αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
22 Απριλίου 2019, 00:26
Είναι η αυτοκτονία κολλητική;


Στις 7 Αυγούστου του 1962 ο κόσμος συγκλονίστηκε από ένα συνταρακτικό, για την εποχή εκείνη, νέο. Η Μέρυλιν Μονρόε βρέθηκε νεκρή, το προηγούμενο βράδυ, στην μπανιέρα του σπιτιού της. Ο θάνατος αποδόθηκε σε αυτοκτονία. Τους μήνες που ακολούθησαν, 303 άτομα αυτοκτόνησαν, αριθμός πολύ μεγαλύτερος από τον τότε μέσο όρο.

Τα χρόνια πέρασαν και φθάσαμε στη δεκαετία του ΄90, και συγκεκριμένα στον Απρίλη του  1994,  οπότε και συνέβη κάτι ανάλογο. Τη φορά αυτή, ο αυτόχειρας ήταν ο Κερτ Κομπέιν, ο κιθαρίστας, τραγουδιστής, συνθέτης και ηγέτης των θρυλικών Nirvana που βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του με ένα όπλο στραμμένο προς το πρόσωπό του και δίπλα του ένα σημείωμα που έγραφε: "Δεν έχω νιώσει τη διέγερση που μου προκαλούσε το να ακούω και να δημιουργώ μουσική, μαζί με το πραγματικό γράψιμο, εδώ και πάρα πολλά χρόνια". Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, ο αριθμός των αυτοκτονιών στη χώρα αυξήθηκε και πάλι κατά πολύ...

Στη σκέψη των ειδικών, ξαναήρθε το «φαινόμενο-Werther» που καθιερώθηκε το 1974 για να περιγράψει τις άμεσες επιπτώσεις μιας αυτοκτονικής συμπεριφοράς που τυγχάνει μεγάλης δημοσιότητας στα Μ.Μ.Ε. Ο όρος πήρε το όνομά του από το πολύ γνωστό μυθιστόρηκα του Βόλφανγκ  Γκαίτε «Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου» που τελειώνει με την αυτοκτονία του νεαρού πρωταγωνιστή στο όνομα της αγάπης. Όταν το μυθιστόρημα πρωτοδημοσιεύθηκε το 1774, 40 νεαροί αυτοκτόνησαν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, με τρόπο παρόμοιο με αυτόν του ήρωα του βιβλίου. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, απαγορεύθηκε η κυκλοφορία του βιβλίου στην Ιταλία και τη Δανία.

Έρευνες που έγιναν για το χρονικό διάστημα 1947-1968 διαπιστώθηκε πως, κάθε φορά που δημοσιεύονταν στους New York Times ο θάνατος κάποιου επώνυμου ατόμου, ο αριθμός των αυτοκτονιών αυξάνονταν με ένα ποσοστό 12%! Αυτός ήταν ο λόγος που, στον Καναδά το 2017, απαγορεύτηκε το σίριαλ «13 Reasons Why» καθώς θεωρήθηκε πως θα μπορούσε να έχει ανάλογες επιπτώσεις...

Η ψυχολογική ερμηνεία που δίνεται είναι η εξής: άτομα που ζουν στην αφάνεια και που κανείς δεν τα δίνει ιδιαίτερη σημασία, όπως νομίζουν τουλάχιστον, και που είναι ταυτόχρονα ανασφαλή, εσωστρεφή και απομονωμένα, βλέποντας τη δημοσιότητα που μπορεί να πάρει ένας τέτοιος θάνατος,  τον μιμούνται, ελπίζοντας να στραφούν τα φώτα της δημοσιότητας, έστω και για λίγο, επάνω τους...

Κάτι ανάλογο θεωρώ πως έχει γίνει και με άλλα φαινόμενα που πήραν τεράστιες διαστάσεις στα Μ.Μ.Ε. παγκοσμίως, όπως η στρατολόγηση μελών στον ISIS, οι αποκεφαλισμοί διαφόρων ατόμων από τη Δύση που έπεσαν στα χέρια τους, διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες (π.χ. σε σχολεία της Αμερικής από παιδιά ή εφήβους), οι αυτοκτονίες εκατοντάδων εφήβων διαμέσου του διαδικτυακού «παιχνιδιού» «Μπλε Φάλαινα» κ.ά.

Στις σύγχρονες κοινωνίες του «φαίνεσθαι», της ανωνυμίας, της απομόνωσης, της μοναξιάς και του αυξανόμενου ναρκισσισμού, ακόμα και ο ίδιος ο θάνατος φαίνεται πως χρησιμοποιείται ως μέσο, ακόμα και για μια εφήμερη στροφή των προβολέων της δημοσιότητας προς το πρόσωπο κάποιου που νιώθει πως βυθίζεται στην ανωνυμία και πως δεν έχει τη δύναμη και τον τρόπο να τον προσέξουν οι άλλοι...


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης