αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
08 Νοεμβρίου 2017, 18:38
Ηλιαχτίδα μου...


Εκείνο το πρωί του Ιούνη που άνοιξες τα μάτια σου στον κόσμο, τεντώθηκες νωχελικά στο φως. Άπλωσες τα χέρια σου στον ήλιο, να πιάσεις τη χρυσόσκονη που έβλεπες να πέφτει γύρω από την κούνια σου. Κελαρυστό γελάκι βγήκε από τα χείλη σου, καθώς μια ξετρελαμένη ηλιαχτίδα γαργάλησε τη μύτη σου.

- Ποια είσαι; την ρώτησες

- Είμαι η Ηλιαχτίδα, σου απάντησε, και ήρθα να σε λούσω με χρυσάφι.

- Μ΄αρέσει τ' όνομά σου, της αποκρίθηκες. Μπορώ να το κρατήσω φυλαχτό μου;

Η Ηλιαχτίδα σού χάιδεψε για άλλη μια φορά το μάγουλο και χύθηκε στον ουρανό.

"Θα γίνω κι εγώ Ηλιαχτίδα. Θα ζω τη ζωή μου σε ένα αιώνιο γαλάζιο καλοκαίρι", σκέφτηκες κι έγειρες στο προσκέφαλό σου να βυθιστείς στο πρώτο σου όνειρο, εκείνο που κολυμπούσες ανάμεσα στα κοράλλια και μάζευες κοχύλια.

Μα στη γωνιά της κούνιας σου καραδοκούσε η Μοίρα.

-Καϋμένο μου, καλοκαιρινό παιδί. Άλλα γράφει το βιβλίο της ζωή σου, είπε και κοίταξε τις ασημένιες λέξεις που έγραφαν τη Θλίψη.

Και πέρασαν τα χρόνια. Και ζούσες το καλοκαίρι της ζωής σου. Μέχρι ένα άλλο, μουτζουρωμένο πρωί που χύθηκε κατά πάνω σου ο πόνος και σε άρπαξε στα νύχια του. Κι έσβησε απότομα το καλοκαίρι σου, γέμισε απ΄τις λάσπες του χειμώνα. Άρχισε από τότε το κρύο και η καταιγίδα σου. Να λυσσομανά, να σε κατακρυμνίζει από τα βράχια του Χαμού και να σε κρατά ζωντανή πάνω σε φθινοπωρινά φύλλα. Έγινε η ζωή σου φθινόπωρο...

Μα εκείνη η πρώτη φιλενάδα σου είχε για τα καλά φωλιάσει στην καρδιά σου. Κρυμμένη μέσα σου βαθιά σε ζέσταινε πάντα στο σκοτάδι και κατάφερνε να ζωγραφίζει χαμόγελα και ήλιους στα τσακισμένα πρόσωπα που σε περιέβαλαν.  Έδινε δύναμη εκεί που κάθε ίχνος είχε σβήσει και έβαφε σοκολατί τα χλωμά κορμιά.

Μπορεί κάποτε να λύγισες από τον πόνο και τον καημό. Μπορεί να ένιωσες σπασμένο δεντρί στις όχθες του ποταμού, αδύναμο ν' ανθίσει. Όμως, τ΄όνομά σου είναι Ηλιαχτίδα και είσαι καλοκαίρι. Έχεις για μαλλιά τα φύκια και για ψυχή τη θάλασσα. Και μέσα σου κρατάς κρυμμένους θησαυρούς και χαμογελάς, ακόμη και για μένα που έχασα πια το χαμόγελό μου. Κι αν καμιά φορά τα φθινοπωρινά σύννεφα και η βροχή σε κουκουλώνουν, κάπου θα ξετρυπώσεις και θα ξαναρχίσεις το χορό με τ' άλλα ξωτικά του Ήλιου.

Για τη Ρούλα μου

Γιατί σήμερα θυμηθήκαμε τα χαζοχιτάκια των παιδικών μας χρόνων

 


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης