αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Απριλίου 2020, 17:24
Μια ακόμη Μ. Τετάρτη


Σηκώθηκε με την  ψυχή ματωμένη. Ίσως έφταιγε η μέρα και η επέτειος. Ίσως  η υπερ του συνηθισμένου προσπάθεια των ημερών να διατηρήσει τις λεπτές ισορροπίες για να την βγάλει καθαρή στην πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση. Η μόνη απόδραση που είχε απομείνει μακρά από τις συγκρούσεις ήταν η δουλειά. Ώρες ατέλειωτες μπροστά στον υπολογιστή να γράφει, να οργανώνει, να μαθαίνει αναγκαστικά νέα εργαλεία, να μετέχει σε τηλεδιασκέψεις  και ξανά από την αρχή. Όλα ειχαν γίνει ξαφνικά μια οθόνη. Μα πίσω από αυτή δεν περίμενε κανένας "δικός σου άνθρωπος".

Το αγαπημένο καταφύγιο με τις νότες ήταν πολύ ενοχλητικό για τους συγκάτοικους. Κάθε φορά που εξασκούσε το όργανο ένιωθε τη δυσαρέσκεια. Όσο κι αν ήταν συγκαλυμμένη, όσο κι αν απέφευγαν τις συζητήσεις η άσχημη οσμή της ηλέκτριζε την ατμόσφαιρα. Την ένιωθε και παλιά. Μόνο που τότε δεν ήξερε να αναγνωρίζει τα σημάδια, τα τραύματα κρύβονταν καλά κάτω από το δέρμα και έριχνε όλο το βάρος στην ψυχή της.

"Τα δάκρυα είναι λέξεις που περιμένουν να γραφούν". Αυτή η φράση  - πού την είχε διαβάσει δεν θυμόταν - σφηνώθηκε το μυαλό την ώρα που τα μάτια υγραίνονταν στην σκέψη της ημέρας. Πριν δυο χρόνια, μία άλλη Μεγάλη Τετάρτη είχε χτυπήσει το τηλέφωνο κι ο αριθμός 4 είχε γίνει η αρχή του εφιάλτη και της δύσκολης διαδρομής. Τότε μπορούσε να  φεύγει τουλάχιστον ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα, να τρέχει δίπλα στο κύμα για να καθαρίζει το μυαλό. Τώρα που εκείνη λείπει εδώ και 4 (πάλι ο αριθμός εφιάλτης) μήνες πρέπει να στήνει διαδρομές αποδράσεις με το νου. Μα αυτές δεν φτάνουν, δεν είναι αρκετές να δαμάσεις τη θλίψη, να την κάνεις να ξεχυθεί μέσα από τους πόρους του κορμιού σου και μαζί με τον ιδρώτα να ξεπλυθούν.

"Με περιμένω στη γωνία", είχε πει πριν κάποιον καιρό σε μία φίλη την ώρα που έτρεχαν παρέα. "Δεν ξέσπασα ακόμη, δεν έχω προλάβει και δεν ξέρω που θα βγει". "Το ξέρω", είχε απαντήσει εκείνη, "κι εγώ σε περιμένω". Ναι, δεν είχε ξεσπάσει για τίποτα από όλα. Κι όσο περνούσε ο καιρός και οι συνθήκες άλλαζαν ολοένα προς το χειρότερο, το βάρος αυξανοταν αργά και σταθερά στους ώμους, πίεζε την σπονδυλική στήλη, το κεφάλι την αναπνοή. "Ασφυκτιώ, σαν ψάρι σε γυάλα", σκέφτηκε, "αλλά θα επιβιώσω."

Έβαλε μπροστά την πίστη που έχει για τη ζωή. Κάθε εμπόδιο είναι μια ευκαιρία, είχε πει από την αρχή της περιόδου αυτής κι είχε ψάξει μέσα βαθιά στα θέλω να βρει τις ευκαιρίες. Είχε φυτέψει τους σπόρους των αποφάσεων στην ψυχή και κάθε μέρα τούς πότιζε λίγο λίγο. Πήρε την κούπα τον καφέ, άνοιξε τον υπολογιστή και την ατζέντα με τις υποχρεώσεις της ημέρας... κάπου εκεί μέσα, κρυμμένα ήταν τα μπουμπούκια των ηλίανθων.

 15/4/2020

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (30.04.2020)
Όταν το στενό περιβάλλον σου αποδοκιμάζει την προσπάθειά σου να τραγουδήσεις καλό είναι να αποδράς...
Ακόμη και τώρα κάτι τέτοιο είναθ εφικτό..


Σχόλιο από freddieKrueger (30.04.2020)
επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί κρατάς τον πόνο μέσα σου και δεν ξεσπάς.Τι φοβάσαι?

Σεβάσου τα αυτιά των άλλων και τη φωνή της ψυχής σου και ξέσπασε με ένα κλάμμα παρά με την προσπάθειά σου να μάθεις να τραγουδάς.

Πέρασα κι εγω απο αυτο το κομματι να θελω να κανω αυτο που αγαπω και να τυρρανω αλλους.Πηγα κοντρα.Κακως.

Κλαψε μπροστα τους για το καλο της ψυχης σου.Το κλαμμα δεν ειναι παραφωνια.



Σχόλιο από freddom (30.04.2020)
Freddie,
Δεν είναι ότι τον κρατάω μέσα μου για τους άλλους ή ότι φοβάμαι κάτι. Όταν θέλω να κλάψω, κλαίω. Όταν θέλω να γράψω, γράφω.
Απλά έπεσαν πολλές υποχρεώσεις μαζεμένες λόγω συγκυριών και πραγματικά νιώθω ότι δεν έχω προλάβει βιώσω όσα είναι να βιώσω.
Όσο για το τραγούδι... Όπως έχω ξαναγράψει είναι γιατρικό. Οπότε δεν ξεσπάω τραγουδώντας αντί κλαίγοντας. Γιατρεύομαι...
Ευχαριστώ για το σχόλιο


Σχόλιο από freddieKrueger (30.04.2020)
Το κλαμμα ειναι το τραγουδι που μπορουν να ανεχτουν οι γυρω σου και να σε αγκαλιασουν.

Το τραγουδι με την ευρυτερη του εννοια μπορει να ειναι ενοχλητικο για τους γυρω.
Οι υποχρεωσεις της ζωης δε πρεπει σε καμμια περιπτωση να μας φρεναρουν να βιωνουμε.τον πονο τη θλιψη η αντιθετα τη χαρα.
Βρες τις ισορροιες αυτες.
Αλλοιως θα υποπεφτεις σε φαλτσωδιες εκφρασης που πιστεψε με ενοχλουν ακομη περισσοτερο απο αυτες της φωνης.


Σχόλιο από freddom (01.05.2020)
Δεν διαφωνώ σε όσα λες, Freddie,εκτός ίσως από ένα σημείο. Οτι το κλάμα είναι το τραγούδι που οι άλλοι μπορούν να ανεχτουν και να σε αγκαλιασουν. Νομίζω ότι είναι σχετικο τελικά το τι αγκαλιαζει κι ανέχεται κάποιος. Έχω ακούσει να λένε σε ατομο 3 μηνες μετά τον θάνατο της αδερφής του "φτάνει αρκετά εκλαψες".
Ωστόσο, έχεις απολυτο δίκιο ότι η ισορροπία είναι αυτό που πρέπει καθένας μας να βρει σε όλα τα πράγματα στη ζωή. Λογικό είναι και το φάλτσο και το πισωγύρισμα και όλα. Άνθρωποι είμαστε κι έχουμε ατέλειες.
Καθένας μας έχει έναν διαφορετικο τρόπο να αντιμετωπίζει καταστάσεις. Σωστό, λάθος; Υποκειμενικο νομίζω είναι. Ο δικός μου τρόπος αντιμετώπισης μιας απώλειας πχ μπορεί να είναι να μένω στο σπίτι μου και να ακούω μουσική. Του αλλου να βγαίνει και να τρέχει. Ποιος ορίζει το σωστο; Το κλειδί είναι να βρεθεί, όπως προειπωθηκε η ισορροπία, και το όριο. (Ομως και πάλι ποιος είναι αυτός που ορίζει; Το ίδιο το ατομο; Οι γύρω του; Τα κοινωνικως αποδεκτά ;)
Θυμήθηκα τώρα την περίπτωση μιας μητέρας που έχασε τον σύζυγο της. Είχε δυο παιδιά-ενα 10 κι ένα 4 ετών αν θυμάμαι σωστά. Περίπου δυο τρεις μήνες μετά την απώλεια πηρε δίπλωμα οδηγησης και έβγαλε τα μαύρα. Άρχισε να βγαίνει έξω με τα παιδιά της και να κάνει εκδρομές. Δεν έγινε αποδεκτή η συμπεριφορα της από τους οικείους της. Θεωρηθηκε "γρήγορη ανακαμψη".
Για να μην μακρυγορησω άλλο. Όλα είναι, οπως προειπωθηκε, θέμα ισορροπίας που θα βρει καθένας μεσα από την προσωπική του διαδρομή και περιπέτεια. Και τυχεροί ισως είναι ειτε εκεινοι που θα έχουν γύρω τους ανθρωπους που θα αγκαλιασουν -όχι θα ανεχτούν - την φαλτσωδια τους και θα τους στηρίξουν ώστε να την αλλάξουν γρηγορα είτε εκείνοι που γρήγορα θα βρουν τη δύναμη και τη διαύγεια να να ξεφύγουν απ τα φάλτσα και να αρχίσουν να φτιάχνουν μελωδία.




Σχόλιο από freddieKrueger (01.05.2020)
Πολλα λογια γραφεις αλλα μαλλον δεν καταλαβες τι ειπα.
Οταν εκανα αναφορα στους αλλους εννοουσα αυτους τους καποιους που θα ακουσουν πραγματικα το κλαμμα σου.
Αναλωνεσαι πολυ στην αντιδραση των αλλων.
Κατα βαση εννοουσα πως ειναι πολυ πιο αποδεκτο να κλαις μετα απο πενθος παρα να δολοφονεις τραγουδια.
Οποτε μην τραγουδας μονο κλαιγε μπροστα σε αλλους.
Κι οταν εισαι μονη σου τραγουδα κιολας.
Κι οταν δεις οτι ενας ανθρωπος ενοχλειται απο μια συμπεριφορα σου απεσυρε την.Μην την ενισχυεις,τροποποιεις,δικαιολογεις στον εαυτο σου.




Σχόλιο από sven (01.05.2020)
Ο καθένας έχει το δικό του προσωπικό τρόπο να πενθεί. Πολλοί θεωρούν τρόπους θρήνου και έκφρασης πένθους που δεν ταιριάζουν με τους δικούς τους ως "λανθασμένους" ή "περίεργους"...

Ταυτόχρονα, είναι πολλοί αυτοί που δεν αντέχουν τα δύσκολα συναισθήματα όσων πενθούν και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τους αποτρέψουν να συνεχίσουν να το κάνουν, θεωρώντας πως με τον τρόπο αυτό τους βοηθούν...

Πριν από πολλά χρόνια, παρακολουθούσα μία μητέρα της οποίας ο άνδρας πήρε μια Κυριακή τα τρία από τα τέσσερα παιδιά τους (το τέταρτο το άφησε σπίτι με τη μητέρα γιατί ήταν άρρωστο), τα πήγε στο εξοχικό της οικογένειας και εκεί τα εκτέλεσε με μια καραμπίνα, αυτοκτονώντας κατόπιν και ο ίδιος. Η μητέρα αυτή, μετά από 9 μήνες, έβγαλε τα μαύρα και άρχισε να ξαναβρίσκει σιγά-σιγά τη διάθεσή να συνεχίσει να ζει. Η κατακραυγή των συγγενών και του περίγυρού της ήταν κάτι το φοβερό. Η ίδια βρήκε τη δύναμη και το κουράγιο να το αντέξει και να το αντιμετωπίσει. Μόνον οι δυο μας γνωρίζαμε το πόσο συνέχιζε να πονά και να σπαράζει εντός της και πως ο σοβαρότερος λόγος που "αναστήθηκε" δεν ήταν άλλος από το να μη χάσει το παιδί που της απέμεινε, εκτός από τα τρία αδέλφια και τον πατέρα του, και τη μητέρα του...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης