αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
22 Απριλίου 2018, 16:07
Στον ταξιδιώτη του ουρανού


Πισω από τα κλειστά παντζούρια καθοταν κουλουριασμενη στον καναπέ. Είχε τυλιχτεί με την καρό κουβέρτα αλλά έτρεμε από το κρυο. Έβλεπε τις αχτίδες να παιζουν με τις γρίλιες κι ένιωθε τη ζεστασιά να σταματάει έξω από το παραθυρο, να κάνει μεταβολη και να απομακρύνεται από το σπίτι.

 Ξαφνικά άκουσε τη φωνή. Ένα πονεμένο τιτιβισμα ερχοταν από την αυλή. Άνοιξε την πόρτα και βγηκε. Ο ήλιος την τυφλωνε, δυσκολεύε την αντίληψη.  Έκλεισε τα μάτια κι άφησε την ακοή να την οδηγήσει. Απο το μικρό παρτέρι ακουγόταν η φωνούλα. 

Πλησίασε και είδε το όμορφο πουλι.  Ένα σταχτι σπουργίτι με μια βούλα στο πλάι στου λαιμού ήταν πεσμένο στο χώμα. Λερωμενο το φτέρωμά του με λάσπες, φύλλα και αγκάθια, ματωμενη η μια φτερούγα. Την κοίταζε στα ματια  όχι παρακλητικα, όχι θλιμμένα αλλά με θάρρος, δυναμη και πείσμα.  Προσπαθούσε να πεταρίσει αλλά κάθε του προσπάθεια του προκαλούσε μια κραυγή.  

Άπλωσε το χέρι της.  Το πουλι σταμάτησε να παλεύει με τα φτερά του. Αφέθηκε στο χάδι της.  Το σήκωσε και το πήρε στο σπίτι. Καθάρισε το χώμα , το αίμα, φρόντισε την πληγη. Αγκαλιασε τον απρόσκλητο επισκέπτη και τον άφησε να γίνει μέρος της ζωής της.  

Σε λίγο καιρό το φτερό δυνάμωσε. Ο ταξιδευτης του ουρανού μπορούσε πάλι να πετάξει.  Άρχισε να φέρνει βόλτες ανάμεσα στις φυλλωσιες των δέντρων της αυλής. 

-θα φύγεις, του ψιθυρισε φιλώντας του το κεφάλι.  Ήρθε η ώρα...

Το βράδυ το σπουργίτι κουρνιασε σε ένα κεραμίδι στη σκεπή του απέναντι σπιτιού. Ήθελε να βλέπει το παράθυρο της. Λίγο πριν το χάραμα, την ώρα που γινονται μαγικα στον ουρανό,  εκείνη σταθηκε στο ανοιχτό τζαμι και κατι σαλεψαν τα χείλη.  Το σπουργίτι ανοιγοκλεισε το ράμφος κι έκλεισε τα ματια. Ένα αστέρι τρεμοπαιξε κι ο ουρανος πήρε εκείνο το παράξενο μπλε. 

Σε λιγες ώρες,  όταν ο ήλιος εισεβαλε θριαμβευτικά στο πρωινο, το σπιτι ήταν άδειο.  Το σπουργίτι ένιωσε ένα γνώριμο χάδι στα φτερά.  Μια ζεστή φτερούγα τον αγκάλιαζε κι ένα χαρουμενο τιτίβισμα τον ξύπνησε.Τα δυο πουλιά κοιταχτηκαν στα ματια, ένωσαν τα ραμφη κι έπειτα πεταξαν δίπλα δίπλα στον ορίζοντα...


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης