ελληνική μουσική
90 online   ·  204.548 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Αναμνήσεων σκιές

Γράφει το μέλος Torch1 άρθρα στο MusicHeaven
Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008
Πόσο συχνά επισκέπτομαι τη γη που κατοικούσα,
που ’χε μια πόλη ζωντανή μ’ επιθυμίες γεμάτη,
μα κάθε φορά που φτάνω εκεί δε βρίσκω τη ζωή μου,
μονάχα ερείπια και καπνούς μιας περασμένης αίγλης.

Φαντάσματα τώρα κατοικούν σε κείνο το τοπίο,
σκιές των αναμνήσεων που ειρωνικά χλευάζουν,
τη σύγχυσή μου και τη ζάλη μου καθώς υπνωτισμένα
παίρνω ένα δρόμο επιστροφής στο τώρα να γυρίσω.

Και το παρόν διαβολικά, με πονηριά μου δείχνει
το παρελθόν που αποζητώ κι όταν εγώ κοιτάζω,
σπόρους του πόνου στο κορμί φυτεύει και ποτίζει
με δάκρυα που χύνονται στης νοσταλγίας το χώμα.

Και ύστερα βόλτες ξεκινώ σε δαιδαλώδεις μέρες,
σε σκοτεινά και ατελή δρομάκια της ψυχής μου,
το φωτισμένο να βρω γέροντα του αύριο στις γωνίες,
για να μου δώσει απ’ την αρχή εξόδου οδηγίες.



Ο Δρ Σπύρος Κιτσινέλης είναι επιστημονικός ερευνητής με ειδίκευση στις πηγές φωτός και ποιητής που εστιάζει στην ανθρώπινη ανησυχία και ύπαρξη. Γράφει κυρίως τα βράδια δίπλα από τεχνητές πηγές φωτός με θέμα αυτές αν το μυαλό του είναι καθαρό και ποίηση εάν είναι φορτισμένο.



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (2)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

kamelia8 Chat
MusicHeaven Guru
#16106   /   25.08.2008, 16:38   /   Αναφορά
Πολύ πλούσιο σε λέξεις, εικόνες και νοήματα.



"Και ύστερα βόλτες ξεκινώ σε δαιδαλώδεις μέρες,

σε σκοτεινά και ατελή δρομάκια της ψυχής μου"



Αυτοί οι δύο στίχοι μου άρεσαν περισσότερο, γιατί η αναφορά σε δρόμους της ψυχής πάντα μου άρεζε.
tetraktis Chat
Σολίστ
#16159   /   27.08.2008, 22:32   /   Αναφορά
Αισθάνομαι την ανάγκη να σταθώ κυρίως στα δύο πρώτα τετράστιχα, καθώς εκεί βρήκα τόσο όμορφα διατυπωμένη μια ερώτηση που συχνά με "βασανίζει" και βάση αυτής διερωτώμαι...Τι να υποσχεθήκαμε άραγε στο παρελθόν μας όντας μικρά παιδιά, όμως ακόμη δεν το πραγματώσαμε και αυτό ακατάπαυστα μας καταδιώκει;

Ποια αχνή μορφή ευτυχίας να κρύβεται εκεί κι όλο γυρνάμε με τη σκέψη να την ψάξουμε;



Υπέροχο έργο, συμφωνώ!!!


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις