ελληνική μουσική
406 online   ·  202.294 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Ιστορίες Α4

…κρυώνω, κι ας είναι ζεστά εδώ μέσα...
Γράφει το μέλος Κώστας (digital_hijo)21 άρθρα στο MusicHeaven
http://blogs.athensvoice.gr/theblog/...
Τετάρτη 06 Ιουνίου 2007
Το κεφάλι μου πονάει τόσο που θα συγκινούσε ακόμη και μια ψυχρή λαιμητόμο ώστε να επισπεύσει το μακάβριο καθήκον της. Τα μάτια μου ‘καίνε’ αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν τσούζουν τόσο. Η κρέμα γύρω τους μπορεί να τεντώνει το δέρμα [με σχετικά οδυνηρό τρόπο] μα αφήνει πίσω της μια αίσθηση ‘δροσιάς’. Ίσως φταίει και το φως που κάποιος –πάλι- ξέχασε αναμμένο ή αυτή η έντονη οσμή από τις δεξαμενές –που όλο και κάποια δεν φρόντισαν να κλείσουν. Ίσως φταίει το ότι κουράστηκα κι ας είμαι εδώ μόνο λίγες εβδομάδες [τόσες όσες και όλη μου η ζωή]. Μικρή ζωή μα δεν το διάλεξα εγώ αυτό. Όπως δεν διάλεξα τίποτε από όσα μου συμβαίνουν εδώ μέσα, και το ξέρουν όλοι τους αυτό -μα αποφεύγουν έστω να το σκεφτούν [;]. Ακόμη και ο ‘κοντός’ ανάμεσα τους, Αυτός που οι άλλοι κοροϊδεύουν όταν λείπει. Μιμούνται τον τρόπο με τον οποίο ο ‘δύστυχος’[‘νανισμός’ είναι ο επίσημος όρος στα λεξικά] τεντώνεται για να φτάσει τα ράφια και ξεσπούν σε γέλια, λες και η Ζωή φρόντισε να τους χαρίσει ένα γελωτοποιό για τις ανιαρές ώρες που ξοδεύουν μέσα σε αυτό το λευκό, αποστειρωμένο [κυρίως από συναισθήματα] περιβάλλον.

Δεν ξέρω αν τους μισώ όλους αυτούς. Δεν είμαι σίγουρος τι είναι μίσος, κι αν αξίζουν έστω αυτή την σπάταλη. Μα υπομένω, πάντα υπομένω. Όπως τότε, που πήραν από δίπλα μου τη μητέρα μου. Νεκρή. Νεκρή αυτή, πανικόβλητοι αυτοί. Και ήταν τότε, η μοναδική φορά, [απαλλάσσομαι από τον κόπο να θυμηθώ αν υπήρξε άλλη –προνόμιο κι αυτό!] που ο ‘κοντος’ με χάιδεψε στο κεφάλι. [ακόμη αναρωτιέμαι αν με χάιδεψε είτε από οίκτο είτε ως ένδειξη αποδοχής στη λίστα των ‘ελαττωματικών’].

…κρυώνω, κι ας νομίζουν πολλοί πως είναι ζεστά εδώ μέσα. Είναι ένα κρύο… διαφορετικό, εσωτερικό, που το βιώνουν μόνο όσοι είναι στην ‘άλλη πλευρά’. Το βλέπω στα μάτια τους, στις μηχανικές κινήσεις τους. Παραιτηθήκαμε από το δικαίωμα στο κλάμα, στο φόβο, στο παιχνίδι, στο χάδι. Και ήταν νωρίς, πολύ νωρίς για να απολέσουμε όλα μας τα ένστικτα. Μας άφησαν ‘γυμνούς’, από κάθε συναίσθημα ψυχικό. Κανέναν δεν αφορά ο πανικός μας, πόσο μάλλον όταν μπορεί να αλλοιώσει το ρόλο μας στα σχέδια τους. Κανέναν δεν αφορά ο πόνος μας –αυτός ο εσωτερικός, ο άλλος ο κοινός πόνος έγινε συνήθεια πια, του καταργήσαμε κάθε όριο [κι ας μοιάζει με διαστροφή αυτό!]. Έτσι μας έμεινε μόνο η υπομονή, σαν άλαλος συνοδοιπόρος στο χρόνο, σαν αόρατο φάντασμα που μόνο εγώ βλέπω.

Υπομονή… Αυτό κάνω. Μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή, να δημιουργηθούν οι συγκυρίες, που θα με λυτρώσουν ακόμη και από την στάση της ίδιας της υπομονής.

Δεν έχω να περιμένω τίποτε καλύτερο, κανένα ΄ξέγνοιαστο΄ Αύριο, καμία Ελπίδα. Κανέναν νέο πόνο…
Ένα λάθος μου αρκεί Ένα μόνο. Μια πόρτα που κάποιος θα ξεχάσει να κλείσει. Μια μικρή πόρτα…


[τοπική ώρα 09:17, μιας Τετάρτης]

- Γαμώτο, πάλι τα φώτα αναμμένα ; Και 2 δεξαμενές ανοιχτές ; Λίγη περισσότερη προσοχή ρε ‘σεις! Οξύ έχει αυτή εδώ μέσα! Aμα γίνει κανένα ατύχημα ; Ποιος έφυγε τελευταίος χθες ; ο ‘κοντος’ πάλι;
- Ο Marty…. που είναι ; Ανοιχτό είναι το κλουβί του ; Ποιος μαλάκ….. Γαμώτο πρωί-πρωί…
- Marty… Martyyy…;;;

[Α ναι! Δεν σας συστήθηκα! Είμαι ο Marty, έτσι με ‘βάφτισαν’ –κατά την αγαπημένη συνήθεια που έχουν αυτά τα Πρωτεύοντα Θηλαστικά να δίνουν ονόματα στα πάντα. Είμαι ο Marty λοιπόν και είμαι ένα μικρό λευκό ποντίκι που μέχρι χθες ζούσε στο εργαστήριο ενός ‘ανεξάρτητου ερευνητικού ινστιτούτου κοσμετολογίας’. Είμαι πειραματόζωο. Ήμουν! Μέχρι χθες…]

Tags
Καλλιτέχνες:Ελπίδα



σχόλια (12)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

edelweiss Chat
Σολίστ
#8525   /   06.06.2007, 01:02   /   Αναφορά
Πολύ ωραίο :) το κείμενο :)
rigas Chat
Φθασμένος
#8535   /   07.06.2007, 09:01
Συμφωνώ.

Ai8erobamwn Chat
Περαστική Νότα
#8884   /   15.07.2007, 21:07
Με έστειλες...... !! Δυνατό και "αιχμηρό" γράψιμο, χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς-εξάρσεις (που εύκολα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις, με αυτό το θέμα), "στήνεις" πολύ ωραία την ιστορία σου και την ατμόσφαιρά της. Όσο για το θέμα....ναι, συμφωνώ. Όχι μόνο ως προς το θέμα των πειραμάτων σε ζώα, αλλά κυρίως ως προς τον παραλογισμό των ανθρώπων να πιστεύουμε πως είμαστε ανώτεροι όλων και πως λόγος ύπαρξης της φύσης γενικά, είναι να μας υπηρετεί.



Αλλά, βασικά, διαβάζοντας το κείμενό σου, ένα πράγμα μου ήρθε στο μυαλό: "Μα τον Τουτάτη και τους Ολύμπιους θεούς, πώς στο καλό το σκέφτηκε???" Ειλικρινά μπράβο σου....

thank Chat
Σολίστ
#8526   /   06.06.2007, 01:15   /   Αναφορά
ειναι αυτή η απίστευτη περιγραφικη και ποιητική διήγηση ... Εξαιρετικά δύσκολο, αλλά με εχει σκλαβώσει. Ειναι η γραφή που μου αρέσει. Δείτε και τα προηγούμενά του, γιατί έχει καιρό να εμφανιστεί. Με το πραγματικό και το φανταστικό του. Είναι ένα ακόμα φ α ν τ α σ τ ι κ ό κείμενο, συνέχεια των όσων έχει γράψει. Ο άνθρωπος είναι εξαιρετικός. Ανακαλύπτει αυτά που δεν μπορούμε να φανταστούμε, εστιάζει, τα παίρνει, τα πλάθει, τα κάνει διήγημα, ποίημα, συναίσθημα, άποψη. Γραπτό που μιλάει. Εξαιρετικό. Τελεία. Μου έφτιαξε το βράδυ.
--Elena-- Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#8529   /   06.06.2007, 11:56   /   Αναφορά
Πράγματι...η διήγηση της ιστορίας σου είναι εξαιρετική!!Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έχει τύχει να διαβάσω άλλο από εσένα!!Πάντως αυτό είναι ΤΕΛΕΙΟ...!!!Από την αρχή με έβαλε στο αφηγηματικό περιβάλλον που έπλασες!!Και δεν είναι εύκολο να "ταξιδέψει" ο αναγνώστης με ένα κείμενο!!Αλλά...με το δικό σου κείμενο...έγινα κι εγώ ένα μικρό "ποντίκι"...

ΜΠΡΑΒΟ!!!!
istoxastis Chat
Φθασμένος
#8530   /   06.06.2007, 19:55   /   Αναφορά
Μύθος με ποητική διάθεση που συναρπάζει και με πλοκή επαγγελματικής συγγραφικής διάστασης που καθηλώνει, περιφέροντας τα κλειστοφοβικά μου σύνδρομα ως τη

-λυτρωτικά- ανοιχτή πόρτα του κλουβιού. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!
Hastaroth Chat
Βετεράνος
#8531   /   06.06.2007, 20:43   /   Αναφορά
Συγκλονιστικό.



Μόνο που αυτά τά "πρωτεύοντα θηλαστικά" που δουλεύουν σ'αυτά τά "ανεξάρτητα ερευνητικά ινστιτούτα" (όπως και σέ όλα τά συναφή ερευνητικά εργαστήρια) δέν έκαναν ποτέ τόν κόπο να βρεθούν έστω και γιά λίγο στην θέση τού Marty (εύστοχη και η επιλογή τού ονόματος τού ποντικιού,που παραπέμπει στό μαρτύριο που υφίστανται τά πειραματόζωα "εν ονόματι τής επιστήμης"...).



ΥΓ.Πρό δυό-τριών ετών είχα δημοσιεύσει σέ ένα άλλο site ένα διήγημα μέ παρόμοιο θέμα.Θά ψάξω στά αρχεία μου και θα τό βρώ νά το βάλω και εδώ.
Shakti_ Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#8533   /   07.06.2007, 04:39   /   Αναφορά
Περίεργο και τρυφερό!!!

Όμορφο!
dimitrapan Chat
Φθασμένος
#8536   /   07.06.2007, 09:33   /   Αναφορά
Εντάξει, γράφεις εξαιρετικά, στο έχω ξαναπεί!



Μου άρεσε πολύ και το θέμα με το οποίο καταπιάστηκες σ' αυτό σου το κείμενο και αν και δεν ξέρω αν συμφωνώ επί της ουσίας, πραγματικά είναι συγκλονιστικό να σκεφτεί κανείς ότι ένα τρωκτικό ή οπιοιοδήποτε άλλο ζώο θα μπορούσε ίσως να αισθάνεται, όπως θα αισθανόταν ένας άνθρωπος... Συγκλονιστικός κι ο τρόπος που απέδωσες αυτά τα αισθήματα! Μπράβο!
mnk Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#8639   /   19.06.2007, 02:45   /   Αναφορά
Καλα ρε παιδια μονο σχολια για την ποιοτητα του κειμενου βρηκατε να γραψετε?

Εδω ο ανθρωπος βαζει ενα τεραστιο θεμα ηθικης (με αριστουργηματικο τροπο).

Αυτο ειναι αλλωστε το νοημα της τεχνης, οχι να αυτοθαυμαζεται και να κανει τσαλιμια, σαν πορνη πολυτελειας.

Συγκλονιστικο !
renabill Chat
Φθασμένος
#8642   /   19.06.2007, 11:18   /   Αναφορά
Πραγματικά συγκλονίστηκα!!! Με τον τρόπο που δίνεις να καταλάβουμε τι κακό έχουμε κάνει στη φύση και στά άλλα όντα με την υπεροψία μας
kamelia8 Chat
MusicHeaven Guru
#13095   /   17.04.2008, 01:10   /   Αναφορά
Έχω μείνει άφωνη...! Απροσδόκητο τέλος και νόημα!


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις