιος, να βάλει όρια στον εαυτό του! Και όμως, γίνεται, αν δεν υπάρχει καμία περίπτωση για αγάπη! Το χειρότερο είναι, η μονόπλευρη αγάπη, η οποία εξελίσετται όπως περιέγραψες...Για αυτό ίσως, ορισμένοι άνθρωποι, προτιμούν τη μοναξιά, απο κάτι λάθος...Γιατί, όταν δεν συμβαδίζουν οι καρδιές και τα μυαλά, είναι προτιμότερο να είσαι μόνος, περιμένοντας το καλύτερο για σένα! Ποιος είπε, ότι δεν υπάρχει; Καλό είναι να μη βιαζόμαστε, γιατί η αγάπη συνήθως δεν έρχεται όπως την περιμένουμε, αλλά σε άλλο τόπο, χρόνο, ηλικία...Μπορεί να τη συναντήσουμε ξαφνικά, και τότε θα αλλάξουν όλα όσα πιστεύαμε μέχρι τώρα! Και έρωτας χωρίς αγάπη, δεν υφίσταται...Ο έρωτας, συχνά, θυμίζει νιόβγαλτο παιδί, ενώ η αγάπη, ώριμο ενήλικα! Γιατί να προτιμήσεις τον έρωτα, όσο ακόμα δεν έχεις συναντήσει την αγάπη; Και αν, ίσως, τη συνάντησες κάποτε, αλλά δεν ήταν εφικτό να είστε μαζί, ποιος λέει, ότι δεν θα συμβεί σήμερα; Μη στέκεσαι σε κάτι που δεν θα έχει διάρκεια, αλλά σε αυτό, που θα καθορίσει τη ζωή σου!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης