0
ελληνική μουσική
online 101·180.118 μέλη
αρχική > e-Περιοδικό > Συνεντεύξεις

H Στέλλα Βλαχογιάννη μιλά στο MusicHeaven

«Η ζωή μας έτσι κι αλλιώς είναι ένα πολύ δύσκολο στοίχημα. Κανείς δεν ξέρει που θα ξεβραστεί το σώμα του με την πάροδο του χρόνου, σε ποιο ανταλλακτήριο θ΄ αφήσει τις ιδέες του έναντι μιας θέσης εξουσίας, σε ποιό θεό θα ορκιστεί πίστη για να έχει στην τσέπη του τσεκ επιταγών, ποιόν θα αρνηθεί προκειμένου να επιζήσει. Όλα έχουν μια τιμή κι όσοι διαλέξαμε να περιπλανηθούμε α-τιμοι, πεσμένοι μια ζωή στο πάτωμα θα ξερνάμε τον ιό της αγέλης με τον οποίο προσπαθούν να μας μολύνουν.
-Αλήθεια, εσείς τι antivirus έχετε;»


Το Ιατρείον ασμάτων. Μεσάνυχτα Τετάρτης στο Δεύτερο Πρόγραμμα. 4 χρόνια τώρα. Ξεκινώ με μια προσωπική εξομολόγηση, ας μου συγχωρεθεί...




προφίλΓράφει ο Σπύρος Αραβανής (spiroos)63 άρθρα στο MusicHeaven
Ο Σπύρος Αραβανής γεννήθηκε το 1979 στον Πειραιά. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (Πανεπιστήμιο ΑΘηνών). (Συν)εργάζεται ως δημοσιογράφος και είναι  μέλoς της συντακτικ...
Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2007 Αλλλά όποιος μαρτυρά τις «αδυναμίες» του, δυναμώνει. Αισθάνομαι, λοιπόν, την ανάγκη να ξεκαθαρίσω από την αρχή τη θέση μου. Δηλωμένος οπαδός του λόγου και της σκέψης της Στέλλας Βλαχογιάννη και φανατικός ακροατής της ραδιοφωνικής της εκπομπής, πολύ πριν την γνωρίσω από κοντά. Εσχάτως μια «επαγγελματική» μας σχέση, συνεργασία στο ίδιο περιοδικό, δημιούργησε μια «ευχάριστη» διαπλοκή. Ξεκάθαρη.

Ιατρείο ασμάτων. «Μια ώρα μουσικής ψυχικής διαταραχής». Μια βραχνή φωνή που μασά τις λέξεις αλλά όχι και τα λόγια της, κατά δήλωση της ίδιας, δήλωση με την οποία συμφωνούν όλοι όσοι ασχολούνται άμεσα ή έμμεσα με το έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Η Στέλλα Βλαχογιάννη, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, «ιατρός» στο ραδιόφωνο, κάθε Τετάρτη βράδι συνδιαλέγεται με τραγούδια που αγαπά και με αισθήματα που πολλές φορές ξεχνάμε οτι διαθέτουμε. Θυμός, οργή, (αυτό)ειρωνεία, θλίψη. Αλλά και πείσμα, ευαισθησία, γόνιμη μελαγχολία. Κοκτέιλ ζωοφόρο. Αποκωδικοποιεί τα γεγονότα της καθημερινότητας με τον δικό της αιχμηρό και διεισδυτικό τρόπο προσφέροντάς μια νέα «ανάγνωση» της εβδομάδας που πέρασε. Κωδικοποιεί τα μηνύματα προς τους φίλους της ακροατές και την οικογένειά της. Εξομολογείται. Μας «εξομολογεί» (μέσω των «ευλογημένων» για αυτήν την περίσταση sms μηνυμάτων....)

Ιατρείον ασμάτων. Από τις απελπιστικά λίγες εκπομπές λόγου και άποψης στο ραδιόφωνο. Δυστυχώς.


Θα ήθελα πριν ξεκινήσει η κουβέντα μας για το ραδιοφωνικό «Ιατρείον Ασμάτων», να γίνει μια μικρή αναφορά στην Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου, στην οποία είναι αφιερωμένο (μαζί με τον Δημήτρη Καλοστύπη, τον ηχολήπτη της εκπομπής) το ομώνυμο βιβλίο σας, απόρροια της εκπομπής. Θέλετε να μου μιλήσετε για αυτή;
Η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου είχε επαγγελματικά μια ιδιόρρυθμη πορεία. Ξεκίνησε επαγγελματικά ως τραγουδίστρια την δεκαετία του ’60, στις μπουάτ της Πλάκας, μαζί με τον Χατζή και άλλους, αλλά χωρίς να ξέρω τι συνέβει, εγκατέλειψε το τραγούδι. Εγώ τη γνώρισα ως δημοσιογράφο στο περιοδικό «Επίκαιρα», που ήταν η πρώτη μου δουλειά. Η Λιλάντα, δημοσιογραφικά υπήρξε δάσκαλος μεγάλος για μένα, ήταν διανοούμενος άνθρωπος, με πάρα πολύ βαθιά σκέψη και πάρα πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό και με μια απέραντη καρδιά. Δεν ήταν εύκολη σαν δάσκαλος, με δίδασκε σκληρά. Έχω δει συνεντεύξεις και κομμάτια μου να γίνονται «τρίποντα» στο καλάθι των αχρήστων, αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα απόρριψη. Μου το πέταγε και αυτή η κίνηση μου έδειχνε ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερο, «βαριέσαι», «μάθε»…Διαβάζοντας λοιπόν τα κείμενα και τις συνεντεύξεις της υπήρξε το μεγαλύτερο σχολείο μου. Πολλαπλασίασε την αγάπη που είχα για το ελληνικό τραγούδι βλέποντας στο πρόσωπό της έναν πολύ παθιασμένο άνθρωπο με αυτή την ιστορία, άνθρωπο. Η μεγάλη μας διαφορά τότε εν σπέρματι και στην πορεία όντως αποδείχτηκε ότι έτσι είναι -και αν είχα την χαρά σήμερα να ζούσε, θα θεωρούταν μια «ζωντανή» διαφορά- ήταν πως αυτή αγαπούσε χωρίς όρους τους καλλιτέχνες και τα δημιουργήματά τους.

Δεν έκανε υποχωρήσεις;
Ήταν πιο ανεκτική, εγώ ήμουν μια κριτική ματιά πιο αυστηρή. Μου επέτρεψε ωστόσο στα 21 μου χρόνια να γράψω κριτικές, όχι δίσκων, αλλά συναυλιών, προσώπων και πολιτιστικών γεγονότων, με τις οποίες διαφωνούσε κάθετα και αφού πρώτα με έβαλε να τις γράψω πολλές φορές για τις στηρίξω, είχε το θάρρος να τις δημοσιεύσει. Τώρα το βλέπω πολύ θρασύ εκ μέρους μου, στην ηλικία που ήμουν.

Βγήκατε δικαιωμένη από αυτές τις κριτικές; Η ιστορία έδειξε ότι ήταν σωστές;
Αυτό που έδειξε είναι ότι από νωρίς -και τότε από ένστικτο και όχι από επιλογή, γιατί τότε ήμουν μικρή- τι δρόμο ήθελα να πάρω. Ήθελα να σταθώ στα πράγματα με αγάπη, με φροντίδα και με απαιτήσεις από τους δημιουργούς που αγαπούσα. Κάποτε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, νομίζω, επειδή όλους σχεδόν τους δημιουργούς της γενιάς του 80, τους έχω «ξεπαρθενέψει δημοσιογραφικά», με την έννοια ότι έχω πάρει την πρώτη τους συνέντευξη και εκείνα τα χρόνια δεν ήταν εύκολη η δημοσιότητα, έδινα αρκετές μάχες, έχοντας βέβαια τις πλάτες της Λιλάντας, μου είχε πει οτι «είσαι ο άνθρωπος που μας έβγαλε στη δημοσιότητα έκτοτε όμως έχουμε το μάτι σου πάνω μας και κοιτάμε τι θα κάνουμε για να μην αρχίσεις να γκρινιάζεις και να λες…»

Αυτή η σχέση με τους καλλιτέχνες θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ όμως.
Όχι, κρατήθηκα μακριά από αυτά. Δεν έκανα ποτέ φιλίες και παρέες με κανένα καλλιτέχνη. Δικαιούμαι να λέω ένα-δυο ανθρώπους φίλους, φίλοι όμως με την έννοια ότι δεν βρισκόμαστε ποτέ, τηλεφωνιόμαστε στις γιορτές μας, αλλά τους αγάπησα λίγο περισσότερο, επειδή τους γνώρισα από το ξεκίνημά μας.

Αν έκαναν κάτι όμως που δεν είναι αντάξιο της αξίας τους;
Δεν το συζητώ. Τους τρελαίνω με τις απαιτήσεις μου, με το να θέλω τον πήχη όλο και πιο ψηλά και τελικά μπορεί και να τους αγχώνω και να τους αδικώ καμιά φορά. Έχω πικράνει φίλους με κείμενά μου και έχω γλυκάνει «εχθρούς».

Υπάρχει όμως η αναγνώριση στο πρόσωπό σας, διότι πολλές φορές ακούω να λένε «να διαβάσουμε την άποψη της Στέλλας Βλαχογιάννη, η οποία «λέει» τα πράγματα, κάνει την κριτική της», το οποίο το θεωρώ παράσημό σας.
Ευχαριστώ αν το βλέπετε έτσι. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι όμως. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκα με την κριτική των δίσκων, δεν θεωρώ ότι έχω τα προσόντα, δεν είμαι μουσικολόγος, για αυτό. Το λέμε «κριτική» γιατί έτσι έχει επικρατήσει, εγώ προσπαθώ να πω την άποψή μου για μια δουλειά με το θάρρος ή το θράσος της 27χρονης πορείας μου στο επάγγελμα, δεν κάνω μουσικολογική κριτική, τοποθετώ το έργο και το δημιουργό στην εποχή που παράγει το έργο του, στο σήμερα, και στη σχέση με την ιστορία του.

Το «Ιατρείον Ασμάτων» είναι η τέταρτη ραδιοφωνική σας απόπειρα. Μιλήστε μου λίγο για τις προηγούμενες προσπάθειες.
Η παρθενική μου εμφάνιση ήταν με το άνοιγμα του ΑΝΤ1. Με κάλεσε ο κύριος Πέτρος Κωλέττης και μου ζήτησε κάτι πολύ τολμηρό: να κάνω κριτική μουσικής στο ραδιόφωνο…Έξι μήνες μόνο κράτησε…Κάτι οι εταιρείες κάτι οι καλλιτέχνες…Το ραδιόφωνο σε βοηθά να αποδείξεις αυτό που διατυπώνεις και κρίνεις βάζοντας τον ακροατή να το ακούσει. Εγώ πάντως πέρασα καλά. Οι άλλοι δεν ξέρω…

Η δεύτερη;
Ήμουν στο ξεκίνημα του Flash, είχα στην αρχή μια δικιά μου ωριαία εκπομπή και μετά έκανα μουσική επιμέλεια σε δημοσιογράφους, μια ζόρικη ιστορία, και μετά απελύθη.. Η διευθύντρια του σταθμού ήθελε κάτι πιο λαϊκό και εγώ και της «έβγαινα» μεσημεριάτικά με έντεχνο.. Αλλά είχε και δίκιο θα έπρεπε να βγαίνω κάποια άλλη ώρα.. Εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι έκανα τη μουσική επιμέλεια και σε μια άλλη εκπομπή που πολύ την ευχαριστιόμουνα, την έκαναν η Σοφία Φιλιππίδου και ο Χρήστος Σιμαργδάνης. Ήταν χιουμοριστική με πολύ έξυπνα κείμενα και στο τέλος απολυθήκαμε όλοι μαζί..

Η τρίτη;
Η τρίτη ήταν για λόγους ανεργίας, στο κανάλι του Ρούσου Κούνδουρου όταν διευθυντής ήταν ο κύριος Μάκης Μηλάτος. Εκεί έκανα πάλι επιμέλεια σε ένα δημοσιογραφικό μαγκαζίνο και σε μια χιουμοριστική εκπομπή του Γιάννη Προεστάκη, πολύ «άγριες» όμως ώρες, 6-10 το πρωί. Δεν το μετάνιωσα, έπρεπε να δουλέψω και το έκανα. Δεν έχω παράπονο.

Και ερχόμαστε στην τέταρτη και «φαρμακερή» όπως αποδείχτηκε ραδιοφωνική σας απόπειρα, το «Ιατρείον Ασμάτων». Πως προέκυψε η ιδέα για αυτή τη ραδιοφωνική εκπομπή;
Έγινε ένα τηλεφώνημα προσέγγισης από την κυρία Μαργαρίτα Μυτιληναίου, τη Διευθύντρια του Δευτέρου Προγράμματος. Εγώ ήμουν κάθετη ότι δεν κάνω ραδιόφωνο. Από τις προηγούμενες εμπειρίες που είχα και από όλη αυτήν την υστερία ότι ραδιόφωνο σημαίνει μόνο να έχεις ωραία φωνή -ασφαλώς και χρειάζεται, δεν είναι όμως μόνο αυτό τελικά- με είχαν κάνει να βγάλω το ραδιόφωνο από τον επαγγελματικό μου ορίζοντα.



Τι είχε στο μυαλό της;
Ελεύθερο θέμα, έλα και κάνε ό,τι θες. Είχε σκοπό να φτιάξει, όπως και έφτιαξε, μια βραδινή ζώνη 12-1 με τον Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλο, τον Κώστα Τριπολίτη, εμένα και την Μαριαννίνα Κριεζή. Ήμουν κάθετη ότι δεν θα το κάνω, ήταν όμως και αυτή κάθετη ότι πρέπει να το κάνω και να το δοκιμάσω και έτσι ξεκίνησε.

Πως προέκυψε το όνομα της εκπομπής;
Όπως έχει πει και η Αρλέτα, τα τραγούδια είναι παρηγορία ψυχής, με τη θρησκευτική έννοια, είναι κοντά μας και τα επικαλούμαστε και στη χαρά και στη λύπη και στον έρωτα και στο χωρισμό και έτσι προσπάθησα να φτιάξω ένα «ιατρείο» που να γιατρεύει τους ανθρώπους με τραγούδια.

Ο υπότιτλος «Μια ώρα μουσικής και ψυχικής διαταραχής»;
Ο υπότιτλος είναι η πραγματικότητα. Η ψυχική διαταραχή…Ο εγκέφαλος ο ταραγμένος και η ψυχή η ανάστατη που βγάζει μια εκπομπή λίγο τρελαμένη..

Πως «κατασκευάζεται» μια ραδιοφωνική εκπομπή; Πρώτα σκέφτεστε αυτό που θέλετε να πείτε και βρίσκεται το αντίστοιχο τραγούδι ή το αντίστροφο;
Καταρχάς όλες μου οι Τετάρτες είναι αφιερωμένες στην προετοιμασία της εκπομπής, δεν κάνω τίποτέ άλλο. Πρώτα ξεκινάω με την επιλογή των τραγουδιών, 15-18 τραγούδια, άλλοτε τα βάζω σε μια σειρά, σε διάλογο μεταξύ τους και παρεμβαίνω με τα κείμενα άλλοτε με αφορμή ένα στίχο λέω τις δικές μου ιστορίες. Επιδιώκω πάντα η εκπομπή να ανοίγει με επικαιρότητα, είμαστε ναι ονειροπόλοι, αγαπάμε την ποίηση, τις τέχνες αλλά ο κόσμος γύρω μας φλέγεται και εμείς δεν μπορούμε να τραγουδάμε μόνο. Προσπαθώ πάντα η «πραγματική» πραγματικότητα να υπάρχει στο πρώτο μέρος της εκπομπής. Ως προς τη χρονική διάρκεια της προετοιμασίας πρέπει να σκεφτείς ότι πρέπει να έχω 13-14 πρωτότυπα κείμενα κάθε βδομάδα ανάμεσα στα τραγούδια, τα οποία καλά ή κακά, δεν έχει σημασία, θέλουν μια συγκέντρωση και τον χρόνο τους.

Τα κείμενά σας έχουν πολύ συχνά έναν προσωπικό τόνο.
Ίσως περισσότερο από όσο πρέπει. Ίσως…

Ναι, αλλά ο καθένας τα εκλαμβάνει με βάση τις δικές του καταστάσεις, γίνονται ας το πούμε κοινά...
Η αλήθεια είναι ότι τους αρέσει που εκτίθεμαι.. Ταυτίζονται με τα δικά μου, γιατί πόσο να διαφέρουν τελικά στα βασικά τους οι ζωές των ανθρώπων;

Απευθύνεστε σε πρόσωπα δικά σας, αγαπημένα, που είτε είναι εν ζωή είτε έχουν φύγει. Αισθάνεστε ότι έχετε αφήσει κάποια υπόλοιπα σε σχέσεις σας και με αυτό τον τρόπο, ας το πούμε, ξεχρεώνετε;
Στους εκλιπόντες δεν ξεχρεώνω, τους τα λέω και θέλω να πιστεύω ότι τα ακούνε…Περισσότερο αναφέρομαι στην οικογένειά μου που ήταν μια δύσκολη οικογένεια, με πολλές σιωπές τις οποίες εγώ λύνω πολύ εκ των υστέρων. Οι αναφορές στους ζωντανούς είναι προς τους φίλους που λόγω τρόπου ζωής δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε και αναγκαζόμαστε να μιλάμε μέσω τηλεφώνου, το οποίο και σιχαίνομαι και τους οποίους μέσω της ραδιοφωνικής μου αναφοράς τους «εκθέτω»…

Ακούνε την εκπομπή δηλαδή οι φίλοι σας; Σας κάνουν την κριτική τους;
Βέβαια. Ο φίλος μου ο Γρηγόρης με έχει απειλήσει ότι θα καταφύγει στην νοηματική γλώσσα δεν θα ξαναπεί κουβέντα…

Στις εκπομπές σας επανέρχονται πολύ συχνά, σχεδόν σε κάθε εκπομπή, ονόματα ή παρατσούκλια ακροατών που γνωριστήκατε μέσω εκπομπής
Ναι, ο «Ινδιάνος» για παράδειγμα, τον οποίο τον γνώρισα από κοντά πολύ πρόσφατα σε ένα ταξίδι που έκανα στη Θεσσαλονίκη και η «Ερατεινή» πού είναι όνομα περιοχής και έτσι βαπτίστηκε και η ακροάτρια.

Είναι πολύ σημαντικό το να δημιουργούνται φιλίες μέσω μιας εκπομπής, σε μια δύσκολη ώρα, που την επιλέγεις και δεν σε επιλέγει. Σας ακούνε και πολλά νέα παιδιά. Τι είναι αυτό που τους αγγίζει στην εκπομπή;
Αυτό είναι κάτι που δεν το περίμενα ποτέ. Ο νεαρότερος ακροατής μου είναι 14 χρονών. Η Ερατεινή ξεκίνησε να με ακούει στα 15 της και τώρα είναι 17 χρονών. Δεν ξέρω αν εγώ κρατιέμαι νέα ή αν αυτά είναι γερασμένα. Είναι πάντως το μεγαλύτερο κατόρθωμα για μένα αυτό. Είναι 100 φορές τα χρήματα που παίρνω από την ΕΡΤ.

Σας επιστρέφεται δηλαδή διαφορετικά...
Δεν πληρώνεται αυτό, δεν τιμάται, εκτιμάται. Είναι εντυπωσιακό, συγκινητικό αλλά και επικίνδυνο. Μου στέλνουν μηνύματα, με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε πολλά προβλήματά τους, πολύ σοβαρά προβλήματα, η μοναξιά σε αυτές τις ηλικίες είναι απίστευτη. Και όχι μοναξιά με την υπαρξιακή της έννοια που θα την ανακαλύψουν μεγαλώνοντας, αλλά μοναξιά «μασίφ».

Πολλοί όμως θα πουν πως δεν γίνεται μια ώρα ραδιοφωνικής εκπομπής την Τετάρτη να σε σώσει…
Δεν θα σε σώσει, μπορεί όμως σε γλυκάνει, να σου αμβλύνει τις γωνίες. Και εγώ το είχα αυτό ως ακροάτρια ραδιοφώνου.

Τι ακούτε εσείς στο ραδιόφωνο;
Ακούω πολύ ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο και τα βράδια στο σπίτι. Αλλά τι να ακούσω; Μόνο το Δεύτερο Πρόγραμμα και ο Μελωδία έχουν μείνει στο έντεχνο.

Υπάρχει ελευθερία στο Δεύτερο;
Σε μένα απόλυτη. Δεν με έχει ενοχλήσει ποτέ κανένας, Αυτό είναι τιμή μου και τιμή τους.

Το μέλλον της εκπομπής σας;
Το μέλλον της εκπομπής εξαρτάται από το Δεύτερο Πρόγραμμα.

Θα αλλάξει κάτι ως δομή; Άλλη ιδέα;
Η αλήθεια είναι ότι έχω σκεφτεί μήπως 4 τώρα χρόνια εχω κουράσει με το ίδιο πράγμα. Δεν θέλω όμως να την κάνω δημοσιογραφική. Θα μπορούσα να κάνω συνεντεύξεις, να επιλέγω ένα πρόσωπο και να το προσεγγίζω. Από την άλλη όμως όταν ξημερώνει Τετάρτη, βλέπω αμέσως το «σύστημα» να ενεργοποιείται πάλι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Μετά το τέλος της εκπομπής, αισθάνεστε να έχετε «αδειάσει»;
Καθόλου, αισθάνομαι πιο γεμάτη, από αυτά που έχω εισπράξει. Είναι φορές που φεύγω πολύ συγκινημένη και άλλες στενοχωρημένη γιατί μου έχουν έρθει μηνύματα από ανθρώπους με προβλήματα και επηρεάζομαι.

Έρχονται ακροατές στην εκπομπή σας;
Όχι, θέλουν αλλά δεν τους αφήνω. Ντρέπομαι και λίγο, θέλω και να είμαι συγκεντρωμένη την ώρα της εκπομπής. Μόνο ο νεαρός Τάσος το έχει διαρρήξει αυτό.

Άλλος ένας με τον οποίο γνωριστήκατε μέσω εκπομπής έτσι;
Είναι αστείο το πώς γνωρίστηκα με τον Τάσο. Μου έστελνε μηνύματα επί ένα χρόνο και παρατηρούσα ότι τα σχόλια του ήταν πολύ σωστά. Επίσης επειδή πολλές φορές μου έγραφε ότι ταξίδευε και δεν μπορούσε να ακούσει την εκπομπή και του την έγραφαν άλλοι, είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος, για την ακρίβεια νταλικέρης, ένας δηλαδή άνθρωπος που ταξίδευε και άκουγε ραδιόφωνο. Σε μια εκπομπή μου έστειλε μήνυμα ότι στην επόμενη εκπομπή θα έρθει από το στούντιο. Εγώ πρέπει να πω ότι κόμπλαρα, φοβήθηκα, διότι υπάρχουν πολλοί ακροατές που ξεπερνούν τα όρια και δεν ξέρω πώς να τους αντιμετωπίσω, έτσι δεν έδωσα σαφή απάντηση, σκεπτόμενη ότι μπορεί να μην τον αφήσουν να μπει στο ραδιομέγαρο. Μου απάντησε τότε «ένα μπορντώ αυτοκίνητο δεν έχετε;» και μου ήρθε λιποθυμία, «αυτός είναι ο σχιζοφρενής με το πριόνι που έχει συγκρατήσει ό,τι έχω πει και με περιμένει την άλλη Τετάρτη…». Πήγα λοιπόν την επόμενη Τετάρτη πολύ φοβισμένη....Μπαίνοντας δεν είδα κάποιον άνθρωπο και ανέβηκα γρήγορα πάνω. Αρχίζοντας την εκπομπή χτυπάει το τηλέφωνο και μου λέει «Πότε περάσατε; Είμαι ο Τάσος, και βρίσκομαι μισή ώρα κάτω». Ήταν πολύ κοφτός και απότομος. «Θέλετε να ανέβετε;» του λέω εγώ γλυκά. «Θέλω, για αυτό ήρθα για να σας γνωρίσω» Στην ΕΡΤ λέω είμαι, κάποιος θα βρεθεί να με βοηθήσει αν χρειαστεί να φωνάξω…Αν είναι κάτι επικίνδυνο θα το αντιμετωπίσουμε…Συνεχίζω την εκπομπή μου και μετά από λίγο σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω στο δωμάτιο που είναι ο ηχολήπτης ένα παιδάκι, 22 ετών, μωρό μου φάνηκε. Μπήκε τρεμάμενο, φοβισμένο, είχε τρακ νόμιζε ότι έβλεπε τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, εγώ ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη που έβλεπα ένα τόσο νέο παιδί. Έκατσε στην εκπομπή αμίλητος, ακίνητος, δεν ενόχλησε καθόλου. Μετά το τέλος της εκπομπής τον μετέφερα μέχρι ενός σημείου με το αμάξι μου για να πάει σπίτι του και θυμάμαι ότι κάτσαμε 1 ώρα μέσα στο αυτοκίνητό μου και συζητούσαμε. Από τότε μπορώ να πως ότι έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας μια σχέση μητέρας-παιδιού.

Απόρροια της εκπομπής σας, όπως είπαμε, είναι το ομώνυμο βιβλίο «Ιατρείο Ασμάτων» που κυκλοφόρησε πριν ένα χρόνο από τις εκδόσεις της Μικρής Άρκτου. Καταρχήν θέλω να πω ότι πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη έκδοση με ένα καταπληκτικό εξώφυλλο.
Το έχει σχεδιάσει ένας πολύ ταλαντούχος γραφίστας και εξαιρετικός ζωγράφος ο Αντρέας Γεωργιάδης.



Το βιβλίο αυτό περιέχει τα κείμενα που διαβάστηκαν στις εκπομπές και με πλαγιότιτλους είναι οι στίχοι των τραγουδιών που υπήρξαν η αφορμή για να γραφτούν (όπως το απόσπασμα που δίνεται στην αρχή της συνέντευξης). Έχετε σκοπό να εκδώσετε και τη συνέχειά του;
Όχι, αυτό δεν θα γίνει. Αυτό που ήταν να μείνει, έμεινε. Συνεχίζουμε στον ίδιο σκοπό, αλλά δεύτερο ανάλογο βιβλίο δεν θα υπάρξει. Ολοκληρώθηκε μια εποχή και μια εκπομπή, κι ας συνεχίζεται αυτό.

Έχετε εκδώσει και μια ποιητική συλλογή «Η θλίψη του σώματος» πάλι από την Μικρή Άρκτο. Αισθάνεστε ότι είστε ποιήτρια;
Όχι, δεν μου αρέσουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί, αυτούς τους τίτλους τους δίνει ο χρόνος. Εγώ είμαι δημοσιογράφος και γενικότερα είμαι γραφιάς. Από μικρό παιδί όπως όλοι οι Έλληνες έγραφα και εγώ σε χαρτιά διάφορα πράγματα. Κάποια στιγμή εξέδωσα και εγώ αυτό το βιβλίο. Τώρα να φτάσουμε να πούμε ότι είμαι ποιήτρια, δεν μου αρέσει. Αυτά τα πιστεύω ακράδαντα. Δεν πιστεύω άλλωστε στους συγγραφείς του ενός βιβλίου. Μου αρέσει βεβαίως να περιποιούμαι τη γλώσσα, είμαι γλωσσομάχος…ας πούμε.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ποιητές;
Ο ποιητής-δάσκαλος για μένα ήταν ο Τάσος Λειβαδίτης. Αν διάβαζε κανείς τα πρώτα μου κείμενα ήταν φωτοτυπία του ύφους και της γραφής του χωρίς να αγγίζουν την αξία του βέβαια. Κατέβαλα πάρα πολύ κόπο για να ξεφύγω, νομίζω ότι τα κατάφερα. Από τους νεότερους έχω μια μεγάλη αδυναμία στη Μαρία Λαϊνά. Μου αρέσει πολύ αυτή η αφαίρεση της. Γενικά παρακολουθώ πολύ ως αναγνώστρια την ελληνική λογοτεχνία, όχι μόνο την ποίηση.

Αγαπημένοι στιχουργοί;
Από τη γενιά του ’80 ο Κώστας Τριπολίτης, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Παρασκευάς Καρασούλος. Ο καθένας στον τρόπο του βέβαια. Από παρελθόντες αγαπώ πολύ τον κύριο Μάνο Ελευθερίου, του οποίου ο χειρότερος στίχος είναι καλύτερος από τα 4/5 της στιχουργικής παραγωγής της κάθε χρονιάς και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο.

Συνθέτες που αγαπάτε;
Μεγάλωσα με τον Μίκη Θεοδωράκη, στην πορεία ανακάλυψα και αφέθηκα άνευ όρων στον Μάνο Χατζιδάκι που μαζί με τον Νίκο Γκάτσο είναι για μένα οι πνευματικοί μου πατέρες κι ας ακούγεται ύβρις. Αρνήθηκα να τους γνωρίσω ως δημοσιογράφος, μολονότι μου δόθηκε η ευκαιρία γιατί δεν ήθελα καμιά σκιά στους μύθους μου.

Αυτό είναι καλό και κακό.
Μπορεί. Αλλά θέλω τα εικονίσματά μου καθαρά.

Εικονίσματα με τη ματιά του καθενός.
Από το έργο τους. Πρέπει κάποτε να διαχωρίσουμε τον άνθρωπο από το έργο του.

Δεν είναι όμως σιαμαία και έτσι το ένα από τα δύο θα πεθάνει στη γέννα τους;
Δεν νομίζω ότι είναι σιαμαία. Αν είναι να πεθάνει κάποιο ας είναι ο άνθρωπος. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που είναι τελείως αντίθετοι από το έργο τους. Θα μιλήσω για τον Διονύση Σαββόπουλο. Εγώ θλίβομαι με το σημερινό του πρόσωπο σε σχέση με την δισκογραφία του μέχρι τα «Τραπεζάκια έξω». Το πρόσωπο που κρυβόταν εκεί. Θα μου πείτε μήπως τα πρόσωπα δεν αλλάζουν απλά ήταν κρυμμένα και βγήκαν παραέξω μόλις απέκτησαν εξουσία; Δεν είμαι εγώ αυτή που θα το ορίσω. Ωστόσο δικαιούται ως ένα σημείο και αυτός, δισκογραφικά μιλώντας, να έχει κουραστεί και να έχει αλλάξει.

Σήμερα βρίσκετε δισκογραφικές δουλειές να αγαπάτε και να σας ξεσηκώνουν;
Θα μιλήσω και πάλι για τη γενιά μου. Οι δουλειές του Δημήτρη Παπαδημητρίου, που τον θεωρώ και τον σημαντικότερο της γενιάς, του Σταμάτη Κραουνάκη, της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, του Παναγιώτη Καλατζόπουλου και φυσικά του Σταύρου Ξαρχάκου και του Θάνου Μικρούτσικου. Ως προς τον Σταύρο Ξαρχάκο δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κάνει δικά του πράγματα, αν σκεφτούμε το πόσο σημαντικά είναι αυτά που αναπαράγει, ενορχηστρωτικά, άλλων, γιατί λαβώνει τον εαυτό του με άλλα πράγματα, πολιτική, θέσεις κτλ.

Ο Δήμος Μούτσης;
Με τον Μούτση θα είμαι σκληρή. Για μένα τελείωσε το ’81 με το «Φράγμα». Μετά που σταμάτησε να εμπιστεύεται άλλους στιχουργούς κυρίως και τραγουδιστές δεν έδωσε ανάλογα δείγματα δουλειάς όπως η «Τετραλογία» που ήταν μια επανάσταση.

Μετά τη δεκαετία του ’80;
Μετά τη δεκαετία αυτή αρχίζει η λαίλαπα των τραγουδοποιών. Μιλάω για λαίλαπα γιατί αισθάνομαι ότι μας επιβλήθηκαν οι τραγουδοποιοί και σε αυτό έχουμε ευθύνη και εμείς οι δημοσιογράφοι. Ο οποιοσδήποτε με μια κιθάρα, τρία ακόρντα, δυο στιχάκια ευπρεπή και μια συμπαθητική φωνή έγινε τραγουδοποιός και ξεχύθηκε στους μουσικούς μας δρόμους. Ουσιαστικά 3 μόνο είναι αυτοί που έχουν σημαντικό λόγο ύπαρξης: οι Κατσιμιχαίοι και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Ο Σωκράτης Μάλαμας;
Για μένα όλοι του οι δίσκοι είναι ένας, δεν υπάρχει ψάξιμο και αυτό στα μάτια μου τον κάνει λιγότερο. Όπως έγραφε στον πρώτο του δίσκο γράφει και τώρα.

Ο αντίλογος θα ήταν τι να περιμένουμε από τον καθένα;
Την εξέλιξή του.

Κι αν αυτή είναι η εξέλιξή του;
Εξέλιξη να επαναλαμβάνεσαι;

Έχει αρχίσει να αποκτά πολλούς απογόνους.
Πάρα πολλούς γιατί αυτό το «καταραμένος» το φλερτάρουν πάρα πολλοί χωρίς να ξέρουν τι είναι, αυτό το περιέχεις, όταν δεν το περιέχεις σε αδειάζει γρήγορα…και έχει αδειαστεί πολύς κόσμος...

Θανάσης Παπακωνσταντίνου;
Ερωτηματικό. Μέχρι την Αγρύπνια ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα περίπτωση. Με τους δύο τελευταίους δίσκους δεν έχω αντιληφθεί τι θα θέλει να κάνει. Τον περιμένω.

Χρήστος Θηβαίος;
Για μένα ο Θηβαίος είναι ένας ποιητής. Ένας εξαιρετικός γραφιάς. Με κουράζει λίγο ως τραγουδιστής και νομίζω ότι υστερεί ως συνθέτης. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος πρέπει να τα κάνει όλα καλά. Πάντως οι πιο μάχιμοι γραφιάδες για μένα αυτή τη στιγμή στο τραγούδι είναι οι Active Member.

Νέα πρόσωπα;
Ως συνθέτης ο Θέμης Καραμουρατίδης, είναι μεγάλο ταλέντο, έχει δώσει ένα τραγούδι στο δίσκο του Παρασκευά Καρασούλου και του Μάριου Φραγκούλη και στο δίσκο της Δεύτερης Ακρόασης, Πιστεύω ότι θα φτάσει πολύ μακριά. Όλα όμως αυτά τα νέα παιδιά τα έχει υπόψη της η μουσική βιομηχανία; Την Νατάσσα Μποφίλιου την έχει ακουστά κανείς; Έχουνε πάρει χαμπάρι ότι μπορεί να έχουμε μια μεγάλη τραγουδίστρια μπροστά μας; Μπορεί, λέω. Τα δείγματά της είναι ενδιαφέροντα. Όπως και όλων των συντελεστών του δίσκου «Εκατό μικρές ανάσες». Δεν ευλογώ τα γένια του Καρασούλου, το λέω γιατί το πιστεύω. Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος δείχνει να έχει μέλλον στιχουργικά. Δεν βλέπω όμως ενδιαφέρον από το χώρο. Αντίθετα, πολλά μειράκια βλέπω υπό την αιγίδα επωνύμων καλλιτεχνών σε επίπεδο δίαιτας…Έχω την υποψία ότι αυτά τα παιδιά οδηγήθηκαν σε αυτήν την κατεύθυνση.

Από ποιους; Από τους καλλιτέχνες ή τις εταιρείες;
Και από τους δύο. Δεν νομίζω, μακάρι να κάνω λάθος, ιστορικά να υπάρχει κάποιος που να «έβγαλε» ένα νεότερο και να τον φοβάται. «Βγάζουν» παιδιά που μπορεί να έχουν ταλέντο, τους καθοδηγούνε όμως σε πολύ απλοϊκά πράγματα, έτσι βγάζουν κινδύνους νυχτοκαμάτων από το δρόμο τους.

Ποια λοιπόν είναι η πηγή του κακού;
Η απέραντη ματαιοδοξία ορισμένων καλλιτεχνών, κυρίως τραγουδιστών.

Επομένως όχι η άλλη πλευρά του τραγουδιού;
Η άλλη πλευρά γιατί; Τι κάνει; Αν θεωρήσουμε ότι έστω αυτή επιτίθεται, η από εδώ πλευρά τι κάνει; Πώς αμύνεται; Τι παράγει και τι προτείνει ως μέλλον; Δεν υπάρχει καμία οικοδομή για το μετά.

Εκτός από το έντυπο μουσικό περιοδικό Δίφωνο, στο οποίο είστε η διευθύντρια, έχετε και το ρόλο της αρχισυντάκτριας στο πρώτο διαδικτυακό πολιτιστικό περιοδικό, www.Hridanos.gr που μετράει ήδη 9 τεύχη. Μιλήστε μου λίγο για αυτήν την πρωτόγνωρη, για τα ελληνικά δεδομένα, «έκδοση»; Είναι ένα στοίχημα για εσάς;
Ιστορικά ναι, είναι το πρώτο. Και όντως αποτελεί ένα τεράστιο στοίχημα για εμάς.

Οικονομικές ζημιές έχει;
Αυτό θα πρέπει να ρωτήσετε τον Δον Κιχώτη, τον κύριο Παρασκευά Καρασούλο που είναι και ο εκδότης του.

Αναγνωσιμότητα;
Τεράστια για τα δεδομένα της χρήσης του ίντερνετ στην Ελλάδα. Είμαστε όμως πιο πολύ ευχαριστημένοι από την ηθική εξαργύρωση της δουλειάς μας. Στον Ηριδανό δεν χωράνε εκπτώσεις. Είμαστε πάρα πολύ αυστηροί με τους εαυτούς μας και τους συνεργάτες μας για αυτό και χρονικά είμαστε ασυνεπείς αφού αργούμε να «ανεβάσουμε» ένα τεύχος. Ο Ηριδανός είναι το ιδεατό, το Δίφωνο είναι το εφικτό.

Πριν ολοκληρώσουμε τη συνομιλία μας θα σας αναφέρω έτσι ενδεικτικά δίσκους της τρέχουσας δισκογραφικής περιόδου και θα ήθελα μια σύντομη τοποθέτησή σας. «Υπέροχα μονάχοι». Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος.
Ο δίσκος κατέληξα ότι μου άρεσε μετά την τρίτη ακρόαση. Οικείος ο Μικρούτσικος και οικείος ο Αλκαίος, με κάποια όμως διαμάντια μέσα. Ωστόσο αυτό που με μάγεψε στο δίσκο ήταν η ερμηνεία του Μανώλη Μητσιά. Ο καλύτερος Μητσιάς τον τελευταίων χρόνων. Γοητεύτηκα ιδιαίτερα.

«Σπάει το ρόδι», 13 συνθέτες μελοποιούν στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Δεν ενθουσιάστηκα.

«Χειμωνανθός», Γιάννης Χαρούλης.
Πρέπει να φύγει από την επιρροή του Νίκου Ξυλούρη. Πρέπει τάχιστα να αλλάξει τον τρόπο που τραγουδάει γιατί θα καεί. Είναι από τις πιο δυνατές νέες φωνές μας. Ως δίσκος είναι ευπρεπής.

«Καρτ-Ποστάλ», Νότης Μαυρουδής- Ηλίας Κατσούλης.
Συγκινήθηκα τρομερά. Πρόκειται για πανέμορφα τραγούδια, από αυτά που θες να τραγουδάς. Τραγούδια «τραγουδίσιμα» που λέω εγώ. Πολύ όμορφες μουσικές βιογραφίες σημαντικότατων προσώπων.

«Γρήγορα η ώρα πέρασε», Νίκος Ξυδάκης-Ελευθερία Αρβανιτάκη
Άλλης κλάσης δίσκος. Η Αρβανιτάκη είναι από τους τραγουδιστές με πολύ προσεγμένο ρεπερτόριο πέρα από ένα δύο ατοπήματα. Ο δίσκος για μένα είναι σε επίπεδο «Μεγάλου Ερωτικού» τηρουμένων των αναλογιών. Μιλάμε για μια εργασία.

Τι θα θέλατε να αφιερώσετε στα μέλη του Musicheaven;
Μια φράση: Αν δεν μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ας προσέξουμε να μην μας αλλάξει αυτός.


Ως εδώ για τώρα. Το Ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διαβολός μας θα ανοίξει πάλι την επόμενη Τετάρτη τα μεσάνυχτα.....





Σύνδεσμοι σχετικοί με την Στέλλα Βλαχογιάννη
- Ηριδανός
- Μικρή Άρκτος
- Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 FM



Πρόσφατα άρθρα από τον ίδιο
Σχετικά άρθρα
Tags




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (22)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

dessypris Chat
Φθασμένος
#6926   /   16.01.2007, 23:28   /   Αναφορά
Συνέντευξη με τα όλα της και όλα στη συνέντευξη! Είχα χρόνια να δω μεστά γραμμένα, αυτά που δεν συναντώ και πολύ συχνά πιά...

Ποτέ δεν έτυχε να συναντήσω την Κυρία, εκτός από τα ερτζιανά, αλλά είμαι τυχερός που ακούω ραδιόφωνο πολλές φορές όταν οι υπόλοιποι κοιμώνται...

Πολύ Καλή Δουλειά spiroos, όπου και να σαι...

Γρηγόρης Δεσύπρης.-

mkala Chat
Περαστική Νότα
#6929   /   17.01.2007, 08:14   /   Αναφορά
Μπράβο spyroos!!

Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη!

Είναι ωραίο να υπάρχουν συνεντεύξεις από ανθρώπους που είναι μέσα στα ελληνικά μουσικα δρώμενα αλλά όχι από τη θέση του τραγουδιστή, στιχουργού ή συνθέτη! Ειναι αυτοί που συνήθως λένε τα πράγματα με το όνομα τους!

Όσον αφορά τη κυρια Βλαχογιάννη, πραγματικά διαβάζοντας το βιβλίο ήταν σαν να ακούω ραδιοφωνική εκπομπή..διαβαζες το κείμενο και μετά σου ερχοταν στο μυαλό το τραγούδι!

GIANNHS- Chat
Περαστική Νότα
#6931   /   17.01.2007, 11:45   /   Αναφορά
Εξαιρετική η συνέντευξη , πολύ καλές οι ερωτήσεις ...

Μια ένσταση για τους διευθυντές του Δευτέρου Προγράμματος.

Δεν μπορούν την κυρία Βλαχογιάννη να την βάλουν κάποια άλλη ώρα , ώστε να μπορούμε και μεις οι ταλαίπωροι που ξυπνάμαι νωρίς να την ακούμε άνετα και να μην ξενυχτάμε.... Μαργαρίτα Μυτιληναίου ακούει κανείς εκει στην ΕΡΤ; είναι απαίτηση αρκετών ακροατών.

Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν την Στέλλα Βλαχογιάννη.
spiroos Chat
MusicHeaven Guru
#6933   /   17.01.2007, 13:36   /   Αναφορά
Ο αφανής ήρωας και αυτής της συνέντευξης είναι φυσικά ο jorge, για το εικαστικό μέρος αλλά κυριως για το "χώρο" και "χρόνο" που μας προσφέρει για να δημοσιοποιούμε τις εμμονές-ιδέες-απόψεις-σχόλιά μας.



Να σαι καλά φίλε μου.



Υ.Γ Σας ευχαριστώ για τα "ζεστά "σας σχόλια.
vasiloukos Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6934   /   17.01.2007, 14:01   /   Αναφορά
Πολύ πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τη Βλαχογιάννη για άλλη μια φορά να λέει την άποψή της χωρίς ενδοιασμούς ή κωλύματα... Θέλω να πω κάτι και για τον spiroos ότι συνέντευξη με τη συνέντευξη (όσες έχω διαβάσει) κατακτά ένα δικό του προσωπικό ύφος κι αυτό είναι από κάθε άποψη ενδιαφέρον. Συγχαρητήρια λοιπόν και στον spiroos αλλά και στην συνεντευξιαζόμενη κα. Βλαχογιάννη.
beatlus Chat
MusicHeaven Guru
#6937   /   17.01.2007, 15:59   /   Αναφορά
Συνέντευξη με σοβαρό και ουσιαστικό λόγο... ύπαρξης! Η κ. Βλαχογιάννη είναι από τους ανθρώπους που παραγματικά έχουν κάτι να πουν. Ειδικά, για εμάς τους νεότερους, μια τοποθέτησή της -πόσω μάλλον μια συνέντευξή της- αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία, να αποθηκεύσουμε σημαντικές πληροφορίες και απόψεις για πράγματα, που μας αφορούν σχετικά με τη μουσική και όχι μόνο. Είναι, υπό μια άλλη έννοια και μια ευκαιρία, επίσης, που μας υπενθυμίζει ο εσωτερικός μας συναγερμός, πως το θάρρος της γνώμης εκδηλώνεται ώριμα και ουσιαστικά και όχι πάνω σε μια έπαρση...

Ευχαριστούμε, πάρα πολύ Σπύρο!
Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#6938   /   17.01.2007, 16:04   /   Αναφορά
Ήρωες είναι Σπύρο μου αυτοί που μέσα στο κλίμα ωχαδερφισμού που ζούμε, αγωνίζονται και λένε τη γνώμη τους με τον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους, να πληγώσουν φίλους ή να δημιουργήσουν επικίνδυνους εχθρούς, όπως στην περίπτωση της κυρίας Βλαχογιάννη.



Μια φορά είχα γράψει μια αρνητική κριτική για κάποιον "καλλιτέχνη" που δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Και αμέσως άρχισαν τηλέφωνα και απειλές για δικαστήρια και "φουσκωτούς". Αν λοιπόν εγώ, ο ερασιτέχνης, λαμβάνω τέτοια μηνύματα, φαντάζομαι τι θα έχει ακούσει στη ζωή της η κα Βλαχογιάννη και τι πιέσεις θα έχει δεχθεί από εργοδότες-εκδότες-καλλιτέχνες. Παρόλ' αυτά, δε σταμάτησε να λέει τη γνώμη της, όσο σκληρή κι αν ήταν, ακόμα και προς ανθρώπους όπως ο Μίκης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ειλικρινά "προσκύνησα"...



Τέλος, χαίρομαι πολύ που διακρίνω και σε άλλους ανθρώπους, όπως τον Σπύρο, τη μαγκιά και το κριτικό πνεύμα της κυρίας Βλαχογιάννη. Μπράβο Σπύρο και Στέλλα, μας κάνετε καλύτερους!



ΥΓ. Σήμερα τα μεσάνυχτα ας ακούσουμε Δεύτερο...
Lansetris Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6939   /   17.01.2007, 18:19   /   Αναφορά
Συνέντευξη "καθηλωτική", από τις λίγες φορές που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μπράβο Σπύρο για τις εύστοχες ερωτήσεις, για την κ. Βλαχογιάννη, τι να πω πια... μένω άλλη μια φορά εντυπωσιασμένος από τις καίριες απαντήσεις της. Συγχαρητήρια!!
Aiolos_m Chat
MusicHeaven Guru
#6940   /   17.01.2007, 20:26   /   Αναφορά
Πραγματικά έχω ενθουσιαστεί με τις απόψεις αυτης της γυναίκας.



Να' στε καλά που μας τη "φέρατε" εδώ!
Shakti_ Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6942   /   18.01.2007, 00:43   /   Αναφορά
Δεν την ήξερα την Στέλλα Βλαχογιάννη.

Σημαντική, αληθινή!!

Σε ευχαριστώ που μου την γνώρισες.

Μπράβο σου, γιατί με καίριες ερωτήσεις, οδήγησες

να γίνει μια πολύ δυνατή συνέντευξη!!

Παρεπιπτόντως συγκινήθηκα πρόσθετα γιατί

έτυχε να έχω γνωρίσει την Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου.
anastasisk Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6943   /   18.01.2007, 00:54   /   Αναφορά
Μπραβο spiros!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
movflower Chat
MusicHeaven Guru
#6949   /   18.01.2007, 12:01   /   Αναφορά
Πυκνή και αυθεντική η δουλειά σου. Μπράβο spiroos!!!!
xristoforoupanagiotis Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6954   /   18.01.2007, 18:41   /   Αναφορά
Μπράβο στον Σπύρο και τον μουσικό μας παράδεισο για την συνέντευξη της πραγματικά άξιας αυτής γυναίκας.Μόλις ανέβηκε και το νέο τευχος του www.hridanos.gr,μπειτε και διαβάστε ένα υπέροχο αφιέρωμα στην Αφροδίτη Μάνου,επιμέλεια της Στέλλας Βλαχογιάννη, διαβάστε και τις κριτικές για τους δίσκους του Θ. Παπακωνσταντίνου,Γ. Χαρούλη και άλλων(πόσο δίκιο έχει!!).Μπράβο και πάλι πάντα τέτοια
gazakas Chat
Σολίστ
#6976   /   20.01.2007, 19:58   /   Αναφορά
Πολύ καλή η συνέντευξη, Σπύρο. Πραγματικά αποκαλυπτική. Ήταν σαν να τη γνώρισα την κα. Βλαχογιάννη. Ένα ενδιαφέρον άτομο που κάνει πολλά για το ελληνικό τραγούδι από διάφορα μετερίζια. Κορυφαία όσα γράφει για τον διαχωρισμό ανθρώπου και έργου.

Σε κάποια σημεία μου τα χάλασε όμως, κυρίως με κάποιες απόλυτες και υπερβολικές, ίσως και βιαστικές, απόψεις για πρόσωπα και πράγματα στο ελληνικό τραγούδι. Βέβαια, ο καθένας μπορεί να εκφράζει τις προτιμήσεις του και τις απόψεις του, αλλά, από τη στιγμή που το κάνει δημόσια, αποδέχεται και την δυνατότητα να δεχθεί κριτική, πολύ περισσότερο όταν είναι ένα δημόσιο πρόσωπο με μεγάλη επιρροή στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.



Με το Μούτση λέει ότι θα είναι σκληρή. Ε, ναι: (παρα-)είναι σκληρή. Άκου "Για μένα τελείωσε το '81 με το Φράγμα"! Έκτοτε ο Μούτσης κυκλοφόρησε 4 δίσκους, αν δεν κάνω λάθος, 3 με τη φωνή του και έναν με τη Μούσχουρη. Δηλαδή η κα. Β. θεωρεί ότι στους δίσκους αυτούς δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο; Είτε σαν τραγούδια ολόκληρα είτε σε επίπεδο στίχου ή μουσικής; Δεν της λένε τίποτα οι στίχοι :"Πώς να πεθάναμε το μάθαμε καλά απ' των σχολειών τις αυλές, μα πώς να ζούμε ούτε κουβέντα, παραδομένοι έτσι άνευ όρων στη βασιλεία των ουρανών και των εμπόρων" ή "Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές/βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου/σύμβολα, σημεία, και μυστικές μορφές/αυτού του μάταιου κόσμου" ή "Κι είν’ οι φωνές μας στον αέρα, αλήθεια ποια είναι η αλήθεια/Έτσι που ζεις από συνήθεια μια μέρα ακόμα και μια μέρα/Κι ουρανός που μας σκεπάζει μια φυσαρμόνικα που κλαίει"; Επαναλαμβάνω, δικαίωμα του καθενός να έχει το προσωπικό του γούστο. Αλλά δεν μπορεί να χτυπά με τριαντάφυλλο λίγο πιο πάνω τον -σπουδαίο μεν αλλά σχεδόν ανύπαρκτο σε επίπεδο καινούριας παραγωγής μετά το "Ρεμπέτικο"- Σταύρο Ξαρχάκο και να ρίχνει στα Τάρταρα, διατυπώνοντας σε τελική ανάλυση όχι απλά μια προσωπική αξιολογική κρίση, έναν άλλον της γενιάς του, που αν μη τι άλλο αγαπήθηκε πολύ τη δεκαετία του '80 από έναν ευαισθητοποιημένο μουσικά κόσμο και επέλεξε μια προσωπική διαδρομή μακριά από τον εύκολο δρόμο της μαζικής ετήσιας παραγωγής σουξέ που σίγουρα θα μπορούσε άνετα να ακολουθήσει.



Έπειτα μιλά για τη "λαίλαπα των τραγουδοποιών". Εντάξει, βρήκαμε τον ένοχο για την κατάπτωση του ελληνικού τραγουδιού. Είναι το πλήθος, (αλήθεια πώς προσμετράται ακριβώς; Στους πόσους φτάνουμε στην κρίσιμη μάζα ώστε να θεωρούνται λαίλαπα; ) των μουσικά ανεπαρκών, στιχουργικά ευπρεπών (γνωρίζει καλά την τέχνη της προσβολής η δημοσιογράφος: στα χείλη της το "ευπρεπή" γίνεται υποτιμητικό αφού έπεται του διόλου κολακευτικού "στιχάκια") και φωνητικά απλά συμπαθητικών τραγουδοποιών, που κατέκλυσαν τα σπίτια, τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνά μας. Τώρα, σε ποιους ακριβώς αναφέρεται; Αν λάβω υπόψη τα ονόματα που -ευτυχώς κιόλας- ξεχωρίζει, μάλλον εννοεί εκτός από τους Κατσιμιχαίους (οι οποίοι εμφανίζονται τη δεκαετία του '80, όχι μετά) και τον Αλκίνοο (που ξεκίνησε όχι ως τραγουδοποιός αλλά ως ερμηνευτής σε δύο δίσκους του Ζούδιαρη, και δε βλέπω καμιά τεράστια υπεροχή του σε σχέση με τους υπόλοιπους), ανάμεσα σε πολλούς άλλους και τους εξής: Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Διονύση Τσακνή, Μιλτιάδη Πασχαλίδη, Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου (για αυτούς τους δύο επιφυλάσσει κι άλλα έπειτα), Φοίβο Δεληβοριά, Ορφέα Περίδη, Νίκο Πορτοκάλογλου κ.α. τραγουδοποιούς τις τελευταίας χοντρικά δεκαπενταετίας. Ε, όλοι αυτοί για την κα. Β. χαρακτηρίζονται από τα στοιχεία που προανάφερα και κυρίως "Ουσιαστικά [...] [ΔΕΝ] έχουν σημαντικό λόγο ύπαρξης". Ήθελα να 'ξερα τι παίζει στην εκπομπή της όλα αυτά τα χρόνια και με ποιους ασχολείται το περιοδικό του οποίου έχει πλέον τη διεύθυνση...



Τα καλύτερα τα επιφυλάσσει για τον Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Για τον πρώτο, δηλώνει με άνεση ότι επαναλαμβάνεται, ότι δεν έχει ψάξιμο στους δίσκους του και ότι στον πρώτο δίσκο του (το 1989, Ασπρόμαυρες Ιστορίες) έγραφε όπως γράφει και τώρα (και προφανώς όλα τα ενδιάμεσα 17 χρόνια). Μαλαμολόγος η κυρία Βλαχογιάννη! Όποιος έχει ακούσει λίγο περισσότερο Μάλαμα ξέρει ότι αυτό που γράφει είναι τουλάχιστον ανακριβές, πολύ περισσότερο όταν ο Μάλαμας έχει δώσει δίσκους τελείως ροκ, άλλους πιο μαλακούς, με περισσότερες μπαλάντες, και άλλους τελείως λαϊκούς, για να μη μιλήσουμε για το γεγονός ότι δεν τραγουδάει σε όλους τους δίσκους του ο ίδιος. Προσοχή! Δε λέω ότι θα πρέπει ντε και καλά να μας αρέσει ο Μάλαμας! Άλλο το γούστο όμως και άλλο η "ιστορική" πραγματικότητα. Αδικεί τον εαυτό της η σοβαρή δημοσιογράφος με τέτοιου είδους εύκολες τοποθετήσεις.

Για τον Θ.Π. ισχύει ότι είπα πριν σχετικά με το "στιχάκια ευπρεπή". "Μέχρι την "Αγρύπνια" ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα περίπτωση", λέει. Άντε βγάλε άκρη! Εφτά δίσκοι μέχρι και την "Αγρύπνια" -μαζί με αυτούς που έγραψε για τις Κανά, Καλημέρη-, ένα live έπειτα από τα λίγα που έχουν λόγο ύπαρξης, υπό την έννοια ότι προσφέρουν κάτι επιπλέον από επανεκτελέσεις τραγουδιών του studio, και δεν έχει βγάλει περαιτέρω ετυμηγορία! Αφού όμως υπήρξε ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα περίπτωση και τώρα τον περιμένει να δει τι θα κάνει μετά από τους δύο τελευταίους -περισσότερο ή λιγότερο- πειραματικούς δίσκους, τελικά έχει ή δεν έχει σημαντικό λόγο ύπαρξης αυτός ο τραγουδοποιός;



Δεν επιχειρώ να προσβάλλω την κα. Βλαχογιάννη. Η εκπομπή της είναι όαση, το Δίφωνο βελτιώθηκε τελευταία, ο Ηριδανός είναι σπουδαία προσπάθεια, αλλά ΚΑΙ για αυτούς τους λόγους δεν θα πρέπει να την βάζουμε στο απυρόβλητο και να παίρνουμε ό,τι λέει ως θέσφατο. Απλά διαβάζοντας κάποιες από τις λιγάκι "αφ' υψηλού" απόψεις της, μου ήρθε το αμερικάνικο "give us a break!"





ΥΓ. "Έχει αρχίσει να αποκτά πολλούς απογόνους." Δεν είναι ξεκάθαρο ποιος ακριβώς είναι ο καρπερός εδώ.

ΥΓ2. Active Member λεγόταν το συγκρότημα την τελευταία φορά που είχα ακούσει για αυτό. Άλλαξε κάτι;

ΥΓ.3 "«Σπάει το ρόδι». 13 συνθέτες μελοποιούν στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Δεν ενθουσιάστηκα." Δύο λέξεις! Γαλαντόμα! Η πλάκα είναι ότι στην κριτική της στον Ηριδανό γράφει ένα κείμενο 450 λέξεων περίπου για τον δίσκο, όσο περίπου και για τον δίσκο του Χαρούλη, που εδώ του επιφυλάσσει 4 κανονικότατες προτάσεις...
spiroos Chat
MusicHeaven Guru
#6978   /   20.01.2007, 20:52
Θα σου απαντήσω εκ μέρους του Σπύρου και μόνο. Σε ευχαριστώ για το χρόνο που αφιέρωσες να τη διαβάσεις και να γράψεις. Νομίζω όμως οτι έχεις πέσει σε κάποιες "ύποπτες" αντιφάσεις καταρχήν. Από τη μια η εκπομπή της είναι "όαση" από την άλλη "ήθελα να ξερα τι παίζει στην εκπομπή της", το "Δίφωνο βελτιώθηκε" και από την άλλη "με ποιους ασχολείται το περιοδικό του οποιού έχει πλέον τη διεύθυνση κ.α τέτοια.

Επίσης, έχεις παρεξηγήσει τον όρο συνέντευξη. Δεν έχει τη σημασία του "όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω". Στο λέω ως προς τα σχόλια σου για τα όσα είπε για Θ.Παπακωνσταντίνου, Λ.Παπαδόπουλο κτλ. Σύντομες τοποθετήσεις ζητήθηκαν, σύντομα απάντησε. Κριτικές , όπως είπες γίνονται αλλού, μακροσκελείς και εμπεριστατωμένες. Το πρόβλημα θα ήταν να μην έκανε την κριτική των 450 λέξεων στον Ηριδανό...Άρα που το θέμα;

Τέλος, ως προς το θέμα "Μάλαμας" δεν θα δεκτώ την "ιστορική πραγματικότητα" που αναφέρεις. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς Μαλαμολόγος για να το συμπεράνει. Αλλά αν θες να συζητήσουμε τις απόψεις μας για τον Μάλαμα, ευχαρίστως να ανοίξουμε τόπικ στο φόρουμ.



Το σημαντικότερο όμως όλων: Δεν την βάζει κανείς στο απυρόβλητο και παίρνουμε ο,τι λέει ως θέσφατο. Κρίνουμε και κρινόμαστε. ΟΛΟΙ.






gazakas Chat
Σολίστ
#6981   /   20.01.2007, 22:19
Φίλε Σπύρο, δεν πέφτω εγώ σε αντιφάσεις, αλλά η ίδια η Στέλλα Βλαχογιάννη και αυτό προσπάθησα να καταδείξω με τα σχόλια που θεωρείς ότι είναι αντιφατικά. Όταν αναρωτιέται κάποιος για κάτι δε σημαίνει ότι δε γνωρίζει την απάντηση. Απλά επιλέγει να σχολιάσει έτσι κάτι που του φαίνεται περίεργο. Μια μορφή ρητορικής ερώτησης δηλαδή. Ξέρω και τι παίζει πάνω κάτω στην εκπομπή της και με ποιους ασχολείται το Δίφωνο και γι' αυτό εξεπλάγην με τα όσα έγραψε περί τραγουδοποιών. Στην εκπομπή της λοιπόν ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ τραγούδια και αυτών που ανάφερα (Μαχαιρίτσα και Σία) για τους οποίους εξέφρασε την άποψη ότι δεν έχουν σημαντικό λόγο ύπαρξης (ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς είπε κάτι τόσο σοβαρό με τόση άνεση...) ή μήπως δεν το έχει κάνει; Επίσης, το περιοδικό ΕΧΕΙ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ και θα ασχοληθεί με όλους αυτούς τους "ασήμαντους" τραγουδοποιούς ή μήπως όχι; Για τον Θ.Π. τώρα, δε σχολίασα το μέγεθος του σχολίου, αλλά το περιεχόμενό του. Όσο για τον Λ.Π. αυτό που με ενόχλησε ήταν ότι ενώ στις κριτικές στον Ηριδανό αφιέρωσε τον ίδιο περίπου χώρο για όλους τους δίσκους που σχολίασε σύντομα (όπως ζήτησες) στη συνέντευξη, για το "Σπάει το ρόδι" επιφύλαξε δύο λέξεις (ρήμα με άρνηση), μες τη μαυρίλα, ενώ για όλους τους υπόλοιπους είπε και δύο κουβέντες παραπάνω και έναν καλό λόγο. Η αίσθηση που μου έδωσε το "Δεν ενθουσιάστηκα" ήταν πολύ πιο πικρή από αυτή της κριτικής στον Ηριδανό. Τέλος, για το Μάλαμα η "ιστορική πραγματικότητα" που αναφέρω είναι πολύ συγκεκριμένη και την αναλύω στο σχόλιό μου (διαφορετικού ύφους και είδους τραγούδια, στίχοι άλλοτε σκοτεινοί και άλλοτε φωτεινοί, άλλοι ερμηνευτές κοκ.). Τώρα αν εσύ ή η Βλαχογιάννη ή όποιος άλλος υποστηρίζετε ότι οι δίσκοι του Μάλαμα είναι ίδιοι από τον πρώτο ως τον τελευταίο, εγώ αυτό μπορώ να το εξηγήσω με δύο τρόπους: ότι η άποψη αυτή οφείλεται σε τελείως ευκαιριακή και επιδερμική ακρόαση των δίσκων ή ότι πρόκειται απλά για προϊόν αντιπάθειας. Προτιμώ την πρώτη ερμηνεία...Αυτό που είναι πολύ εντυπωσιακό πάντως είναι ότι λίγο πιο πριν η δημοσιογράφος έχει κατατάξει σε πολύ υψηλότερο επίπεδο τον Αλκίνοο. Δηλαδή, συγγνώμη, αλλά που είδε την τρελή εξέλιξη στη δική του δουλειά και κατακεραυνώνει την υποτιθέμενη στασιμότητα του Μάλαμα; Και αν σκεφτείς ότι δεν ακούω Μάλαμα όλη μέρα, μπορείς να καταλάβεις ότι πρέπει να μου φάνηκε πολύ κουφό όλο αυτό για να το σχολιάσω.

Το σχόλιο μου περί θέσφατου κοκ. είχε να κάνει με τα διθυραμβικά σχόλια όσων μίλησαν για τις απόψεις της στη συνέντευξη...

Και πάλι μπράβο! Συνέχισε!

Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#6983   /   21.01.2007, 00:17
Αντώνη, δε χρειάζεται να κάνει κάποιος ανάλυση σε βάθος στο έργο του Μάλαμα για να μπορεί να πει οτι αυτό που ακούει του φαίνεται ίδιο, εκτός κι αν δηλώνει μουσικολόγος ή κριτικός τέχνης. Η Στέλλα Βλαχογιάννη όμως νομίζω πως μιλάει απλά ως ακροάτρια, επομένως δε βλέπω το λόγο που θα πρέπει να ταυτίζονται οι απόψεις σας. Πάντως, ως άνθρωπος που είναι στο επάγγελμα, φαντάζομαι πως θα έχει ακούσει όλους τους δίσκους του Μάλαμα. Εσύ πιστεύεις πως δεν το έχει κάνει; Γιατί κάτι τέτοιο υπονοείς. Είναι δυνατόν άνθρωπος που ζει μέσα στη μουσική και στο έντεχνο, να έχει προσεγγίσει επιδερμικά δίσκους ενός εκ των 15-20 πιο αξιόλογων τραγουδοποιών του χώρου αυτού; Όταν δηλαδή ο Μάλαμας βγάζει νέο δίσκο, τον παίρνει και τον πετάει στα σκουπίδια; Δε μου έχει δώσει τέτοια εντύπωση η Στέλλα Βλαχογιάννη.



Εμένα πάντως με βρίσκει σύμφωνο και σε αυτά περί Μάλαμα, είναι σαν ν' ακούω το ίδιο πράγμα χρόνια τώρα. Ίσως λόγω της μονότονης και βαρετής - κατά τη γνώμη μου - φωνής του, αλλά και της προβλεπόμενης ενορχήστρωσής. Συμφωνώ επίσης και σε αυτά περί Αλκίνοου και Κατσιμίχα. Οι υπόλοιποι των τελευταίων 20 ετών είναι σκαλιά χαμηλότερα για λόγους που μπορούμε να κουβεντιάσουμε σε κάποιο σχετικό θέμα στο Forum.

vasiloukos Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6984   /   21.01.2007, 00:34
Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο λόγος της Βλαχογιάννη έχει και κύρος και βαρύτητα. Όμως παιδιά ξεχνάνε πολλοί κάτι πολύ σημαντικό - ότι η κυρία Βλαχογιάννη εκφράζει προσωπικές απόψεις, κάποιοι συμφωνούν και κάποιοι όχι, έτσι έχει κάθε δικαίωμα να θριαμβολογεί ή να απορρίπτει, με βάση τη δική της παιδεία, τα βιώματα και τις απαιτήσεις της. Κι εγώ μπορει να διαφωνώ μαζί της σχετικά με το Μούτση (θεωρώ π.χ. ότι το ''Ενέχυρο'' του Μούτση είναι ισάξιο με το Φράγμα κι ότι και στους επόμενους δίσκους είχε ωραία τραγούδια βλ. Μια φυσαρμόνικα που κλαίει, Ποτέ πια, Το όνειρο κλπ), αλλά αναγνωρίζω ότι η Βλαχογιάννη έχει ένα λόγο ξυράφι κι αυτό στην τελική είναι που με κεντρίζει στις συνεντεύξεις της, ότι, ως άτομο χρόνια ενασχολούμενο με το δύσκολο θέμα της ''κριτικής'' και της δημοσιογραφίας, λέει πέντε πράματα, που άλλοι δεν τα λένε ή φοβούνται να τα πουν. Από κει και πέρα, κάποτε συμφωνώ άλλοτε διαφωνώ. Έτσι είναι αυτά - πώς μπορώ να ταυτιστώ με κάθε της λόγο;;;



Κι αν το πάμε παραπέρα το θέμα, γενικά και ειδικά, θα δούμε ότι άτομα που έχουν ή είχαν λόγο και τον υποστήριζαν σθεναρά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εξέφραζαν πότε πότε παρακινδυνευμένες διατυπώσεις ή κρίσεις, π.χ. ο Χατζιδάκις -αυτός ο τόσο ανοιχτόμυαλος και μπροστά απ' την εποχή του συνθέτης- απέρριπτε τον Άσιμο λέγοντας ότι αυτό που κάνει δεν είναι ποίηση, ή ο Ταχτσής ξέρω γω δεν παραδεχόταν τον Καζαντζάκη, ακόμα ο Σιδηρόπουλος εκφραζόταν μεροληπτικά για τον Θεοδωράκη, ο Θεοδωράκης άλλοτε περιφρονούσε τη ροκ μουσική ή νέες γενιές συνθετών - τραγουδοποιών, ή ο Σεφέρης σνόμπαρε στα τελευταία του τον Καββαδία, ή πάλι ο Σιδηρόπουλος γούσταρε Ελύτη και βαριότανε το Ρίτσο.



Μ' όλα αυτά θέλω να πω ότι η προσωπική άποψη είναι στη βάση της υποκειμενική, άσχετα απ' το βαθμό εγκυρότητας των λόγων ενός προσώπου καταξιωμένου ή μη και άσχετα απ' το όποιο μεγάλο ή μικρό καλλιτεχνικό του έργο ή πόνημα - άλλωστε, η τέχνη και συνεπώς η ποίηση, η ζωγραφική και η μουσική είναι π ά θ η (σωστά;) κι άντε να μιλήσεις αποστασιωποιημένα απ' τα πάθη σου.

gazakas Chat
Σολίστ
#6985   /   21.01.2007, 02:04
vasilouko, σε μεγάλο βαθμό με κάλυψες, αλλά νομίζω ότι όπως εκείνη έχει δικαίωμα να πει ό,τι νομίζει, έτσι και εμείς έχουμε δικαίωμα να τα σχολιάσουμε. Κανείς δεν θα της απαγορεύσει τίποτα. Όμως, jorge, η κα. Βλαχογιάννη μιλάει από θέση ισχύος, συνήθως έχει δίκιο αλλά συχνά υπερβάλλει. Αυτό ήθελα να καταδείξω.

Πάντως, δεν είναι απλή ακροάτρια, είναι δημοσιογράφος-κριτικός, και σε πολλές κριτικές της κάνει σχεδόν επίδειξη μουσικών γνώσεων ιδίως σε ό,τι αφορά τη φωνή (και όσα λέει είναι πολύ εύστοχα). Η δουλειά της είναι ουσιαστικά το ελληνικό τραγούδι. Δικαίωμά της να της αρέσει περισσότερο ο Αλκίνοος από το Μάλαμα. Αλλά όταν μιλά για το ελληνικό τραγούδι δεν λέει απλά τα γούστα της, διότι αν κάνει αυτό μόνο τότε δεν θα δίναμε τόση βαρύτητα στα λόγια της. Από αυτή και τους συναδέλφους της περιμένουμε μια πιο οξυδερκή ματιά και όχι αφορισμούς του τύπου " Με τον Μούτση θα είμαι σκληρή. Για μένα τελείωσε το ’81 με το «Φράγμα»" ή "Ουσιαστικά 3 μόνο [τραγουδοποιοί] είναι αυτοί που έχουν σημαντικό λόγο ύπαρξης: οι Κατσιμιχαίοι και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης [και, συμπληρώνω εγώ, όλοι οι υπόλοιποι έχουν ασήμαντο λόγο ύπαρξης. Καλή μετανάστευση Λαυρέντη, Ορφέα, Μιλτιάδη και Σία!]." (το οποίο απορώ πώς το καταπίνετε όλοι αμάσητο -αν το έγραφε κάποιος σε ένα topic θα είχε γίνει σφαγή). Σχετικά με τον Μάλαμα, σου προτείνω να ακούσουμε κάποια στιγμή μαζί τον πρώτο και τον τελευταίο του δίσκο και έναν ενδιάμεσο και θα δούμε, όχι αν είναι καλοί -δεν μας απασχολεί αυτό- αλλά αν όντως είναι ίδιοι -"ένας" που λέει και η ειδικός... Επίσης φαίνεται να αγνοεί ότι ο Μάλαμας εκτός απο τους δίσκους στους οποίους τραγουδά σχεδόν αποκλειστικά ο ίδιος, έχει και δίσκους και με άλλους τραγουδιστές (και στιχουργούς). Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει το "Άδειο δωμάτιο" με το "της μέρας και της νύχτας" (με την Κανά) μεταξύ τους ή οι ηλεκτρικές "Ασπρόμαυρες Ιστορίες" με τον λαϊκό "Κύκλο", ε, αυτό μάλλον δε χρειάζεται να κάνει κάποιος ανάλυση σε βάθος στο έργο του Μάλαμα για να μπορεί να πει οτι αυτό που ακούει δεν του φαίνεται ίδιο...



Όσο για το τι κάνει με τους δίσκους του Μάλαμα, δεν είπα ότι τους πετάει, αλλά με βάση αυτά που γράφει, μάλλον δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα της δισκογραφίας του. Ίσως να μην τους ακούει αρκετά, ξέρω γω; Για τους Κατσιμιχαίους θα συμφωνήσω ότι είναι ψηλότερα από τους άλλους, αλλά είναι λιγάκι αυθαίρετο να τους βάζουμε μαζί με όσους εμφανίστηκαν στις αρχές-μέσα του '90. Για τον Αλκίνοο, δεν ξέρω. Μου αρέσει, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να δω τι είναι αυτό που τον κάνει ΤΟΣΟ ξεχωριστό σε σχέση με τους υπόλοιπους...

vasiloukos Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6986   /   21.01.2007, 02:30
Δεν έχεις άδικο gazaka και προφανώς έχεις κάθε δικαίωμα να διαφωνείς. Η δήλωσή της περί τραγουδοποιών είναι όντως αφοριστική. Όμως και πάλι δε μπορώ να σου απαντήσω εμπεριστατωμένα, γιατί; γιατί εμένα ο Ιωαννίδης π.χ. που τον ακούνε μέχρι κι οι πέτρες δε μ΄αρέσει τόσο πολύ, ξέρω αρκετά τραγούδια του, αλλά ποτέ δε με ''μάγευε'' η φωνή του, όσο π.χ. του Πασχαλίδη ή του Μάλαμα, τον οποίο Μάλαμα όμως δεν έχω ψάξει και δε μπορώ να εκφράσω γνώμη εκτενέστερα πέρα από καμιά δεκαριά τραγούδια. Πάλι εμπίπτουμε σε θέματα προσωπικού γούστου.



Έχεις δίκαιο να απαιτείς απ' την κάθε Βλαχογιάννη αντικειμενικότητα στην κρίση της και τεκμηριωμένες απαντήσεις κι όχι αερολογίες, αλλά είπαμε - όσες γνώσεις κι αν έχει κάποιος, δύσκολο ν' απαγκιστρωθεί απ' τις προτιμήσεις του.


karelia Chat
Σολίστ
#6988   /   21.01.2007, 11:14   /   Αναφορά
Nα πω ένα μ ε γ ά λ ο Μπράβο στο μέλος gazakas,

που είπε κάποια πράγματα με το όνομά τους.

Και λίγα είπε.
irina Chat
Περαστική Νότα
#6989   /   21.01.2007, 12:35
Η δική μου εντύπωση σχετικά με τους τραγουδοποιούς είναι οτι απλά ξεχωρίζει ως σημαντικότερους αυτούς τους τρεις. Οι υπόλοιποι είναι καλοί ή λιγότερο καλοί ή καθόλου καλοι. Αλλιώς δεν θα έλεγε τα θετικά για τον Θ.Παπακωνσταντίνου, τον Θηβαίο και τον Χαρούλη. Άλλωστε αυτούς ανέφερε ο spiroos για αυτούς είπε τη γνώμη της. Νομίζω οτι παίζετε σκόπιμα με τις λέξεις και χάνετε την ουσία.



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις