αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
07 Ιουλίου 2018, 11:41
Μπορείς να ζεις χωρίς να γραφεις;


Δεν είχα διαβάσει ποτέ Ρίλκε.  Τον ήξερα σαν όνομα αλλά δεν έτυχε ποτέ να διαβάσω κάποιο ποίημα του.  Επεσαν αυτές τις μέρες στα χέρια μου τα "Γράμματα σε έναν νέο ποιητη" κι από τις πρώτες σελίδες άρχισα να κοιτώ έντρομη τις λέξεις. Σαν να αποκαλυπτοταν στα μάτια η αλήθεια και μ' εκαιγε. Τσουρουφλιζε τα δάχτυλα μου το βιβλίο. Μια φραση αντηχουσε ξανά και ξανά... 

"Θα πεθαινατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γραφετε;" 

Θυμήθηκα το παρελθόν μου.  Υπήρξαν χρόνια που δεν έγραφα ουσιαστικά. Που η ανάγκη μου να μετουσιωνω το βαθύτερο είναι μου σε λέξεις είχε μεταλλαχθεί. Είχε γίνει έκτρωμα της καθημερινοτητας γιατι απλά μου "απαγορευόταν" να εκφράζομαι ως εγώ.  Αλλά θα πέθαινα χωρίς να γράφω...  Κι ήμουν νεκρή βάζοντας σε επαγγελματικά καλούπια την ανάγκη.  

Πέρασε κάμποσος καιρός κι άρχισε δειλα δειλά να ξεπροβάλλει η ανάγκη όλο και πιο ισχυρή να ποθεί να σπάσει τις μητρες.  Να βγει ελεύθερη η φωνή της, να ξεδιπλωσει κάθε σκοτεινή πλευρά.  Μα πάλι χανόταν κάπου το εγώ μέσα στις δομές του λογου, σε ξύλινες τετριμμενες λέξεις, εκφράσεις και φόβο. Κι ήμουν ακόμη σχεδόν νεκρή, σε λήθαργο, σε τάφο κλεισμένη. 

Είχε αρχίσει, ωστοσο, η γέννηση. Το στομα σφραγισε μ'ένα φιλί και μέσα του στάλαξε ζωή ανέμου.  Άρχισε να φουσκωνει το στήθος και τώρα πια δεν μπορω...  

Η απάντηση μου ειναι, λοιπον: Όχι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω... Είμαι νεκρή χωρίς τις λέξεις μου... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (07.07.2018)
Ζείς για να γράφεις λοιπόν.

Το ερώτημα είναι αν ισχύει και το αντίστροφο δλδ γράφεις για να ζείς?

Αναρρωτιέμαι τι θα μπορούσε να σου απαγορευσει την ελευθερία του λόγου.
Κι αναρρωτιέμαι γιατί για κάποιο χρονικό διάστημα υπέκυψες.

Η ζωή είναι γεμάτη απολαύσεις.
Η οπτική γωνία διαφέρει.
Για μένα η γραφή αλλάζει ρόλους.
Σίγουρα καλός μου φίλος.
Αν περνάω πολύ καλά στη ζωή μου δεν θα με δεις εδω πολύ συχνα...
Ελα μου όμως που η ευτυχία έχει ένα σχεδιαστικό ελάττωμα...να είναι προσωρινή...
πολλές φορές να κρατά όσο το κάψιμο ενός τσιγάρου...που όσο πιο δυνατά καια χόρταγα το ρουφάς τόσο πιο γρήγορα φτάνει στην κάφτρα..
τι μένει λοιπόν?
ένα άθλιο αποτσίγαρο πεταμένο σε κάτι σκοτεινές γωνιές.
Η γραφή είναι η μαγεία που δίνει σε αυτο το αποτσιγαρο φωτια ξανα.
Το μαζευει απο εκει που ηταν πεταμενο.
Το τοποθετει σε πολυτιμα ραφια αναμνησεων.
Το αποτυπωνει σε πινακα ζωγραφικης να φαίνεται πάντα αναμένο.
Και η θερμότητα του να παραμένει δια της τριβης που παραφεται απο τη δημιουργια των λεξεων.
Χάρτινη απόλαυση πάντως για το στόμα,για τη γεύση για την αφή και τις λοιπές αισθήσεις.
Ικανοποιεί μια άλλη,μια 6η αίσθηση που πρεπει να εχει καποιος γυμνασει.


Σχόλιο από freddom (07.07.2018)
Θα σου απαντησω ως εξής. Αν δεν γράφω δεν ζω. Ισως επιβιώνω.
Τι απαγορεύει το γράψιμο; ο φόβος που μπορεί να έχει πολλές πήγες. Κι όταν δεν καταλαβαίνεις πως φφοβάσαι-γιατι ο φόβος μπορει να είναι πολύ βαθύς και καλυμμενος - ή θεωρείς ότι όσα γράφεις τα οποία έχεις υποσυνείδητα ήδη λογοκρίνει ικανοποιούν την ανάγκη σου για έκφραση εκεί την πατάς.

Αυτο που κατανοώ πλέον για τον εαυτο μου είναι πως έχω ανάγκη να γράφω σε οποιαδήποτε φάση μου. Στη λυπη,τη χαρά, την ουδετερότητα. Να γράφω με κάθε είδους αφορμή και πολλαπλά κείμενα. Μοιάζει να βρίσκω κοντά στην τεταρτη δεκαετία τον εαυτό μου.


Σχόλιο από freddieKrueger (07.07.2018)
Αυτό είναι μεγάλο ευτύχημα.

Γιατί δε σου κρύβω πως εγώ ακόμη ψάχνω ποιός είμαι αγαπητη freddom...κι ας με χωρίζουν λίγοι μόνο μήνες απο την ανατολή της 5ης δεκαετίας της ζωή μου...

Εχω ανακαλυψει λιγα πραγματα.

Ενα κοχυλι,ενα κερμα στην τσεπη,ενας αρωματικος καφες σε καποια γωνια της πολης...

τον μαυρο ουρανο του μουσικου παραδεισου...
διαφορες μικρες χαρες...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης