αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
22 Ιανουαρίου 2021, 22:07
Οι σύγχρονοι Ηρώδηδες...


Ήταν μια υπέροχη καλοκαιρινή βραδιά, λίγο μετά τις εννέα. Η μονάκριβή μου -πέντε χρονών τότε- έπαιζε με τα υπόλοιπα τέσσερα, της ίδιας ηλικίας περίπου, παιδάκια, τρέχοντας, πηδώντας και  γελώντας, πάνω στο μαλακό γρασίδι της πανέμορφης αυλής του εξοχικού των φίλων που μας είχαν καλέσει για να περάσουμε μαζί το ΣΚ. Εμείς οι μεγάλοι καθόμασταν λίγο παραπέρα, συζητώντας και πίνοντας το ποτό μας, όταν, ξαφνικά, μια άγρια φωνή ταράζει, την κατά τα άλλα πολύ ήρεμη βραδιά, λέγοντας: «Βγάλτε, επιτέλους, το σκασμό, κωλόπαιδα!».

Τα παιδιά έτρεξαν τρομαγμένα κοντά μας, με κάποια από αυτά να είναι έτοιμα να Βάλουν τα κλάματα. Εμείς οι μεγάλοι σηκωθήκαμε, σοκαρισμένοι από αυτήν την άκρως απρόσμενη αντίδραση, κοιτώντας τριγύρω μήπως και εντοπίσουμε από πού προέρχονταν αυτή η τόσο οργισμένη φωνή. Ποιος είναι αυτός που ουρλιάζει, εκστομώντας τόσο βαριές κουβέντες για τόσο μικρής ηλικίας παιδιά που γελούν και πειράζονται, μια ώρα καθόλου ακατάλληλη; Μήπως πρόκειται για κάποιο επικίνδυνο άτομο; Ίσως για κάποιον ναρκομανή, μεθυσμένο ή ιδιαίτερα ψυχικά διαταραγμένο άτομο; Το «Βγάλτε το σκασμό» να το καταπιούμε, αλλά το «Κωλόπαιδα»; Πόσο προσβλητικό. Αδιανόητη αντίδραση για ένα φυσιολογικό άτομο και με τέτοια αφορμή…

Είναι αλήθεια, πως οι κοινωνικοί κανόνες, απέναντι στην παιδική ηλικία και στον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών, είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, πολύ αυστηροί. Το να εκφράσει κάποιος, σε δημόσιο τουλάχιστον χώρο,  οργή προς ένα παιδί ή να του μιλήσει άσχημα, ακόμα και αν είναι το δικό του, αποτελεί πράξη άκρως επιλήψιμη. Στις περισσότερες πολιτισμένες χώρες, θα αντιμετωπίσει την αντίδραση του περίγυρου, ακόμα και το νόμο…

Υπάρχουν, όμως, παντού γύρω μας. Στον υπόγειο, στα λεωφορεία, στα μουσεία, στα σούπερ μάρκετ. Μερικές φορές, σπρώχνουν, δήθεν κατά λάθος, το καροτσάκι του παιδιού, π.χ. σε κυλιόμενες σκάλες, παρόλο που είναι σε σημείο που δεν ενοχλεί κανέναν. Άλλες φορές πάλι, αναστενάζουν ενοχλημένα, κάνουν γκριμάτσες αποδοκιμασίας ή σιγομουρμουρίζουν και μόνο από το γεγονός πως ένα παιδί βρίσκεται κοντά τους ή που ρωτά το γονιό του διάφορα πράγματα. Μιλώ για τα άτομα που μισούν τα παιδιά, όχι κάποια, αλλά ΟΛΑ…

Φυσικά και είναι ενοχλητικά, κάποιες φορές, τα παιδιά όταν φωνάζουν, γελούν δυνατά ή τρέχουν τριγύρω μας, ιδιαίτερα αν δεν έχουμε καλή διάθεση. Δεν έχουν ενσωματώσει ακόμα όλους τους κοινωνικούς κανόνες και, ταυτόχρονα, διψούν για ζωή, παιχνίδι και είναι γεμάτα από ενέργεια που πρέπει κάπου να εκτονωθεί. Αλλά και πάλι, τα άτομα αυτά τα μισούν και μόνο που υπάρχουν, χωρίς απαραίτητα να ενοχλούν κανέναν.

Είναι σαφές πως δεν είναι απαραίτητο να αγαπά κάποιος τα παιδιά. Να τα μισεί, όμως, είτε τον ενοχλούν είτε όχι; Αυτό αποτελεί πάντα κριτήριο σοβαρής ψυχοπαθολογίας, όπως ακριβώς και το να μισεί κάποιος όλες τις γυναίκες, όλες τις πόρνες, όλους τους ομοφυλόφιλους, όλους τους ξένους ή «διαφορετικούς»…

Τι θα θέλατε άραγε; Να πάψει ο κόσμος να φέρνει στον κόσμο παιδιά; Να τα δένει έξω από το σούπερ μάρκετ, όπως δένει τα σκυλιά; Να τα κλειδώνει στο αυτοκίνητο όταν θέλει να κάτσει για να πιει έναν καφέ ή να γευματίσει σε κάποιο εστιατόριο; Να ταξιδεύουν στο χώρο αποσκευών του λεωφορείου, του τραίνου ή του αεροπλάνου γιατί δεν αντέχετε ούτε να τα βλέπετε;

Απλά, επειδή τα παιδιά είναι εκατομμύρια και εσείς μερικές χιλιάδες, η ευκολότερη λύση θα ήταν να αποφεύγετε το οποιοδήποτε μέρος όπου μπορεί να συναντήσετε παιδιά. Μέσα μαζικής μεταφοράς, ξενοδοχεία, παιδικές χαρές, πάρκα, εστιατόρια και καφέ, σχολεία, αθλοπαιδιές, γήπεδα, αλάνες και όπου δείτε επιγραφή που υποδηλοί την ύπαρξη παιδιών. Τρέξτε για να σωθείτε!

Προσωπικά, δεν επιθυμώ να κλείσουν εσάς κάπου ή να σας απαγορέψουν να συμμετέχετε στην κοινωνική ζωή, όπως ο καθένας μας, έτσι ώστε οι γύρω σας να προστατευτούμε από το τοξικό δηλητήριό σας. Πραγματικά όμως, ανησυχώ για την ψυχική σας υγεία, για το ότι δεν μπορείτε να χαρείτε, για τη μαυρίλα που κουβαλάτε εντός σας, και θα ΄θελα, ειλικρινά, να σας δω να χαμογελάσετε, κάποια φορά, στη θέα ενός μικρού παιδιού, δηλαδή στην ίδια τη ζωή…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (22.01.2021)
Δε μισώ τα παιδιά,αλλά αποδοκιμάζω την άνευ όρων αγάπη που κερδίζουν μόνο και μόνο επειδή είναι παιδιά.

Δεν είναι ικανότητα και καλοσύνη να αγαπάς τα παιδιά.Είναι σα να σηκώνεις ένα φτερό.

Ειδικά δεν είναι τίποτα το σπουδαίο ένας γονιός να αγαπάει τα παιδιά του.Δεν τον καθιστά καλό άνθρωπο αυτό.

Δες τι δήλωσαν οι γονείς για τα παιδιά που ξυλοκόπησαν το σταθμάρχη.Δες τι είπε η μάνα τους.Τα υποστήριξε αδίκως φυσικά γιατί λειτούργησε το δαιμονισμένο μητρικό φίλτρο.

Καθαρά στην επιφάνεια μου τι δίνουν οι φωνές οι φασαρίες τα ποδοβολητά οι δυνατές σε ντεσιμπελ φωνές.

Προτιμώ απόλυτη ησυχία.

Ωστόσο ποτέ δε θα εξέφραζα τέτοιου είδους λεκτική επίθεση αν κάποιοι είχαν φέρει τις οικογένειές τους δίπλα μου.

Αν ήταν ακατάλληλη η ώρα θα έκανα ευγενική σύσταση από κοντά στους γονείς να τα μαζέψουν.

Αν η ώρα ήταν κατάλληλη και δεν παραβίαζαν την κοινή ησυχία απλά θα έψαχνα να βρω ένα άλλο μέρος να πάω.

Αν ήταν σπίτι μου θα έβαζα ακουστικά να μη τους ακούω.

Είμαι ευαίσθητος με τους δίχως έλεγχο ήχους όχι τόσο με τα παιδια μια και εκνευρίζομαι συχνά και στις ταβερνες με φωνακλαδες ''εξω καρδια΄΄ ενηλικες.


Σχόλιο από CHE (23.01.2021)
Προσωπικά τα λατρεύω τα παιδιά. Κάποτε υπήρξα κι εγώ ένα... Κι όταν έρχονται τα ανίψια μου στο σπίτι (εγώ δεν έχω παιδιά), παίζω μαζί τους και κάνω αστεία. Όμως, μερικές φορές, ιδιαίτερα όταν γράφω ή όταν δουλεύω και είμαι βυθισμένος στις σκέψεις μου και ακούω κλάματα με τσιρίδες και ουρλιαχτά, με κάτι ψηλές νότες που σου τρυπάνε τον εγκέφαλο, μου έρχεται να σκοτώσω άνθρωπο. Αλλά αυτό το λέω χάριν του λόγου. Εκνευρίζομαι μεν αλλά τιθασεύω το θυμό μου και διατηρώ την ψυχραιμία μου γιατί αυτό επιτάσσει η λογική να κάνω. Όλοι κάποτε υπήρξαμε παιδιά και φωνάζαμε ή... γκαρίζαμε και δεν είχαμε καμία συναίσθηση ότι μπορεί να ενοχλούσαμε κάποιον. Οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι φυσιολογικό και τα παιδιά να φωνάζουν κι εσύ να θυμώνεις. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό, είναι να χάσεις την ψυχραιμία σου και να συμπεριφερθείς άκοσμα. Αλλά η συμπεριφορά του καθενός μας, που είναι και μία αντανάκλαση του χαρακτήρα μας, δεν φαίνεται μόνο εκεί. Ο συγκεκριμένος τύπος που μίλησε μ' αυτόν τον τρόπο στα παιδιά, πιστεύετε ότι όταν οδηγεί στον δρόμο είναι κόσμιος; Θέλω να πω ότι αν το μυαλό του έχει κάψει φλάντζα ή αν είναι ψυχοπαθής ή δεν ξέρω τι, η γενικότερη στάση του είναι προβληματική οπότε το θεωρώ μάλλον απίθανο να κάτσεις να του εξηγήσεις και να τον συνετίσεις. Είναι χαμένος χρόνος.


Σχόλιο από sven (23.01.2021)
CHE,

δεν μιλώ για θυμό προς τα παιδιά που είναι απόλυτα φυσικό να υπάρχει, πολύ περισσότερο από τους ίδιους τους γονείς που τα ζουν όλη μέρα, δουλεύοντας, φροντίζοντας και εκπαιδεύοντάς τα σε κάθε τομέα της ζωής. Μιλώ για το ΜΙΣΟΣ που τρέφουν αρκετά άτομα προς τα παιδιά, χωρίς καν αυτά να βρίσκονται στο οπτικό τους πεδίο. Τα μισούν και μόνο που υπάρχουν…

Όσον αφορά στο θυμό των γονέων, που πυροδοτεί συχνά η ανατροφή ενός παιδιού, να σου αναφέρω τα παρακάτω. Πριν από 10 περίπου χρόνια, εκδόθηκε στην Αμερική ένα βιβλίο που απευθύνονταν, μέσα από έναν χιουμοριστικό τρόπο, σε ενήλικες, προσεγγίζοντας καταστάσεις και συναισθήματα που εκατομμύρια γονείς βιώνουν με ντροπή και ενοχή. Διαβάζοντάς το, γίνεται σαφές το πώς οι διάφοροι κοινωνικοί κανόνες γίνονται ένα είδος τροχοπέδης, όσον αφορά στη δυνατότητα να μπορούν τα αισθήματα αυτά να εκφράζονται πιο άμεσα, όπως τα νιώθει ένας γονιός, στην όποια κατάσταση και όπου και αν βρίσκεται. Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, είχε τον τίτλο «Go the fuck to sleep» και έσπασε όλα τα ρεκόρ πωλήσεων βιβλίου, όλων των κατηγοριών! Ο λόγος της δημοφιλίας αυτής έχει να κάνει, κατά τη γνώμη μου, με το΄ότι το βιβλίο αυτό ανοίγει μία βαλβίδα εκτόνωσης στην έννοια της γονεϊκότητας, σαρκάζοντας ανοιχτά το ταμπού των σύγχρονων και γεμάτων κατανόηση προοδευτικών γονιών απέναντι στο να μπορούν να εκφράζουν την έστω και στιγμιαία απελπισία και ανημπόρια τους για τη ζωή τους που δεν είναι πάντα αυτή που θα ΄θελαν…

Γράφει, για παράδειγμα, ο συγγραφέας για έναν υποτιθέμενο πατέρα που προσπαθεί να κοιμίσει το μικρό παιδί του: «Η γατούλα αγκαλιάζει τα γατάκια της, τα αρνάκια κουρνιάζουν δίπλα στα προβατάκια, εσύ νιώθεις άνετα και ζεστά στο κρεβατάκι σου, αγάπη μου, πέσε, γαμώτο μου, επιτέλους για ύπνο» ή αλλού «Η ζωή μου είναι μια αποτυχία, είμαι ένας απαίσιος γονιός. Σταμάτα να με γαμάς, σε παρακαλώ, και κοιμίσου»!!!

Είμαι βέβαιος πως ο κάθε μεταμοντέρνος hipter γονιός, της ένδοξης γενιάς του ΄60 και ΄70, συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου, διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, αναγνωρίζει τον εαυτό του στις γραμμές αυτές, σκεφτόμενος πως ο ίδιος δεν θα εκφραζόταν ποτέ με τέτοιο τρόπο στο παιδί του. Προσωπικά εμένα, μπορεί να με έπαιρνε ο ύπνος, όντας ξαπλωμένος στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβατάκι της μονάκριβής μου, με το παραμύθι πάνω στο στήθος μου, μπορεί να έβγαινα από το δωμάτιό της, μουρμουρίζοντας, μερικές φορές, κάποια μπινελίκια, παραπατώντας και σκουντουφλώντας σε ότι έβρισκα μπροστά μου, αλλά κατάφερνα, σχεδόν πάντα, να διατηρώ την αυτοκυριαρχία μου, κυρίως για το καλό της. Έτσι, λοιπόν, αρκετά ξεκούραστος να πέσω για ύπνο και, συγχρόνως, αρκετά κουρασμένος για να κάνω το οτιδήποτε, ξάπλωνα στον καναπέ, κοιτώντας με βλέμμα απλανές και ονειροπόλο το κενό ή την οθόνη της TV, δίχως να με ενδιαφέρει τι δείχνει, και κάνοντας όνειρα για μία ζωή δίχως τόσες έγνοιες και σκοτούρες. Ήταν επιλογή μου, όμως, να τη μεγαλώσω μόνος.

Όσον αφορά στο θυμό, λοιπόν, είναι απόλυτα φυσικό να υπάρχει. Ταυτόχρονα, οι περισσότεροι γονείς καταλαβαίνουν, τουλάχιστον διαισθαντικά, πως θα πρέπει να τον ελέγχουν, όχι μόνο για να μην τραυματίσουν ψυχικά ή/και σωματικά το παιδί τους, αλλά και για να του μάθουν σταδιακά να ελέγχει το ίδιο τα δικά του έντονα αισθήματα που μπορεί να του δημιουργήσουν πρόβλημα. Γι΄αυτό και οι περισσότεροι γονείς, όταν κλαίει και χτυπιέται το μικρό τους, π.χ. στο σούπερ μάρκετ, ζητώντας σοκολάτα, δεν ουρλιάζουν και χτυπούν κι οι ίδιοι το πόδι κάτω, αντίθετα του λένε, όσο πιο ήρεμα και αποφασιστικά μπορούν: «Καταλαβαίνω πως είσαι θυμωμένος αλλά δεν θα σου πάρω άλλη σοκολάτα γιατί έχεις ήδη φάει μία στο σπίτι».

Διαπιστώνω πως άπλωσα μεγάλο σεντόνι αλλά θεωρώ πως είναι πολύ σημαντική η διάκριση ανάμεσα στο θυμό και το μίσος…

Καλό ΣΚ, με…αγάπη!!!


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (24.01.2021)
Kαλημέρα, Σάββα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ να γράφεις ένα σχόλιο σε ένα άρθρο. Θα σου γράψω μια σχετική με το άρθρο ιστορία και θέλω τη γνώμη σου για αυτή. Πρώτα όμως να διευκρινίσω ότι στο τέλος της εφηβείας μου αποφάσισα ότι δεν θέλω να αποκτήσω παιδιά, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε να βοηθήσω στο μεγάλωμα της μοναδικής ανιψιάς μου από τη νηπιακή ηλικία μέχρι την ενηλικίωση της. Η σχέση μου με τα παιδιά είναι ουδέτερη και τα βοηθώ μέχρι εκεί που θέλω. Στην ιστορία μου τώρα: Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, στη γειτονιά μου στα Πατήσια, άνοιξαν δίπλα-δίπλα ένα φαρμακείο και μια οικογενειακή καφετέρια. Είμαι τακτική πελάτισσα και στα δύο μαγαζιά. Το καλοκαίρι του 2019, πήγα στο φαρμακείο με μια δύσκολή ιατρική συνταγή προς εκτέλεση. Στην διπλανή καφετέρια καθόντουσαν ήσυχα δύο μαμάδες με ένα μωρό στο καρότσι και δύο κοριτσάκια ηλικίας 4 με 5 χρονών. Όση ώρα περίμενα τη φαρμακοποιό να βγάλει τα φάρμακα, τα κοριτσάκια σηκώθηκαν από το τραπέζι και άρχισαν να παίζουν με το καρότσι. Μετά από λίγο, βαρέθηκαν να παίζουν με το ήσυχο μωρό και άρχισαν να κυνηγιούνται στο μεγάλο πεζοδρόμιο, με τη επίβλεψη των μαμάδων, φωνάζοντας τα δικά τους λόγια. Εν τω μεταξύ, η φαρμακοποιός είχε τελειώσει με το βγάλσιμο των φαρμάκων και των αποκομμάτων τους και ετοιμαζόταν για τον τελικό έλεγχο εκτέλεσης της ιατρικής συνταγής. Η πόρτα του φαρμακείου όλη αυτή την ώρα ήταν ανοικτή και ακουγόντουσαν οι φωνούλες και τα γέλια των κοριτσιών. Η φαρμακοποιός φανερά εκνευρισμένη έκανε το γύρο του πάγκου της και πήγε να κλείσει τη πόρτα του φαρμακείου κάνοντας παρατήρηση στα παιδιά. Βρέθηκα σε δύσκολη θέση, γιατί η γυναίκα του φαρμακείου είναι γενικά ήρεμος τύπος, αλλά που και που υψώνει τη φωνή της. Οι μαμάδες δεν αντέδρασαν στη στάση της φαρμακοποιού, αλλά το μόνο που διέκρινα ήταν μια αμηχανία. Από ότι γνωρίζω η γυναίκα του φαρμακείου δεν έχει δικά της παιδιά. Έχει περάσει περίπου ένας και μισός χρόνος από το καλοκαίρι του 2019, η καφετέρια είναι κλειστή το περισσότερο καιρό, λόγω πανδημίας, ενώ το φαρμακείο λειτουργεί συνεχώς. Η φαρμακοποιός δέχεται τους ενήλικους πελάτες της με τυπική ευγένεια και όσες φορές έχει τύχει οι πελάτες να συνοδεύονται από παιδιά, αυτά είναι σοβαρά και μάλλον φοβισμένα. Μπορεί να θεωρηθεί αυτή η γυναίκα ένας "σύγχρονος Ηρώδης"; Ευχαριστώ για το χρόνο σου και χαρούμενο υπόλοιπο Κυριακής!


Σχόλιο από sven (24.01.2021)

Ευαγγελία,

να σημειώσω, αρχικά, πως το να μην επιθυμεί κάποιος να αποκτήσει δικά του παιδιά ΔΕΝ σημαίνει απαραίτητα πως δεν αγαπά τα παιδιά, πολύ περισσότερο δε πως τα μισεί. Μπορεί απλά να μην τον/την συγκινούν ιδιαίτερα, όπως κάποιους άλλους τα σκυλιά, ο γάμος κ.ά.

Η αλήθεια είναι πως, στις κοινωνίες μας, το να μη θέλει κάποιος, ιδιαίτερα αν πρόκειται για γυναίκα, να αποκτήσει παιδιά ακούγεται κάπως έως πολύ προκλητικό γιατί αμφισβητεί, χωρίς να είναι αυτή η επιδίωξή του, μία πολύ ισχυρή πολιτισμική και κοινωνική αξία και ιδεώδες, που είναι η επιθυμία απόκτησης παιδιού. Οι περισσότεροι που νιώθουν έτσι αποφεύγουν να το δηλώσουν ανοιχτά, βρίσκοντας συνήθως μια δικαιολογία για τους λόγους που αυτό δεν συμβαίνει. Ας σκεφθούμε μόνο την ανοιχτή ή σιωπηρή πίεση που δέχονται, από τον άμεσο κυρίως περίγυρό τους, τα νιόπαντρα ζευγάρια που, μετά από 1 ή 2 χρόνια δεν έχουν αποκτήσει ακόμα παιδί. Η έντονη και σχεδόν αυτονόητη αυτή προσδοκία από τον περίγυρο κάνει τα ζευγάρια να νιώθουν από ενοχή έως και ντροπή που δεν έχουν καταφέρει ακόμα το «αυτονόητο»…

Αν και η απουσία επιθυμίας απόκτησης παιδιού αποτελεί θεωρητικά μια απόλυτα φυσιολογική επιλογή, υπάρχουν και περιπτώσεις που κάτι τέτοιο είναι το αποτέλεσμα κάποιων τραυματικών εμπειριών ή παθολογικών στοιχείων χαρακτήρα που εκδηλώνονται (και) με τον τρόπο αυτόν. Η προσωπική μου εμπειρία είναι πως τα περισσότερα άτομα που έχω δει και που δεν επιθυμούσαν να αποκτήσουν παιδί, ο λόγος για αυτό ήταν η ύπαρξη κάποιων σοβαρών προσωπικών εμπειριών/προβλημάτων. Να μην ξεχνάμε, όμως, πως τα άτομα που απευθύνονται σε μένα έχουν συνήθως προβλήματα, συχνά σοβαρά, και, ως εκ τούτου, δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικό γενικό δείγμα. Για παράδειγμα, να αναφέρω συνοπτικά την περίπτωση ενός άνδρα που δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να αποκτήσουν παιδί με τη σύζυγό του, επειδή, απ΄ότι φάνηκε αργότερα στη θεραπεία του, πίστευε πως, σε αυτήν την περίπτωση, η σύζυγός του θα το αγαπά και θα το νοιάζεται περισσότερο απ΄ότι τον ίδιο…

Ας έρθουμε τώρα στην περίπτωση της φαρμακοποιού. Από τα στοιχεία που δίνεις, δεν θα μπορούσα να απαντήσω με σιγουριά για κάτι το τόσο σημαντικό, όπως το αν πρόκειται για έναν «σύγχρονο Ηρώδη» ή όχι. Το σίγουρο είναι δεν την ξετρελαίνουν τα παιδιά…

Ας σκεφθούμε όμως. Όταν ένα άτομο, και μάλιστα επαγγελματίας, ενοχλείται τόσο πολύ από τα γέλια και τις φωνούλες δύο μικρών κοριτσιών στη διπλανή καφετέρια, σε σημείο που να παρατήσει τον πελάτη της, να βγει έξω, να τα κάνει παρατήρηση παρουσία των μητέρων τους και να κλείσει ενοχλημένη την πόρτα του μαγαζιού της, δεν είναι και η πιο αναμενόμενη αντίδραση από ένα μέσο «φυσιολογικό» άτομο, ιδιαίτερα γυναίκα. Η αντίδρασή της αυτή δείχνει πως δεν μπορούσε να εμπεριέξει τα αισθήματα που της προκάλεσε η κατάσταση αυτή, δηλαδή να τα αντέξει και να τα επεξεργασθεί ενδοψυχικά ώστε να μη χρειασθεί τα εκδραματίσει, δηλαδή να τα εκφράσει με πράξεις. Είναι κάτι ανάλογο με το να εκνευρισθεί κάποιος με κάτι ή με κάποιον και, αντί να μπορέσει να το δουλέψει/στρογγυλέψει μέσα του, παρορμητικά τον χτυπά ή σπάει κάποιο αντικείμενο που βρίσκει μπροστά του…

Το γεγονός πως η ίδια δεν έχει παιδιά είναι κάτι που θα πρέπει να το κρατήσουμε. Έχω δει γυναίκες, που δεν έχουν αποκτήσει παιδιά, ενώ θα το ήθελαν πολύ, και που η ματαίωση αυτή τις έκανε να φθονούν, ακόμα και να μισούν άλλες γυναίκες και τα παιδιά τους ή τα παιδιά, γενικώς…

Ένα δεύτερο στοιχείο που προκαλεί εντύπωση είναι το ότι, παρότι η ίδια φέρεται τους πελάτες της με τυπική ευγένεια, όταν αυτοί έχουν μαζί τους μικρά παιδιά, αυτά είναι σοβαρά και μάλλον φοβισμένα, όπως λες. Θεωρώ πως όταν κάτι επαναλαμβάνεται ΔΕΝ είναι τυχαίο. Και κάτι ακόμα. Τα παιδιά, όπως και τα ζώα, διαισθάνονται ποιοι τα συμπαθούν και ποιοι όχι. Τα συμπεράσματα δικά σου…


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (24.01.2021)
Καλησπέρα, Σάββα. Ευχαριστώ για την γνώμη σου. Απλά επιβεβαιώθηκαν κάποιες υποψίες μου τις οποίες δεν επιθυμώ να μοιραστώ.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης