αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Περγαμηνές Συναισθημάτων..
Και τί γίνεται όταν ζεις το στίχο;
 
25 Σεπτεμβρίου 2017, 19:31
'H μουσική μας Μούσα'


..εξομολογήσεις

Η αλήθεια είναι πως σε εποχή γενικευμένης κρίσης, ο πολιτισμός είναι αυτός που υφίσταται το πρώτο σοκ. Έτσι και η μουσική, σημαντικό κομμάτι της τέχνης και του πολιτισμού έχει δεχθεί τα αλύπητα χτυπήματα της μαζοποιημένης παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας που θέτει τους δικούς της νόμους και κανόνες στο σημερινό πολιτισμικό «γίγνεσθαι» και κατ’ επέκταση στο μουσικό «είναι» μας. 

Δεν μπορώ να πετάξω λοιπόν και πολύ ψηλά -από τη χαρά μου-, όταν μαθαίνω ότι η Πάολα έχει μόνο μια ζωή, όταν υπάρχει μόνο μια ωραία σε όλη την Ελλάδα και της φωνάζουν όλοι, μες τον τρελό ενθουσιασμό τους, να βγάλει το μαντήλι από τα μαλλιά, όταν βλέπω κύματα χεριών μιας λαοθάλασσας ξενύχτηδων να κάνουν dub στα club–παραδόξως έχω να επισημάνω πως όλοι συγχρονίζονται απόλυτα στην αρρυθμία του τραγουδιού-, όταν η Μαλού με το ελληνικότατο όνομα της δε μου λέει τι τους είπε και με αφήνει να απορώ μόλις από τον τίτλο, όταν κάποιος μαδάει μανιωδώς τις μαργαρίτες αλλά στο τέλος κανείς δεν είναι κανενός.

Και ναι, γίνομαι έξω φρενών κάθε φορά που τίθενται θέματα για μουσική που δεν είναι μουσική, αλλά τίποτε άλλο από ηλεκτρονικά συμπλέγματα ήχων, εκκεντρικοί και σκόπιμα εκκωφαντικοί θόρυβοι που ηχορυπαίνουν τον φυσικό και αβίαστα μελωδικό παλμό των ψυχών μας. Δεν μπορώ να δεχτώ ως δείγμα μουσικής τέχνης οτιδήποτε δεν έχει μελωδία, ρυθμό, αρμονία, ΣΚΟΠΟ. Αντιμετωπίζω πράγματι μεγάλη δυσκολία στο να αναγνωρίσω κάτι που αντιλαμβάνομαι-ή έστω διαισθάνομαι- πως δεν το σέβεται ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του και δεν το αντιμετωπίζει όπως του αρμόζει και του αναλογεί : με σεβασμό, ταπεινοφροσύνη, θαυμασμό και αξιοπρέπεια. Δεν το κάνει ίσως γιατί στέκεται αδύναμος στο να το αναγνωρίσει ή δεν αισθάνεται καθόλου την ανάγκη να του επισυνάψει το πρόσημο που αναλογεί στη θετική και μεγάλη «θρεπτική» του αξία.

Η μουσική, η πραγματική μουσική, είναι κάτι ανώτερο από εμάς τους ίδιους, κάτι που ξεκινά από εμάς, αλλά εξυψώνεται και ανεβαίνει ψηλά, στους ουρανούς, σε τελική ανάλυση μας υπερβαίνει. Αυτός είναι και ο σκοπός της: να σπάσει τα τοιχώματα της ανθρώπινης υπόστασης και διαπερνόντας την, να ανέβει εκεί, ψηλά, στο βάθρο που της πρέπει, και από εκεί να απλώσει τα σχοινιά της και να μας τραβήξει και εμάς όλους στο ουράνιο σύννεφο που την καθίζει, να μας προσκαλέσει στο μεγαλείο της μαγείας της και να μας κάνει κοινωνούς της αξιοσύνης και της υψηλοπρέπειας που εκπροσωπεί, της ακεραιότητας και της ενάργειας που εκπέμπει, της γαλήνης και της αρμονίας που σκορπά απλόχερα και χαρίζει.

Και μετά από όλα αυτά, είναι αυτονόητο πλέον πιστεύω, το γιατί τα μουσικά γούστα ενός ανθρώπου, μπορούν, εμένα προσωπικά, να μου πουν και κάτι για τον ίδιο. Η μουσική που τους εκφράζει στο βαθμό που αποκαλείται, είναι, ερμηνεύεται ή γίνεται αποδεκτή τέλος πάντων ως μουσική, λειτουργεί ως φωτεινός σηματοδότης που υποδεικνύει για κάθε άνθρωπο ποια είναι εκείνα τα συναισθήματα και οι σκέψεις που τον συνεπήραν στο άκουσμά της. Ποιες ήταν εκείνες οι σταγόνες της βροχής που θαύμασε και περισυνέλεξε όταν δάκρυζε το σύννεφο που την αγκάλιαζε. Η μουσική είναι σαν ένα κλειδί, άλλοτε του σολ, άλλοτε του φα, άλλοτε του ντο, που ξεκλειδώνει σε κάθε άνθρωπο ό, τι πολυτιμότερο κρατά κρυφό και φυλαγμένο μέσα του. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται σε μένα.

Γιατί δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές ταυτίζουμε ολόκληρο το «είναι» μας (να γιατί παραπάνω μίλησα για "πολιτισμικό γίγνεσθαι", αλλά "μουσικό είναι") και τις πολυτιμότερες, εντονότερες, τις μεγαλύτερες ίσως σε σπουδαιότητα και αξία, στιγμές της ζωής μας, με τραγούδια και μελωδίες που μας μιλούν απευθείας σε μια άλλη γλώσσα, πολύ αληθινή, πολύ μακρινή για να την φτάσει και να την αντικρύσει κανείς. Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που βλέπουμε ένα ουράνιο τόξο να ανατέλλει, ηχούν στα αυτιά μας γλυκόηχοι παλμοί που μοιάζουν να ανήκουν σε ένα λίγο γνωστότερο τραγούδι, το 'what a wonderful world', ούτε τυχαίο πάλι είναι που στις στιγμές της πιο βαθιάς υπαρξιακής αγωνίας μας, η απεγνωσμένη μοναξιά μας αναζητεί διέξοδο σε μερικές μουσικές συλλαβές που μας σιγοψιθυρίζουν ότι τίποτε άλλο δεν είμαστε, παρά σκόνη στον άνεμο..

                                                                 ~ 

Μ.Α.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (26.09.2017)
Συνέχισε να αντιστέκεσαι! Δεν είσαι μόνη σ' αυτό!

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης και τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών. Έχουν το ύφος του ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα.

Το ονείρεμα δεν είναι κουραστικό, αλλά είναι κουραστικό όταν δεν είσαι πλασμένος για να ονειρεύεσαι, γιατί το ονείρεμα δεν είναι για τον καθένα. Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη!


Σχόλιο από maryal (26.09.2017)
Τι ωραία περιγραφή!
Άραγε..υπάρχει κάποιος άνθρωπος που δεν θα 'θελε να εκπέμπει αυτόν τον σπάνιο ερωτισμό;



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


 

Συγγραφέας
maryal


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/maryal

Εικόνες, λέξεις και αισθήσεις, λόγια μπλεγμένα στη σιωπή, περγαμηνές συναισθημάτων, των ονείρων προσευχή..








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης