αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Περγαμηνές Συναισθημάτων..
Και τί γίνεται όταν ζεις το στίχο;
 
04 Σεπτεμβρίου 2017, 21:30
'Πείτε μου ποιον'


Και ποιον ονομάζουμε αληθινό καλλιτέχνη;
Πείτε μου ποιον.

‘Αυτόν που αφιερώνει τη ζωή του στη διαρκή αναζήτηση του ωραίου, που ονειρεύεται και αγωνίζεται για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, καταθέτοντας όλο το ταλέντο του και τη μαεστρία του σε αυτό το σκοπό’, θα μου πείτε.

‘Αυτόν που δεν βλέπει τον εαυτό του ως έναν εαυτό και μόνο, αλλά έναν εαυτό ανάμεσα σε χίλιους άλλους δυο, και διψά τη μέθεξη μαζί τους.’

‘Αυτόν που δεν σταματά να αυτοδημιουργείται, να αναπλάθεται και να αναδιαμορφώνεται, αυτόν που δε συμβιβάζεται με την σταθερότητα της μιας του μόνο ύπαρξης, αλλά αναζητά διαρκώς και διακαώς την αστάθεια της αέναης εξέλιξης της.’

‘Αυτόν που παραμένει διαρκώς ανασφαλής με τους στόχους και τις δημιουργίες του, αυτόν που βρίσκεται σε συνεχή ανεπάρκεια αισιοδοξίας, πνευματικής ολοκλήρωσης και ψυχικής τελείωσης’, θα μου πείτε πάλι.

‘Αυτόν που προτιμά να ακροβατεί σε σκοινί του πόνου που λυτρώνει απ’ το να ισορροπεί σε ζυγούς χαράς που στο βάθος ματώνει.’

‘Αυτόν που ξυπνά ζαλισμένος από νότες, μουσικές, χρώματα, ήχους, παλμούς, αρώματα, εικόνες, αισθήσεις, λέξεις, συναισθήματα, σκέψεις και θλίψεις, χαρές και συνθλίψεις..

αυτόν που κοιμάται ξάγρυπνα, καθώς φυλά σκοπιά στων ονείρων τις επάλξεις, με το ένα του πόδι να κρέμεται απ’ την άκρη του μαξιλαριού.’

Και ποιον ονομάζουμε αληθινό καλλιτέχνη;
Θα σας πω.
Σε απλά ελληνικά.

Αυτόν που βρίσκει κάθε τρόπο ξεχωριστά και συνάμα όλους μαζί, να μας αποστωμώσει.
Κι είναι τότε που λέμε: ‘Τα είπε όλα ρε φίλε.’

Και μετά αισθανόμαστε λες και κάποιος μας έκλεψε τις λέξεις, τις πήρε μαζί του σε ένα κουτί και μέσα του έκλεισε μαζί τον κόσμο όλο. Τον κόσμο αυτόν που έπλασε με την τέχνη και το ταλέντο του, με αυτή τη μαεστρία που ‘λέγαν οι φιλόλογοι πιο πάνω. Τον κόσμο αυτόν που ονειρεύτηκε κι ύστερα έσφιξε στο χέρι του μια πένα ή ένα πινέλο να τον ζωγραφίσει.

Και μένουμε έπειτα εμείς μετέωροι, να απορούμε: ‘ Άραγε, περίσσεψε κανένα κόμμα να πούμε κάτι κι εμείς; Να συνεχίσουμε την πορεία αυτού του κόσμου; Θα απομείνουμε απλώς ιχνηλάτες, και ανυποψίαστα θα βαδίζουμε, χαράσσοντας στο χώμα τα σχήματα εκείνα που κάποτε εκείνοι είχαν γεμίσει με χρώμα;’. Για πείτε.

Αλλά, στο τέλος δε λέμε τίποτα . Ζητάμε μόνον κάτι αποσιωπητικά που μας γίνονται αρεστά μες την δήθεν αυτάρκειά τους. Είναι αυτή η ατελής τελειότητα που κρύβει το τριπλό τους στίγμα και μας κάνει να συνταυτιζόμαστε μαζί τους.

Και πάλι σε απλά ελληνικά:
Είναι αυτό το 'δεν έχω τίποτα να πω, αλλά θέλω να τα πω όλα'.
'Μα και τώρα πάλι δεν θέλω τίποτα να πω, γιατί τα είπε όλα'

Και φυλάμε με τα αποσιωπητικά όλες τις τελείες των καλλιτεχνών που κάποτε υπήρξαν ατελείς υπάρξεις. Δεν θέλουμε να καταστρέψουμε αυτό στο οποίο κατά βάθος υποκλινόμαστε. Γιατί;

..γιατί μας συνεπήρε αυτή η άτιμη, η σπάνια μαγεία του.

Και κάθε φορά που γίνεται αυτό,
ένας καλλιτέχνης σφραγίζει, λιώνοντας βουλοκέρι σε φλόγες ελπίδας,
τον φάκελο του κόσμου.

Κι απ’ έξω;
Το αυθεντικό της υπογραφής του.

                       ~

Μ.Α.

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από maryal (27.01.2018)
η 'συγγραφεύς' να σβήσει παρακαλώ το δικό της 'αρέσει'.
*προσπαθεί, αλλά μάλλον δε γινεται αναίρεση.
-Αλήθεια υπάρχει αναίρεση για όσα μας αρέσουν;


Σχόλιο από iereas (29.01.2018)
Για όσα πραγματικά μας αρέσουν δεν υπάρχει αναίρεση.Για όσα νομίζουμε πως μας αρέσουν υπάρχει.Αυτός είναι και ένας τρόπος για να καταλάβουμε τι μας αρέσει.Αν το αναιρέσουμε,σημαίνει πως ποτέ δεν μας άρεσε πραγματικά.


Σχόλιο από maryal (04.02.2018)
Συμφωνώ απολυτα!! Τι γίνεται όμως όταν ο χρόνος στο πέρασμα του είναι αυτός που καμια φορά αλλάζει τα δεδομένα; Δηλαδή όταν αυτο που κάποτε μας άρεσε, δεν μας αρέσει πια, είναι γιατί αναιρείται αυτή η δύναμη του θελω από τη δύναμη του χρόνου;


Σχόλιο από iereas (08.02.2018)
Ο "πανδαμάτωρ" χρόνος δεν είναι αήττητος.Το μυαλό και η θέληση του ανθρώπου μπορούν να τον νικήσουν.Δεν πιστεύω ότι ο χρόνος ενδιαφέρεται για εμάς και τα "δεδομένα" μας.Εμείς αλλάζουμε τα δεδομένα.Και ρίχνουμε το φταίξιμο στον χρόνο για να δικαιολογήσουμε τον κακομαθημένο μας εαυτό...


Σχόλιο από maryal (10.02.2018)
Αναμφίβολα ναι, η απάντηση σας ερμηνεύει ουσιαστικά την προσέγγιση μου. Χρησιμοποίησα το χρόνο ως μεταφορικό όχημα για να εννοησω την ίδια την εξέλιξη της ανθρώπινης νόησης. Η δύναμη του χρόνου είναι κατ'ουσίαν η δύναμη του ανθρώπου για την οποία μιλήσατε, και την ίδια δύναμη εντοπίζουμε στη συγχρονια αλλά και τη δια-χρονια της.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
maryal


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/maryal

Εικόνες, λέξεις και αισθήσεις, λόγια μπλεγμένα στη σιωπή, περγαμηνές συναισθημάτων, των ονείρων προσευχή..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης