αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
25 Οκτωβρίου 2019, 22:16
Παυσίπονο


Ένα είναι...το μόνο που παιρνει μεμιας όλους τους πόνους μακριά...που θεραπεύει... Ένα 

Και λέγεται μουσική...


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από sven (26.10.2019)
Γιατί, στ΄αυτιά μου, ηχεί θλιβερό αυτό;


Σχόλιο από freddom (27.10.2019)
Ποιος ξέρει; Μάλλον είναι θέμα οπτικής...


Σχόλιο από freddieKrueger (27.10.2019)
Πολύ σωστά,είναι θέμα οπτικής και όχι...ακουστικής μια και μιλάμε για γραπτό λόγο :-)

Θα ηχούσε υπέροχα όμως αν μπορούσαμε να ακούσουμε την μουσική που παράγεται και τη φωνή που βγαίνει μέσα από τον πόνο,ως διαμάντι που εξορύσσεται από τη λάσπη του αδαμαντορυχίου.

Καλή δύναμη freddom!


Σχόλιο από sven (27.10.2019)
Σωστό κι αυτό, Freddie, μόνο που είναι μια πολύ διαφορετική προσέγγιση από αυτήν που εννοούσα εγώ...

Όλα είναι, όπως καλά λέτε, θέμα οπτικής ή, αλλιώς, όπως θέλει και μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας μας..

Καλή συνέχεια!


Σχόλιο από freddieKrueger (27.10.2019)
Κατάλαβα πως το εννοείς sven...όπως κατανόησα και τι θέλει να πεί η freddom...
Κι εγώ έχτισα ένα ''λογοπάιγνιο-γέφυρα'' ανάμεσα στις δύο απόψεις!

Η freddom αναφέρεται στη μουσική ως μοναδική διέξοδο από τον πόνο.Περιγράφει δηλαδή μια δύσκολη κατάσταση που βιώνει.

''Ακούγεται'' δηλαδή όντως ''θλιβερό''

Ωστόσο η ίδια βλέπει μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες που διασχίζει έναν ορίζοντα,μια πυξίδα,ένα αστέρι που της δείχνει ένα προορισμό.

Οπότε στην ουσία είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις.
Έχει την απαισιόδοξη του πόνου και της μοναδικής διεξόδου,έχει και την αισιόδοξη...που η διέξοδος αυτή υπάρχει...
Καλή Κυριακή σε όλους και Καλή Εθνική μας επέτειο αύριο!!


Σχόλιο από sven (27.10.2019)
Εγώ, όμως, ΔΕΝ εννοούσα αυτό, Freddie. Αυτό που γράφεις είναι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ -πως δηλαδή, είναι θλιβερό να βιώνει κάποιος μια δύσκολη κατάσταση- και, ως αυτονόητο, δεν χρίζει ιδιαίτερου σχολιασμού.

Το "θλιβερό" για μένα, και αυτό που εννοούσα, είναι το να μην έχει κάποιος έναν δικό του διαθέσιμο άνθρωπο, έστω τη δεδομένη στιγμή, που να μπορεί/θέλει να ακούσει με προσοχή και σεβασμό, να μοιραστεί και να στηρίξει. Τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει, έστω και κατά προσέγγιση, μια τέτοιου είδους ανθρώπινη παρουσία δίπλα μας. Με την προϋπόθεση πως η αιτία του πόνου είναι κάτι σοβαρό και όχι παροδικό, οτιδήποτε άλλο αποτελεί υποκατάστατο, πρόσκαιρη "λύση", make up με ώρα λήξης που καλύπτει απλώς αυτό που απεγνωσμένα ΠΡΕΠΕΙ να καλυφθεί με οποιονδήποτε τρόπο γιατί δεν αντέχεται...

Πως θα σου "ακούγονταν", για παράδειγμα, αν κάποιος σου έλεγε πως πονάει πολύ γιατί είναι μόνος ή επειδή έχει χάσει τη σύντροφό του κ.ά., αλλά δεν ανησυχεί ιδιαίτερα γιατί έχει το σκυλί του που τον κάνει να ξεχνά κάθε πόνο...

Μαγικά παυσίλυπα και "αλάμπρα-κατάμπρα" εξαφάνισης του ανθρώπινου πόνου ΔΕΝ υπάρχουν. Η απουσία ουσιαστικών διαπροσωπικών σχέσεων και στενών συναισθηματικών δεσμών στη ζωή μας δεν υποκαθίσταται από ΤΙΠΟΤΑ και δημιουργεί, όσο υφίσταται και όσο μας είναι δυσβάσταχτη, την αναγκαιότητα δημιουργίας αυτοπαρηγορητικών μύθων ώστε να γίνει ανεκτή και στοιχειωδώς διαχειρίσιμη, μέχρι την επόμενή μας συναισθηματική κρίση...

Καλό απόγευμα!


Σχόλιο από freddieKrueger (27.10.2019)
Η freddim έχει διαθέσιμους ανθρώπους καθότι ιδιαίτερα αγαπητό πρόσωπο.

Όσο για τη μουσική δεν είναι το ίδιο με το χάιδεμα ενός σκύλου.
Η freddom έχει καταπληκτική φωνή και τραγουδά υπέροχα.
Αυτό την εξαγνίζει.
Άσε που έλκει κόσμο δίπλα της ως κοινό και ως συν καλλιτέχνες :-)
Άρα σωστά μεν τα όσα γράφεις,προκύπτουν ωστόσο από ένα βεβιασμένο συμπέρασμα πως η μουσική υποκαθιστά την ανθρωπινη επικοινωνια.
Και φυσικα η μουσικη δεν θα μπορουσε να ειναι υποκαταστατο μια και παραγεται απο ανθρωπους για ανθρωπους :-)


Σχόλιο από sven (27.10.2019)

Freddie,

το συμπέρασμά μου ίσως είναι λανθασμένο (και μακάρι να είναι), σε καμία περίπτωση, όμως, βεβιασμένο, όταν πρόκειται για ανθρώπους που δεν γνωρίζω στο ελάχιστο.

Εσύ τι καταλαβαίνεις, διαβάζοντας κάποιον που γράφει:

«ΕΝΑ είναι...ΤΟ ΜΟΝΟ που παίρνει με μιας όλους τους πόνους μακριά...που θεραπεύει... ΕΝΑ, και λέγεται μουσική...»;

Τι σημαίνει όταν κάποιος λέει «Ένα και μόνο…ένα», τονίζοντας μάλιστα το «ένα», θέλοντας προφανώς να δώσει έμφαση πως δεν υπάρχει κάτι άλλο; Πως υπάρχει ΚΑΙ κάτι άλλο;

ΑΝ έχουν τα πράγματα όπως τα λες, τότε η κατάσταση είναι -πάντα κατά την εκτίμησή μου- ακόμα σοβαρότερη. Το να περιστοιχίζεται, δηλαδή, κάποιος από τόσους ανθρώπους των οποίων την εκτίμηση και το θαυμασμό χαίρει και, ταυτόχρονα, να γράφει πως «ΕΝΑ είναι...ΤΟ ΜΟΝΟ που παίρνει με μιας όλους τους πόνους μακριά...που θεραπεύει... ΕΝΑ, και λέγεται μουσική...», αυτό σημαίνει πως οι άνθρωποι αυτοί, αν και υπάρχουν τριγύρω του, δεν μπορούν να ελαφρύνουν καν τον πόνο που νιώθει. Αυτό δεν είναι απλά θλιβερό, είναι ΤΡΑΓΙΚΟ, γιατί οι άλλοι είναι, στην ουσία, σαν να μην υπάρχουν, τουλάχιστον στα δύσκολα…

Τέλος, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ -είτε λέγεται μουσική, σκύλος, φετίχ, άνθρωπος, τελετουργία κ.τ.λ.- μπορεί να είναι και να λειτουργεί ως υποκατάστατο, από τη στιγμή που, ως υποκατάστατο, εκπληροί ΠΑΝΤΑ την ίδια λειτουργία, δηλαδή να υφίσταται αντί κάποιου ή κάτι άλλου. Ως εκ τούτου, η μουσική μπορεί κάλλιστα να αντιπροσωπεύει κάτι ανάλογο της παρουσίας ενός σκύλου, όπως, για κάποιον άλλον, η ανάγκη ενός μπουκαλιού αλκοόλ στο χέρι…

Το ότι κάτι παράγεται από άνθρωπο για άνθρωπο δεν έχει ΚΑΜΙΑ απολύτως σχέση, όσον αφορά στο αν λειτουργεί ως υποκατάστατο ή όχι. Μπορεί και παραμπορεί, όπως, για παράδειγμα, ένα μαχαίρι που μπορεί να λειτουργεί ως υποκατάστατο μιας ασφάλειας που ένα άτομο δεν έχει καθώς ποτέ του δεν την εισέπραξε…

Εάν θέλεις, μπορώ να σου διηγηθώ μια προσωπική εμπειρία με έναν ψυχωσικό νέο άνδρα, πριν από μερικά χρόνια...


Σχόλιο από freddieKrueger (27.10.2019)
Φυσικά να την αφηγηθείς sven...



Σχόλιο από sven (27.10.2019)
Freddie,

ξεκίνησα να το γράφω αλλά βλέπω πως, για να μη βγει σαν καρικατούρα, θα γίνει μεγάλο σεντόνι και, στο χώρο ενός άλλου, θα ήταν αταίριαστο.

Ίσως κάποια στιγμή, αναρτήσω ένα ποστ για την πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και πολύ επικίνδυνη αυτή εμπειρία...


Σχόλιο από freddom (28.10.2019)
Sven, για να μπορέσετε να καταλαβετε την σχέση μου με τη μουσική και αν αυτή λειτουργει ως υποκατάστατο ή οχι θα έπρεπε να με γνωριζετε. Θα έπρεπε να έχουμε κάνει παρέα και να έχουμε συζητήσει. Οποιαδηποτε άλλη εκτίμηση στηριγμένη σε αποσπασματικα γραπτά μου δεν μπορεί παρά να είναι μερική.
Φαίνεται ότι η εντύπωση που δίνω μέσω γραπτών είναι ενός ανθρώπου μοναχικού,ισως απροσαρμοστου ή ψυχωσικου με τη μουσική (χρησιμοποιώ επιτηδες ακραίες εκφράσεις). Λογικό το βρίσκω να εκτιμά κάποιος τη ζωή μου ως συνονθύλευμα θλιβερων ή τραγικων καταστασεων διαβάζοντας με. Όπως, όμως, έχω ξαναγράψει τα κείμενα μου ειναι σκόρπιες γραφές, ως επί το πλείστον δημιουργήματα έντονων στιγμών.
Το συγκεκριμένο, λοιπόν, για να ξεκαθαρίσει το τοπίο, δεν υπονοεί τίποτα περισσότερο από αυτό που γράφει. Ότι η μουσική λειτουργει καλύτερα από οποιοδηποτε άλλο συμβατικό παυσίπονο. Ειναι το μόνο παυσιπονο.Το έγραψα στο τέλος μιας πολύ δύσκολης εβδομάδας, μιας υπερβολικα δύσκολης μέρας με στρεσογονες καταστάσεις οι οποίες μου είχαν αφήσει κατάλοιπο μια ημικρανία. Σε ανάλογες περιπτωσεις τα αναλγητικά χάπια δεν βοήθησαν ή βοήθησαν μετά από κάποια ωρα. Την ημέρα εκείνη μπήκα για πρόβα και μέχρι να φτάσω στο πρώτο ρεφραίν ο πονοκεφαλος είχε αρχίσει να υποχωρεί. Τελειώνοντας δε μετά απο τρεις ώρες ένιωθα πλήρως αναζωογονημενη.
Αυτό είναι και τίποτα παραπέρα.
Όσο αφορα την παρουσία ή "απουσία ουσιαστικών διαπροσωπικών σχέσεων και στενών συναισθηματικών δεσμών στη ζωή μου" και τη "δημιουργία αυτοπαρηγορητικων μυθων" για την κάλυψη κενών είναι ζητήματα τα οποία αφορούν εμενα και τους οικείους μου και σαφεστατα δεν θα εξεθετα ή συζητούσα ποτέ μεσω ενός blog (και φαντάζομαι ούτε εσείς). Θεωρώ, βέβαια, ότι η πρόθεση σας είναι να δώσετε τροφή για σκέψη, η μορφή όμως και η ουσία του blog μου δεν είναι τόσο ο προβληματισμος όσο το ξέσπασμα.
Καλή συνέχεια


Σχόλιο από freddom (28.10.2019)
Συγγνωμη για το κατεβατό στο προηγούμενο σχόλιο αλλά γράφω από κινητό και δεν πήρε τη μορφοποίηση.


Σχόλιο από sven (28.10.2019)
freddom,

αν διαβάσεις προσεκτικά τα σχόλιά μου, θα διαπιστώσεις πως, αρχικά, εξέφρασα, απλά και με ειλικρινές ανθρώπινο ενδιαφέρον, την αίσθηση που μου προκάλεσε η φράση της ανάρτησής σου. Όλα τα επόμενα σχόλιά μου είναι απόρροια των σχολίων του Freddie και μιας ανταλλαγής απόψεων μαζί του -όπως συνηθέστατα γίνεται σε δημόσια blogs- και ΔΕΝ αφορούσαν εσένα προσωπικά. Αυτό διαφαίνεται, άλλωστε, και από το ότι χρησιμοποιώ σε όλα τα σχόλιά μου την αόριστη αντωνυμία «κάποιος».

Η παρατήρησή σου πως «…για να μπορέσω να καταλάβω τη σχέση σου με τη μουσική και αν αυτή λειτουργεί ως υποκατάστατο ή όχι, θα έπρεπε να σε γνωρίζω…» περιττεύει, από τη στιγμή που ήδη είχα γράψει πως «…το συμπέρασμά μου ίσως είναι λανθασμένο (και μακάρι να είναι), σε καμία περίπτωση, όμως, βεβιασμένο, όταν πρόκειται για ανθρώπους που δεν γνωρίζω στο ελάχιστο…», αλλά και επειδή, όπως προανέφερα, όλα τα επόμενα σχόλιά μου είναι απάντηση και ανταλλαγή απόψεων σε αυτά που αναφέρει ο Freddie και όχι κάποια ανάλυση της σχέσης σου με τη μουσική που είναι καθαρά προσωπική σου υπόθεση και δικαίωμα και δεν νομίζω πως θα ενδιέφερε κάποιον άγνωστο αυτό.

Όσον αφορά στο τελευταίο σκέλος του σχολίου σου και στην παράθεση αποσπασμάτων δικού μου σχολίου, αφαίρεσε την προσωπική αντωνυμία «μου» γιατί εγώ χρησιμοποιώ την προσωπική αντωνυμία «μας»…

Τέλος, ζητώ συγνώμη που δεν γνώριζα πως το blog σου είναι, κυρίως, τόπος προσωπικού ξεσπάσματος και όχι τόσο γενικότερου προβληματισμού. Θεωρούσα πως, εάν κάποιος θέλει απλά να ξεσπά, το κάνει, συνηθέστατα, με έναν πιο προσωπικό τρόπο (π.χ. γράφοντας ένα ημερολόγιο) και όχι διαμέσου ενός δημόσιου blog, όπου ο καθένας μπορεί να σχολιάζει, όπως ακριβώς όταν κάποιος θέλει να κλάψει για να ξεσπάσει. Το κάνει, εκτός απροόπτου, κάπου μόνος του ή στην αγκαλιά ενός δικού του ανθρώπου, και όχι στη μέση της Πλατείας Συντάγματος…

Καλή συνέχεια και υπόσχομαι πως δεν πρόκειται να ξαναενοχλήσω, διαμέσου προβληματισμών ή οποιωνδήποτε άλλων σχολίων, στο blog σου.


Σχόλιο από freddieKrueger (28.10.2019)
Καλημέρα sven...δεν πειράζει,μου την ''χρωστάς'' την ιστορία αυτή...
Θα τοποθετηθώ σε κάποια σου ερωτήματα:
Γράφεις:Εσύ τι καταλαβαίνεις, διαβάζοντας κάποιον που γράφει:

«ΕΝΑ είναι...ΤΟ ΜΟΝΟ που παίρνει με μιας όλους τους πόνους μακριά...που θεραπεύει... ΕΝΑ, και λέγεται μουσική...»;

Καταλαβαίνω ακριβώς αυτό που διαβάζω.Πως η μουσική και μόνο αυτή μπορεί να πάρει τον πόνο μακριά.
Δεν απαξιώνεται πουθενά ο ρόλος των ανθρώπων.Απλά τονίζεται η σημασία της μουσικής.
Μιλάμε για ελεύθερη γραφή άλλωστε.
θα ήταν παράδοξο να έχει ο συγγραφέας την ανάγκη να εξηγήσει ότι δεν φέρνει τον ανθρώπινο παράγοντα σε δεύτερο ρόλο:

Χωρίς να απαξιώνω την ανθρώπινη συντροφιά,που είναι πολύ σπουδαία,η μουσική είναι μια από τις καλύτερες διεξόδους.
Νομίζω πως θα ήταν άκρως ψυχαναγκαστικό αυτό.

η γυναίκα γράφει ελεύθερα και εκφράζει τη λατρεία της για την μουσική.
Όταν λατρεύεις βλέπεις ΜΟΝΟ ΕΝΑ.
Άρα η απάντησή μου είναι πως ανιχνέυω μια σχέση λατρείας.
Ότι πιο υγιές και όμορφο να λατρεύεις τη μουσική και χάριν ελευθερίας λόγου απαλλαγμενου από ψυχαναγκασμούς,να ακούγεσαι απόλυτος.




Σχόλιο από freddom (28.10.2019)
Sven έχετε δίκιο. Τα εισαγωγικα ήθελα να κλείσουν πριν το μου. Λάθος εκ παραδρομής του δακτυλου...
Από εκεί και πέρα επιστρεφω στο πρωτο σχόλιο μου ότι όλα είναι θέμα οπτικής. Οι άνθρωποι γενικά αντιλαμβανόμαστε εντελώς διαφορετικά καταστασεις ή και γραφόμενα. Καποιος μπορεί να διεβλεπε ειρωνεία στη "συγγνώμη" που γράφετε κάποιος άλλος όχι, εσείς σχολιαζατε 'γενικά' και ως απαντηση στον Freddie, εγώ θεώρησα ότι η φράση "ΑΝ έχουν τα πράγματα όπως τα λες, τότε η κατάσταση είναι -πάντα κατά την εκτίμησή μου- ακόμα σοβαρότερη" αναφέρεται σε μένα, καθώς τα "πράγματα" περιέγραφαν κάποιες συνθηκες της ζωής μου.
Τέλος, χαίρομαι που ξεκαθαρίσαμε τον ρόλο του μπλογκ μου και τη χρήση που του αποδίδω.
Να έχετε καλό υπόλοιπο...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης