ελληνική μουσική
388 online   ·  205.658 μέλη

Aναμφίβολα, πρόκειται για έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους. Από πολλούς θεωρείται το ανώτατο επίτευγμα της μουσικής δεξιοτεχνίας του Rory Gallagher. Για αυτό και σας τον παραδίδω. Ιδού το Calling Card!!

Calling Card

Γράφει ο rollinngstone17 άρθρα στο MusicHeaven
Από μικρός είχα μια έφεση με τη μουσική. Κάθισα και έβαλα όλες τις μουσικές κάτω, να τις ακούσω να γεμίσει το κεφάλι μου. Τι κλασσική, τι ροκ, τι τζαζ, όλα προσπάθησα να τα αφομοιώσω, προσπαθώντας να κατακτήσω λίγη από αυτή τη μαγεία. Ξεκίν...
Τετάρτη 07 Απριλίου 2010

To 1976 o Rory Gallagher βρισκόταν στο Μόναχο μαζί με τον Roger Glover, τον πρώην μπασίστα των Deep Purple, που τον είχε προσλάβει σαν παραγωγό, για να ηχογραφήσει ένα καινούριο άλμπουμ, ονόματι Calling Card. Ίσως όμως να μην ήξερε ότι αυτό το άλμπουμ θα γινόταν πολύ αγαπητό στο κοίνο του και θα είχε τέτοια μεγάλη επιτυχία. Όπως και να 'χει πάντως το άλμπουμ με μια λέξη αξίζει. Είναι πραγματικά ένα διαμάντι στη δισκοθήκη κάποιου, για αυτό και χρειάζεται να αναφερθεί, εδώ στο MusicHeaven.

Εννιά τραγούδια όλα κι όλα. Αλλά τι τραγούδια... κομματάρες πρώτου μεγέθους! Το άλμπουμ ξεκινά με το Do You Read Me, ίσως το πιο άγριο τραγούδι που έχετε ακούσει ποτέ. Ένας ξεσηκωτικός ρυθμός, ο Rory να βρυχάται με την κιθάρα του και έχετε κατακτηθεί... Έπειτα έρχεται το Country Mile σαν αστραπή και τότε πραγματικά παθαίνεις συγκοπή. Εξαιρετικό κομμάτι!! Τίποτα σκέφτεστε δεν μπορεί να χαλάσει το όνειρό σας  και έχετε απόλυτο δίκιο. Γιατί έτσι ξαφνικά έρχεται το Moonchild και σας αποτελειώνει. Μπορεί να είναι και το καλύτερο τραγούδι που έχετε ακούσει ποτέ. Είναι μια υπέροχη μπαλάντα, ροκάδικη όμως που σίγουρα θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο άρθρο για να περιγραφτεί. Με μια λεξη μόνο... Ένα θάυμα...

Και ο δίσκος δεν έχει φτάσει παρά στη μέση. Έρχεται τότε το το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου και πραγματικά απορείς. Ο Rory ξέρει να παίζει και Jazz και πολύ ωραία μαλιστα! Είναι και αυτό εξαιρετίκό  τραγούδι και αποκλύπτει  μια άλλη πλευρά της μουσικής του Rory Gallagher. Μόνο μία όμως, γιατι μετά έρχεται και άλλη. Το I'll Admit You're Gone, που είναι βαθειά επηρεασμένο από την ιρλανδική παράδοση. Πολύ καλό και αυτό! Και τότε ακούτε μια αγριότατη ροκιά, που ίσως είναι ότι πιο άγριο έχει ο δίσκος μετά το Do You Read Me. Είναι το εύφλεκτο Secret Agent. Και εκεί που νομίζεις ότι ο Rory έκοψε τα πειράματα και επέστρεψε στις ροκιές ,ακούτε ένα αρκετά παράξενο τραγούδι του Rory που έχει Jazz και Funk επιρροές και ένα μακρόσυρτο τζαμάρισμα κιθάρας. Κάπου σ'αρέσει και λες "καλό είναι" και κάπου λες "μπα, βαρετό είναι". Πρόκειται για το Jacknife Beat. Γενικά μπορούμε να πούμε οτί είναι καλό τραγούδι, αν και σου δίνει την εντύπωση ότι..... μπήκε για γέμισμα.

Έτσι ο δίσκος φτάνει κοντά στο τέλος του. Απορείς για το τι φυλάει ο Rory για το τέλος. Αλλά ξαφνικά κάτι διακόπτει τη σκέψη σου. Μια υπεροχη κιθάρα γεμάτη σπαρακτικότητα σε πλημμυρίζει και σε στέλνει στο παράδεισο. Εύχεσαι το σόλο να μην τελειώσει ποτέ, αλλά κάποτε δυστυχώς τελειώνει. Το δυστυχώς όμως είναι μια εντελώς διχασμένη άποψη εδώ. Δε ξέρω γιατί, αλλά το κομμάτι γίνεται πιο καλό. Είναι μια υπέροχη μπαλάντα. To ανυπέρβλητο Edged In Blue Οι στίχοι του Ηere I am. Where are you? Help me please είναι καλύτεροι από ό,τι Ηere I am έχουν γράψει οι Scorpions και άλλοι τέτοιοι σαν αυτούς. Και όταν τελειώνει αυτό το καταπληκτικό εξαίρετο τραγούδι, έρχεται σαν συμπλήρωμά του το ιρλανδικό Βαrley and Grape Rag, ένα ωραίο κομμάτι, που τελειώνει αυτόν τον δίσκο-διαμάντι με απλό αλλά πολύ καλό τρόπο.

 

Αυτό ήταν λοιπόν το Calling Card, ένας από τους καλύτερους δίσκους της συλλογής μου. Αν και τελείωσε η περιγραφή του αξίζει να πούμε περισσότερα λόγια για αυτόν. Πρώτα από όλα πρέπει να αναφέρω ένα περιστατικό που είχε συμβεί κατά την ηχογράφηση. Ένα περιστατικό που δεν έχει άμεση σχέση με το δίσκο, αλλά αξίζει να αναφερθεί. Ένα περιστατικό που είχε σχέση με τους Rolling Stones!!

 

O Roger Glover διηγείται:

"Καθώς ηχογραφούσαμε το Calling Card στο Μόναχο, οι Rolling Stones, που ήταν σε περιοδεία στη Γερμανία, τηλεφώνησαν στον Ρόρι και του ζήτησαν να έρθουν να τζαμάρουν όλοι μαζί στο στούντιο. Ο Ρόρι ενθουσιάστηκε για την πιθανή συμμετοχή των Stones και ζήτησε τη γνώμη μου. Εμένα δε μου άρεσε καθόλου η ιδέα. Φυσικά ήταν οι Stones , αλλά είχαμε περάσει πολλές μέρες, προσπαθώντας να φτιάξουμε τον ήχο που θα ικανοποιούσε και τους δυο μας. Μια παρέμβαση των Stones στις ηχογραφήσεις θα έφερνε το χάος. Στην αρχή ο Ρόρι συμφώνησε, ύστερα άλλαξε γνώμη και ήθελε να τους φέρουμε. Καθώς ήμουν έτοιμος να τους τηλεφωνήσω, μου είπε να το ξανασκεφτούμε. Περάσαμε κάποιες ώρες συζητώντας και τελικά αποφασίσαμε να τους αφήσουμε να έρθουν. Οι Stones δεν ήρθαν ποτέ. Και στο τέλος πήγαμε εμείς στην συναυλία τους


Άλλα λόγια για τον δίσκο από τον Rory:

"Δεχόμουν συνεχώς κριτικές ότι οι συναυλίες μου είναι εκπληκτικές, αλλά οι στουντιο δίσκοι μου έμοιαζαν άψυχοι. Με το Calling Card ήθελα να φτιάξω τραγούδια με ένταση, ενέργεια και βάθος, δημιουργώντας μες το στούντιο την ατμόσφαιρα μιας συναυλίας. Παλαιότερα ήθελα να το καταφέρω ηχογραφώντας όλη την μπάντα να παίζει ζωντανά στο στούντιο, αλλά ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένος από τον ήχο. Έτσι αυτή τη φορά αφωσιώθηκα στην κιθάρα και τη φωνή μου και τα άφησα τα άλλα στην τύχη. Πάντως, πιστεύω ότι αυτός ο δίσκος είναι ό,τι κοντινότερο θα μπορούσε να προκύψει με την ενέργεια που βγάζουμε στη σκηνή".

 

Εδώ θα πρέπει να σχολιάσουμε την σχολαστικότητα του Rory Gallagher.  Όπως ανέφερα πιο πάνω αυτός ο δίσκος αγαπήθηκε από το κοινο του και είχε μεγάλη επιτυχία. Παρ' όλα αυτα΄ο Rory δεν έμεινε πολύ ικανοποιημένος. Μάλιστα σε συνέντευξη είπε:

"Δε θα ξαναδουλέψω με τον Roger Glover. Διαπίστωσα ότι αποδυνάμωσε την ενέργεια που βγάζουμε σαν μπάντα στο στούντιο".


Ο Jerry Mc Avoy o επί χρόνια μπασίστας του Gallagher είχε πει πολυ καιρό μετα την κυκλοφορία του δίσκου:

"Ο Ρόρυ είχε πάντα διφορούμενα συναισθήματα για το δίσκο. Πίστευε ότι η παραγωγή του Γκλόβερ είχε αναδείξει τις μελωδίες, αλλά είχε απαλύνει την τραχύτητα, που ο ίδιος απαιτούσε στο μπλουζ ροκ του."


Χαρακτηριστικά του δίσκου:


Διάρκεια: 45 λεπττα

Label: Chrysallis Records

Personell: Rory Gallagher: κιθάρα, vocals

Gerry Mc Avoy:  μπάσο

Lou Martin: πλήκτρα

Rod de' Ath: ντραμς


Βιβλιογραφια: Calling Card: Rory Gallagher

Wikipedia, the free Encyclopedia

 


Eυχαριστώ για την ανάγνωση!!!


Tags
Μουσικά Είδη:FunkJazzΚαλλιτέχνες:Rory GallagherDeep PurpleScorpionsΜουσικά Όργανα:κιθάραΜουσική Εκπαίδευση:ρυθμόςΜουσική Γενικά:συνέντευξη



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (16)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#19911   /   07.04.2010, 13:31   /   Αναφορά
Ωωωωω τα ρέστα μου !!! Τι φοβερός δίσκος είναι αυτός που παρουσιάζεις rollingstone !!! Ο Ρόρι αποδεικνύει όχι μόνο το ταλέντο του στο να γράφει στέρεα και ουσιώδη ροκ τραγούδια, με ωραιότατες μελωδίες, αλλά και την ικανότητά του στο να γράφει ΛΑΪΚΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ !!!! Όσο για την υπέροχη βραχνή φωνή του ... τα σχόλια περιττεύουν ....



Είναι ο πρώτος δίσκος Γκάλλαχερ που έβαλα στη δισκοθήκη μου σε ηλικία 15 - 16 ετών .... Και, μάλιστα, επειδή εκείνη την περίοδο ήμουνα "βουτηγμένος" στις χεβιμεταλιές, μπορώ να πω ότι .... ψιλοαπογοητεύτηκα από την πρώτη ακρόαση !!! "Βρε πού είναι οι σκληρές κιθάρες ??? Εκτός από το Moonchild όλα τα άλλα είναι .... μαλακά κομμάτια" !!!! Ευτυχώς .... άλλαξα γνώμη !!! Ο Ρόρι αποδεικνύει με αυτόν το δίσκο πόσο έχει καλά αφομοιωμένες τις επιρροές του από το μπλουζ - φολκ - τζαζ ιδίωμα κι ότι μπορεί να κινηθεί με άνεση σε όλα αυτά τα είδη !!!!





Να μην ξεχάσουμε, όμως, και τη ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ συμβολή των υπόλοιπων μελών της μπάντας !!! Για παράδειγμα : το εναρκτήριο Do You Read Me? δεν θα ήταν αυτό που ήταν αν δεν άρχιζε με αυτό το καταπληκτικό "γύρισμα" στα τύμπανα [μαγεία .... να βάζεις τον δίσκο βινυλίου στο πικάπ και ..... να πλημμυρίζει το δωμάτιο απ' αυτά τα τύμπανα ... ] .... Το ομώνυμο Calling Card δεν θα ήταν αυτό που ήταν αν δεν το "ζέσταινε" στην αρχή ο "ύπουλος" τζαζέ ήχος από το μπάσο, συνοδευόμενος από τα πιατίνια των ντραμς κλπ κλπ ....



Και τελικά .... μάλλον καλύτερα που δεν πέρασαν οι Stones από το στούντιο .... αν γινόταν αυτό, μάλλον δεν θα απολαμβάναμε σε αυτόν το δίσκο .... 100% γνήσιο / αυθεντικό Ρόρι Γκάλλαχερ ....







takispag Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#19912   /   07.04.2010, 13:37   /   Αναφορά
Σίγουρα δεν είναι το Do You Read Me το πιο άγριο τραγούδι που έχω ακούσει (ούτε καν πλησιάζει), αλλά ο δίσκος βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για έναν απ'τους καλύτερους στην ιστορία της rock. Με τραγούδια που θα μπορούσαν να είναι άνετα ένα best of κάποιου άλλου καλλιτέχνη.

Τις σκηνικά με τους Stones και τον Glover δεν τα γνώριζα. Πάντα έχουν ενδιαφέρον τέτοιες λεπτομέρειες...
AR-ON Chat
Φθασμένος
#19913   /   07.04.2010, 20:11   /   Αναφορά
Ένα αριστούργημα, ένας δίσκος που είναι αδιανόητο να μην έχει στη συλλογή του όποιος γενικότερα ακούει blues - rock, ενώ παρά την εμφανή σε κάποια σημεία επιρροή της παραγωγής προς Deep Purple (ένεκα Glover), το Calling Card δεν παύει να αποτελεί το καλύτερο δείγμα για ν' αρχίσει να μαθαίνει (όποιος δεν έχει ακόμη καταλάβει) τι σήμαινε, τι σημαίνει και τι θα σημαίνει Rory στον αιώνα τον άπαντα: όχι μόνο ένας από τους σπουδαιότερους κιθαρίστας που έχουν ποτέ γεννηθεί, αλλά και ένας τραγουδοποιός - μεγαλοφυΐα!

Respect rollingstone!!!
rollinngstone Chat
Σολίστ
#19914   /   07.04.2010, 22:14
Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας παιδιά!Οπωσδήποτε ένας εξαιρετικός δίσκος, από τους καλύτερους της ροκ, αλλά όχι ο μοναδικός πάρα πολύ καλός του Rory. Γενικά από όπου και να πιάσεις τη δισκογραφία του θα βρεις και ενα καινούριο θησαυρό.



Και takispag, σίγουρα το Do You Read Me, δεν είναι το αγριότερο κομμάτι, αλλά πιστεύω για να περιγράψουμε κάτι πολύ καλό, αξίζει να βάλουμε λίγη υπερβολή για να το κάνουμε...καλύτερο!! Τέλος πάντων αυτά είναι μικρές λεπτομέριες.



Να σται καλά. Keep On Rockin'.

Chat
Περαστική Νότα
#19915   /   08.04.2010, 19:01
δισκάρα!!η παραγωγή είναι άψογη.δεν σε κουράζει ποτέ.είναι απ τους δίσκους που μπορείς να τους ακούς συνέχεια χωρίς να βαρεθείς.δεν απέχει πολύ απ την αλήθεια οτι το do you read me είναι απ τα αγριότερα κομμάτια.έχει περισσότερο τσαμπουκά απο όλα τα black kai death metal τραγουδια μαζι.επίσης είναι ιδανικό soundtrack για οδήγηση αυτός ο δίσκος καθώς επίσης και για μπυροποσία εννοείται!

kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#19916   /   08.04.2010, 19:32
..... ιδίως αν πρόκειται για καμιά ιρλανδέζικη Guinnes ... bier bier ...

cobal Chat
Σολίστ
#19918   /   08.04.2010, 22:18   /   Αναφορά
Ο Rory για εμενα ειναι ισως ο μεγαλυτερος καλιτεχνης της ροκ...



Απο τους πλεον κλασικους δισκους και οχι μονο αυτος...



Αδικοχαμενος και αυτος οπως και αλλοι ροκ καλιτεχνες.... Ιδεολογος, συνθετης, στιχουργος.... τι να πεις για αυτον τον ανθρωπο
MikeGnR Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#19925   /   11.04.2010, 19:03   /   Αναφορά
O Rory είναι αναμφισβήτητα ένας από τους κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών. Είναι σημαντικό να μιλάμε σε εποχές σαν και αυτή γι αυτόν... Πολύ καλό άρθρο. Μπράβο!
EKTORAS7911 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19982   /   23.04.2010, 01:35   /   Αναφορά
Τί λές τώραααααααααα! έλειπα ένεκα Πάσχα και έχασα δημοσίευση για Rory και μάλιστα για το "calling card"?



Φίλε rollingstone το "ρούφηξα" το άρθρο σου, μ'αρέσει πάααρα πολύ ο τρόπος που σχολιάζεις ένα ένα τα τραγούδια του masterpiece ( ενός απ'τα πολλά δηλαδή :)



Αυτό με τους Stones ούτε και 'γω το ήξερα, μπαντάρα δε λέω, αλλά καλύτερα που δεν αναμείχθηλκαν...



Τι να πει κανείς για τον Rory, το άτομο δείχνει πόσο μεγάλος ήταν με αυτά που είπε για έναν δίσκο που άλλος θα κόμπαζε, εκείνος δεν ήταν ευχαριστημένος! γιατί η μουσική ήταν η ζωή του και αναζητούσε το τέλειο και είχε φτάσει πέρα από το τέλειο μα εκείνος ήθελε το κάτι παραπάνω!



Respect man, 5*****



R.I.P. Rory, and rest assure that you are the biggest star ever even when the stars collide...



Για εμένα προσωπικά, ο μεγαλύτερος όλων για πάντα!



Και πάλι ευχαριστούμε roolinngstone για το υπέροχο άρθρο για έναν υπέροχο μουσικό ένα υπέροχο άλμπουμ και μια υπέροχη ψυχή. Τον θρυλικό, επικό, μυθικό, Rory Gallagher
EKTORAS7911 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19983   /   23.04.2010, 01:37   /   Αναφορά
Τί λές τώραααααααααα! έλειπα ένεκα Πάσχα και έχασα δημοσίευση για Rory και μάλιστα για το "calling card"?



Φίλε rollinngstone το "ρούφηξα" το άρθρο σου, μ'αρέσει πάααρα πολύ ο τρόπος που σχολιάζεις ένα ένα τα τραγούδια του masterpiece ( ενός απ'τα πολλά δηλαδή :)



Αυτό με τους Stones ούτε και 'γω το ήξερα, μπαντάρα δε λέω, αλλά καλύτερα που δεν αναμείχθηκαν...



Τι να πει κανείς για τον Rory, το άτομο δείχνει πόσο μεγάλος ήταν με αυτά που είπε για έναν δίσκο που άλλος θα κόμπαζε, εκείνος δεν ήταν ευχαριστημένος! γιατί η μουσική ήταν η ζωή του και αναζητούσε το τέλειο και είχε φτάσει πέρα από το τέλειο μα εκείνος ήθελε το κάτι παραπάνω!



Respect man, 5*****



R.I.P. Rory, and rest assure that you are the biggest star ever even when the stars collide...



Για εμένα προσωπικά, ο μεγαλύτερος όλων για πάντα!



Και πάλι ευχαριστούμε rollinngstone για το υπέροχο άρθρο για έναν υπέροχο μουσικό ένα υπέροχο άλμπουμ και μια υπέροχη ψυχή. Τον θρυλικό, επικό, μυθικό, Rory Gallagher
kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#19984   /   23.04.2010, 01:44
"R.I.P. Rory, and rest assure that you are the biggest star ever even when the stars collide..."



Κι όμως .... παρόλα αυτά, ο Ρόρι έβγαζε, τόσο στη σκηνή όσο και στην προσωπική του ζωή, με το ντύσιμό του, τη συμπεριφορά του κλπ, μιαν ... αφοπλιστική απλότητα και σεμνότητα !!! Παρόλο που ήταν απ' τους μεγαλύτερους ροκ κιθαρίστες και τραγουδοποιούς, σού έδινε την εντύπωση ότι ήταν ... ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας !!!

EKTORAS7911 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#19987   /   23.04.2010, 05:11   /   Αναφορά
Kwstasagas έτσι είναι! ένας από 'μας πάντα με το τζινάκι του το πουκαμισάκι, δίχως πολλά... ένας από 'μας!



Pentatonikos ναι γι'αυτό τον λατρεύουμε, για όλα όσα αντιπροσώπευε και τη μεγάλη του καρδιά... δεν άλλαξε ως το τέλος. Ίσως, οι πιο φανατικοί του Rory να είμαστε εμείς οι Έλληνες, όσοι δεν τον ξεχάσαμε και τον ακούμε! απλά δείτε στο youtube, μερικά βιντεάκια, δείτε το "shadow play" για παράδειγμα, θα πάθετε πλάκα κατακλυσμός από Έλληνες με υπέροχα μηνύματα για τον Rory... υπάρχει ελπίδα ακόμα, όσο υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε για παράδειγμα Rory, πραγματικά είμαι ευτυχισμένος που βρίσκομαι στο musicheaven!



P.S. Συγγνώμη για την διπλή αποστολή του μηνύματος... πάνω στην έξαψή μου να γράψω, το πρώτο στάλθηκε με ορθογραφικά λάθη. Πάτησα το stop στον browser αλλά δεν το πρόλαβα, ήμουν υποχρεωμένος να το ξαναστείλω διορθωμένο από σεβασμό στον Rory Gallagher και τον rollinngstone
rollinngstone Chat
Σολίστ
#19994   /   23.04.2010, 15:12
Μα Έκτορα δεν έκανα τίποτε παραπάνω από το να δείξω ένα μέρος από το θαυμασμό μου στον Rory. Δεν υπάρχει λόγος να απολογήσαι για τα λάθη και ούτε να έχεις σεβασμό σε εμένα. Δεν είμαι τίποτε άλλο, παρά ένας τύπος που χρησίμευσε ως αναμεταδότης της μουσικής του Gallagher μέσα από το άρθρο μου. Σε αυτόν πρέπει όλος ο σεβασμός. Σου είμαι όμως υπόχρεος για τα καλά σου λόγια και σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαρούμενος είμαι αυτήν τη στιγμή.


delta66 Chat
MusicHeaven Guru
#20438   /   01.07.2010, 17:24   /   Αναφορά
Ιστορικος δισκος και οχι μονο σημερα αλλα απο τη στιγμη που κυκλοφορησε φανηκε οτι θα αφησει ιστορια.

Ειχα δυο βινυλια απο το αλμπουμ.

Το ενα το ελειωσα να μελεταω τις κιθαρες του, το αλλο το εδωσα δανεικο και αγυριστο :-(

Απο τα αλμπουμ που πρεπει να εχουν ακουστει απο τους ροκαδες.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις

Αυτά τα διάβασες;