αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
21 Ιουνίου 2018, 22:24
Νυχτερινή ακολουθία



Τα βήματα ακούγονται σταθερα στο πλακόστρωτο.  Ρυθμικά χτυπήματα προς άγνωστη κατευθυνση, μοιαζουν να οδηγούν στο πουθενά.  Αν κάνεις το λάθος να μαντέψεις τον προορισμό τους μάλλον θα χαθεις μέσα στις δαιδαλωδεις στροφες και τις αποτομες αλλαγές πορειας. Άρα δεν σου μενει επιλογη από το να παρασυρθείς στο τέμπο τους, διακριτικά να τα ακολουθησεις οξυνοντας όσο περισσότερο μπορείς την ακοή σου,  μιας κι η όραση είναι σχεδον άχρηστη  στο μισοσκοταδο που βρέθηκες ετουτη τη νυχτα με τον παράξενο, αορατο συνταξιδιώτη.


Θα πεις τωρα οτι πάντα μπορεις να κάνεις μεταβολή και να ακολουθήσεις την αντίθετη πορεία μακριά τους.  Μπα... Δεν το νομίζω. Αν ήσουν τέτοιος τύπος δεν θα είχες φτάσει καν μέχρι εδώ... Μολις έβλεπες το πρώτο σκοτεινό σοκάκι θα είχες επιστρέψει στο φως και τη ζεστασιά της φωλιας σου. Άρα...μάλλον έχεις την ακατανόητη από πολλους περιέργεια,  ή μήπως προτιμάς τις λέξεις ορμή, παρορμηση, αγωνία, να δεις που θα σε οδηγήσει η απροσμενη συντροφια.
Συνεχίζουμε, λοιπόν τον βηματισμό μας. (Μάλλον εσύ συνεχίζεις να ακολουθείς βηματισμό γιατί εγώ ξεγλιστράω ευκολοτερα πάνω σε τοίχους και στεγες.)

Ο οξύς ήχος των παπουτσιών αυξάνει ταχύτητα και φτανει σε ένα allegro vivace - για να μιλήσουμε λίγο με όρους μουσικής- την στιγμή που μπαίνει σε ένα στενομακρο σοκάκι, στο βάθους του οποίου αχνοφεγγει ένα λευκό ειδωλο.  Πρόσεξε! Πλησιάζεις επικίνδυνα στο φως και θα γίνεις αντιληπτός. Καλύτερα να βρεις κάπου να καλύψεις την παρουσία σου.

Α, να!!  Δίπλα σε αυτήν την σκάλα κάτω από τα γιασεμιά είναι καλά.  Έχει δροσούλα και καλή θέα προς τα εκεί.  Τι ειπες; Θέλεις να ακολουθήσεις τα βηματα; Δεν το πρόσεξες ότι σταματησαν; Άκου λίγο καλύτερα... Ο μόνος ήχος πλέον είναι το θρόισμα των φύλλων,  ο ψίθυρος των άστρων, ένα τριζόνι και δυο...ανάσες. Σσσς... Σταμάτα να μιλάς! Μανία έχετε οι άνθρωποι να θέλετε να ακούτε μόνον τη φωνή σας και να κάνετε τα δικά σας.  Η' στάσου φρόνιμα να δούμε τι θα γίνει ή γύρνα πίσω. Σταθηκες; Ωραία... 


Κοίτα το είδωλο πόσο όμορφο ειναι. Πανωρια δέσμη αχνού φωτός. Δεν τυφλώνει, δεν παγώνει, δεν καίει... Απλά αγκαλιάζει απαλά τη νύχτα.  Μα που  κοιταζει; Πρέπει να κοιτάζει κάπου, αυτό δείχνει η στάση της. (Κανε πιο πίσω...θα μας προδωσεις! Μη χαλασεις τη μαγεία με περιττές κινήσεις.) Άρχισαν πάλι τα βηματα.  Αργά... διστακτικά αυτή τη φορά. Απομακρύνονται από μας... Πάνε στο φως... Να... Να... Ξεχωρίζει η φιγούρα μέσα στο σκοτάδι να κινείται.  Λεπτή σιλουέτα κόβεται από τους ίσκιους των σπιτιών και του δρόμου. Άπλωσε τα χέρια το είδωλο σαν σε χαιρετισμό, σαν σε αγκαλιά και η δεύτερη φιγούρα στάθηκε... 


-  Είσαι ακόμα εδω; (πόσο απόκοσμη ακούγεται η φωνή ... μαγνητιζει). Γιατί μενεις; Γιατί δεν έφυγες στο φως που ανηκεις και με περιμένεις;


Καμιάν απάντηση δεν έρχεται... Μόνο που το φως κινειται αργά προς τη σκιά. (Δεν νομίζεις πως άλλαξε το χρωμα; Σαν να έγινε λίγο μπλε το απόλυτο μαύρο και πισωπατησε)


-Μη... Μην έρχεσαι προς τα μένα. Αν με αγγίξεις θα σε καταπιώ, θα σε πάρω μαζί μου στο έρεβος και την ανυπαρξία μου! Άσε με να βαδισω στο μονοπάτι της μοναξιάς μου... Φύγε μακριά μου!!


Πόση αγωνία κρύβουν τα λόγια της.  Μα το είδωλο δεν φαίνεται να ακούει. Κλείνει το στενό με το φως του.  Κι η φιγούρα σαστισμένη κοιτάζει τριγύρω.  Άραγε προσπάθεια να ξεφυγει; Να το σκασει; Θα επιστρεψει πίσω;


- Δεν με καταλαβαίνεις; Πίσω σου είναι το χάος που ανήκω. Είμαι ένα φάντασμα.  Δεν έχω ζωή,  δεν έχω πνοή, δεν υπάρχει σε μένα ομορφιά. Δεν έχω να δώσω δροσιά, μόνο πόνο... Μα γιατι; Γιατί μενεις; Όλοι με φοβήθηκαν, όλοι έφυγαν, όλοι με είπαν τέρας και παγωνιά και με άφησαν να τραβήξω τον προορισμό μου στην καταστροφή... Γιατί επιμένεις να μου κλείνεις καθε φορά τον δρόμο για τον γκρεμό;


Κοίτα! Το φως πλησίαζει κι άλλο. Κι όσο πλησιάζει ολοένα και σαστιζει η σκιά.  Κοιτάζει πίσω... Κάνει μια κίνηση να τρέξει προς την είσοδο του στενού..
Ισως θα ήταν φρονιμο να φύγουμε τωρα. Με τρομαξαν τα λόγια της!! Πού να πάμε όμως; Θα μας δει αν κουνηθούμε.. Κρύψου καλύτερα!

- Σε παρακαλώ φύγε... Για τελευταία φορά. Δεν έχω κουράγιο να γυρίσω..  Δεν θέλω να σε παλέψω άλλο, όμως δεν θέλω και να σε καταστρέψω...Με τρομάζει ολοένα και πιο πολυ ο ήχος της φωνής. Γινεται κεραυνός στην ησυχία της νύχτας.

- Μην πλησιάζεις άλλο.  Θα σε σκοτώσω!! Αυτή είναι η μοίρα μου...Να καταστρέφω ό,τι αγγίζω. Γιατι; Γιατί δεν φεύγεις; Γιατί δεν με φοβασαι;


- Γιατί σ' αγαπω... 
....................
Τι, τι συνεβη; Κατάλαβες τιποτα; Ξαφνικά χάθηκαν όλα γύρω μου.  Είδα μόνο το φως να αγκαλιάζει τη σκιά, έπειτα μια ασπρόμαυρη έκρηξη και... τελος. Εξαφανίστηκαν... Μείναμε εγώ κι εσύ... Τι λες επιστρέφουμε ή μήπως θέλεις να διαβουμε πέρα απο το τέλος του στενού;


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (22.06.2018)
Υπέροχο κείμενο...πολύ ξεχωριστό...πολύ δικό σου!

αλλα...υπερβολες.

Τοσο ομορφο φως,τοσο βαθυ σκοταδι,τοσο μεγαλη αγαπη δεν ειναι υπαρκτες.

Κι αν ειναι θα αποτελουσαν εξαιρεση.

Να φευγεις απο το σκοταδι.Ποτε μην το αγαπας.
Κανε βηματα πισω για ν αλλαξεις πορεια.
Συγχωρειται.
Δεν ειναι δειλια.Ειναι σοφια.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης