αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
09 Φεβρουαρίου 2018, 09:27
Πρωινη αποδραση


Καθισμένη απέναντι στην κινούμενη θάλασσα παρέα με τις σκέψεις μου. Δεν ήθελα να επιστρέψω σπίτι αυτό το πρωινό. Δεν έχει νόημα να είμαι κάπου που η σιωπή είναι αβάσταχτη και οι ήχοι των φωνων τις καλές μέρες αδιάφοροι, τις κακές εκκωφαντικοι.

  Δεν ήθελα να πάω στο γραφείο να τελειώσω την δουλειά νωρίτερα, πριν αρχίσουν να πιέζουν πάλι οι προθεσμίες.  Ο αυτόματος λειτουργεί ακόμη εκεί αλλά για πόσο;

 (Half way there τραγουδάει ο Bon Jovi για αγάπη....ποσο ειρωνικο ακούστηκε το γελιο μου στο αυτοκίνητο και την ίδια στιγμή άρχισα να τραγουδάω τους στίχους ασυναίσθητα ...) 

Τι σκεφτόμουν;  Ποιος ξέρει; Εδώ μέσα -στο μυαλό εννοω- χάνει η μάνα το παιδί που λένε.

Φλασια το χθεσινό πρωινό. Η οργάνωση της γιορτης για τους παππούδες δίνει άλλο χρώμα στο κτίριο. "Μας ανεβάσατε με τα τραγούδια" μου είπε η συνάδελφος και γέλασε. Κοιτούσα και τους εθελοντές μου να χορεύουν και να τραγουδούν και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό είναι ότι όλες αυτές οι πονεμένες ψυχές, που έχασαν τόσο απότομα την αθωότητα κι ακόμη δεν το ξερουν, αυτό χρειάζονται. Όπως και εγώ. Να βρουν διέξοδο. Η τέχνη μπορεί...Μια ακόμη χρονιά,  μια ακόμη χρονιά....

Ο εγκέφαλος καίει. Το νιωθω από μέσα. Αλλά λείπουν τα μέσα να πραγματωθουν τα όσα. Στον πόλεμο με σφεντόνες μας στέλνετε, ρε γ@"=ο.  Και θέλετε να πετύχουμε και στόχο με ξυλιασμενα δάχτυλα και πίσω από παραπετασματα ομίχλης. 


( love is the drug... Συμφωνώ, το έζησα κάποτε και εχω την ανάμνηση)


Είναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος εδώ και ώρα. Χάθηκα... Road to hell... Μόνο που είμαι ήδη στη δική μου κόλαση.  Είναι όλοι αυτοι οι ηλίθιοι δισταγμοι και κοινωνικές συνθήκες που υποβλήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και διαμορφωσαν ένα κομμάτι μου. Και κάθομαι ακόμη και αγωνίζομαι να πετάξω όσα θέλησαν οι άλλοι.  Πού θα πάει θα βρω και τη stairway to my heaven. Ξέρω ποια είναι απλά δεν ξέρω πού βρίσκεται κρυμμένη. 


Γράφω, γράφω κι ακόμη δεν νιώθω να άδειασα. Ακόμη φουσκώνει το στήθος από αναστεναγμούς. Κι ομως απολαμβάνω απόλυτα την μοναξιά της στιγμής.

Πέρασε η ώρα.  Πρέπει να την κάνω.  Πάμε για ένα τσιγάρο και να προσγειωθουμε στην καθημερινότητα...Μέχρι το βράδυ...

However far away I will always love you - έτσι για να κλείσουμε με Cure την απόδραση.


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.






Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης