αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
03 Ιουνίου 2019, 23:58
Η σοφία του μπάρμπα Γιάννη...


Όποτε κατέβαινα στην Αθήνα, με φιλοξενούσε στο σπίτι του, στα Εξάρχεια. Ήταν ένα πολύ παλιό και χωρίς κεντρική θέρμανση διαμερισματάκι, ιδιαίτερα λιτό, όπως και όλη του η ζωή άλλωστε. Οι στοίβες βιβλίων και περιοδικών που βρίσκονταν διάσπαρτες παντού σου έδιναν την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε κάποιο παλαιοπωλείο μιας άλλης εποχής. Όμως, όσο σκοτεινός, κρύος και ακατάστατος κι αν ήταν ο χώρος που ζούσε, η παρουσία, ο λόγος, η ανθρώπινη ζεστασιά και η σοφία του μπάρμπα Γ. τον έκαναν να φαντάζει μέσα μου σαν καταφύγιο απύθμενης θαλπωρής και πηγής αστείρευτης γνώσης που κάθε φορά αποχωριζόμουν με ένα αίσθημα χαρμολύπης.

Σε όποιο δρόμο κι αν βαδίζαμε, σε όποιο μέρος και αν καθόμασταν, υπήρχαν πάντοτε άτομα κάθε ηλικίας -από απλούς καθημερινούς ανθρώπους μέχρι και πολύ επώνυμους καλλιτέχνες, πολιτικούς κ.ά.- που τον χαιρετούσαν με σεβασμό, του μιλούσαν εγκάρδια και τον κερνούσαν καραφάκια με το αγαπημένο του λευκό κρασάκι. Οι νέοι τον λάτρευαν και αποζητούσαν τη συντροφιά και τις κάθε είδους συζητήσεις μαζί του, παρότι οι περισσότεροι από αυτούς θα μπορούσαν να ήταν τα εγγόνια που ποτέ, από επιλογή, δεν απέκτησε.

Από παιδί στους κοινωνικούς αγώνες, αργότερα ξακουστός καπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ. και, τέλος, δεκαετίες φυλακής, εξορίας και ατέλειωτων κακουχιών, βασανιστηρίων, στρατοδικείων και διαπομπεύσεων που ούτε στο ελάχιστο κατάφεραν να τον λυγίσουν. Πέρα από την κλονισμένη του υγεία, τίποτα απολύτως δεν μαρτυρούσε το Γολγοθά της ζωής που έζησε. Πάντα με χιούμορ απίστευτο, ζωντάνια εφήβου, αγωνιστικότητα, δημιουργικότητα, φρέσκιες ιδέες και καμία πικρία, διάθεση παρελθοντολογίας ή αναζήτησης ευσήμων για τους ατέλειωτους αγώνες μιας ολόκληρης ζωής. Αντίθετα, αρνήθηκε θέσεις υψηλές, μεγαλεία και «παράσημα» κάθε είδους, επιλέγοντας, με απόλυτη πεποίθηση και χωρίς την παραμικρή διάθεση υιοθέτησης ρόλου μεγαλομάρτυρα, να ζει απίστευτα λιτά και με μοναδική αξιοπρέπεια, αρνούμενος κάθε είδους «συνδρομή» απ΄όπου κι αν αυτή προέρχονταν. Εξασφάλιζε τα προς το ζην κάνοντας διάφορες δουλειές, μα κυρίως μεταφράσεις βιβλίων στα ελληνικά από διάφορες γλώσσες που είχε μάθει στα ατέλειωτα χρόνια φυλακής και εξορίας του.

-Σήμερα το απόγευμα θα πάμε στα Αναφιώτικα. Μας περιμένει για να μας φιλέψει ένας παλιός αντάρτης μου και τώρα πολύ καλός ζωγράφος. Έχει πάντα και πολύ καλό κρασάκι δικό του, είπε χαμογελώντας.

Όταν φθάσαμε ήταν ήδη σούρουπο, ένα υπέροχο ανοιξιάτικο σούρουπο πνιγμένο στις ευωδιές των λουλουδιών των μικρών κήπων που στόλιζαν την πρόσοψη του κάθε σπιτιού. Ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν τα Αναφιώτικα. Μου έδωσαν την αίσθηση ενός μικρού παραδείσου, μιας μικρής όασης γαλήνης κάποιας αλλοτινής εποχής.

Ο φίλος του μπάρμπα Γ. μας περίμενε καθισμένος στο κατώφλι του κουκλίστικου μικρού σπιτιού του. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις, καθίσαμε στο τραπεζάκι της μικρής αυλής. Από το εσωτερικό του σπιτιού, έρχονταν η ερεθιστική μυρωδιά φρεσκομαγειρεμένου φαγητού. Το ταψί με το φαγητό πήρε θέση στο τραπέζι έτσι όπως βγήκε από το φούρνο. Σε μια μεγάλη γαβάθα η φρεσκοκομμένη σαλάτα, στην υπέροχη κεραμική κανάτα -έργο του ίδιου- το σπιτικό κρασάκι και απέναντί μας η Ακρόπολη. Σκηνικό ονειρικό με πρωταγωνιστές δύο υπέροχους ανθρώπους που τόσα πολλά είχαν να πουν και άλλα τόσα να σου μάθουν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η συζήτηση δεν άργησε να περάσει το κατώφλι της πολιτικής. Περισσότερο άκουγα παρά συμμετείχα. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από τη συζήτηση εκείνη, έχουν περάσει άλλωστε πάνω από είκοσι χρόνια. Πριν από λίγους μήνες, όμως, μου ήρθαν στο νου, κυριολεκτικά από το πουθενά, τα προφητικά λόγια του μπάρμπα Γ. που είπε κάποια στιγμή, αναφερόμενος στο ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο του μέσου έλληνα της περιόδου εκείνης:

-Τώρα, γλυκαίνουν και ξεγελούν τον κόσμο, μοιράζοντάς του πολύχρωμα γλειφιτζούρια τα οποία μετά από πολλά χρόνια θα χρειαστεί να ξεχρεώσει, βάζοντας ίσως ενέχυρο ακόμα κι αυτήν, είπε, δείχνοντας με μια κίνηση του κεφαλιού του την Ακρόπολη!!!

Τότε μου φάνηκε σαν ένα αστείο, σαν μια προσπάθεια να δώσει έμφαση στην ασυδοσία που επικρατούσε τότε και στις παράλογες παροχές που δίνονταν προς άγραν ψηφοφόρων και προς όφελος συγκεκριμένων ομάδων ανθρώπων. Δεν είδα, όμως, στα χείλη του το συνηθισμένο του χαμόγελο. Το πρόσωπό του είχε πάρει προς στιγμή μια ασυνήθιστα σοβαρή έκφραση. Αμέσως μετά, όμως, σήκωσε το ποτήρι του και είπε χαμογελώντας και πάλι:

-Παροχές που δεν κατακτώνται μετά από σκληρούς αγώνες είναι απλή δωροδοκία. Ευτυχώς που δεν θα ζούμε εμείς οι μεγαλύτεροι για να δούμε αυτό το ξεπούλημα και την κατάντια που θα ακολουθήσει.

Η τελευταία φορά που τον συνάντησα ήταν μετά από τρία χρόνια περίπου, στο μισοσκότεινο διάδρομο ενός νοσοκομείου. Φαινόταν ταλαιπωρημένος, αλλά η διάθεσή του ήταν όπως πάντα καλή. Δεν μου είχε πει πως νοσηλευόταν. Τυχαία το ανακάλυψα κατεβαίνοντας στην Αθήνα για να τον δω.

Μετά από δύο μέρες, πέθανε. Το ήξερε από καιρό, δεν είπε, όμως, τίποτα σε κανέναν για να μη τους γίνει βάρος και μη τυχόν και τους ανησυχήσει. Έφυγε, όπως ήταν και σε όλη του τη ζωή, σαν παλληκάρι, στερώντας όλους εμάς που τον γνωρίσαμε από κοντά έναν άνθρωπο με μοναδικό ήθος και σπάνια σοφία, γενναιότητα, απλότητα, διορατικότητα και γενναιοδωρία.

Πόσο δίκιο είχες και πάλι μπάρμπα Γ., βλέποντας δεκαετίες μπροστά…

ΥΓ. Το ποστ αυτό το ανήρτησα για πρώτη φορά τον Φλεβάρη του 2012. Το ξανακάνω γιατί το θεωρώ ακόμα τόσο μα τόσο επίκαιρο...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (04.06.2019)
Καλημέρα sven.

Δε θα σταθώ στις πολιτικές αποχρώσεις του κειμένου,ούτε στο πρόσωπο και τις απόψεις του Μπάρμπα Γιάννη.

Υποκινήθηκα να κάνω σχόλιο από τα πολύ ευχάριστα συναισθήματα που μου προκάλεσε η ανάγνωση του κειμένου σου.

Σπάνια διαβάζω κάτι από την αρχή ως το τέλος καθότι επιπόλαιος και βιαστικός τόσο με τα γραπτά όσο και με τους ανθρώπους.

Μένω απλά στη γεύση.

Εδώ σημείωσε μια εξαίρεση.Διάβασα από την αρχή ως το τέλος.Μια υπέροχη γαλήνη μέσα μου.Ένα ταξίδι στο χρόνο και σε όμορφα μέρη των Αθηνών.

Ίσως θαύμασα απλά τη βιτρίνα και δεν ήταν η ουσία αυτή.

Ωστόσο ευχαριστώ για το όμορφο ανάγνωσμα.



Σχόλιο από sven (04.06.2019)

Ευχαριστώ πολύ, Freddie.

Χαίρομαι που το κειμενάκι σε ταξίδεψε στο χρόνο και σε μέρη όμορφα...

Καλό μήνα να έχουμε!


Σχόλιο από freddieKrueger (04.06.2019)
Επίσης αγαπητέ!Και καλό καλοκαίρι!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης