αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Απριλίου 2019, 14:57
Πέρασαν κιόλας χρόνοι οκτώ...


 Πάσχα στην Αλόννησο: ο Νικόλας, με τον καλό του φίλο Μεγακλή 

Σαν σήμερα, πριν από 8 χρόνια, μας αποχαιρέτησες  για πάντα. Όλοι οι κοντινοί σου άνθρωποι γνωρίζαμε πως το τέλος δεν θα αργήσει να ΄ρθει. Κι όμως, το τηλεφώνημα της Βαρβάρας εκείνο το πρωινό ήταν σαν κεραυνός εν αιθρία, λες και δεν πιστεύαμε, ή μάλλον δεν θέλαμε να παραδεχθούμε βαθιά μέσα μας, πως είναι δυνατόν ΕΣΥ, το συνώνυμο της Ζωής, να μη ζεις πια…

Από τότε, το τσιπουράκι δεν έχει πια την ίδια γεύση, οι μαζώξεις της παρέας του Σαββάτου δεν γίνονται πια, καθώς έχασαν την ομορφιά και τη ζεστασιά που τις χάριζε η δική σου παρουσία, τα ανέκδοτά σου, το γάργαρό σου γέλιο, οι όμορφες ιστορίες που είχες πάντα να διηγείσαι, τα τραγούδια και οι χοροί σου…

Από τότε, τα αρμενίσματα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου έχασαν τη γοητεία και τη μαγνητική έλξη που ασκούσαν τόσα και τόσα χρόνια πάνω μας. Πολλά μέρη είναι σαν να έσβησαν από το χάρτη, με τη θύμηση να αρνείται επίμονα να τα προσεγγίσει, ο δε τρύγος του αμπελιού σου μοιάζει πλέον περισσότερο με χρέος παρά με το πανηγύρι χαράς που ήταν κάποτε…

Από τότε, κι άλλοι φίλοι ήρθαν να σε βρουν, σχεδόν η μισή παλιά καλή παρέα. Όλοι από την ίδια αιτία με σένα. Παράξενο, θα πεις. Όχι και τόσο, θα απαντούσα… Τελευταίος το κολλητάρι σου από τα παλιά, ο Μεγακλάκος, όπως τον αποκαλούσες. Το ιστιοφόρο και σπίτι του παραμένει σκοτεινό, σιωπηλό κι απαρηγόρητο στη μαρίνα της Ν. Κρήνης, γέρνοντας ασταμάτητα δεξιά κι αριστερά από τη ρεστία, λες και θέλει να ξεχυθεί στα κύματα, να ψάξει να τον βρει…

Σήμερα, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μαζεύονται γνωστοί και άγνωστοι φίλοι σου στην αγορά του Μοδιάνο για να πιουν, να τραγουδήσουν και να νιώσουν νοερά κοντά σου. Τους λείπεις, όπως λείπεις πάρα πολύ και σε όλους εμάς τους φίλους σου που σε ζήσαμε από κοντά και σ΄αγαπήσαμε για όλα αυτά που ήσουν και μας χάρισες απλόχερα, ρε γαμώτο…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (20.04.2019)
Ο Μεγακλής ήρθε εκείνο το Σάββατο που ήμουν με τον Νίκο στην Επταλόφου. Ήρθε και του έφερε ένα μπουκάλι ρακή, την οποία τιμήσαμε δεόντως!

Υ.Γ. Γιατρέ μου χαίρομαι πολύ που σε ξανα"βλέπω" στα μέρη μας. Χαίρομαι πάρα πολύ! Welcome back!


Σχόλιο από sven (20.04.2019)

Γιώργο μου, σ΄ευχαριστώ από καρδιάς! Κι εγώ χαίρομαι που μπορώ να είμαι και πάλι εδώ.

Τη συνέντευξη που πήρες τότε από το Νίκο την έχω διαβάσει και θεωρώ πως ήταν καταπληκτική και από τις μακράν καλύτερες που του έχουν πάρει. Θυμάμαι που αναφέρεις την άφιξη του Μεγακλή με τα "εφόδια"... Υπέροχοι καιροί...

Να ΄σαι πάντα καλά!


Σχόλιο από ironzionlion (20.04.2019)
ΣΤΑ ΔΕΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝΝ ΑΜΜΟ
λιγο μετα τη μιαουλη νομιζψ τον ειδα πρωτη φορα
τον ακουμε στο σπιτι ακομη σαν δικο μας ανθρωπο γκαρντασι μας


Σχόλιο από sven (21.04.2019)
Ironzionlion,

Ο Νικόλας, χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο ή επιτηδευμένο, κατάφερνε και "κέρδιζε" την αγάπη, την εκτίμηση και τη συμπάθεια όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Έβλεπαν σε αυτόν μια αδελφή ψυχή, τον απλό άνθρωπο της διπλανής πόρτας, αυτόν που θα μιλούσε, θα γελούσε και θα μπορούσε να πιει ένα ποτηράκι με τον καθένα γνωστό ή άγνωστο που θα τον χαιρετούσε φιλικά και θα τον προσκαλούσε στην παρέα του...

Δεν νομίζω πως είναι εύκολο να υπάρξει καλλιτέχνης του βεληνεκούς του με τόση σεμνότητα, απλότητα και σεβασμό για τον απλό άνθρωπο οποιουδήποτε χρώματος, θρησκεύματος ή εθνότητας.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης