αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
10 Αυγούστου 2017, 01:58
Δυο πράσινα μάτια...


Πέρασαν 22 καλοκαίρια, 22 Αύγουστοι. (Τώρα που το σκέφτομαι ο Αύγουστος υπήρξε πάντα μήνας αλλαγών για μένα. Μετακομίσεις, αλλαγές, ερχομοί, φυγές... όλα Αύγουστο). Δεν θα ξεχάσω εκείνο το πρωινό που με ξύπνησε νωρίς το τηλέφωνο στο σπίτι της θείας. Έμενα προσωρινά εκεί, καθώς μία ακόμη μετακόμιση λάμβανε χώρα.

Την άκουσα με τραμάμενη φωνή να λέει: Τους ειδοποιήσατε; Γυρίζουν;

Και τότε κατάλαβα πως είχες φύγει. Οι γονείς μου που μόλις την προηγούμενη είχαν φύγει για ένα ταξίδι δέκα ωρών, ώστε να φέρουν τα τελευταία πράγματά μας, επέστρεφαν εσπευσμένα. Η καλή διάθεση που είχες τις τελευταίες μέρες, οι πόνοι που είχαν υποχωρήσει, τους έκαναν να πιστέψουν πως είχες λίγο χρόνο ακόμη.

Γύρισα πλευρό και προσποιήθηκα ότι κοιμόμουν. Σε δυο ώρες μπήκε ο πατέρας μου στο δωμάτιο και πήρε την αδερφή μου να της μιλήσει. (Ήξερες πόση αδυναμία σου είχε, έτσι δεν είναι;) Δεν τον έχω δει ποτέ να κλαίει, εκτός από εκείνο το πρωί. Εμένα ανέλαβε η θεία. Ήμουν πάντα, βλέπεις η δυνατή. Το μόνο που είπα ήταν "όχι". Μέχρι σήμερα δεν ξέρω ούτε τι εννοούσα, ούτε γιατί το είπα. Δεν έκλαψα, όμως.

Το περίμενα ότι θα γινόταν. Το είχα δει από τα τελευταία Χριστούγεννα, πριν καν διαγνώσουν την αρρώστια σου. Εκείνος ο βήχας ο επίμονος - έβηχες, ποιος; εσύ, που ποτέ δεν σε είχα δει καν να φτερνίζεσαι- η αδυναμία σου να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε, η κούρασή σου... όλα μου έλεγαν κάτι κακό. Ντύθηκα στα άσπρα. Δεν ήθελα να βάλω τίποτα σκούρο, γιατί για μένα πάντα συμβόλιζες τη ζωή. Γι΄αυτό και δεν θυμάμαι τίποτα περισσότερο από εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι μόνο όσα ζήσαμε μαζί.

Δεν σου είπα ποτέ πόσο σε θαύμαζα. Δύσκολα μιλούσες για το παρελθόν σου. Ζούσες μόνο την κάθε μέρα. Κι αυτό έφτανε.

Σε θυμάμαι να διαβάζεις ατέλειωτες ώρες και κοντά σου έμαθα κι εγώ, ένας σπόρος ούτε τεσσάρων χρόνων να συλλαβίζω. Έχω μέχρι τώρα τη φωτογραφία μας από την Κύπρο πάνω στο τζάκι, να καθόμαστε αγκαλιά και να διαβάζουμε. Κι όταν μεγάλωσα και πήγα δημοτικό, θυμάμαι,  να ξαπλώνουμε κάτω από μεγάλα πεύκα σε κάποιες διακοπές και να σου διαβάζω Παπαδιαμάντη "Γουτού Γουπατού".

Θυμάμαι, ακόμη, τα γράμματά σου, μεγάλα, κακοφτιαγμένα θα λεγε κάποιος, με ορθογραφικά λάθη, που μαρτυρούσαν, απο τη μια ότι ήσουν αυτοδίδακτος και από την άλλη τη δίψα σου να μάθεις. Όταν σε είχα ρωτήσει γιατί δεν πήγες σχολείο μου είχες πει μόνο, ότι έπρεπε να δουλέψεις για να ζήσετε η οικογένειά σου. Δεν μου είχες μιλήσει για το ορφανοτροφείο που αναγκάστηκε να σε στείλει η μητέρα σου, γιατί δεν μπορούσε να σας θρέψει, ούτε για τον πόλεμο που σε βρήκε σχεδόν παιδί.

Σε θυμάμαι με το ψάθινο καπέλο...να ανηφορίζεις τον δρόμο του σπιτιού το καλοκαίρι με τον κουβά σου γεμάτο ψάρια. Κι έπειτα να κάθεσαι κάτω από την τέντα να τα καθαρίζεις και να τακτοποιείς τα σύνεργα της ψαρικής. Είχες δοκιμάσει να με μάθεις κι εμένα να ψαρεύω, αλλά βαριόμουν. Προτιμούσα το κολύμπι. Από εσένα, μάλλον, πήρα την αγάπη για τη θάλασσα. Άργησα να μάθω ότι είχες καΐκι και πως το πούλησες για χάρη της γυναίκας σου. Για να την κάνεις να μην φοβάται πια (περίεργο πώς η κόρη του ψαρά δεν άντεχε άλλο τη θάλασσα, πώς φοβήθηκε τις φουρτούνες τόσο). Κι έπειτα να αρματώνεις ή να μπαλώνεις δίχτυα που σου έδιναν παλιοί συνάδελφοι. Μου έδειχνες κι εμένα πώς να περνάω το μολύβι ή το φελλό στις σωστές αποστάσεις και αναλογίες, για να μην παρασέρνεται το δίχτυ και να είναι πιο αποτελεσματική η ψαριά.

Σε θυμάμαι που είχες έρθει στο νησί της αθωότητάς μου - ένα από τα δύο πολυαγαπημένα - και περάσαμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι μαζί. Σπάνιο αυτό για μας!

Θυμάμαι τις βόλτες μας. Απόγευμα μόλις "έπεφτε" η ζέστη φεύγαμε από το σπίτι, κατηφορίζαμε το μονοπάτι του κάστρου μέσα από το δασάκι, έπειτα παγωτό ή λουκουμάδες και στην επιστροφή τραγούδι! Ή τα πρωινά να ροβολάμε (έτσι δεν έλεγες;) τις στράτες με την νταμιτζάνα στο χέρι μέχρι το παντοπωλείο της πλατείας, να γεμίσεις ρετσίνα - ένα ποτηράκι κάθε μεσημέρι  - και να πάρεις τσιγάρα - κάπνιζες πολύ, αχ παππού!

Θυμάμαι τα απογεύματα να παίζεις τάβλι με τον πατέρα μου, που πάντα σε έλεγε μπαμπά και σε αγαπούσε πιο πολύ κι από πραγματικό του πατέρα. Να σας φέρνω τον καφέ σας κι εγώ να τρώω γλύκό βύσσινο ή υποβρύχιο κάτω από την κλήματαριά.

Θυμάμαι τα βράδια στη βεράντα του σπιτιού, αυτού που τώρα είναι δικό μου, που στο μέλλον σκέφτομαι να κάνω καταφύγιό μου. Μυρωδιά από καρπούζι, σαλάτα με ρίγανη και πατάτες τηγανητές.

Σε θυμάμαι να χορεύεις. Συνήθως βαλς ή ταγκό με την γιαγιά, σε γιορτές ή και χωρίς λόγο στο σπίτι. Εσύ με έμαθες να χορεύω χασάπικο, και τα βήματά σου δείχνω τώρα στα "μωρά" μου, όταν ετοιμάζουμε παραστάσεις, Κάτι σαν φόρο τιμής.

Θυμάμαι κάτι χειμώνες γύρω από το τραπέζι, να παίζεις χαρτιά με τα παιδιά σου και να γελάς. Και πάντα τα Χριστούγεννα να φτιάχνεις μπακλαβά και να μοσχοβολά το σπίτι.

Σε θυμάμαι να φροντίζεις τα λουλούδια και τα πουλιά σου. Ατέλειωτες γλάστρες με γαρίφαλα και κλουβιά με καρδερίνες κι αηδόνια να γεμίζουν μυρωδιά και ήχους τη βεράντα. Το περίεργο είναι πώς από την ημέρα που έφυγες δεν ξανάνθησε γαρύφαλο στον κήπο μας.

Σε θυμάμαι να τραγουδάς... "Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες μ΄ έχουνε κάνει τρελό". Μου φαινόταν περίεργο να έχει κάποιος μπλε βλεφαρίδες. Πού να καταλάβω τότε ότι το τραγουδούσες για τα γαλανοπράσινα μάτια της Ελένης σου. Εκείνης που λάτρευες και που σε λάτρευε μέχρι την τελευταία σας πνοή. Ή άλλοτε να μου δίνεις ένα λουλούδι και να με μαθαίνεις το "Λιγά λουλούδια αν θέλεις στείλε μου..."Κι όταν μεγάλωσα λίγο κι άρχισα να παίζω πιάνο καθόσουν δίπλα μου. Σου έπαιζα το "Αστα τα μαλλάκια σου" και χαιρόμουν που κάναμε καντάδες στην υπόλοιπη οικογένεια.

Βλέπεις, παππού; Σε θυμάμαι να ζεις... ίσως οι αναμνήσεις να είναι πιο ονειρικές, αν υπήρξαν κάποια ασχημα να έχουν ξεχαστεί. Ωστόσο, δεν σε έχω ξεχάσει. Κι ας μην μιλάω εύκολα για σένα, παρά μόνο σε λίγους εκλεκτούς. Σήμερα, όμως, ήθελα να τα πω. Αυτές τις μέρες που είναι Αύγουστος και που πάλι με σημαδεύει η εποχή ήθελα να αλαφρώσω λίγο τις σκέψεις που από το πρωί τριβέλιζαν το μυαλό μου και κουβαλούσαν εικόνες από μια ξένοιαστη ηλικία.


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.






Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης