αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
26 Ιουλίου 2019, 09:32
Κάτι παιδιά


Υπάρχουν κάτι παιδιά που ποτέ δεν μεγαλώνουν.

Όχι εκείνα που έπεσαν από τα καροτσάκια τους κι έγιναν χαμένα αγόρια στην χώρα του Ποτέ. Εκείνα τα άλλα...που δεν υπάρχει γι αυτά καμία χώρα παραμυθένια με πειρατές και γοργόνες στα σύνορα της φαντασίας, που μένουν φυλάκισμένα από νωρίς και για πάντα στον πραγματικό κόσμο των ανθρώπων, των ενηλίκων.

Είναι εκείνα που η ζωή τους τα 'φερε στραβά και δεν πρόφτασαν να χαρούν την αθωότητά τους. Είναι εκείνα που κάποια κύτταρα μέσα τους δούλεψαν αλλιώς, κάποιες συνάψεις δεν άντεξαν, κάποιες πηγούλες στο σώμα τους υπερχείλισαν στον χρόνο, έγιναν χείμαρροι και μετά ξεράθηκαν. Εκείνα τα παιδιά που θέλησαν και προσπάθησαν να γίνουν "φυσιολογικά", μα δεν τα κατάφεραν. Εκείνα τα παιδιά που άνοιξαν με ορμή την ψυχή τους στον κόσμο να δώσει και να πάρει φως μα λερώθηκε τόσο από τη λάσπη και την ασχήμια που τρόμαξε και λούφαξε και φίμωσε για πάντα τη φωνή της.

Είναι εκείνα τα παιδιά που πια δεν έχουν χέρι να απλώσουν για βοήθεια, που λένε "κουράστηκα να προσπαθώ να ζήσω", που επιζητούν μόνο τον ύπνο. Εκείνα τα παιδιά που ο κόσμος τα δείχνει με το δάχτυλο, τα λέει τρελούς, τα φορτώνει άχρηστα χάπια και χρήσιμες για να διασκεδάζει τον φόβο και την ανημπόρια του ενοχές.

Το γλυκό μου τέτοιο παιδί είσαι εσύ, αγαπημένη μου. Δεν μπορώ να σου προσφέρω πολλά από εδώ που βρίσκομαι, τόσο μακριά σου, τόσο πολύ χαμένη κι εγώ στον δικό μου κόσμο. Φοβάμαι, εξάλλου, πως, όταν κι εγώ βυθίζομαι στο δικό μου σκοτάδι, μόνο κακό μπορώ να δώσω και σκιές. Αλλά ακόμη κι έτσι δεν σε εγκαταλείπω, γλυκιά μου. Θα συνεχίζω να σου θυμίζω πως η ύπαρξή σου αξίζει, πως δεν χάλασε ο κόσμος αν κάποιες στιγμές δεν αντέχεις κι εξαφανίζεσαι στα όρια της ανυπαρξίας. Θα μείνω να σου λέω συνέχεια - μέχρι να με βαρεθείς - πως θα σηκωθείς ξανά, πως έχεις τη δύναμη της ηλιαχτίδας στην καρδιά σου και κάποτε η δύναμη αυτή θα νικήσει. 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από sven (26.07.2019)

...εάν πιστέψει και το παιδί αυτό, όπως και το αγαπημένο του άτομο από ΄κει μακριά, πως έχει τη δύναμη της ηλιαχτίδας στην καρδιά του, τότε είναι σίγουρο πως κάποτε η δύναμη αυτή θα κερδίσει. Θα το διαπιστώσει, κοιτάζοντας απλά, έξω από το παράθυρο του γραφείου του, τη δύναμη και μόνο του παιχνιδίσματος των ηλιαχτίδων με ότι αγγίζουν...


Σχόλιο από freddieKrueger (26.07.2019)
Κοινωνική απόρριψη,κατάθλιψη..

Περισσότερο απ όλα κοστίζει όμως η απόρριψη του εαυτού μας.

Η χαμένη παιδική αθωότητα,τα απρόσωπα κατηγορώ στη ''σκληρή'' μοίρα και κοινωνία.Χαμένη ενέργεια..

Ο ύπνος,άμυνα.

Κολύμπα για την επιβίωσή σου αρχικά.
Μέσω αυτής ίσως ανακαλύψεις ''παραδείσους'' που δεν έχουν σχέση με πειρατές και νεράιδες ευτυχως.



Σχόλιο από freddom (26.07.2019)
Sven, μακάρι όλα αυτά τα "παιδιά" να είχαν τη δύναμη να κοιτάξουν εξω από το παραθυρο.

Freddie, συμφωνούμε ότι τα κατηγορώ δεν οδηγουν πουθενα και πως το χειρότερο είναι να απορρίπτεις ο ίδιος τον εαυτο σου. Το χειρότερο ειναι, όμως,όταν η κατάθλιψη δεν προέρχεται από την περιθωριοποιηση της κοινωνίας αλλα από το ίδιο το σώμα. Στην πρώτη περίπτωση μπορείς να βρεις δύναμη να κολυμπήσεις, μπορείς να πεις σας γράφω όλους... Στη δεύτερη; Όπως ειπες μόνη άμυνα ο ύπνος...

Καλημερα!


Σχόλιο από freddieKrueger (26.07.2019)
Είπα άμυνα,δεν είπα αποτελεσματική.

Τι κι αν το ίδιο μας το σώμα ζυγίζει τόνους και δεν μπορεί να σηκωθεί?Ή είναι γεμάτο κάματο?

Οφείλεις να κινηθείς.Έστω και λίγο.

Δεν έχει σημασία αν η κατάθλιψη είναι αίτιο ή αποτέλεσμα απομόνωσης από την κοινωνία.Αν φταίει το σώμα,η ψυχή η κάτι άλλο...

Η ακινησία είναι θάνατος.Η κίνηση ζωή..


Σχόλιο από sven (26.07.2019)
Μόλις μου ΄ρθε στο νου, από το πουθενά, μια φράση του Μπουκόφσκι: "Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Τι τρομακτική που πρέπει να είναι η ζωή τους."...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης