αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
16 Ιουλίου 2018, 02:02
Σημάδια


Κοίταξε το σώμα της... Διέτρεξε αργά τα σημεία με προσοχή. Δεν ήθελε τα προφανή. Δεν ήθελε ούτε να θυμηθεί χάδια κι αγκαλιές ...Το σώμα είναι ένας χάρτης, γεμάτος σημάδια. Στάθηκε να τον διαβάσει, να ανιχνεύσει τις διαδρομές του. Να βρει πάνω στο δέρμα εκείνα τα στοιχεία που θα θύμιζαν την πορεία της ζωής της.

Κοίταξε τη δεξιά παλάμη. Υπάρχει ένα αόρατο σημάδι από διαβήτη. Ένα σημάδι που το έκανε μόνη της πολύ παλιά. Μάταια προσπαθεί να θυμηθεί γιατί... Ίσως προσπαθούσε να μάθει τα όρια του πονου. Θυμάται, όμως, πως δεν είχε κλάψει. Είχε δακρύσει μόνο.

Στον αριστερό καρπό πλάι στη φλέβα μια ουλή από μαχαίρι. Το δέρμα είχε ανοίξει σαν τριαντάφυλλο και γέμισε με αίμα. 'Ενα απλό εφηβικό ατύχημα. Πάλι δεν είχε κλάψει. Ήταν τυχερή που δεν είχε πάει πιο βαθιά. Μόνη της έκλεισε την πληγή και την έδεσε.  

Στην παλάμη άλλο ένα μικρότερο, πιο διάφανο. Κονσέρβα αυτή τη φορά. Ήταν μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη σε ηλικία τότε. Πρώτη φορά  - μπορεί και η μόνη - που ζαλίστηκε και θέλησε να κάνει εμετό στη θέα του αίματος. Τώρα που το ξανασκέφτεται δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το έπαθε αυτό. Έχει δει και πάθει πολύ χειρότερα χτυπήματα. Πάντως δεν ήταν κανείς μαζί της. Κι εκείνη τη φορά έβαλε μόνη της τη γάζα.

Ανέβηκε τον δρόμο του χεριού και ταυτόχρονα αγγιξε το σαγόνι της. Δεν φαίνονται πια τα τραύματα. Ένα σημάδι μόνο στο μπράτσο θυμίζει τη βίαιη πτώση. Οι μελανιές έχουν φύγει από το σώμα. Από την ψυχή μάλλον όχι. Μπορεί τα δάκρυα να κράτησαν λίγο τότε, ο φόβος λίγο παραπάνω, μπορεί να μην κλαίει πια στην ανάμνηση, όμως ξέρει πως δεν θεραπεύτηκε ποτέ πλήρως. Απλά ξεπέρασε την πληγή.

Κοίταξε την κοιλιά. Ένα μικρό ανεπαίσθητο σημάδι από ανεμοβλογιά. Σημάδι που της θυμίζει τη μοναξιά της. Πρωτομαγιά. Όλοι μαζεμένοι στην αυλή,παίζουν, γλεντούν κι εκείνη μόνη στο δωμάτιο στην ανάρρωση... Σίγουρα θα ερχόταν κάποιος πού και πού να δει τι κάνει. Αλλά αυτό είναι κάτι που το λέει η λογική, όχι η ανάμνηση.

Στα πόδια γαλάζιοι και κόκκινοι δρόμοι. Με τη ζέστη διαγράφονται ακόμη πιο έντονα. Κάποιους τους θυμάται από πολύ μικρή. Ο λόγος που ένιωθε στην εφηβεία άσχημα, που απέφευγε να φοράει κοντές φούστες το καλοκαίρι. (μεγαλώνοντας κάπως το είχε ξεπεράσει). Οι άλλοι απλά την έλεγαν αγοροκόριτσο και θεωρούσαν ότι της έλειπε η θηλυκότητα. Σε κανέναν δεν είχε πει το γιατί... Δεν θα έδινε λογαριασμό...

Χαμογελάει κοιτάζοντας στον καθρέφτη μια άλλη ουλή πίσω στο πόδι. Καλοκαιρινό απόκτημα από έναν βράχο. Θυμάται πως είχε νιώσει ένα γδάρσιμο, είχε αδιαφορήσει για το τσούξιμο προκειμένου να κολυμπήσει μέχρι τη σημαδούρα, όπως είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό της, και πως κατάλαβε ότι έτρεχε αίμα μόνον όταν βγήκε στη στεριά και λέρωσε την πεσέτα.

Σημάδια...Κάποια παλιά, κάποια νεώτερα... Κανένα  απο σοβαρό σωματικό τραυματισμό - οι πιο σοβαροί τραυματισμοί βρίσκονται αλλού...Όμως σε όλα - ορατά και αόρατα - ο παρονομαστής κοινός........


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης