ελληνική μουσική
121 online   ·  205.628 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > Δισκογραφία

Ο Μεγάλος Ερωτικός

Αυτή την φορά θα παρουσιάσω έναν από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ και σίγουρα ένας από τους πιο αγαπητούς της δισκοθήκης μου. Πρόκειται για τον Μεγάλο Ερωτικό.

Ο Μεγάλος Ερωτικός

Γράφει ο rollinngstone17 άρθρα στο MusicHeaven
Από μικρός είχα μια έφεση με τη μουσική. Κάθισα και έβαλα όλες τις μουσικές κάτω, να τις ακούσω να γεμίσει το κεφάλι μου. Τι κλασσική, τι ροκ, τι τζαζ, όλα προσπάθησα να τα αφομοιώσω, προσπαθώντας να κατακτήσω λίγη από αυτή τη μαγεία. Ξεκίν...
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010

Ο Μεγάλος Ερωτικός, απτελεί σταθμό στην πορεία της ελληνικής μουσικής. Πρόκειται για έναν αδιάσπαστο κύκλο τραγουδιών με συγκεκριμένο θέμα: Τον Έρωτα, όπως φανερώνει και ο τίτλος του. Τον Έρωτα τον αγνό, τον πανάγαθο, τον όχι εφήμερο, αλλά πανταχού παρόν στη ζωή μας. Ο Χατζιδάκις έγραψε για αυτόν τον δίσκο και για την ονομασία του:

Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι ένας λαϊκός θεός, που ζει στη φαντασία μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε, ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός.

Ο Μεγάλος Ερωτικός δε φοράει γραφικά τοπικά ρούχα. Φοράει τα δικά του που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλαφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα τα σβήνουν οι βροχές, δεν αντιστέκεται.

Για την ηχογράφηση του δίσκου, ο συνθέτης επέλεξε ποιήματα αρχαίων, αλλά και νέων ποιητών και τα μελοποίησε, βάζοντας την υπέροχη μουσική του. Και σε συνδυασμό με τις μοναδικές φωνές του Δημήτρη Ψαριανού και της Φλέρυς Νταντωνάκη, το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό.

Ο δίσκος ξεκινά με το "Με την πρώτη τη Σταγόνα της Βροχής", σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, ένα υπέροχο κομμάτι, με τη φωνή του Ψαριανού να το κάνει ακόμα καλύτερο. Μιλάει για μια αγάπη, που έφυγε μαζί με το καλοκαίρι, και ξεκινάει τον δίσκο με τον πιο ωραίο τρόπο. Αμέσως ο ακροατής βυθίζεται στη μουσική και την αφήνει να τον παρασύρει.

Έπειτα έρχεται η σειρά του "Σ' Αγαπώ", σε ποιήση Μυρτιώτισσας. Εδώ η φωνή της Νταντωνάκη, πραγματικά "κεντάει", τραγουδόντας μια σιγανή μελωδία. Αμέσως μετά, ακολουθεί το "θυμωμένο" "Μέρες του 1903" με δυνατό μπάσο, αλλά επίσης πολύ ωράια μελωδία και ακολουθείται από το "Ποιος είναι τρελός από Έρωτα", το πιο γρήγορο ίσως του δίσκου, σε ποιήση του Γιώργου Σαραντάρη.

Στη συνέχεια, ακούμε τα "Λιανοτράγουδα", ένα δημοτικο τραγούδι, όπου οι φωνές των δύο τραγουδιστών ακούγονται εναλλάξ, σε έναν διάλογο μεταξύ αγοριού και κοριτσιού, όπου εξομολογούνται τον έρωτα τους. Και στο ρεφραίν, οι φωνές τους ενώνονται τραγουδώντας "Να 'χα το σύννεφο άλογο, το άστρι χαλινάρι, το φεγγαρακι της αυγής να 'ρχομουν κάθε βράδυ" κλπ. Πραγματικά εξαιρετικό κομμάτι, που βγαίνει από τα όρια του "δημοτικού" και περνά σε κάτι άλλο ανώτερο. Εμένα τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνει.

Τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου κομμάτια βρίσκονται από αυτό το σημείο και μετά. Εδώ ο ακροατής θα ακούσει, το αριστουργηματικό "Πέρα στο θολό ποτάμι", όπου η Νταντωνάκη κάνει το πιο εξαίσιο τραγουδισμα στον δίσκο, θα απολάυσει το "Το Όνειρο", σε ποιήση Διονυσίου Σολωμού, με τον Ψαριανό να τραγουδάει το μεγαλύτερο κομμμάτι του δίσκου και να αφηγείται ένα όνειρο στην αγαπημένη του και θα μείνει έκπληκτος, από το "Κέλομαι σε Γογγύλα". Εδώ ο Χατζιδάκις καταφέρνει να μελοποιήσει ένα αρχαίο ποιήμα της Σαπφούς αμετάφραστο και πραγματικά το αποτέλεσμα είναι ανεπανάληπτο. "Κέλομαι σε Γογγύλα, πέφανθη λάβοισα μα" τραγουδά η Φλέρυ και να ένα από τα καλύτερα κομματια του δίσκου. Αλλά το όνειρο του ακροατή δεν έχει τελειώσει ακόμα....

Στο επόμενο κομμάτι, το Έρωτα Εσύ, που είναι απόσπασμα της "Μήδειας" του Ευριπίδη, αλλά μεταφρασμένο, βλέπουμε την πιο καταιγιστική αλλαγή ρυθμών και ύφους, σε όλα τα τραγούδια, του δίσκου. Αρχίζει με έναν αργό ρυθμό, κάπως λυπητερό με τον Ψαριανό να λέει "Έρωτα εσύ με περισσή, όταν λαβώνεις δύναμη, μηδ' όνομα καλό, μηδ' αρετή μπορεί να βγεί". Αμέσως μετά ομως αλλάζει γίνεται πιο χαρούμενο, πιο μεγαλοπρεπές και πριν προλάβει καλά καλά ο ακροατής να συηνιθήσει την αλλαγή, το κομμάτι γίνεται καθαρά λαϊκό με μπουζούκια,να παίζουν ένα βαρύ ρυθμό, που τέινει προς το ζεϊμπέκικο. Φοβερό, ε;; Σίγουρα, πρόκειται για ένα από τα πιο ξεχωριστά και δύσκολα κομμάτια, που έχουμε εδώ και είναι με μια λέξη απερίγραπτο.

Αλλά η έκπληξη δεν έχει τελειώσει, καθώς το επόμενο κομμάτι, το "Πάθη από τον Έρωτα", έιναι καθαρά γραμμένο σε ποντιακό ρυθμό, με μια ποντιακή λύρα να παίζει ακατάπαυστα. Και αυτά πλαισιωμένα από το τραγούδισμα της Νταντωνάκη. Μια ακόμα έκπληξη για αυτόν που αγόρασε το δίσκο, νομίζοντας ότι θα ακούσει, έναν συνηθισμένο ήχο, όπως αυτός των περισσότερων έντεχνων δίσκων.

Και έτσι φτάνουμε στον επίλογο του δίσκου, το "Κρατάια ως θάνατος Αγάπη", που προέρχεται από το Άσμα Ασμάτων του Σολομώντως, το πιο μεγαλοπρεπές κομμάτι, όπου οι φωνές των δύο τραγουδιστών εναλλάσονται, πλαισιωμένες από μια χωρωδία. Και σε έναν καταιγισμό, ήχων ο δίσκος τελειώνει αφήνοντας τον απόηχό του να μένει στα αυτιά του ακροατή....

Όπως έιχα αναφέρει πιο πάνω τα τραγούδια του δίσκου αποτελούν έναν αδιάσπαστο κύκλο. Για αυτόν τον κύκλο έγραψε ο Χατζιδάκις στον πρόλογό του σχετικά με το έργο του.

Η σειρά που ακολουθούν τα ποιήματα αυτά των Ελλήνων ποιητών σχηματίζει έναν αδιάσπαστο κύκλο τραγουδιών, μια λειτουργία για το Μεγάλο Ερωτικό.

Προσπάθησα να δημιουργήσω τραγουδια απλά, αλλά όχι εύκολα. Για αυτό διάλεξα με προσοχή τους τραγουδιστές πουθα τα ερμήνευαν. Και πρώτα η Φλέρυ Νταντωνάκη, με πάθος, σπάνια φωνή κι εσωτερική ένταση, και ο Δημήτρης Ψαριανός, απέριτττος, νεανικός και γνήσια λαϊκός. Και οι δύο τραγουδώντας δίνουν μαθήματα ήθους, αλήθειας και μαγείας στο λαϊκό τραγούδι.

Με τα τραγούδια αυτά αποτείνομαι στην πιο κρυφή ευαισθησία των ν ε ω ν ανθρώπων κάθε ηλικίας και όχι στους εφήμερους κι ανεξέλεγκτους ερεθισμούς τους.

Τα τραγούδια αυτά δεν είναι αισθησιακά. Λειτουργούν περ' από την πράξη, στο βαθύ αίσθημα που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε σχέση, κάθε μορφής, αρκεί να περιέχει τις προϋποθέσεις για ανθρώπινη επικοινωνία.

Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι μια σειρά από λαϊκά τραγούδια που γράφτηκαν πρώτ' απ' όλα για μα επικοινωνήσω με όλα τα ελληνικά πρόσωπα που αγαπώ βαθεία, αυτά που γνώρισα, αυτά που θα γνωρίσω κι αυτά που δε θα μπορέσω ποτέ να γνωρίσω. Και ακόμη, μεσ' από όλα αυτά να ενωθώ με την ψυχή του τόπου μου σε μια λειτουργία αθάνατη, ερωτική και ελληνική.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1972, την ενορχήστρωση την έκανε ο Μάνος Χατζιδάκις και τη διδασκαλία της χoρωδίας η Έλλη Νικολαΐδη.

 

Ευχαριστώ για την ανάγνωση....





Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (9)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#20108   /   14.05.2010, 16:43   /   Αναφορά
Έχεις την αίσθηση πως οι περισσότεροι εδώ, κατα κανόνα με σχέση προς την μουσική γνωρίζουν καν αυτόν τον δίσκο ή την Φλέρυ Νταντωνάκη ή ή ή...



Υπήρξε απλά ο μεγαλύτερος, ίσως, δίσκος της Ελληνικής Δισκογραφίας, ίσως η καλύτερη μελοποίηση στην Παγκόσμια Δισκογραφία.



Και η Φλέρυ που για μένα μαζί με την Μαρινέλα αποτελούν τις κορωνίδες στο γυναικείο ελληνικό τραγούδι, πήγε αδιάβαστη και στα αζήτητα κάπου στη δεκαετία του 90΄.



Η όλη δουλειά, με μουσικούς κορυφαίους συμφωνικούς της εποχής, είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει. το 1972 αν θυμάμαι καλά, σε μια εποχή που ο κόσμος την Μουσικής στην Ελλάδα άλλα περίμενε και όχι ερωτικά τραγούδια ενώ ο Χατζιδάκης είχε την ρετσινιά του εφησυχασμένου απέναντι στην Χούντα, κάτι για το οποίο κάνει σχόλιο η Μελίνα στο βιβλίο της "Γεννήθηκα Ελληνίδα".



Έχει πουλήσει σταδιακά πάνω απο 200 χιλιάδες δίσκους και συνεχίζει να πουλάει και θα πουλάει έστω και μικρούς αριθμούς μα σταθερούς.
reteos Chat
Φθασμένος
#20117   /   15.05.2010, 07:55   /   Αναφορά
Σε ευχαριστούμε για την παρουσίαση rollinngstone και πάντα τέτοια όμορφα. Κατά την γνώμη μου- και όχι μόνο - ο Μεγάλος Ερωτικός, του Μάνου Χατζιδάκη, είναι ένα καταπληκτικό έργο ελληνικής μουσικής, με παγκόσμια απήχηση .

rollinngstone Chat
Σολίστ
#20119   /   15.05.2010, 14:33   /   Αναφορά
Κonstantinosoa: Βέβαια ο "Ερωτικός" ατύχησε από πολλές πλευρές να πετύχει εμπορικά. Όπως λες βγήκε λάθος στιγμή. Αλλά το σημαντικό είναι η μουσική. Το αριστούργημα αυτό έχει κάθε λόγο να θεωρείται ως ένα από τα πιο σπουδαία έργα του 20ου αιώνα και, για πολλούς, η καλύτερη δισκογραφική - και όχι μόνο - δουλεία του Χατζιδάκι.



reteos: Τι να σου πω. Ευχαριστώ για το χρόνο σου, που διάβασες την δημοσίευση μου και το ότι εκτίμησες την δουλειά μου.



Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. :)
Jorgeee Chat
Περαστική Νότα
#20203   /   31.05.2010, 20:51
Εξαιρετικός δίσκος. Διάλεξα 2 τραγούδια για ένα αφιέρωμα που έκανα στην Ξάνθη και τη Θεσσαλονίκη φέτος το χειμώνα. Πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει και την ίδια προσωπικότητα του Χατζιδάκι, έτσι όπως ο ίδιος έβλεπε τον έρωτα...εξάλλου δεν είναι τυχαία η φράση του:



...



"Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός."



...


EKTORAS7911 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#20263   /   07.06.2010, 04:46   /   Αναφορά
Όπως έγραψε και ο Konstantinos, δεν τον ξέρω τον Ερωτικό η τη Νταντωνάκη, έχω ακούσει κάποια αποσπάσματα εδώ στο musicheaven. Η αλήθεια όμως είναι νομίζω πως πάνω στην ποίηση του Χατζιδάκι του Ρίτσου του Καββαδία, του Γκάτσου και άλλων έχουν γραφτεί τεράστια κομμάτια εκ των οποίων γνωρίζουμε μόνο τους ερμηνευτές οι πλείστοι εξ ημών;

Συγχωρέστε την άγνοιά μου...



Μου άρεσαν πάρα πολύ τα λόγια του Χατζιδάκι, τα οποία μας μετέφερες.



Να είσαι πάντα καλά αγαπητέ
Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#20267   /   07.06.2010, 18:39   /   Αναφορά
Ο Χατζιδάκης υπήρξε μέγας παγκόσμιος συνθέτης, έστω και αν για πολλούς είναι γνωστός για το Never in Sunday και το οσκαρικό "Παιδιά του Πειραιά".

Δημιούργησε έργα αναφοράς αλλά και έργα αδιάφορα για τον πολύ κόσμο. Άφησε τεράστιο έργο μα υπήρξε μάλλον ο ίδιος κακός διαχειριστής του. Ακόμα και στην ΕΡΑ δεν παίζεται που διετέλεσε διευθυντής με τεράστιο έργο. Σε λίγα χρόνια τα έργα του θα θεωρούνται παντελώς άγνωστα στο ευρύ κοινό δυστυχώς.

Ευτύχησε να γράφει σε μια εποχή που η Ελλάδα είχε κάπου 10-20 κορυφαίους συνθέτες, οπότε ο ανταγωνισμός αυτός μόνο καλό έκανε. Δεν πολιτικοποίησε ποτέ την μουσική του και για τους πολλούς είχε την στάμπα του "δεξιού", του εκτός τόπου και χρόνου, του μη αντιστασιακού.

Δεν απέκτησε επιγόνους αφού το ιδιαίτερο ύφος του ήταν απολύτως "χειροποίητο". Ωστόσο πολλοί της γενιάς του 60΄ τον είχαν ως πρότυπο και αν τα τραγούδια τους μοιάζουν περισσότερο Θεοδωρακικά, έχει να κάνει και με το γεγονός πως προσπαθούσαν να εκφραστούν πολιτικά και κοινωνικό με την μελωδία του Μάνου να είναι αταίριστη ίσως. Ο Λοϊζος για παράδειγμα είχε δηλώσει πως ήδη απο το 60΄ θαύμαζε την μουσική του.



Ο Μέγας Ερωτικός θεωρείται απο πολλούς ο κορυφαίος δίσκος της Ελληνικής Δισκογραφίας και κορυφαία μελοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο. Πόσοι μουσικοί τον ξέρουν, πόσα σημερινά παιδιά αγνοούν τα διαμάντια του που φιλοξενεί σε ανεπανάληπτη ενορχήστροση.



Η Νταντωνάκη πάλι έφυγε "αδιάβαστη". Νωρίς, χρόνια παροπλισμένη, ποιά άραγε να επανεκτελέσει τραγούδια της; Θα την συνέκρινα μόνο με την Μαρινέλλα, ενώ το χρώμα της μου θυμίζει εκτελέσεις της Κάλας, με εκπληκτική τεχνική, μελωδία, αισθησιασμό, ίσως και θεατρική τραγικότητα. Δυστυχώς γι΄αυτήν δεν ήταν καθόλου "πολλά τα λόγια που είπαμε", πως θα λεγε και ο Ελύτης.
gjb94 Chat
Σολίστ
#20268   /   07.06.2010, 21:18   /   Αναφορά
Ωραίο άρθρο!!!









"Έρωτα εσύ, με περισσή

όταν λαβώνεις δύναμη,

μηδ' όνομα καλό από σε

μηδ' αρετή μπορεί να βγει."



Παντελής Πρεβελάκης
Athws Chat
Συγχορδία Μινόρε
#20269   /   08.06.2010, 09:16   /   Αναφορά
Δυστυχώς η ιδιόμορφη προσωπικότητα αυτού του μέγιστου συνθέτη τον οδήγησε στη χειρότερη δυνατή διαχείριση του έργου του. Η ειρωνία για τον ίδιο είναι ότι οι νεωτέροι θα τον θυμούνται μόνο μέσω Μελίνας και Βουγιουκλάκη..

ApostolisArmagos Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#22070   /   07.03.2011, 21:25   /   Αναφορά
Μάλλον είναι καλός δίσκος αλλά δε μπορώ να καταλάβω γιατί θεωρείται τόσο σπουδαίος.Νομίζω πως ο Χατζιδάκις έχει γράψει πιο ωραία τραγούδια (κατά τη γνώμη μου).Βέβαια το 'ωραίο' και το 'καλό' είναι κάτι πολύ διαφορετικό.Πρόσφατα συζητούσα με ένα μουσικό,πως 'δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στην τέχνη'.Δε θελω να φανώ αντιδραστικός αλλά αδυνατώ να καταλάβω τη σπουδαιότητα αυτού του δίσκου.Συμφωνώ πάντως στο οτι ο Χατζιδάκις ήταν ένας ωραίος εραστής της τέχνης.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις

Αυτά τα διάβασες;