ελληνική μουσική
346 online   ·  202.549 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Monterey Pop Festival

Εκεί που πήρε σάρκα και οστά το «καλοκαίρι της αγάπης»!

Monterey Pop Festival



ΕΝΟΤΗΤΕΣ
Το Φεστιβάλ
Το Πρόγραμμα
Γράφει το μέλος vasilisbSax4 άρθρα στο MusicHeaven
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010

Το Φεστιβάλ

Το καλοκαίρι του 1967 η Αμερική βρισκόταν στη δίνη των φυλετικών ταραχών και του Πολέμου στο Βιετνάμ. Στη γειτονιά μας μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος των Έξι Ημερών, με το Ισραήλ να έχει το πάνω χέρι στο Μεσανατολικό, ενώ η χώρα μας βίωνε τους πρώτους μήνες της δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Οι μεγάλες συγκεντρώσεις των hippies σε Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Φιλαδέλφεια, Σιάτλ, Πόρτλαντ, Ουάσιγκτον, Σικάγο, Μόντρεαλ, Τορόντο, αλλά και σε πόλεις της Ευρώπης, όπου σε κοινοβιακές ομάδες έκαναν πράξη τη σεξουαλική ελευθερία, τη δημιουργική έκφραση, τους εναλλακτικούς τρόπους ζωής και την ελεύθερη κατανομή των κοινόχρηστων πόρων, συνήθως μεταξύ αγνώστων μέχρι εκείνη τη στιγμή ανθρώπων, είναι τα στοιχεία, που χαρακτήρισαν το καλοκαίρι του ’67 σαν το «καλοκαίρι της αγάπης».

Τον Ιούνη του 1967, μια ομάδα ανθρώπων της μουσικής, αποτελούμενη από τον παραγωγό δίσκων Lou Adler, τον John Phillips γνωστότερο ως Papa John των The Mamas & the Papas, τον παραγωγό  Alan Pariser και τον δημοσιογράφο Derek Taylor, θέλοντας να διοργανώσει μια μεγάλη πολυήμερη συναυλία με καθιερωμένα και νέα ονόματα της ροκ μουσικής και όχι μόνο, από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό, τα έσοδα της οποίας θα διατίθενταν για φιλανθρωπικούς σκοπούς, δημιούργησαν το πρότυπο για το περίφημο Woodstock Festival δύο χρόνια αργότερα, αλλά περισσότερο για τα φιλανθρωπικά φεστιβάλ των μεταγενέστερων χρόνων. Έτσι λοιπόν, έγινε το πρώτο μεγάλο υπαίθριο φεστιβάλ στην ιστορία της ροκ μουσικής, στο City of Monterey της California το τριήμερο 16, 17 και 18 Ιούνη του 1967, το  Monterey International Pop Music Festival ή απλά Monterey Pop Festival.

Η ομάδα που διοργάνωσε το φεστιβάλ μετασχηματίστηκε αργότερα σε ίδρυμα με την επωνυμία MIPF, που ακόμα και σήμερα ασκεί φιλανθρωπικό έργο. Τα έσοδά της προέρχονται κυρίως από τα δικαιώματα των ηχογραφήσεων, των φωτογραφιών και του κινηματογραφικού υλικού. Όλοι οι καλλιτέχνες συμμετείχαν αφιλοκερδώς στο Monterey Pop Festival, εκτός του Ινδού βιρτουόζου του sitar, Ravi Shankar, ο οποίος αμείφθηκε με το ποσό των 3.000 δολαρίων. Το εισιτήριο εισόδου ήταν συμβολικό και καθορίστηκε στο 1 δολάριο. Η συμμετοχή ήταν πρωτόγνωρη για την εποχή.

Πάνω από 200.000 άνθρωποι έδωσαν το παρών στις τρεις ημέρες διάρκειας του Φεστιβάλ. Το φεστιβάλ του Monterey, ήταν η γιορτή όλου αυτού του κινήματος των hippies που αναφέρθηκα στην αρχή και που χαρακτήρισε το συγκεκριμένο καλοκαίρι σαν «καλοκαίρι της αγάπης». Τα «παιδιά των λουλουδιών» φρόντισαν να κάνουν πράξη τα πιστεύω τους και παρά τη μεγάλη συμμετοχή του κόσμου δεν σημειώθηκε το παραμικρό επεισόδιο (κυριολεκτικά δεν άνοιξε μύτη) στις τρεις ημέρες του Φεστιβάλ. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του τοπικού σερίφη: «Περισσότερη δουλειά είχαμε στα συνέδρια εκπαιδευτικών και γονέων, παρά τώρα».

Από μουσικής άποψης, εκπροσωπήθηκαν όλα τα στυλ της αμερικάνικης μουσικής (folk, Blues, Soul, Jazz, Rock, psychedelic, Pop), αλλά και η διεθνής διάστασή της με τον Ravi Shankar από την Ινδία και τον Hugh Masekela από τη Νότιο Αφρική. Απουσίασαν βέβαια και πολλά ονόματα, αν και αρχικά είχαν δηλώσει συμμετοχή. Οι Beach Boys ακύρωσαν τη συμμετοχή τους, διαφωνώντας με την επιλογή της Coca Cola ως χορηγού της εκδήλωσης. Ο Captain Beefheart επειδή δεν ήταν έτοιμος. Οι Beatles επειδή ήδη είχαν σταματήσει τις συναυλίες (βλέποντας την ταινία, νομίζω κάπου πήρε το μάτι μου μέσα στο πλήθος τον John Lennon). Οι Rolling Stones ήθελαν, αλλά σε κάποια από τα μέλη τους είχε απαγορευθεί η είσοδος στις ΗΠΑ. Ο Brian Jones ήταν εκεί και μάλιστα ήταν αυτός που παρουσίασε  έναν άγνωστο ως τότε στο κοινό κιθαρίστα, ο οποίος έμελε να πάρει την πρώτη θέση στον κατάλογο με τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών. Μιλάω για τον Jimi Hendrix φυσικά, που στο Monterey Pop Festival έκανε την παρθενική του εμφάνιση στην Αμερική. Η πρώτη επίσης εμφάνιση σε μεγάλο κοινό ήταν και για την καταπληκτική Janis Joplin, που ήταν η τραγουδίστρια των Big Brother & The Holding Company. Τέλος για πρώτη φορά εμφανίστηκε σε τόσο μεγάλο λευκό κοινό ο Otis Redding.

Οι χαρακτηριστικές και αξέχαστες στιγμές του φεστιβάλ ήταν:

Όταν η Janis Joplin έκανε ένα καταπληκτικό (εκτός ελέγχου) φινάλε στην εμφάνισή των Big Brother & The Holding Company, με το “Ball and Chain”.
Όταν ο  Jimi Hendrix στο δικό του finale έκαψε επί σκηνής την κιθάρα του.
Όταν οι Who τελειώνοντας τη δικιά τους εμφάνιση με το "My Generation", έκαναν κάτι που συνήθιζαν πάντα και που στην Αγγλία όλοι το ήξεραν. Κατέστρεψαν όλα τους τα όργανα. Φαντάζομαι πως κάποιος εκεί έξω, διαθέτει σε περίοπτη θέση της συλλογής του, το μπράτσο της κιθάρας του Pete Townshend.
Μα κυρίως θα μείνει αξέχαστη, σε όσους παρακολούθησαν ζωντανά, ή σε όσους με οποιονδήποτε τρόπο πήραν μια γεύση απ’ αυτό το φεστιβάλ, η στιγμή που ο Ravi Shankar οδήγησε τον κόσμο σε άλλες διαστάσεις με τους ήχους της πατρίδας του.

Συνέχεια: Το Πρόγραμμα





Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (5)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#21305   /   14.12.2010, 00:53   /   Αναφορά
Μπράβο Βασίλη για την κατατοπιστική δημοσίευση, με την οποία μάς παρουσιάζεις ένα από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ στην ιστορία της ποπ / ροκ μουσικής !!!



Εμείς, βέβαια, που το 1967 ήμασταν αγέννητοι, μάθαμε για το φεστιβάλ αυτό κυρίως από την ταινία !!! Και, φυσικά, οι ιδέες, οι αξίες και τόσα άλλα που έχουν "πηγάσει" από αυτό το φεστιβάλ είναι πολύ συμαντικά όχι μόνο γι' αυτούς που έζησαν εκείνη την εποχή αλλά ΚΑΙ για τις επόμενες γενιές .....



Την ταινία για το φεστιβάλ του Μοντερέι την είδα ολόκληρη πέρυσι τέτοια εποχή [Χριστούγεννα 2009], όταν προβλήθηκε στο σινε ΤΡΙΑΝΟΝ στο πλαίσιο των "εκδηλώσεων για τα 60ς" που είχε διοργανώσει ο Σαββόπουλος σε όλη την Αθήνα !!! Θυμάμαι, επίσης, ότι ένας τύπος μαυροφορεμένος [τον έκοψα για "κουλτουριάρη"] προλόγισε με λίγα λόγια την ταινία πριν την έναρξή της, προετοιμάζοντάς μας σχετικά με τους καλλιτέχνες που θα δούμε !!!!





Από αυτά που είδα στην ταινία μού έμειναν τα εξής : Α/ Ο Χέντριξ που περιχύνει την κιθάρα του με βενζίνη και μετά ... της βάζει φωτιά και την τυλίγει στις φλόγες !!! Β/ Η εμφάνιση των COUNTRY JOE & THE FISH, με τον Country Joe Mc Donald να φοράει μαύρα γυαλιά, ένα λευκό κράνος και να έχει στα μάγουλά του ζωγραφισμένα λουλούδια !!! Η δε ψυχεδελική /φευγάτη μουσική τους ... καταπληκτική, πραγματικό "ταξίδι του μυαλού και της ψυχής" [ιδίως ο ήχος από τα παλιά πλήκτρα] !!! Γ/ Ο ΡΑΒΙ ΣΑΝΚΑΡ με το σιτάρ του !!! Όμως, εκτός από αυτόν, "έδωσε ρέστα" και ο μουσικός που τον συνόδευε, ο οποίος έπαιζε "ινδικές τάμπλες" [τα κρουστά που ο μουσικός παίζει καθιστός σε χαλί στο πάτωμα] σαν δαιμονισμένος !!! Δ/ Και, φυσικά, το πάθος της ΤΖΑΝΙΣ ΤΖΟΠΛΙΝ την ώρα που τραγουδούσε τις, ποτισμένες με ουίσκυ, μπλουζιές της, συνοδευόμενη από τους φοβερούς μουσικούς της !!! Πέρυσι, μάλιστα, οι μουσικοί της Τζόπλιν [δλδ οι Big Brother & The Holding Company ... καμία σχέση με ... ριάλιτι παιχνίδι !!!] έδωσαν συναυλία στο ΡΟΝΤΕΟ της οδού Χέυδεν !!! Εκεί πρόσεξα ότι τα δάχτυλα του δεξιού χεριού του μπασίστα ανεβοκατεβαίνουν τις χορδές του μπάσου με έναν δικό τους, "ιδιαίτερο" τρόπο, που δεν συναντάς σε άλλον μπασίστα !!! Λοιπόν, όταν είδα την ταινία με το φεστιβάλ του Μοντερέι, όπου ο ίδιος μουσικός ήταν τότε πολύ νέος, πρόσεξα ότι τα δάχτυλά του ανεβοκατεβαίνουν τις χορδές του μπάσου με τον ίδιο τρόπο, όπως και στην τωρινή του ηλικία !!! Αλλά και οι εκφράσεις του προσώπου του την ώρα που παίζει το μπάσο στην Μοντερέυ - ταινία .... ίδιες κι απαράλλαχτες με αυτές που έπαιρνε και όταν έπαιζε στη συναυλία στο ΡΟΝΤΕΟ !!!





Κάτι τέτοια με κάνουν και σέφτομαι καμιά φορά ότι "τελικά εμείς οι άνθρωποι [πολύ περισσότερο οι μουσικοί] όσο και να μεγαλώνουμε στην ουσία δεν αλλάζουμε .... " .....







delta66 Chat
MusicHeaven Guru
#21307   /   14.12.2010, 09:58   /   Αναφορά
Ωραιο θεμα.

Το κυροως θεμα που με απασχολει προσωπικα σε αυτο το event

ειναι οτι οταν ειδα αυτο το DVD, συνειδητοποιησα τι επανασταση εκανε ο Hendrix στη rock μουσικη και στον κοσμο της ηλεκτρικης κιθαρας.

Ηταν σαν να τον ανθρωπο που επεσε απο το φεγγαρι.

Και δεν μιλαω απλα για το καψιμο της κιθαρας και ολα τα σκηνικα εφφε

(gimmicks οπως τα ελεγε). Αναφερομαι στο παιξιμο και τον ηχο του, που δεν ειχε καμια σχεση με τιποτα απο οσα υπηρχαν στην εποχη του.

Σημερα μετα απο 43 χρονια, ακομα συγκρινουν τον Hendrix με τους σημερινους κιθαριστες που τα βρηκαν σχεδον ολα ετοιμα.

Σαν να συνεκριναν ενα αεροπλανο του 67 με ενα σημερινο, και να υπηρχε ενδιαφερον στο συναγωνισμο.
vasilisbSax Chat
Σολίστ
#21308   /   14.12.2010, 10:43
Ακριβώς αυτό ήταν που μάγεψε όλους στην πρώτη, επί αμερικάνικου εδάφους, εμφάνιση του Hendrix, στο Monterey. ΤΟ ΠΑΙΞΙΜΟ ΤΟΥ!!! Δεν είναι τυχαίο οτι θεωρείται ο κορυφαίος κιθαρίστας όλων των εποχών. Έχω διαβάσει κάπου, οτι όταν ήταν στην Αγγλία, πριν το '67, είχε μαγέψει με το παίξιμό του άλλους σπουδαίους κιθαρίστες, όπως ο Clapton και άλλοι.

jj7 Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#21312   /   14.12.2010, 15:26
μα ο Hendrix καριέρα έκανε στην Αγγλία, εκεί ηχογράφησε όλα του τα αλμπουμ και έφτιαξε ένα όνομα..στην αμερική όπως λές πολύ σωστά υπήρχαν φυλετικές διακρίσεις και δεν τον ήθελαν εκεινη την περίοδο..η θεοποίηση του έγινε μετά θάνατον όπου όλοι υποκλέιθηκαν στο πρωτοποριακό του παίξιμο και ταλέντο

errina Chat
Συγχορδία Μινόρε
#21318   /   15.12.2010, 00:16   /   Αναφορά
Ευχαριστούμε και για το άρθρο και για την σχετική εκπομπή που ακούσαμε προ εβδομάδων.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις