ελληνική μουσική
369 online   ·  204.027 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Δισκογραφία

Αλκίνοος Ιωαννίδης : Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

(κριτική του Γ.Ε.Παπαδάκη)
Δεκατρία καινούργια τραγούδια στα οποία, και πάλι, είναι εμφανέστερη από την καλλιτεχνική αξία, μια αγαθή πρόθεση και μια φροντισμένη ανυποκρισία στην έκφραση του δημιουργού τους...
Γράφει ο Γιώργος (jorge)298 άρθρα στο MusicHeaven
O Jorge είναι ο ιδρυτής του MusicHeaven. Είναι Μηχανικός Η/Υ & Πληροφορικής με μεταπτυχιακό στα Δίκτυα, έχει σπουδάσει κιθάρα, έχει παίξει κιθαρίστας σε μικρά σχήματα στην Πάτρα και την Αθήνα, ενώ του αρέσουν το τένις, η τεντούρα, το πο...
Σάββατο 12 Ιουλίου 2003
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ας υπενθυμίσουμε, είναι κατά κάποιο τρόπο «ανακάλυψη» της Δήμητρας Γαλάνη, η οποία τον παρουσίασε στο πρόγραμμα του νυκτερινού κέντρου «Χάραμα» το 1993. Η σταδιοδρομία του από το 1989 που ήρθε από τη Λευκωσία στην Αθήνα, διέγραψε μια μάλλον ασυνήθιστη ανοδική τροχιά. Μικρά άλματα από το επιτυχές στο επιτυχέστερο.

Πρώτα σπουδές στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε μάλιστα και δυο φορές στην Επίδαυρο ως ηθοποιός (το καλοκαίρι του 1993 στο έργο «Σάμια» του Μένανδρου και το 1996 στην «Αλκηστη» του Ευριπίδη). Στα 23 του εγκαταλείπει το θέατρο υπέρ του τραγουδιού. Οι δύο πρώτοι δίσκοι του (Β movies εδώ που τα λέμε) είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Τι ήταν όμως αυτό που «πέτυχε» διά μιας και τόσο γρήγορα; Η καλλιτεχνική αξία των τραγουδιών που έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία; Η τεχνική - δεξιοτεχνική δεινότης; Ανεπιφύλακτα όχι. Κατά τη γνώμη μου ήταν το, καταλλήλως προωθούμενο, πλήρωμα (συμπλήρωμα) ενός κενού που υπήρχε στην αγορά. Ενα κενό στις απαιτήσεις του αποδοτικότερου (για τους εμπόρους της μουσικής) τάργκετ γκρουπ, το οποίο αποτελείται από ανέμελους νεαρούς και νεαρές (κυρίως) καταναλωτές που για πολλούς λόγους αναζητούν και κατασκευάζουν φωνητικά και οπτικά ινδάλματα για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να τους απορροφήσει ο κανονικός και αδυσώπητος κοινωνικός τους ρόλος.

Τι ήταν λοιπόν αυτό που δεν υπήρχε μέχρι τότε και που το κατέθεσε θριαμβευτικά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης; Ηταν, κατά τη γνώμη μου, ένας φωνητικός χαρακτήρας που καλλιεργούσε, υπονοούσε ή και υπέβαλε την εικόνα ενός νεαρού, ευειδούς και ευαίσθητου άνδρα (από την Ιλιάδα του Ομήρου θα διαλέγαμε τον Πάρι), ο οποίος περιβάλλεται από μια αύρα, ή ένα πέπλο, θλίψης και αποπνέει έναν εφηβικό γλυκό πόνο που του προκαλεί η σκληρή πραγματικότητα την οποία δοκιμάζει διστακτικά, σαν τρυφερή παρθένος που πριν λουσθεί στον ποταμό, βάζει πρώτα το δαχτυλάκι του ποδιού της στο νερό και ανατριχιάζει. Ενας λυπημένος Πάρις ανάμεσα σε τραχείς, άξεστους και πολυμήχανους Οδυσσείς μαζί με ένα, θα το ονόμαζα, χριστιανικό σεξαπίλ. Τι άλλο θέλουν οι νεαρές μαθήτριες που βρίσκονται στα πρόθυρα, στις θύρες, ή και στα ενδότερα των ερωτικών τους δραστηριοτήτων; Και τι περιμένετε να κάνουν οι έμποροι της μουσικής; Οι νέοι αυτοί αγοράζουν τους περισσότερους δίσκους.

Ωστόσο ο Αλκίνοος, εκτός από σύμβολο, τυχαίνει να είναι και ο πιο καλός, κατά τη γνώμη μου, εκπρόσωπος των τραγουδοποιών του είδους του και της γενιάς του. Ο πιο καλός διότι φαίνεται να είναι ο πιο καλλιεργημένος γενικότερα ως άνθρωπος και όχι μόνο ως μουσικός. Διότι, απλώς, ό,τι κι αν κάνει ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, θα το κάνει μάλλον καλύτερα από ένα ξύλο απελέκητο. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον Αλκίνοο να ξεχωρίζει από τους άλλους «επιτυχημένους» των δίσκων των συναυλιών, των κέντρων και των... άκρων.

Βέβαια, όπως είναι γνωστό, από την επιστήμη και την τέχνη, όλα τα μεγέθη είναι σχετικά. Με αυτή τη σχετικότητα, υπ' όψιν, δεν θα διαφωνήσω με όσους δηλώνουν εντυπωσιασμένοι από τον καινούργιο δίσκο του Αλκίνοου. Εξωτερικώς, είναι πράγματι κάτι ξεχωριστό, μέσα στο πέλαγος της ευτέλειας που επικρατεί στο χώρο του τραγουδιού. Ευπρεπείς μελωδίες, φροντίδα ενορχηστρωτική που ερανίζεται πότε από το αναγεννησιακό, πότε από το ρομαντικό πότε από το «μοντέρνο» τυπικό και πνεύμα. Στιχοπλοκή που ερωτοτροπεί με τον ποιητικό λόγο και άλλοτε άλλα πρότυπα υπαινίσσεται. Περιεχόμενο που έχει την πρόθεση να μη μείνει στην επιφάνεια του υγρού τέλματος, αλλά να το αναδεύσει κάπως με το μικρό, έστω, πνευματικό κοχλιάριο που διαθέτει. Ολα αυτά είναι καλά και ευγενή.

Δεν λείπουν όμως και τα άλλα, που είναι κατ' εξοχήν αντικείμενο της κριτικής, η οποία, στην πιο καλή των περιπτώσεων, μπορεί και να φανεί χρήσιμη στο δημιουργό που θα καταδεχτεί να γυρίζει να την κοιτάξει. Ετσι λοιπόν, μέσα σε όλες τις χάρες της, η νέα αυτή εργασία διαθέτει και τα ψεγάδια της, σχετικώς πάντα, εχόντων των πραγμάτων. Δεν λείπουν π.χ. από τη στιχουργική τα τετριμμένα και τα στερεότυπα. Αφαιρέσεις, παρομοιώσεις, αντιθέσεις, σχήματα και άλλα «καλολογικά στοιχεία» όπως π.χ. «Τα λόγια γίνονται σκουριά» ή «Πνίγω τα λόγια στο ποτήρι» «Μοιράζονται το ίδιο αστέρι, η Πούλια κι ο Αυγερινός», τα οποία αδίκως μεν, αλλά μοιραίως, μοιάζουν να έχουν ξανακουστεί σε διάφορα παλιά ελαφρολαϊκοέντεχνα της Βίκης Μοσχολιού ή του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Δεν λείπουν ακόμη μουσικά στερεότυπα από τα διάφορα είδη μουσικής που αποτελούν τη δεξαμενή από όπου αντλεί την έμπνευσή του ο συνθέτης. Δεν καταλαβαίνω μάλιστα γιατί αυτό (η μεταποίηση δηλαδή τύπων και στιλ της κλασικής, τζαζ, ροκ, κ.λπ. μουσικής) θεωρείται οιονεί πλεονέκτημα, όταν δεν αποδεικνύει το λόγο, την αιτία για την οποία καταφεύγει εκεί ένας δημιουργός που υποτίθεται πως δεν του λείπει το ταλέντο, η έμπνευση και η δύναμη, ώστε να μη χρησιμοποιεί τα οικεία κοινά κεκτημένα ως σωσίβια.

Ασχετη ίσως απορία: Συνδέεται άραγε ο τίτλος του δίσκου «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή» με το ομώνυμο χριστιανικό σύγγραμμα που κυκλοφορεί κατά μετάφρασιν του Μητροπολίτου Κορίνθου Παντελεήμονος Καρανικόλα; (Εκδόσεις Αστήρ - Παπαδημητρίου). Το μόνο σχετικό είναι η δήλωση του Αλκίνοου ότι ο δίσκος του είναι θρησκευτικός.

Ελευθεροτυπία 9/7/2003

Tags
Καλλιτέχνες:Αλκίνοος Ιωαννίδης


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (11)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

yiannisyiannis Chat
Φθασμένος
#213   /   14.07.2003, 10:18   /   Αναφορά
Ο Αλκίνοος, πριν κυκλοφορήσει τον τελευταίο του δίσκο, είχε επισκεφτεί το ¶γιον Όρος. Η παρουσία του εκεί ήταν εξαιρετικά διακριτική και σεμνή. Οι Αγιορείτες Πατέρες εξεπλάγησαν, όταν εκ των υστέρων κάποιοι από τους άλλους προσκυνητές τους ενημέρωναν, ότι ο διακριτικός εκείνος επισκέπτης, του οποίου η συμπεριφορά σε τίποτε δεν διέφερε από των άλλων προσκυνητών, ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς τραγουδοποιούς. Φαντάζομαι λοιπόν, ότι από εκεί εμπνεύστηκε ο Αλκίνοος τον τίτλο της τελευταίας του δουλειάς.

Τώρα, σε ότι αφορά τους χαρακτηρισμούς του δημοσιογράφου, κατά τον οποίον ο Αλκίνοος έχει ενίοτε το προφίλ τρυφερής παρθένου και ενίοτε του Ομηρικού Πάρη.... τους θεωρώ επιεικώς αστείους, για να μην πω ίποτε πιο βαρύ.
Elen Chat
Σολίστ
#214   /   14.07.2003, 10:33   /   Αναφορά
yianni, διαφωτιστικές οι πληροφορίες που μας δίνεις για το πώς επελέγη ο τίτλος του δίσκου και θα συμφωνήσω απόλυτα με το τελευταίο σου σχόλιο περί της κριτικής του Παπαδάκη!



Εδικότερα, Jorge, χαίρομαι που δημοσίευσες τη συγκεκριμένη κριτική του Παπαδακη, γιατί είχα στο νου μου να θέσω το θέμα του νεου δίσκου του Ιωαννίδη: "Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή". Αλλά σε διαφορετική βάση... Να λέγαμε τις απόψεις μας για το δίσκο. Βέβαια, η κριτική αυτή του Παπαδακη με αναγκάζει να αναφερθώ όχι στο cd καθεαυτό, αλλά στην εν λόγω κριτική του επί του συγκεκριμένου cd και όχι μόνο! Διότι αυτός επεκτείνεται στο να χαρακτηρίσει γενικότερα τον Αλκίνοο ως δημιουργό. Ο στόχος μου γράφοντας αυτό το σχόλιο, δεν είναι να υπερασπιστώ το cd «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή» ή τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, αλλά να εντοπίσω τις αστήρικτες, κυριολεκτικά, θέσεις στο λόγο του μουσικοκριτικού, που ενίοτε γίνεται φαιδρός και που και να μη θέλει κανείς, δεν μπορεί να αφήσει ασχολίαστες!

Να πω εδώ ότι το συγκεκριμένο κριτικό, τον διάβαζα και όταν έγραφε στο Δίφωνο, αλλά με είχε κουράσει τόσο, που απόφασισα να μη διαθέσω άλλο χρόνο για την ανάγνωση των αν μη τί άλλο, βαρύγδουπων και δαιδαλωδών, τις περισσότερες φορές δε, ακραίων αλλά ταυτόχρονα και δυσνόητων παρατηρήσεών του! Τώρα όμως, τα λεγόμενά του με αναγκάζουν να κάνω κάποιες παρατηρήσεις για την κριτική του!

Γενικότερα μιλώντας, αναρωτιέμαι πόσοι να είναι οι αναγνώστες του, εκτός του ιδίου, που καταλαβαίνουν τί ακριβώς εννοεί με τα άρθρα του! Μου δίνει την εντύπωση, δεν ξέρω οι υπόλοιποι πώς το βλέπετε, ότι επιδιώκει να αρθρώνει ένα λόγο διαφορετικό, χωρίς όμως αυτή η διαφορετική ματιά να έχει στέρεα ιδεολογικά ή πραγματολογικά στηρίγματα(και θα εξηγήσω τί εννοώ). Και κατά συνέπεια, χωρίς να μπορεί να πείσει για την υπόστασή της. Διαφωνεί για να διαφωνεί δηλαδή!



Εξηγώ λοιπόν τί εννοώ. Αναρωτιέται ο Παπαδάκης τί ήταν αυτό που συντέλεσε ώστε ο Α. Ιωαννίδης να αποκτήσει πολύ σύντομα τόσο μεγάλη δημοσιότητα και τα έργα του να γνωρίσουν τόσο μεγάλη επιτυχία! Και η απάντησή του, όπως θα διαβάσατε κι εσείς, είναι ότι ο Αλκίνοος "πλήρωσε"(συμπλήρωσε) το δισκογραφικό κενο που υπήρχε στις απαιτήσεις ενός "τάργκετ γκρουπ", όπως λέει, που αποτελείται από ανέμελους και ανέμελες νεαρούς/-ές που έχουν ανάγκη να κατασκευάζουν "φωνητικά και οπτικά ινδάλματα", προσωρινά όμως, μέχρι να αφομοιωθούν κι αυτοί από τον "αδυσώπητο κοινωνικό τους ρόλο". Έτσι, ο Αλκίνοος, κατά τον Παπαδάκη, είναι ένα προσωρινό "φωνητικό και οπτικό είδωλο" της ανέμελης νεολαίας!

Κατ'αρχήν, να αντικρουσω λέγοντας ότι απ' ότι ξέρω, τον Αλκίνοο δεν τον ακούν μόνο νέοι, εννοώντας ηλικίες από 15-25, όπως κατά πάσα πιθανότητα υποννοεί ο κος Παπαδάκης, αλλά και μεγαλύτερες ηλικίες. Των 30, 40 ίσως και 50. Οι στίχοι των τραγουδιών του εκφράζουν ευρύτερους προβληματισμούς του ανθρώπου, ακι όχι μόνο μιας κοινωνικής ομάδας ανθρώπων νεαρής ηλικίας! Το ότι έχει κυρίως νεαρό κοινό, δεν καταλαβαίνω γιατί ο κος Παπαδάκης το ερμηνεύει κατ'αυτόν τον τρόπο! Έχει γίνει ψυχαναλυτής των εφήβων-νέων κάτω των 25, μήπως; Γιατί διαφορετικά, η άποψή του μπορεί καλλιστα να θεωρηθεί αυθαίρετη! Ο Αλκίνοος έχει ερμηνεύσει αξιέπαινα Χατζιδάκι και Λοϊζο, δύο πολύ σπουδαίους συνθέτες, έχει συνεργαστεί όπως επικαλέστηκε κι ο ίδιος ο αρθρογράφος με τη Γαλάνη, η οποία ουσιαστικά τον έβγαλε στο μουσικό "προσκήνιο", με το Σαββόπουλο, την Αρβανιτάκη, με το Ζουδιαρη, τον επίσης πολύ σπουδαίο τραγουδοποιό, και γενικότερα έχει συμπράξει με τους καλύτερους σύγχρονους καλλιτέχνες του χώρου! Αν ήταν επιφανειακός και απευθυνόταν σε ένα κοινό ανέμελων νέων, ως ίνδαλμα με "ημερομηνία λήξης" και δεν είχε να αρθρώσει έναν ουσιώδη, ανυπόκριτο, μουσικό λόγο, θα παρέμενε στην κορυφή σχεδόν μία δεκαετία τώρα; Θα έκανε όλες αυτές τις συνεργασίες και θα απολάμβανε της εκτίμησης και της αναγνώρισης των σημαντικότερων σήμερα ανθρώπων του χώρου; Δεν ξέρω, μία απορία εκφράζω κι εγώ ως μία "αδαής" σε σχέση με τον κο Παπαδάκη(επειδή όλα είναι σχετικά όπως υποστηρίζει) ακροάτρια...



Έπειτα, ο κος Παπαδάκης, για να στηρίξει το επιχείρημά του περί της χαμηλής πνευματικής στάθμης του κοινού του Αλ. Ιωαννίδη, ειρωνευόμενος, χρησιμοποιεί το "ατυχές" κατά τη γνώμη μου παράδειγμα των νεαρών μαθητριών "που βρίσκονται στα πρόθυρα, στις θύρες, ή και στα ενδότερα των ερωτικών τους δραστηριοτήτων" και μαγεύονται από ένα "ευειδή και ευάισθητο άνδρα" ο οποίος "περιβάλλεται από έναν πέπλο θλίψης και αποπνέει έναν εφηβικό γλυκό πόνο που του προκαλεί η σκληρή πραγματικότητα " και ως "τρυφερή παρθένος που πριν λουσθεί στον ποταμό, βάζει πρώτα το δαχτυλάκι του ποδιού της στο νερό και ανατριχιάζει", κάνει τις νεαρές μαθήτριες να ξετρελαίνονται μαζί του και να αγοράζουν δίσκους του! Αν μη τί άλλο, οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί είναι γελοίες και μάλλον ξεφεύγει από τον αρχικό του στόχο, ο οποίος θα 'πρεπε να είναι να κάνει μια σοβαρή κριτική και όχι να μας επιδεικνύει τα "λογοτεχνικά" του "χαρίσματα", αφού καταντά φαιδρός!! Και καταλήγει κάνοντας τη "θεϊκή" παραδοχή ότι οι "μαθητριούλες" αγοράζουν τα περισσότερα cd του Ιωαννίδη και έτσι παραμένει δημοφιλής τόσα χρόνια! J Αν αυτό δεν είναι απλοϊκό και γελοίο επιχείρημα , τότε ποιό είναι; Και να ήταν ο Ιωαννίδης ένας άνθρωπος που πρόβαλε το προφίλ ενός "γόη", "καλτ" σταρ, να έδινε λαβές για δημοσιότητα και κουτσομπολιό και να "εκμεταλλευόταν" κατά τους γνωστούς τρόπους, την απήχηση που έχει στους νέους ανθρώπους και ειδικά στις «νεαρές μαθήτριες », όπως κάνουν διάφοροι άλλοι γνωστοί κα μη εξαιρετέοι πρωταγωνιστές του "star system", τότε θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ναι, το εκμεταλλεύεται και επιδιώκει την αναγνώριση του συγκεκριμένου "τάργκετ γκρουπ"! Μα ο άνθρωπος είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων, πώς ερμηνεύεις μια τέτοια συμπεριφορά έτσι;



Τέλος πάντων, παρ'όλ'αυτά ο κος Παπαδάκης χαρακτηρίζει τον Αλ. Ιωαννίδη ως τον "πιο καλό, εκπρόσωπο των τραγουδοποιών του είδους του και της γενιάς του"! Να'ναι καλά, είπε κι έναν καλό λόγο, αλλά να σημειωθεί ότι αυτο το ισχυρίζεται, όχι για τα καλλιτεχνικά προσόντα του Ιωαννίδη, αλλά επειδή είναι μορφωμένος! Και ε, αλλιώς είναι να κάνει κάτι ένας καλλιεργημένος άνθρωπος γενικότερα, αλλιώς να το κάνει ένας άξεστος!! Ωστόσο, μη ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε στη μουσική! Και δεν ξέρω, αν κανείς δεν έχει ταλέντο ως μουσικός, και τέρας μορφώσεως να είναι, πόσο καλά και για πόσο χρονικό διάστημα, θα μπορεσει να σταθεί στο χώρο...



Προχωρώντας (επιτέλους!!) στην κριτική επί του συγκεκριμένου cd, που ήταν και η αρχική του πρόθεση, απ’ότι φαντάζομαι, υποστηρίζει ότι παρ’όλο που "Εξωτερικώς, είναι πράγματι κάτι ξεχωριστό", στιχουργικά έχει κάποια στοιχεία : "τετριμμένα και στερεότυπα. Αφαιρέσεις, παρομοιώσεις, αντιθέσεις, σχήματα και άλλα «καλολογικά στοιχεία» », τα οποία αδίκως μεν, αλλά μοιραίως, μοιάζουν να έχουν ξανακουστεί σε διάφορα παλιά ελαφρολαϊκοέντεχνα της Βίκης Μοσχολιού ή του Λευτέρη Παπαδόπουλου. " Ας αποφασίσει όμως, της Μοσχολιού ή του Παπαδόπουλου ήταν τα τραγούδια; Συγνώμη, έγραφε η Μοσχολιου τραγούδια και δεν το ξέραμε;;; Εκείνο το "αδίκως αλλά μοιραίως", δεν το κατάλαβα, για να είμαι ειλικρινής! Που εντοπίζει την αδικία, δηλαδή; Είναι άδικο για ποιόν, για τον Αλκίνοο; και μοιραίο γιατί; Επειδή κατά τον Παπαδάκη, δεν έχει την ικανότητα να γράψει πρωτότυπους δικούς τους στίχους; Βέβαια, είναι δικαίωμα του καθενός να κρίνει ένα μουσικό έργο κατά το δικό του τρόπο, με βάση την κουλτούρα του, οπότε δε θα ειπεισέλθω στο θέμα των στίχων, ανεξάρτητα από το ότi εμένα δε μου φαίνονται καθόλου «τετριμμένοι»! Βέβαια, αυτά είναι σχετικά!

Προσέξτε όμως το: "ελαφρολαϊκοέντεχνα ": Νομίζω ότι ο κος Παπαδάκης είναι ιδανικός "ταμπελοθέτης", ε, τί λετε; Αυτό το αποδεικνύει και παρακάτω που διερωτάται γιατί ο Ιωαννίδης να χρησιμοποιήσει τόσα διαφορετικά είδη μουσικής στις μελωδίες του (κλασική, τζαζ, ροκ, έντεχνη) και δεν περιορίζεται, λεει: "στα κοινά κεκτημένα ως σωσίβια", τη στιγμή μάλιστα που θεωρείται και ταλαντούχος, με έμπνευση τραγουδοποιός!! Μα, πως μπορεί ένας μουσικός να ξεχωρίσει τα μουσικά του βιώματα, και να γράφει μουσική κατά παραγγελία; Σκεπτόμενος: Τώρα θέλω να μου βγει ο λαϊκός μου εαυτός, τώρα τα ροκ στοιχεία μου, τώρα τα τζαζ, και τα λοιπά; Όλα αυτά δεν είναι ένα πράγμα μέσα του; Και τη στιγμή που το αποτέλεσμα αποτελεί ένα αρμονικό σύνολο, όπως νομίζω ότι είναι στην περίπτωση του δίσκου του Ιωαννίδη, πού είναι το πρόβλημα; Γιατί να προσπαθούμε πάλι να βάλουμε ταμπέλες, από πού αντλήθηκε αυτή η μελωδία, ποιά είναι η μουσική ταυτότητα του τάδε στοιχείου, κτλ... Φαύλος κύκλος, που τελικά κάνει κακό στη μουσική δημιουργία, νομίζω... Η ταπεινή μου γνώμη ειν' αυτή, δεν ξέρω...

Πάντως, σε σχέση με την ερώτηση του Παπαδάκη για τα "σωσίβια", ποιός ξέρει; Ίσως ο Αλκίνοος να νιώθει ότι ξέρει "καλό κολύμπι" και δε φοβάται τα “βαθιά νερά”!!!



Και τέλος, σε αντίθεση με την τελευταία άσχετη και κατ’εμέ άστοχη ερώτηση του Παπαδάκη,περί συγγένειας του τίτλου του cd με τον τίτλο ενός θρησκευτικού βιβλιου, πού μάλλον το "κρύο" του χιούμορ ήθελε να αναδείξει(πώς αλλιώς να το ερμηνεύσουμε...), εγώ εχω να διατυπώσω μία σχετική... Τελικά, δε μας ξεκαθάρισε, τον θεωρεί ταλαντούχο τραγουδοποιό τον Αλκίνοο ή όχι; Γιατί με τη φράση του: "ένας δημιουργός που υποτίθεται πως δεν του λείπει το ταλέντο, η έμπνευση και η δύναμη", μας μπέρδεψε ...λίγο!!



Υ.Γ. Πάντως, ζητώ συγνώμη αν σας έχω κουράσει και σας διαβεβαιώνω ότι δεν πρόκειται να ξανασχολιάσω κριτική του Παπαδάκη, γιατί μάλλον δεν έχει νόημα. Είμαι σίγουρη ότι δέχεται καθημερινά επιστολές από δυσαρεστημένους αναγνώστες του, όχι γιατί ασκεί αυστηρή κριτική, κάτι τέτοιο θα ήταν εποικοδομητικό και δημιουργικό και μακάρι να ήταν αυτός ο ρόλος του! Αλλά δυστυχώς, επιμένει να προβάλλει αυτό το σνομπ στυλάκι, να χρησιμοποιεί ακραίο, πομπώδη και βαρύγδουπο λόγο για να εντυπωσιάσει, και τελικά, το μόνο που πετυχαίνει είναι να θίγει ανθρώπους, που νομίζω ότι δεν το αξίζουν, γιατί δεν προκαλούν!!! Κρίμα, γιατί γράφει και σε σοβαρά έντυπα!!

yiannisyiannis Chat
Φθασμένος
#215   /   14.07.2003, 11:33
Elen, σχετικά με τον τίτλο του δίσκου του Αλκίνοου, δεν είμαι σίγουρος ότι τον επέλεξε λόγω της επισκέψεώς του στο ¶γιον Όρος. Εξέφρασα απλά την προσωπική μου εκτίμηση, ότι ίσως να αποτέλεσε αυτή του η επίσκεψη την πηγή έμπνευσης. Δεν ανήκω στο fan club του κ. Ιωαννίδη. Τον ακούω βέβαια ευχάριστα, αλλά τα ακούσματα που προτιμώ είναι διαφορετικά. Τον εκτιμώ όμως ιδιαίτερα, σαν ένα πολύ σοβαρό και αξιόλογο δημιουργό και η συγκεκριμένη κριτική, αν μη τι άλλο τον αδικεί πολύ. Όμως, αυτή η κριτική, μου κίνησε την περιέργεια, να αγοράσω για πρώτη φορά δίσκο ακτίνας του Αλκίνοου, έτσι ώστε να εξάγω τα δικά μου συμπεράσματα. Συνεπώς, η κριτική του κ. Παπαδάκη είχε κι ένα καλό. Λειτούργησε σαν αρνητική διαφήμιση, έτσι ώστε να αποφασίσει να αγοράσει το δισκάκι κάποιος που διαφορετικά, δεν θα το έκανε ποτέ. Θα χαρώ λοιπόν να ακούσω και τη δική σου κριτική για τη συγκεκριμένη δουλειά, όπως και όποιου άλλου μέλους επιθυμεί να καταθέση τη γνώμη του.

Elen Chat
Σολίστ
#216   /   14.07.2003, 12:33
Elen, σχετικά με τον τίτλο του δίσκου του Αλκίνοου, δεν είμαι σίγουρος ότι τον επέλεξε λόγω της επισκέψεώς του στο ¶γιον Όρος.


yianni, δεν εννόησα ότι ήσουν σίγουρος για τον τίτλο, αλλα για την πιθανή αυτή εκδοχή έγραψα ότι ήταν χρήσιμες οι πληροφορίες! :-) Πώς θα μπορούσες να το ξέρεις, άλλωστε; Ίσως αν ανήκες στο κοντινό του ποεριβαλλον ;-), ή το είχες ακούσει ή διαβάσει σε κάποια συνέντευξή του! Και τώρα που είπα συνέντευξη, θυμήθηκα ότι φιλοξενείται συνέντευξή του στο περιοδικό "ως3". Εκει πιθανόν να εξηγεί και το λόγο που επέλεξε αυτόν τον τίτλο για το cd. Το "ως3" διανεμεται σε όλα τα flocafe και σε επιλεγμένα σημεία(δε γνωρίζω ποια έίναι αυτά).



Κι εγώ έχω στα πλάνα μου να αγοράσω το cd(απο πριν διαβάσω την κριτική του Παπαδάκη :-)), αλλά σε πρώτη φάση θα πάω να το ακούσω σε κάποια συναυλία του. Ισως στις 21/7, στο Θ. Πέτρας. Γιατί εκτός από τραγουδοποιός, ο Αλκίνοος μου αρέσει και ως ερμηνευτής! Και να σημειώσω κι εγώ ότι δεν είμαι φαν του, αλλά τον θεωρώ πολύ αξιόλογο!!

Αυτά...

katerina Chat
Συγχορδία Μινόρε
#228   /   02.08.2003, 01:54
Το τραγούδι "ο προσκυνητής" από ότι μου έχουν πει ο Ιωαννίδης το έγραψε πέντε λεπτά πριν αρχίσει η συναυλία στο Θέατρο Λυκαβηττού, 4 Σεπτεμβρίου 2000 στη συναυλία δηλαδή όπου ηχογραφήθηκαν τα περισσότερα τραγούδια του live δίσκου του "Εκτός τόπου και χρόνου". Εκεί το άκουσε πρώτη φορά το κοινό και ήταν εκπληκτικό το τζαμάρισμα των μουσικών του που κι αυτοί δεν το είχαν ξανακούσει και προσπαθούσαν να μαντέψουν την μελωδία. Όλα αυτά τα διάβασα και δεν γνωρίζω αν είναι αληθινά.



Αυτό που ξέρω όμως καλά η ίδια είναι η αφορμή για να γραφτεί το τραγούδι μια που άκουσα τον ίδιο να το λέει σε μια συναυλία που είχα παρακολουθήσει το Μάρτιο του 2002 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν από εκείνες τις εμφανίσεις που έκανε μόνος με πρόγραμμα κιθάρα-φωνή. Είπε ότι διάβασε ένα βιβλίο που λεγόταν "οι περιπέτειες ενός προσκυνητού" και ήταν ένα θρησκευτικό βιβλίο από αυτά που δε συνηθίζει να διαβάζει. Το βιβλίο είναι ουσιαστικά το ημερολόγιο ενός καλόγερου που έμενε χρόνια σε ένα μοναστήρι, νομίζω στη Ρωσία, αν θυμάμαι καλά, και κάποια στιγμή έφυγε για να γνωρίσει τον κόσμο και να προσκυνήσει σε άλλα μοναστήρια, γι' αυτό και προσκυνητής. Πέρασε από πολλά ορθόδοξα μοναστήρια γράφοντας σ' αυτό το ημερολόγιο ότι έβλεπε, με λίγα λόγια τις περιπέτειές του. Κάποια στιγμή ο καλόγερος αυτός έφτασε στο ¶γιο Όρος και ξέχασε εκεί, φεύγοντας, το ημερολόγιό του το οποίο οι καλόγεροι φύλαξαν και μετέφρασαν.



Το βιβλίο αυτό ήταν η αφορμή για να γράψει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης το εν λόγω τραγούδι. Τώρα η επίσκεψή του ίδιου στο ¶γιο Όρος είναι σχετική γιατί εκεί διάβασε το βιβλίο. Αυτό το τελευταίο όμως το λέω με κάθε επιφύλαξη γιατί δεν είμαι σίγουρη που και από ποιον το άκουσα. Μπορεί και απ' τον ίδιο.



Τώρα όσο αφορά την κρητική του κ. Παπαδάκη έχω να πω ότι και εμένα με νευρίαζε με αυτά που έγραφε στο Δίφωνο αλλά τώρα διαβάζοντας ότι λέει για τον Αλκίνοο, και όχι για τον δίσκο του, έχω βγει από τα ρούχα μου γιατί θίγει έτσι ένα αξιόλογο άνθρωπο που σέβομαι και υπεραγαπώ, και για προσωπικούς λόγους, χωρίς να στηρίζει τίποτα εκτός αν εγώ η κουτή και ανόητη, έφηβη θαυμάστρια δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει μέσα από το ασυνήθιστο λεξιλόγιο του.



Όμως θα ήθελα να του κάνω τις εξής ερωτήσεις: πώς ένας τόσο καλλιεργημένος άνθρωπος όπως παραδέχεται και ο ίδιος θα ανέχονταν να γίνεται είδωλο σε σαχλά και ανόητα 15χρονα κοριτσάκια; κι αν όντως το επιθυμεί αυτό γιατί επιμένει να μένει ακίνητος στη σκηνή με την κιθάρα αγκαλιά ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδάει χωρίς μπλούζα, αφού έχει τα σωματικά προσόντα, χορεύοντας και κατεβαίνοντας πετώντας από τον ουρανό; γιατί επιμένει να κρατάει κρυφή την προσωπική του ζωή και να μην επιτρέπει στις ανθρώπινες πράξεις του να γίνονται βορά στα χέρια των δημοσιογράφων; γιατί δεν βάζει φωτογραφίες του στα CD του; γιατί δεν έχει τραγουδήσει ακόμα "Φοίβο" αφού το συνηθίζουν όλοι οι "όμοιοι" του (και δεν εννοώ τον Δεληβοριά); γιατί δεν τον έκανε ακόμα θέμα η Τατιάνα; εκτός αν δεν το είδα εγώ, αν και είναι μάλλον απίθανο να το έβλεπα η ίδια αλλά σίγουρα θα μου το λέγανε. Γιατί δε παίρνει σβάρνα τα κανάλια; γιατί δεν τον έχουμε δει ποτέ σε παράθυρο; γιατί προτιμάει να χάσει την ομοιοκαταληξία στους στίχους του παρά το νόημα; γιατί ενώ έχει δώσει περιουσίες στα άτομα με ειδικές ανάγκες το ευρύ κοινό το αγνοεί ενώ θα μπορούσε ωραιότατα να κάνει διαφήμιση(βλέπε Βανδή); γιατί οι "ανώριμοι" έφηβοι και νέοι που τον ακούνε δεν φωνάζουνε υστερικά Αλκηηηηηηηηηηη όταν τον βλέπουνε(υπάρχουν και οι εξαιρέσεις βέβαια); γιατί όταν υπάρχουν οι εξαιρέσεις κάνει τα πάντα για να τις αποφύγει;



Αν ο κύριος Παπαδάκης καταφέρει να απαντήσει και να στηρίξει τις απόψεις του σε αυτές τις ερωτήσεις, στα ελληνικά, τότε κι εγώ η ανεγκέφαλη 17χρονη θα ξανασκεφτώ αν ο φίλτατος Αλκίνοος αξίζει το σεβασμό μου παρά το νεαρό της ηλικίας του.

Nafpaktos___ Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#2706   /   27.08.2005, 23:11   /   Αναφορά
Koρυφαιος δισκος...Ο αγαπημενος μου οχι μονο του Αλκινοου αλλα γενικα...
strpao13 Chat
Περαστική Νότα
#11548   /   31.01.2008, 16:28   /   Αναφορά
Ένας απο τους πιο αγαπημένους μου δίσκους,οχι μόνο του Αλκίνοου αλλα γενικά.
kithara-woman Chat
Φθασμένος
#11563   /   01.02.2008, 00:49
Πραγματικά καλός δίσκος,ξεχωρίσαν και ακουστήκαν πολλά τραγουδια,αλλά εγω προσωπικά ξεχώρισα το τελευταίο τραγούδι,που έμεινε...παραπονεμένο και ακούστηκε λιγότερο,και λέγεται Γυρισμός,με τους εξής όμορφους στίχους,μεταξύ άλλων:ολοι οι δρόμοι γυρνούν μες τη μικρή σου αγκαλιά,ειμαι εδώ,ο γυρισμός είναι ταξίδι,είμαι εδώ.(έτσι τελειώνει το τραγούδι).

mitskinis Chat
Σολίστ
#17362   /   19.12.2008, 23:22
Ο καλύτερος του δίσκος πιστεύω ότι είναι γιατί έχουν ακουστεί πολλά από τα τραγούδια του και είναι πολύ τέλειος. Μπράβο για την δημοσίευση . Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου αυτού ο Προσκυνητής (φυσικά) και το Αδειο παράθυρο.

kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#17365   /   20.12.2008, 15:58
Χμμμ .... άλλη μια δισκοκριτική του κ. Γεώργιου Ε. Παπαδάκη .... Φυσικά δεν συμφωνώ κατά ένα μεγάλο μέρος με όσα γράφει ο κ. Παπαδάκης για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι άδικο καλλιτέχνες σαν τον Αλκίνοο, που ξεχωρίζουν όχι μόνο για την πορεία τους αλλά και για το σπάνιο ήθος τους, να εισπράττουν τέτοιου είδους γνώμες .... Από την άλλη, όμως, οφείλω να ΣΕΒΑΣΤΩ την άποψη του κου Παπαδάκη, όσο κι αν διαφωνώ με αυτήν !!!! Άλλωστε, όπως έχει κατά καιρούς επισημάνει ο κ. Παπαδάκης, "από τη στιγμή που ο καλλιτέχνης δημοσιεύει το έργο του και το απευθύνει στο κοινό, θέτει αυτομάτως τις προϋποθέσεις σε άλλους να αρέσει και σε άλλους να μην αρέσει". Θα ήθελα, επίσης, να προσθέσω ότι, τόσα χρόνια που διαβάζω τις κριτικές και τα άρθρα του κ. Παπαδάκη, έχω παρατηρήσει με τι απολαυστικό και επιδέξιο τρόπο χειρίζεται την ελληνική γλώσσα !!!! Είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, από τους λίγους μουσικοκριτικούς που το καταφέρνουν τούτο ....

[τέλος, θα ήθελα να αναφέρω το εξής : όλα τα παραπάνω τα γράφω παρόλο που πριν 8 περίπου χρόνια ο κ. Παπαδάκης έγραψε στο "Δίφωνο" για ένα δικό μου cd .... ίσως την πιο σκληρή και πιο "αιχμηρή" κριτική της καριέρας του !!! Μπορεί, μεν, να με στεναχώρεσε, αλλά τη σεβάστηκα πλήρως την άποψή του. Έτσι, όχι μόνο δεν τού απέστειλα "επιστολή διαμαρτυρίας", αλλά διάβασα ξανά και ξανά την κριτική του μήπως και βρω κάποια παρατήρηση που θα με βοηθήσει .... ] ......


deligiorgis Chat
Περαστική Νότα
#21935   /   21.02.2011, 17:17
Όταν κάποιος παριστάνει τον λόγιο, τον πανεπιστήμονα ,γράφει άρθρα επιστημονικά και κάνει τον μουσικολόγο χωρίς να έχει πατήσει ποτέ το πόδι του σε ελληνικό ή ξένο πανεπιστήμιο αφού είναι αμφίβολο αν τελείωσε και το γυμνάσιο τότε λέγεται Γ.Ε.Παπαδάκης. Όταν κάποιος επί χρόνια αμειβόμενος από το Γ' πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας, παίρνει τις 500 και πλέον ραδιοφωνικές εκπομπές, ιδιοκτησία του ελληνικού λαού και του κράτους και τις κρατάει σπίτι του, ενώ μεγάλο μέρος αυτών το ξεπουλάει στην Ολλανδία απομυζώντας αδρή αμοιβή, τότε λέγεται Γ.Ε.Παπαδάκης. Όταν κάποιος επικρίνει, ειρωνεύεται ή βρίζει την Χ.Αλεξίου τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Δ.Σαββόπουλο , τον Χ.Νικολόπουλο, τον Θ.Παπακωνσταντίνου και άλλους πολλούς ων ουκ έστιν αριθμός, τότε λέγεται Γ.Ε.Παπαδάκης. Όταν κάποιος πρόσκειται στο ΠΑ.ΣΟ.Κ δηλώνοντας σοσιαλιστής και συνάμα δεν αποδέχεται ή υποτιμά ή βρίζει άλλους λαούς, φυλές ή εθνότητες όπως Πέρσες, Τούρκους, Ινδούς, Τσιγγάνους ή Εσκιμώους θεωρώντας τους υποδεέστερους του περικλεούς αρχαιοελληνικού μεγαλείου, που αυτός μόνος διαχειρίζεται και κατέχει όντας κατά συνέπεια φασίστας, ρατσιστής και εθνικιστής, τότε λέγεται Γ.Ε.Παπαδάκης.

Όταν κάποιος διατείνοντας ότι κατέχει τα μέτρα της Ελληνοσύνης και της αυθεντικής παράδοσης, θεωρεί το Β. Κολοβό σπουδαίο παραδοσιακό τραγουδιστή ενώ επικρίνει και διαπομπεύει τον Π.Λάλεζα, τότε λέγεται Γ.Ε.Παπαδάκης.

Τέλος, όταν κάποιος ως ακκορντεονίστας παράγει ένα θλιβερό εκτός ρυθμού και μέλους ακρόαμα με αδυναμία στοιχειώδους συγχρονισμού της αριστεράς και της δεξιάς χειρός , επιπέδου περίπου πρώτης κατωτέρας παλαιού επαρχιακού ωδείου και έχει άποψη ''βαθυστόχαστη'' και ''περισπούδαστη'' για το μουσικό γίγνεσθαι της Ελλάδας, της Ευρώπης και επί παντός επιστητού, τότε λέγεται Γ.Ε.Παπαδάκης.

Αυτό το θράσος και η σοβαροφάνεια, προιόν ψυχικού και ουσιαστικού ελλείμματος εξέθρεψε αυτόν τον τύπο - τον ανεκδιήγητο- καθαρόαιμο τρωκτικό της πρώτης 8 ετίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των νοοτροπιών της που κατέστρεψαν τη χώρα και που τα δεινά της θα πληρώνουμε για δεκαετίες πολλές ακόμα.Ούτε δεσπότης ούτε καν παπάς παρόλο το δεσποτισμό.Παπαδάκης με υποκοριστικό, μικρούλης και ουτιδανός.Κάτι ξέρανε παλιά όταν επέλεγαν ονόματα...!!!



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις