αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
07 Φεβρουαρίου 2021, 20:45
Μου ζήτησες να γράψω


Μου ζήτησες να γράψω...

Σου είπα ότι δεν έχω τίποτα, ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Για την ασχήμια και την ομορφιά αξίζει να γράψεις. Αλλά εγώ έχω μόνο κενό...και τι να γράψω για το κενό; Έχουν νόημα οι κενές λέξεις;

Μου είπες πως έχει νόημα, ακόμη και αν γράψω για το τίποτα και το κενό... μα φοβάμαι...φοβάμαι ότι θα με καταπιεί, ότι θα χαθώ ολότελα στο χάος που υπάρχει γύρω μου και προσπαθώ να το κρατώ με νύχια και με δόντια έξω από τη μηχανική οντότητα που έχω μεταμορφωθεί.

Μου είπες να γράψω για ό,τι νιώθω. Μα το μόνο συναίσθημα που έχω είναι η θλίψη, ο εκνευρισμός και ο θυμός. Και αυτά δεν θέλω να τα γράψω, αρνούμαι να τους δώσω περισσότερη αξία και υπόσταση, γιατί δεν προέρχονται από μένα αλλά από τις καταστάσεις που πολεμώ.

Μου είπες να γράψω για μια ανάμνηση...αλλά οι αναμήσεις πονάνε...πονάει η θύμηση ευτυχισμένων στιγμών και δεν ξέρω γιατί θέλω να τις θάψω, να μην τις φέρνω πια στα μάτια μου και στο κορμί μου. Ίσως με τον τρόπο αυτόν προσπαθώ να πάψω να σκέφτομαι το παρελθόν, να πάψω να πονάω και να προχωρήσω μπροστά.

Για το μόνο που μπορώ να γράψω είσαι εσύ.

Εσένα που με έβαλες μέσα σε μια εικόνα φωτεινή του αύριο, παρά τα σκοτάδια μου.

Εσένα που δημιούργησες μια ανάμνηση για το μέλλον, ακόμη κι αν αυτή δεν έρθει ποτέ, γεμάτη ομορφιά κι όχι πόνο.

Εσένα, που ξέρω πόσο υποφέρεις, κι, όμως, έγινες δροσοσταλίδα που έσβησε για λίγο τον πυρετό μου, ύγρανε τα ξεραμένα χείλη μου κι ανακούφισε τα μέλη μου από το σφίξιμο των αλυσίδων.

Σ΄ευχαριστώ που έβαλες πάλι λέξεις στην άκρη των δακτύλων μου κι ένα πανί στη σχεδία του μυαλού μου....


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης