ελληνική μουσική
611 online   ·  204.557 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Η Κρίση της σύγχρονης μουσικής

Η συγκίνηση που προσφέρει πλέον η μουσική είναι κατά κανόνα επιδερμική, παροδική και light. Φταίνε οι καλλιτέχνες ή οι ακροατές, ή και οι δύο, και ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της αποδυνάμωσης του... βασικού μουσικού ενστίκτου μας;

Η Κρίση της σύγχρονης μουσικής

Γράφει ο ΚΡΑΒΑΡΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (gkravar)7 άρθρα στο MusicHeaven
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010

 

Όπως έχω ξαναγράψει σε ένα άρθρο μου δημοσιευμένο στο MusicHeaven, η άποψη μου για το τι προσδίδει αξία και ποιότητα στην μουσική είναι:

Όσο πιο σημαντικά μηνύματα μεταφέρει μέσα της η μουσική, τόσο πιο ποιοτική είναι, δηλαδή τόσο μεγαλύτερη αξία έχει για την ζωή των ανθρώπων. Επίσης ανέφερα στο ίδιο άρθρο ότι η μουσική των τελευταίων χρόνων δεν μας μετέφερε σημαντικό μήνυμα, ότι κολάκευε τα λάθη και τις μικρότητές μας για να γίνει αρεστή.

Για να διευκρινίσω, δεν εννοώ μόνο σε σχέση με τις ιδέες που υπάρχουν στον στίχο αλλά και τα υποσυνείδητα μηνύματα που μεταφέρει η μουσική, αυτά που λειτουργούν απευθείας στο θυμικό μας.

Η συγκίνηση που προσφέρει πλέον η μουσική είναι κατά κανόνα επιδερμική, παροδική και light.Οι εποχές που η μουσική έκανε επαναστάσεις στις ζωές και στις ψυχές των ανθρώπων μοιάζουν πολύ μακρινές.

Φταίνε οι καλλιτέχνες ή οι ακροατές ή και οι δύο, και ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της αποδυνάμωσης του... βασικού μουσικού ενστίκτου μας;

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις γύρω από αυτά τα θέματα, που οδηγούν σε μια διαφορετική άποψη από αυτές που συνήθως ακούγονται από καλλιτέχνες και διανοούμενους.

Δεν προσπαθώ να καταθέσω παγιωμένες απόψεις, ειδικά σε ένα τόσο σοβαρό και δύσκολο θέμα, αλλά να ανοίξω έναν άλλο δρόμο για προβληματισμό σε όσους ενδιαφέρονται για την μουσική και την τέχνη γενικότερα.

Ο τρόπος που θα χρησιμοποιήσω για να προσεγγίσω το θέμα, που εκ πρώτης όψεως φαίνεται αχανές, είναι η σύγκριση των χαρακτηριστικών της σύγχρονης μουσικής με το παρελθόν της. Προκειμένου για την ελληνική μουσική μιλάμε για το δημοτικό και το ρεμπέτικο τραγούδι. Νομίζω βέβαια ότι και στην μουσική του υπόλοιπου δυτικού κόσμου, πάνω-κάτω τα ίδια ισχύουν.

Θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε την ουσία και την αιτία της διαφοράς των μουσικών που γραφόντουσαν παλαιότερα, από τις σημερινές.

Η μουσική δεν είναι ένας αυτόνομος οργανισμός που εξελίσσεται από μόνος του. Το ένα είδος μουσικής γεννά το επόμενο αλλά ο λόγος που γέννησε αυτό και όχι κάποιο άλλο δεν μπορεί να αναζητηθεί στα γονίδια της μουσικής, αλλά έξω απ’ αυτήν. Η μουσική -όπως και η τέχνη συνολικά- δεν είναι αυτόφωτα σώματα, περισσότερο μπορούμε να τα παρομοιάσουμε με δορυφόρους που ακολουθούν την κίνηση και την πορεία της κοινωνίας.

Αυτή τη διευκρίνιση την κάνω για τον λόγο ότι η ιστορία της μουσικής τις περισσότερες φορές διδάσκεται ξεκομμένα από την ιστορία και τις συνθήκες των κοινωνιών που την γέννησαν και αφήνει την εντύπωση ότι το ένα είδος μουσικής μας οδηγεί στο επόμενο λόγω μιας εσωτερικής εξέλιξης της μουσικής. Σαν το ένα είδος να εγκυμονεί ή να προδιαγράφει κατά κάποιον τρόπο το επόμενο.

Αυτή η άποψη μπορεί να κολακεύει τους εκάστοτε σύγχρονους καλλιτέχνες που μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους την κορωνίδα όλης της προηγούμενης καλλιτεχνικής ιστορίας αλλά είναι πέρα για πέρα ανυπόστατη. Η μουσική δεν εξελίσσεται αφ’ εαυτή ούτε γίνεται καλύτερη με τον χρόνο, αλλά ακολουθεί την ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών και άλλοτε είναι καλύτερη ενώ άλλοτε χειρότερη.

Ο τρόπος που ακούμε και αντιλαμβανόμαστε την μουσική αλλάζει από γενιά σε γενιά και ενίοτε και μέσα στην ίδια γενιά. Όσοι δεν έζησαν κάποια συγκλονιστική αλλαγή στα καλλιτεχνικά και στα κοινωνικά πράγματα -κυρίως οι πιο νέες γενιές- νομίζουν ότι η μουσική λειτουργούσε πάντα με τον ίδιο τρόπο και δεν έχουν κάποιο μέτρο σύγκρισης καλύτερο ή χειρότερο για να κρίνουν αυτό που ζουν.

Η σύγχρονη αντίληψη του ανθρώπου για την μουσική βασίζεται στην αντίστοιχη αντίληψή του για την ζωή. Για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε ποια είναι αυτή η αντίληψη και ποια διαφορά έχει από παλαιότερες αντιλήψεις θα ρίξουμε μια σύντομη ματιά στο παρελθόν στην περίοδο που κατά την γνώμη μου έχει τις ρίζες του ο σύγχρονος τρόπος ζωής και σκέψης.

Αυτή είναι η περίοδος της αναγέννησης.

Η έξοδος της Ευρώπης από τον Μεσαίωνα σηματοδοτήθηκε από μια μεγάλη οικονομική, πολιτική, και πολιτισμική επανάσταση που στον απόηχό της ζούμε μέχρι σήμερα. Τα οράματα και οι αξίες των καλλιτεχνών και των διανοουμένων είχαν σαν κεντρικό άξονα αυτό που ονομάζουμε ανθρωπισμό. Δηλαδή, με δυο λόγια, την ισχυροποίηση του ανθρώπου δια μέσου της επιστήμης και της τεχνολογίας έτσι ώστε να καθορίζει ο ίδιος την μοίρα του και όχι να την εναποθέτει στον θεό ή στην τύχη. Ό άνθρωπος αναγορεύτηκε σε κυρίαρχη αξία και όλες οι φιλοσοφίες από τον Μαρξισμό έως τον Νίτσε διαπνέονταν από την ίδια αντίληψη για τον άνθρωπο σαν κέντρο και σαν σκοπό του κόσμου.

Στην τέχνη τώρα υμνήθηκε αυτή η ελευθερία με όλους τους τρόπους. Η δικαίωση της ανθρώπινης ζωής προέβαλε μέσα από την χαρά του έρωτα, της δημιουργικότητας, της εξερεύνησης, της γνώσης και της ατομικής ελευθερίας. Αυτές οι ιδέες και τα ιδανικά ενέπνευσαν και τα μεγάλα έργα της κλασικής μουσικής που διδάσκεται σήμερα.

Ο άνθρωπος δεν χρειαζόταν πια τους θεούς, μπορούσε να γίνει ο ίδιος θεός του εαυτού του και του κόσμου όλου. Ο Νίτσε είχε πει την περίφημη φράση: ο θεός πέθανε.

Στην Ελλάδα αυτή η κοινωνική επανάσταση ήρθε αρκετά αργότερα. Μπορεί τυπικά να γίναμε Ευρώπη μετά το 1821, αλλά ουσιαστικά ο τρόπος ζωής και η ψυχολογία του κόσμου δεν άλλαξε παρά μόνο μετά την ανάπτυξη των μεγάλων αστικών κέντρων και της βιομηχανίας. Η ζωή στις μεγάλες πόλεις ήταν εντελώς διαφορετική από την ζωή στα χωριά που τότε ήταν στην πλειοψηφία τους απομονωμένα λόγω έλλειψης δρόμων, τηλεφώνου κ.λπ. Παράλληλα έκαναν την εμφάνισή τους το ραδιόφωνο και ο κινηματογράφος που έπαιζαν όλο και πιο καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νεοελληνικού πολιτισμού.

Αυτή την γενικευμένη χαρά της ατομικής, οικονομικής, καλλιτεχνικής, σεξουαλικής κ.λπ. ελευθερίας, η Ελλάδα την πέρασε από τη δεκαετία του 1950 και μετά, με αιχμή την δεκαετία του ’60. Μπορεί κάποιος να πάρει την γεύση αυτής της εποχής μέσα από τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες και μέσα από τα τραγούδια της εποχής που όχι μόνο ακούγονται μέχρι σήμερα αλλά καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό και την μέχρι σήμερα πορεία της ελληνικής μουσικής.

Όλα αυτά όταν ξεκίνησαν είχαν μέσα τους το ιδανικό και το όραμα να σηκώσουν τον άνθρωπο και την κοινωνία λίγο ψηλότερα. Η μουσική που εμπνεόταν από τέτοιες ιδέες έβγαζε δύναμη, αλήθεια και πρωτοτυπία.

Συν τω χρόνω όμως και μέχρι τις μέρες μας, η ζωή μας αποδεικνύει ότι το πράγμα κάπου έχει στραβώσει. Κάπου χάθηκε το νόημα και το μέτρο των πραγμάτων. Οι ιδέες αυτές πλέον -που ακόμα τροφοδοτούν το περιεχόμενο της σύγχρονης - έντεχνης λεγόμενης μουσικής- μοιάζουν όλο και περισσότερο με απολογητές της πολιτισμικής και κοινωνικής παρακμής που βιώνουμε. Είναι η κυρίαρχη ιδεολογία της κοινωνίας μας και του κατεστημένου εδώ και πολλά χρόνια, απλώς ενδύονται το σκισμένο μπλου-τζιν του επαναστάτη.

Βέβαια δεν μπορώ να πω ότι υπάρχουν καινούργιες ιδέες και οράματα να τροφοδοτήσουν την μουσική και την τέχνη, αλλά το να αναζητάει η μουσική το περιεχόμενό της στην ίδια αδιέξοδη κατεύθυνση νομίζω ότι είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δεν πείθει πλέον και που παρακμάζει και η ίδια.

Τώρα τι κατά την γνώμη μου στράβωσε σε όλα αυτά.

Ο βασικός άξονας της φιλοσοφίας και της στάσης ζωής του σύγχρονου ανθρώπου είναι όπως προανέφερα η ισχυροποίησή του και η αυτοαναγόρευσή του σε κυρίαρχο της φύσης και του περιβάλλοντός του. Παραχώρησε στον εαυτό του την ιδιοκτησία και την εξουσία του κόσμου και απέκτησε την δύναμη δια μέσου της επιστήμης και της τεχνολογίας να την επιβάλλει. Αυτή η στάση είναι πρωτόγνωρη σε όλη την μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωπότητας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Η στάση των προηγούμενων κοινωνιών θεωρήθηκε σαν αποτέλεσμα αδυναμίας, άγνοιας, θρησκοληψείας ή χαμηλής τεχνολογίας και όχι σαν συνειδητή επιλογή και στάση ζωής. Οι παλαιότερες κοινωνίες αναγνώριζαν στον γύρω τους κόσμο και στα επιμέρους έμψυχα και άψυχα το δικαίωμα της ισότιμης ύπαρξης με αυτούς.

Κάποτε ρώτησαν τον Αισχύλο αν είναι πιο σημαντική η ζωή ενός ανθρώπου από την ζωή ενός σκαντζόχοιρου και αυτός απάντησε ότι δεν είναι κάτι που μπορεί να κρίνει ούτε αυτός ούτε κανένας άνθρωπος.

Στην δική μας την εποχή έχουμε το δικαίωμα αυτό, μας το παραχώρησε η αλαζονεία μας, αυτό που ονόμαζαν ύβρις στην αρχαία τραγωδία.

Μια άλλη ενδεικτική διαφορά είναι η αντίληψή μας για την πρόοδο. Η τάση να θεωρούμε κάτι σύγχρονο, πιο προχωρημένο από το παλιότερο, είναι εκτός από αυθαίρετη, αλαζονική και βλακώδης. Εκτός αν βάλουμε σαν κριτήριο ότι όποιος έχει κομπιούτερ είναι πιο ψαγμένος από αυτόν που έχτισε τις πυραμίδες της Αιγύπτου.

Οι μύθοι που μας περιβάλλουν -και που δεχόμαστε άκριτα τις περισσότερες φορές- λένε ότι πρόοδος και πολιτισμός θεωρείται η τεχνολογία και οτιδήποτε μοντέρνο, κατά συνέπεια όποιος είναι πιο κοντά σ’ αυτά είναι πιο προχωρημένος από τους άλλους. Ας πούμε, ένας που μένει στην Νέα Υόρκη θεωρεί τον εαυτό του πιο μπροστά (;) από κάποιον που μένει στην Αθήνα, και αυτός που μένει στην Αθήνα νιώθει ακριβώς το ίδιο για κάποιον που ζει στην επαρχία.

Αυτά όλα πηγάζουν από την αντίληψη του σύγχρονου ανθρώπου για την πρόοδο και για τον εαυτό του. Αυτή η αντίληψη ζωγραφίζει την πρόοδο σαν μια ευθύγραμμη πορεία της ανθρωπότητας προς τα μπρος ή προς τα πάνω με αποτέλεσμα να δημιουργεί την πεποίθηση ότι το καινούργιο είναι βελτίωση και αναβάθμιση του παλαιού. Αυτή η αντίληψη δεν υπήρχε πάντα.

Οι παλαιότερες κοινωνίες δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους το επιστέγασμα της μέχρι τότε ιστορίας τους. Ίσα-ίσα που πίστευαν περισσότερο στην κυκλική κίνηση του κόσμου. Δηλαδή ότι τα πράγματα δεν κληρονομούνται από γενιά σε γενιά, αλλά κάθε γενιά και κάθε άνθρωπος ξεχωριστά χτίζει την ζωή του με δικά του μέσα.

Για παράδειγμα η γνώση ή η επιστήμη για να υπάρχει και στην επόμενη γενιά, πρέπει κάποιοι να την διδαχθούν και να κουραστούν γι’ αυτό όσο και οι προηγούμενοι, δεν υπάρχει καμιά αυτόματη μεταβίβαση. Πιο προφανές είναι αυτό στην εμπειρία της ζωής, στην φιλία, τον έρωτα, τις συγγενικές σχέσεις κ.λπ. δεν μεταβιβάζεται καμιά εμπειρία από την μια γενιά στην άλλη, ούτε από τον έναν άνθρωπο στον άλλο, ο καθένας στη ζωή του πρώτα παθαίνει και μετά μαθαίνει. Όπως επίσης και στην μουσική το ίδιο συμβαίνει. Η καλλιέργεια και η παιδεία χτίζεται σε κάθε γενιά και σε κάθε άτομο χωριστά και δεν μεταβιβάζεται οπότε δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι θα ξεκινήσει από εκεί που τελείωσαν οι προηγούμενοι για να πάει την μουσική παραπέρα.

Οι χοροί της παραδοσιακής μας μουσικής χορεύονται κυκλικά ακριβώς γι’ αυτό, περιγράφουν τους κύκλους της ζωής και της φύσης. Η νοοτροπία, η ψυχολογία και η πρακτική του σύγχρονου ανθρώπου έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που περιγράφονται σαν ύβρις στην αρχαία τραγωδία.

Η τιμωρία του είναι ότι όσο προσπαθεί να ξεκοπεί από τον κόσμο και να αναρριχηθεί στη θέση του θεού τόσο χάνει το νόημα και την χαρά της ύπαρξής του.

 

Δηλαδή η φύση που περιέβαλε τον άνθρωπο έπαψε να είναι ένα ζωντανό στοιχείο που περιέχει θεούς και δαίμονες, έπαψε να έχει την μαγεία και την ψυχή που είχε στις προηγούμενες γενιές και έγινε μια νεκρή ύλη που ρυθμίζεται από φυσικούς νόμους που με τη σειρά της καλείται να ανακαλύψει η επιστήμη. Την αλήθεια δεν την έλεγαν πλέον τα τραγούδια και τα παραμύθια αλλά η φυσική και η χημεία.

Το μόνο που έμενε πλέον που να άξιζε να πιστέψει ο άνθρωπος, ήταν ο εαυτός του. Και αυτό έκανε.

Ο άνθρωπος όμως είναι κομμάτι του κόσμου δεν είναι έξω και πάνω απ’ αυτόν. Όταν πάψει να νιώθει κομμάτι του κόσμου τότε βασανίζεται από μοναξιά, ανασφάλεια και δυστυχία. Είναι ακριβώς η περίοδος που εμφανίστηκαν τα λεγόμενα υπαρξιακά προβλήματα.

Ο άνθρωπος από υποκείμενο στο περιβάλλον του, έγινε αντικείμενο. Απέβαλε ή πιο σωστά απέκρυψε την ζωώδη του πλευρά και καταγωγή και έγινε ο καινούργιος θεός - στην θέση αυτού που πέθανε. Όμως μάλλον δεν μπορείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι, ούτε να αρνηθείς κάτι που είσαι. Μοιάζει σαν ένα μωρό που απέκτησε υπερφυσική δύναμη και σκότωσε τους γονείς του και έπειτα βασανίζεται επειδή νιώθει ορφανό και μόνο.

Η φύση δεν είναι το ντεκόρ της ύπαρξής μας και δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από αλαζονικά ζώα που θεωρούμε τους εαυτούς σημαντικότερους από τα άλλα.

Για χιλιάδες χρόνια οι ανθρώπινες κοινωνίες ένιωθαν ότι πρέπει να παίρνουν από τον κόσμο αυτό που τους αναλογεί. Οτιδήποτε παραπάνω εθεωρείτο ύβρις και αλαζονεία. Θα αναφέρω μια πολύ ωραία διατύπωση αυτού που προσπαθώ να πω:

 

«Η ΓΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΓΗ»,

Καθιστός Ταύρος (Αρχηγός Ινδιάνων πριν από έναν αιώνα).

 

Στον αντίποδα ας θυμηθούμε αυτό που είπε ο Μorrison:

«ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ»

 

Όπως βλέπουμε πρόκειται για δυο διαμετρικά αντίθετες θεωρήσεις και στάσεις ζωής. Και απ’ ότι αποδεικνύει η ιστορία όσοι διεκδίκησαν τον κόσμο, ούτε οι ίδιοι έγιναν καλύτεροι ούτε τον κόσμο έκαναν. Όσον αφορά την γενιά του Μorrison -που είναι η γενιά που έχει σήμερα τον κόσμο στα χέρια της- δεν μπορεί να περηφανεύεται για πολλά πράγματα.

Η σοφία αντικαταστάθηκε από την συσσώρευση επιστημονικών γνώσεων, η κοινότητα, η γειτονιά και η θρησκεία που ρύθμιζε την ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων αντικαταστάθηκε από την νομολογία, η μουσική από σχεδόν μεταφυσική και μυστικιστική εμπειρία συνομιλίας του ανθρώπου με τον κόσμο έγινε μονόλογος του ανθρώπου με τον εαυτό του, η ομορφιά και η αρμονία αντικαταστάθηκε από την δύναμη και την τεχνολογία και ο μοναδικός σκοπός της ζωής μοιάζει να είναι η οικονομική ευημερία τόσο των κοινωνιών όσο και των μεμονωμένων ατόμων.

Το νόημα και η επιδίωξη της ύπαρξής μας έγινε ο καταναλωτισμός, η ηδυπάθεια και η μακάρια τεμπελιά και αφθονία.

Το τι είμαστε όμως και το τι νομίζουμε ότι είμαστε, αποδεικνύεται ότι είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Αντί ο άνθρωπος να είναι πιο ευτυχής από τις προηγούμενες γενιές, πιο ήρεμος, πιο δυνατός και περισσότερο απαλλαγμένος από τους φόβους του, -όπως φανταζόντουσαν οι μεγάλοι φιλόσοφοι και οραματιστές- έγινε το εντελώς αντίθετο. Δηλαδή είναι πιο δυστυχής, πιο φοβισμένος και πιο ανήσυχος. Ίσως οι ασθένειες της εποχής μας είναι πιο πολύ ψυχολογικές ή έχουν ψυχολογική αιτία απ’ όλες τις μέχρι τώρα περιόδους της ανθρωπότητας.

Η κρίση του πολιτισμού μας και συνεπώς και της τέχνης μας, έχει κατά την γνώμη μου αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η μουσική δεν είναι απλώς ανθρώπινη επινόηση, περιέχει μέσα της σχέσεις του ανθρώπου με την φύση και τον κόσμο που δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές αλλά μπορούν να βιωθούν. Είναι μια αμφίδρομη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο, όσο μεταφυσικό και αν φαίνεται αυτό. Η μουσική προϋποθέτει έναν άνθρωπο που νιώθει κομμάτι της φύσης, που ζει, γεύεται και βιώνει τον κόσμο όχι σαν να τον εξουσιάζει αλλά σαν να εξουσιάζεται απ’ αυτόν. Τότε μόνο μπορεί να λειτουργήσει πάνω του.

Στη σημερινή μουσική παρατηρούμε ότι το κυρίαρχο θέμα που αναδεικνύεται είναι ο άνθρωπος που πάσχει και όχι το ίδιο το πάθημα. Εμείς δηλαδή σαν ακροατές ταυτιζόμαστε με τον καλλιτέχνη βιώνοντας μαζί του την ίδια συναισθηματική κατάσταση και η τελική δικαίωση είναι η ικανοποίηση του Εγώ του ήρωα - που υποδύεται ο καλλιτέχνης.

Αντίθετα στην προγενέστερη τέχνη ο ήρωας (τραγουδιστής - αφηγητής - ηθοποιός) είναι το μέσο για να αναδειχθούν πλευρές της πραγματικότητας, δεν είναι ο σκοπός η δικαίωση των παθών του, αλλά η τελική ισορροπία και αρμονία έστω και μέσα από την καταστροφή του. Η κάθαρση στην αρχαία τραγωδία είναι το να υπερισχύει το σωστό, η φυσική τάξη των πραγμάτων και αυτό επανεπιβεβαιώνει τη σχέση του ανθρώπου με τον περιβάλλοντα κόσμο.

Ο γνήσιος διονυσιασμός από την μουσική έχει τις ρίζες του στην ανάγκη του ανθρώπου να ενωθεί με την φύση, να ισορροπήσει ανάμεσα στα ένστικτα και τη συνείδησή του και να αποκτήσει την οντολογική βεβαιότητα της ύπαρξής του.

Ο διονυσιασμός που προσφέρει η σύγχρονη μουσική προβάλει την δικαίωση των ενστίκτων και των παθών σαν την υπέρτατη ευτυχία του ανθρώπου και έτσι δεν οδηγεί τον ακροατή στην κάθαρση και στην λύτρωση αλλά τον σπρώχνει βαθύτερα στην εγωιστική του μοναξιά και δυστυχία.

Έχω την γνώμη ότι η μουσική, όπως και η ζωή μας, έχει μπει εδώ και πολλά χρόνια σε μια πορεία αδιέξοδη και το μόνο που της μένει είναι να αλλάξει κατεύθυνση.

Ένας μεγάλος ρεμπέτης, εξαιρετικός μουσικός και ακόμα πιο εξαιρετικός άνθρωπος, ο Βαγγέλης Παπάζογλου είχε πει :

 

άμα τραγουδάς τον πόνο του κόσμου

είσαι ρεμπέτης,

άμα τραγουδάς τον πόνο σου

είσαι λαϊκός.

 

Αυτό που δεν μπόρεσε να διακρίνει η πολυμάθεια και η μεγαλοφυΐα των διανοούμενων, το διέκρινε η σοφία και το αισθητήριο ενός απλού μουσικού.

Η μουσική δεν είναι μονόλογος του καλλιτέχνη αλλά κάτι σαν προσευχή, επικοινωνία με το σύμπαν με κάτι που μας ξεπερνάει -όσοι παίζουν μουσική με καταλαβαίνουν- γι’ αυτό και μας λυτρώνει και μας γαληνεύει. Όταν γίνει όπως πολλές φορές στην εποχή μας, μονόλογος, χάνει την δύναμη της και τον σκοπό της.

Αυτή η διαφορά αντίληψης και νοοτροπίας εκφράστηκε στην μουσική με πολλούς τρόπους, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα από μόνο του, που είναι δύσκολο να αναπτυχθεί σε αυτό το άρθρο. Επιγραμματικά θα αναφέρω μερικά παραδείγματα μόνο, για το τι εννοώ:

Όταν ακούει κάποιος ένα ρεμπέτικο τραγούδι έστω και με στενάχωρο στίχο, το αίσθημα που βιώνει δεν είναι καταθλιπτικό, αντίθετα είναι λυτρωτικό, είναι ο τρόπος να βγει και από την δική του στεναχώρια, να ξεσπάσει. Αντίθετα πολλά σύγχρονα τραγούδια ακόμα και με αισιόδοξο στίχο γεννάνε αυτό το αίσθημα κατάθλιψης στον ακροατή και ο λόγος είναι ότι η μουσική τους είναι αδιέξοδη, δηλαδή δεν οδηγεί τον ακροατή στην κάθαρση, του λέει το πρόβλημα με τον στίχο αλλά δεν του δίνει την λύση με την μουσική.

Η ανάδειξη των τραγουδιστών έναντι των άλλων συντελεστών του τραγουδιού (μουσικών, συνθετών κ.λπ.), σε κυρίαρχα πρόσωπα, είναι αποτέλεσμα αυτού του υποκειμενισμού της μουσικής. Ο τραγουδιστής δεν είναι πλέον το μέσο που θα εκφράσει ένα περιεχόμενο που υψώνεται ψηλότερα απ’ αυτόν και από τον ακροατή αλλά έγινε ο ίδιος το περιεχόμενο και το κέντρο της μουσικής οδηγώντας και τον ακροατή σε μια στείρα εγωιστική επιβεβαίωση. Για να το πω λίγο πιο ποιητικά από ιερέας σε μια ομαδική προσευχή έγινε ο θεός. Γι’ αυτό παρατηρούμε και τα φαινόμενα προσωπολατρίας και ειδωλοποίησης των τραγουδιστών.

Ο διονυσιασμός από την μουσική -το μεράκλωμα που έλεγαν οι παλιοί- που στην ουσία ήταν κάτι σαν ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία χωρίς λόγια, έχασε μεγάλο μέρος της γνησιότητάς του και στις μέρες μας έχει εκπέσει στις περισσότερες περιπτώσεις σε φτηνή φιγούρα.

Η συγκίνηση από την μουσική προέρχεται πλέον κυρίως από το νόημα του στίχου, δηλαδή είναι έμμεση και δευτερογενής και όχι άμεση από την ταύτιση του ακροατή με την μουσική. Όπως πολύ όμορφα το περιέγραψε ο ποιητής:

 

κανείς εδώ δεν τραγουδά

κανένας δε χορεύει

ακούνε μόνο την πενιά

κι ο νους τους ταξιδεύει

 

Για τους μουσικούς η στείρα δεξιοτεχνία αντικαθιστά -πολλές φορές- το βάθος και την ποιότητα του μουσικού ήχου που ακούμε σε παλαιότερους μουσικούς. Και πολλά άλλα φαινόμενα που θα μπορούσα να αναφέρω και που το καθένα ανοίγει ένα μεγάλο θέμα.

Κλείνω αυτό τον κύκλο παραδειγμάτων για να μην χάσουμε το κεντρικό θέμα του άρθρου και γιατί νομίζω ότι όλα αυτά τα παραδείγματα που προανέφερα αξίζει κάποια στιγμή να συζητηθούν πιο διεξοδικά και το καθένα μόνο του.

Με βάση λοιπόν αυτές τις διαπιστώσεις πιστεύω ότι η σημερινή κρίση στην μουσική δεν είναι ένα συγκυριακό και παροδικό φαινόμενο, αλλά σύμφυτη με την κρίση στον τρόπο ζωής και στον πολιτισμό μας.

Κατά την γνώμη μου η κρίση στην τέχνη, είναι η κρίση συνείδησης της κοινωνίας μας.

Ο μύθος της προόδου και της εξέλιξης που παραμύθιασε τις τελευταίες γενιές και ο μύθος που μας τάισε η τέχνη ότι ελευθερία και ευτυχία είναι η ικανοποίηση των ενστίκτων και των παθών μας μάλλον παίρνει τέλος. Αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ισορροπήσει είναι η επανασύνδεσή του με τον κόσμο, ο απεγκλωβισμός του από το τεράστιο Εγώ του, που δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο στην ζωή του.

Μουσική -κατά την γνώμη μου- είναι να αφουγκράζεσαι τον κόσμο και όχι να φωνάζεις για να ακουστείς πιο δυνατά απ’ αυτόν.

 

ευχαριστώ

Κραβαριώτης Γιώργος

δάσκαλος μουσικής


Tags
Μουσικά Είδη:ελληνική μουσικήΜουσική Γενικά:ραδιόφωνοΚαλλιτέχνες:Βαγγέλης Παπάζογλου


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (16)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

djmetronomos Chat
Σολίστ
#19619   /   11.02.2010, 02:51   /   Αναφορά
Ωραίο κείμενο, γραμμένο με γνήσιο συναίσθημα, αν και αυτοπαγιδεύεται λίγο από το ίδιο το αντικείμενο που διαπραγματεύεται... υπάρχουν πολλά σημεία αναφοράς και ο περιορισμένος χώρος μάλλον δεν επιτρέπει πλήρη ανάπτυξη...

Θα διαφωνήσω λίγο με τη σημείο που μιλάει για τη γενιά του Morrison. Πιστεύω ότι δίχως καλά-καλά να ξέρουν τι κάνουν, ψηλαφίζοντας στο σκοτάδι, μας άφησαν μια πολύτιμη κληρονομιά: μουσική, ποιητική, ενδυματολογική, εικαστική, κ.α, κ.α... Όσοι έμειναν πιστοί στα ιδανικά των σίξτις μάς συντρόφευσαν για πολλά χρόνια. Δεν έχω κανένα παράπονο από τον σημερινό Bob Dylan. Ή τον Neil Young. Ή τον Paul McCartney... Ή από τον Jean-Luc Godard. Δεν είναι αυτοί οι χρηματιστές της Wall Street, ούτε ευθύνονται για την κατάσταση των πραγμάτων. Προσπάθησαν όμως και πίστεψαν σ΄έναν καλύτερο πλανήτη. Έστω για κάποια χρόνια νόμισαν ότι κρατούν τις σάλπιγγες της Ιεριχούς κι ότι τα τείχη της εξουσίας θα πέσουν...

Δυστυχώς, το "Εγώ" του καλλιτέχνη πάντα θα υπάρχει. Το έχει ανάγκη ο ίδιος για να έχει αυτοπεποίθηση όταν βγαίνει στη σκηνή, το έχει ανάγκη κι ο κόσμος που σε κάθε εποχή αναζητά είδωλα.

Η καλή μουσική πάντα θα υπάρχει. Ίσως δεν την αντιλαμβανόμαστε διότι δεν πηγάζει συχνά από το ραδιόφωνο και οπωσδήποτε όχι από την τηλεόραση. Αν κάποιος ψάξει, θα βρει πολύ ενδιαφέρουσες μουσικές, σε κάθε μέρος του πλανήτη. Απλά, οι ιδέες έχουν ανακυκλωθεί τόσο πολύ που δύσκολα θα βρούμε κάτι που να μας εξιτάρει, να μας συγκινήσει...
dimitris1965 Chat
Σολίστ
#19620   /   11.02.2010, 12:58   /   Αναφορά
Εγώ πιστεύω πως υπάρχει κρίση των σημερινών καλλιτεχνών και όχι της μουσικής, και όχι τώρα αλλά τουλάχιστον εδω και 20 χρόνια .Η μουσική είναι μια μήτρα που γενναει συνεχώς είναι θέμα του καλλιτέχνη να την διαπλάσει και να την προβάλει,. Δεν υπάρχει γενιά καλλιτεχνών 20,30,χρονων που να έχει θέληση τσαμπουκά να σπρώξει τα πράγματα μπροστά (ίσως λίγοι πολύ λίγοι ) Το γιατί και το πως είναι πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα.
tago Chat
Φθασμένος
#19621   /   11.02.2010, 13:21   /   Αναφορά
Δάσκαλέ μου στο δικό μου σχόλιο θέλω πρώτα από όλα να σου πω πως πράγματι το κείμενο σου είναι καλογραμμένο και δίνει το άγχος και το συναίσθημα ενός ανθρώπου που «πονάει» τη μουσική και το εν γένει μουσικό γίγνεσθαι. Όμως όλες οι εποχές περιελάμβαναν τόσο την επιδερμική μουσική που αφορούσε την διασκέδαση, όσο και πιο σοβαρές δουλειές που κατά κύριο λόγο αφορούσαν τη διαμόρφωση πολιτισμού. Το πρόβλημα είναι κατά πόσο οι παραγωγές που αξίζουν το κόπο φτάνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στους πολλούς αλλά και πόσο οι πολλοί, με τα προβλήματά τους, με το άγχος τους, την ανεργία τους και πάει λέγοντας , θέλουν να ασχοληθούν ή προτιμούν κάτι πιο «εκτονωτικό».
Athws Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19622   /   11.02.2010, 14:17   /   Αναφορά
Καλό το άρθρο αν και κάπου προσπαθεί να τα χωρέσει όλα μέσα και χάνεται. Η μουσική όπως και κάθε τέχνη καθρεφτίζει τα ήδη υπαρκτά μηνύματα της αντίστοιχης κοινωνίας. Ο δημιουργός μετασχηματίζει ένα ερέθισμα (το ίδιο που έχουν και οι αποδέκτες του) πρέπει δηλαδή κάτι να υπάρχει.. Η κρίση της εποχής μας είναι ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές αξίες ούτε συναίσθημα, και με μόνο ιδανικό το "να περνάω καλά" φυσικό είναι να βγαίνουν επιδερμικά και παροδικά τραγούδια (κοινώς του κιλού)
partydj Chat
Περαστική Νότα
#19624   /   11.02.2010, 15:34   /   Αναφορά
Φταίνε τα media που θέλουν να κρατάνε το πνευματικό επίπεδο του Έλληνα χαμηλά, ούτως ώστε να μπορούν να του πουλάνε, ότι έχουν κεκτημένο στην παιδεία τους και στον επιχειρηματικό τους κύκλο (t.v, radio, περιοδικά, δισκογραφικές, βραδυνή διασκέδαση, image etc.)

Διότι αν ανοίξει το κεφάλι του, θα πάει και θα τους ρωτήσει εύλογα : Βρε παιδιά, εφόσον υπάρχει κι'αυτό και'κείνο και τ'άλλο, εσείς γιατί μου παρουσιάζετε μόνον αυτό...?! και θα στρέψει το βλέμμα και το ευρώ του αλλού...!

'Ετσι αυτοί θα χάσουν το ψωμάκι τους,(πιο ψωμάκι τους δηλαδή...τα χρυσά κουτάλια...), αλλά θα επέλθει φώς!!!

Ζούμε την χείριστη μορφή δικτατορίας-πνευματικόυ φασισμού, προσδοκώ μια πνευματική επανάσταση, αλλά όπως είπε κάποτε ένας καθηγητής μου,''Είμαι 2 μήνες στην Ελλάδα και γνωρίζω 2 πράγματα. Το μ... και το ''τι να κάνουμε..?"

Εχε γειά καημένε κόσμε, έχε γειά παγκόσμια (πλην Ελλάδος) σύγχρονη μουσική. Β.Μ.
rollinngstone Chat
Σολίστ
#19625   /   11.02.2010, 19:23   /   Αναφορά
Δεν έχω να πω και πολλά πράγματα για το άρθρο, καθώς είναι πολύ καλό και όντως αναδεικνύει μερικά από τα τεράστια και πιο μεγάλα προβλήματα της σύχγρονης ζωης, που λίγοι άνθρωποι μπορούν να τα καταλάβουν. Θα διαφωνήσω σε ένα μόνο σημείο. Στο σημείο που μιλάτε για την φράση του Jim Morrison. Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι της εποχής του ηταν καταπιεσμένοι από το καθεστώς και το τρόπο που τους αντιμετώπιζε η κοινωνία, χρησιμόποιώντας τους. Θέλοντας λοιπόν να αναδείξει αυτό το πρόβλημα, καθώς ίσως και να "αφυπνήσει" τον κόσμο, έγραψε, όπως και άλλοι, τέτοιους στίχους, που έδιναν περισσότερα δικαιώματα στον άνθρωπο και τον ελευθέρωναν από το άβουλο ον που ήταν. Δεν τον έκαναν κυρίαρχο του κόσμου, απλώς τον καταστούσαν κάπως ψηλά, εκεί που έπρεπε να ανήκει. Η φράση "We want thw world and we wand him now" αναφέρεται κατα τη γνώμη μου στο αποκτήσει ο άνθρωπος ιδανικά και να ζει σε έναν ελεύθερο κόσμο χωρίς καταπιέσεις και φόβητρα. Όσο για το τραγικό θάνατο του Μοrrison, ναι στάθηκε ανόητος, ναι την πάτησε όπως και άλλοι πολλοί καλλιτέχνες πέφτοντας σε παγίδα, αλλά δεν παύει να είναι ένας ποιητής που να αναγνωρίζει τον άνθρωπο. Να μην τον κατατάσει ούτε ψηλά ούτε πολύ χαμηλά.
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#19626   /   12.02.2010, 08:46   /   Αναφορά
Μου λένε πολλές φορές ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι μουσικές και οι καλλιτέχνες του "τότε" και ότι η σημερινή μουσική δεν αξίζει. Για μένα, αυτός ο τρόπος συλλογισμού, στερείται φαντασίας.



Σήμερα δεν έχουμε Bob Dylan, Neil Young, Beatles (του τότε) κλπ, γιατί τους "γέννησε" η ανάγκη των δικών τους καιρών, βγήκαν όταν "έπρεπε" να βγουν και εξέφρασαν τη δική τους εποχή. Οι μουσικές τους όμως παρακαταθήκες λειτουργούν, μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά και προσαρμόζονται ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής. Της κάθε εποχής. Αν μη τι άλλο, ο καλλιτέχνης εκφράζει τις ανάγκες της εποχής του και είναι λάθος να ζητάω στο 2010 τον Dylan και τους Doors του 1967.



Θα τους βρω με διαφορετικά ονόματα γιατί τους γεννούν οι ανάγκες των σημερινών καιρών και η μουσική τους εκφράζει τη σημερινή εποχή.



Όμορφο και ενδιαφέρον το άρθρο. Προσφέρεται για μεγάλη συζήτηση. Εγώ πάντως, είμαι ικανοποιημένος από τους δάσκαλους. Η μουσική τους κληρονομιά μεταβιβάζεται, είναι εδώ και σαφώς όποιος ψάξει θα βρει καλή μουσική και σήμερα, γιατί υπάρχει!:)

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#19627   /   12.02.2010, 08:51   /   Αναφορά
"είναι λάθος να ζητάω στο 2010 τον Dylan και τους Doors του 1967"



Πάνω σ' αυτό που έγραψα, δεν εννοώ φυσικά ότι είναι λάθος να τους ακούμε σήμερα. Ελπίζω να έγινα κατανοητός.
Athws Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19628   /   12.02.2010, 08:57   /   Αναφορά
Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι παγκόσμιο. Ασφαλώς τα media και οι διάφοροι κύκλοι πράγματι προωθούν μοντέλα αποβλάκωσης για να εξασφαλίζουν αγοραστικό κοινό για τα πάμφηνα σκουπίδια τους, όμως δεν ζούμε τη χείριστη μορφή δικτατορίας - πνευματικού φασισμού, τέτοιες ιστορικά περίοδοι υπήρχαν πολλές όπου η παιδεία απαγορευόταν κι όμως η ανθρωπότητα τις ξεπέρασε, σήμερα η πρόσβαση στη γνώση είναι ευκολώτερη παρά ποτέ, το επίπεδο της παιδείας μας είναι στην ευθύνη του καθενός μας..
gkravar Chat
Φθασμένος
#19630   /   12.02.2010, 13:50   /   Αναφορά
Τα σχόλια που γράψατε –και ευχαριστώ για αυτά-εστιάζονται κυρίως στους καλλιτέχνες με την κεντρική ιδέα ΄΄ μην πυροβολείτε τον πιανίστα ΄΄ πράγμα που συμφωνώ απόλυτα αφού όπως έγραψα η τέχνη έχει τη ευλογία και την κατάρα να εκφράζει τις εκάστοτε κοινωνίες είτε καλές είτε κακές είναι αυτές. Το άρθρο όμως εστιάζει κυρίως στο ότι στην εποχή που η κυρίαρχη αντίληψη και πρακτική είναι ο ορθολογισμός και ο ατομισμός, η μουσική φαντάζει σαν σχήμα οξύμωρο.

Ο ρόλος της μουσικής είναι κυρίως να αναδεικνύει την μαγική πλευρά του κόσμου και να ανακαλύπτει τα αδιόρατα και ακατανόητα νήματα που συνδέουν τους ανθρώπους και μεταξύ τους και με τον κόσμο. Αυτή την αντίφαση προσπάθησα κυρίως να καταδείξω.

Όσον αφορά για τους πρωτοπόρους και τα ιερά τέρατα της μουσικής από την δεκαετία του 60 –και στην Ελλάδα και παγκόσμια- δεν τους χρεώνω την παρακμή των επιγόνων τους αλλά έχω την άποψη ότι όπως στην ζωή έτσι και στην τέχνη μαζί με τα ξερά κάψαμε και τα χλωρά -όπως λέει και η παροιμία.-και μάλλον είμαστε στην εποχή που προσπαθούμε να αφουγκραστούμε το παρελθόν που υποτιμήσαμε.



ouzotheband Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19692   /   23.02.2010, 07:58   /   Αναφορά
ΚΑΝΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ





Η μουσική είναι ένας αυτόνομος οργανισμός που εξελίσσεται από μόνος του. Το ένα είδος μουσικής ΔΕ γεννά το επόμενο αλλά ο λόγος που γέννησε δεν μπορεί να αναζητηθεί στα γονίδια της μουσικής, αλλά έξω απ’ αυτήν. Η μουσική -όπως και η τέχνη συνολικά- είναι αυτόφωτα σώματα, ΔΕΝ μπορούμε να τα παρομοιάσουμε με δορυφόρους που ακολουθούν την κίνηση και την πορεία της κοινωνίας.



Αυτή τη διευκρίνιση την κάνω για τον λόγο ότι η ιστορία της μουσικής τις περισσότερες φορές διδάσκεται ξεκομμένα από την ιστορία και τις συνθήκες των κοινωνιών που την γέννησαν και αφήνει την εντύπωση ότι το ένα είδος μουσικής μας οδηγεί στο επόμενο λόγω μιας εσωτερικής εξέλιξης της μουσικής. Σαν το ένα είδος να εγκυμονεί ή να προδιαγράφει κατά κάποιον τρόπο το επόμενο.



Η μουσική εξελίσσεται γίνεται καλύτερη με τον χρόνο, αλλά ΔΕΝ ακολουθεί την ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών ... άλλοτε είναι καλύτερη ενώ άλλοτε χειρότερη.





Οι χοροί της παραδοσιακής μας μουσικής χορεύονται κυκλικά ακριβώς γι’ αυτό, περιγράφουν τους κύκλους της ζωής και της φύσης. Η νοοτροπία, η ψυχολογία και η πρακτική του σύγχρονου ανθρώπου έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που περιγράφονται σαν ύβρις στην αρχαία τραγωδία.



(ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΕΝΑΣ ΗΠΕΙΡΟΤΙΚΟΣ ΤΟΝ 10 ΛΕΠΤΩΝ ΝΑ ΧΩΡΕΥΟΤΑΝΕ ΕΥΘΕΙΑ¨)))))))



djmetronomos Chat
Σολίστ
#19693   /   23.02.2010, 12:33
Κι όμως... Η μουσική είναι δεμένη με την κοινωνία.

Θα είχαν προκύψει τα μπλουζ αν η τότε κοινωνία δεν επέτρεπε τη σκλαβιά; Αν δεν είχαν φέρει Αφρικανούς αλυσοδεμένους στον αμερικανικό νότο;

Θα είχε προκύψει το ρεμπέτικο, αν η κοινωνία ήταν πιο ανεκτική στους στίχους και τις μελωδίες του; Ακόμα κι ο μπαγλαμάς ήταν το αποτέλεσμα κοινωνικών συνθηκών. Οι μουσικοί χρειάζονταν ένα μικρό όργανο που να μπορούν να το βάζουν κρυφά στις φυλακές.

Θα είχαν προκύψει τα επαναστατικά τραγούδια των σίξτις αν δεν υπήρχε ο πόλεμος του Βιετνάμ;

Κλπ, κλπ, κλπ...

ouzotheband Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19694   /   23.02.2010, 19:23
orea tha stio theso alios.....ti sxesi exei me to vietnam o stochaouzen...o xrisou.....oksenakis.....pou grafoun akrivos tin epoxi pou anaferis.....

kai pia koinoniki sinthiki tous eperease.....



an nomizi pos to mblouz eine mia mousiki pou kanane oi mavroi sklavoi exeis vathia mesanixta....prokipti apo akousmata pou eixan os douloi apota afedikatous...pou eixan stixiodi mousiki pedia.....



den eine tipota perisotero apo tis kiries vathmides tis klassikis mousikis....



i iv v...



tha mborouse aneta na akousis to blues consert tou william ruso des pote graftike kai tha katalavis akrivos afto pou sou leo......



poli poli pio efkola stis filakes vazane fisarmonikes kai flogeres para mbaglamades...o mbaglamas...itan gia aftous pou steroudan kathe mousiki paidia...gia afto tous legane kai mbaglamades....osous den poli strofarane.....kai episis itan sxetika me tamesa poudiethetan poli efkolo stin kataskevi.....



tragoudakia gia ti maza tha iparxoun kai ipirxane sinexeia.....



stous klasiskous exoume trouverouskai trovadourous.....





oi trouveroi eine aftoi pou eksistoroun gegonota ...kai katastasis anthropines oi fadastikes....afto omos den simeni pos eine moousiki....

den eine mousiki o rembetis mite o mblouzistas eine opos poli sosta eipes perigrafi tou anthropinou sinithous ponou.....

i mousiki den pernai kamia kathizisi kai kamia krisi yparxi...kai tha yparxi kai proiparxi tou anthropou....



i perigrafi ton pothon tou anthropou tou ksekomenou opos eipes ....eine se krisi mias kai o idio o anthropos eine se krisi....opote pali mia xara ta pai to legomeno laiko....perigrafi ali akrivos afto pou pernai o anthropos......simera tipota perisotero tipote ligotero....mias kai den mbori parapano....dioti an pai parapano...kai gia na pai parapano..tha prpei na egatalipsi tis koinonikes sinthikes.....



tote tha gini mousiki kai den thaxei kamia krisi .....

ara o anthropos vrisketai se krisi kai oxi i mousiki....o mousikos einai se krisi....o kalitexnis....



opote mono ena komati tis mousiki ..mikro poli mikro gia tin idia alla megalo gia ton anthropo eine demeno me tin koinonia......



eine afto pou stelni tous anthropous sta tameia ton diskografikon me tis oures theorondas oti o morison eine pioitis..kai to rembetiko megalis aksia mousiki...

djmetronomos Chat
Σολίστ
#19695   /   23.02.2010, 20:55
Είναι λίγο μάταιο να κατηγορείς κάποιον ότι έχει¨"βαθιά μεσάνυχτα", επιμένοντας ότι η έλευση του αφρικανού σκλάβου στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ δεν έχει καμία σχέση με τα blues...



Ειδικά όταν αυτός ο κάποιος 1) είναι μουσικός 2) έχει παίξει πολλά μπλουζ στη ζωή του 3) έχει ερευνήσει το θέμα διεξοδικά, ταξιδεύοντας έως και τη Νέα Ορλεάνη...

Προτού ασχοληθείς άλλο με τα μπλουζ, διάβασε το "The Land Where The Blues Began" του Alan Lomax - μετά θα μπορείς να μιλάς με στοιχεία...



Είναι λίγο άβολο να συζητά κανείς εδώ, μπορείς να ανοίξεις ένα νέο post.

Επίσης είναι πολύ άβολο na grafeis se greeklish, kourazete o anagnostis, you know?

ouzotheband Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19696   /   23.02.2010, 21:21
exeis dikio alla trexo ena chip kai den mboror na grapso ellinika gia 5 6 meres akoma.....



ta mesanixta den itan prosopika gia sena itan genikos xaraktirismos..o opios me dikeoni...

o Alan Lomax (January 31, 1915 – July 19, 2002) sou eipa akou to blues consert pou graftike to 1894 sto parisi.....



over edo ...

Lorelei Chat
Συγχορδία Μινόρε
#21306   /   14.12.2010, 04:37   /   Αναφορά
Νομίζω ότι είναι λίγο γενικό να λέμε ότι η σύγχρονη μουσική δεν δημιουργεί συγκίνηση... Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που πραγματικά ενδιαφέρονται για τη μουσική και δίνουν έμπνευση με τα τραγούδια τους... Συμφωνώ ότι η μουσική αντανακλά την κοινωνία, μια και αποτελεί δημιούργημα του ίδιου του ανθρώπου, αλλά πιστεύω ότι ακόμα κι αν βρισκόμαστε σε ένα κοινωνικό "αδιέξοδο" αυτό θα φανεί στο μέλλον μέσα από τη μουσική... Κάθε επανάσταση γίνεται μετά από ένα σημείο στασιμότητας και κρίσης. Αυτή η κρίση όμως είναι που οδηγεί πολλές φορές σ' ένα "ξέσπασμα" μέσα απο την τέχνη...



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις