ελληνική μουσική
288 online   ·  204.217 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Το Αδιέξοδο που βαπτίστηκε Πρωτοπορία

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε σε μια - πλούσια σε κληρονομιά αλλά με πάμπτωχους κληρονόμους - χώρα ένα φτωχό παιδάκι που ονομαζόταν «Αδιέξοδο».

Το Αδιέξοδο που βαπτίστηκε Πρωτοπορία

Γράφει ο Σπύρος Αραβανής (spiroos)63 άρθρα στο MusicHeaven
Ο Σπύρος Αραβανής γεννήθηκε το 1979 στον Πειραιά. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (Πανεπιστήμιο ΑΘηνών). (Συν)εργάζεται ως δημοσιογράφος και είναι  μέλoς της συντακτικ...
Δευτέρα 04 Ιουλίου 2011

Οι γονείς του ο κύριος «Δίσκος» και η κυρία «Εταιρεία» είχαν χάσει όλη τους την περιουσία λόγω ενός κακού βασιλιά του «ΔουΝουΤου» που διοικούσε τη χώρα και επέβαλλε μεγάλους φόρους στους πολίτες.

Οι φαρμακόγλωσσες βέβαια  έλεγαν πως έφταιγε για την κακή τους κατάσταση κυρίως η από χρόνια κακή τους σχέση, καθώς συνεχώς καυγάδιζαν, οι φωνές τους μάλιστα ακουγόντουσαν σε όλη τη γειτονιά. Όπως μάλιστα λένε η κυρία «Εταιρεία» ήταν πολύ γκρινιάρα γυναίκα και ήθελε πάντα να περνάει το δικό της ενώ ο κύριος «Δίσκος» ήταν της καλής ζωής, ντυνόταν πάντα με τα πιο ακριβά κουστούμια ακόμα και αν ήταν να πάει μέχρι το περίπτερο. Όλα αυτά όμως μέχρι να αρχίσει η φτώχεια. Πια ούτε κουστούμια ούτε μεταξωτά πουκάμισα. Ένα πρόχειρο άσπρο πουκάμισο είχε μόνο και με αυτό έβγαινε πια έξω χειμώνα καλοκαίρι. Και επειδή η φτώχεια φέρνει γκρίνια, όλο και περισσότερη γκρίνια, οι περισσότεροι γείτονες στοιχημάτιζαν πως δεν θα αργούσε πια ο καιρός που θα έπαιρναν διαζύγιο, θα χώριζαν δηλαδή τα τσανάκια τους οριστικά.

Το «Αδιέξοδο» ζώντας όλη αυτήν την κατάσταση δεν μπορούσε με τίποτα να καθήσει μέσα στο σπίτι. «Δεν αντέχω άλλο, σταματήστε να μαλώνετε!» τους φώναζε και άνοιγε κάθε τόσο την πόρτα για να φύγει. Όμως η κυρία «Εταιρεία» όλο το έπαιρνε στην αγκαλιά της και το παρηγορούσε λέγοντάς του πως ο μπαμπάς του ο κύριος «Δίσκος» θα βρει μια καλύτερη δουλειά, θα ξανά-αποχτήσει χρήματα και τότε θα πάψουν οι φωνές και οι τσακωμοί και όλα θα είναι μέλι-γάλα. Μα τα πράγματα όσο πάνε και χειροτέρευαν. Ο κύριος «Δίσκος» όχι μόνο δεν έβρισκε καλύτερη δουλειά –κατασκεύαζε ράφια για μαγαζιά-  ίσα ίσα έχανε και πελάτες με αποτέλεσμα πια να έχει πολύ λίγη πελατεία. «Ουφ, τι θα κάνω;» είπε μια μέρα απηυδισμένος. «Από το πρωί έχω φτιάξει μόνο ένα μικρό ραφάκι. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Πώς θα θρέψω το παιδί μου; Πώς θα του γνωρίσω τον κόσμο»; Πριν προλάβει να γυρίσει στο σπίτι, τον πρόλαβε το εγκεφαλικό. Παρ’ τον κάτω. Οι γιατροί του νοσοκομείου που τον μετέφεραν δεν ήταν αισιόδοξοι:

-   «Είναι σε κώμα. Δεν ξέρουμε το μέλλον. Προς το παρόν φυτοζωεί», είπαν στη σύζυγό του.

-     «Αχ τι θα κάνω!», φώναζε εκείνη. «Συμφορά που μας βρήκε! Πώς θα ζήσουμε; Πώς θα μεγαλώσω το παιδί μου;» Και δώστου κλάμα και κακό.

-«Θα πάω εγώ μάνα», είπε αποφασιστικά μια μέρα ο μικρός. «Θα πάω εγώ στη δουλειά του μπαμπά». Και πράγματι ξεκίνησε να δουλεύει. Όμως η κατάσταση όλο και χειροτέρευε, τα μαγαζιά έκλειναν το ένα μετά τον άλλο και πουθενά δεν έβρισκε να πουλήσει τα ράφια του. Κάποια μέρα μπήκε στο εργαστήριό του, ένας χοντρός κύριος με μεγάλα μαύρα γυαλιά και πυκνά φρύδια. Τον αναγνώρισε αμέσως:

-«Ο κύριος Εφημερίδας!» αναφώνησε και έτρεξε να τον εξυπηρετήσει. Ήταν ένας από τους πιο πλούσιους και ισχυρούς άνδρες της χώρας - πουλούσε χαρτιά- ο οποίος όμως και αυτός τον τελευταίο καιρό, όπως άκουγε στην τηλεόραση, αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα.

-«Εσύ είσαι που φτιάχνεις ράφια» τον ρώτησε ο κύριος Εφημερίδας.

-«Ναι» απάντησε δειλά το παιδί.

-«Θέλω να συνεργαστούμε» του ανταπάντησε.

-«Δηλαδή;» απόρησε το «Αδιέξοδο».

-«Να, αντί να φτιάχνεις ράφια για να βάζουν οι μαγαζάτορες πάνω τα εμπορεύματά τους, θα τα χαλάς και έτσι θα πουλάω εγώ τα εμπορεύματα μέσα σακούλες μαζί με τα χαρτιά μου. Έτσι θα σταματήσουν να υπάρχουν πια τελείως τα ράφια και όλα τα εμπορεύματα θα τα δίνω εγώ με τα χαρτιά μου».

-«Μα με ξέρουν  όλοι, ξέρουν και τον πατέρα μου τόσα χρόνια, πώς θα γίνει αυτό;» απάντησε απορημένα το μικρό αγόρι.

-«Κανένα πρόβλημα. Θα αλλάξεις την εμφάνισή και έτσι δεν θα σε αναγνωρίζουν πια.».

Πράγματι το μικρό αγόρι άλλαξε τελείως τα ρούχα του, φόρεσε ψεύτικο μουστάκι, έβαψε τα μαλλιά του ξανθωπά και άρχισε να πραγματοποιεί το σχέδιο του κύριου «Εφημερίδα», χωρίς κανένας να το αναγνωρίζει. Τον πρώτο καιρό χαρές ευαγγέλια για την οικογένειά του. Η μαμά του η «Εταιρεία» ξανάνιωσε, άρχισε πιο αραιά μάλιστα να επισκέπτεται τον ετοιμοθάνατο σύζυγό της στο νοσοκομείο.  Γιορτές και πανηγύρια όμως είχε και η οικογένεια του χοντρού κύριου Εφημερίδα, αφού έβλεπε ότι οι πωλήσεις των χαρτιών του ξανά- αυξάνονταν.

Όλα αυτά όμως μέχρι να εμφανιστεί στη χώρα ένας ξένος ανταγωνιστής, ο κύριος «Διαδίκτυος», για τον οποίο όοοολοι έλεγαν πόσο ισχυρός είναι και με πόσες «άκρες».

-«Καλέ αυτός ξέρει όλο τον κόσμο!, έλεγε ο ένας

-«Ποποπο πόσους πελάτες έχει! έλεγε ο άλλος.

-«Μα πώς τα καταφέρνει και πουλάει τα εμπορεύματά του δίχως να τα μετακινεί;» αναρωτιόταν ο τρίτος.

Πράγματι ο κύριος «Διαδίκτυο» είχε βρει ένα μαγικό τρόπο και διακινούσε αόρατα τα εμπορεύματά του και έτσι γλύτωνε και εργατικά χέρια και μεταφορές. Έτσι ο κύριος «Εφημερίδας» μαράζωνε από το κακό και το άγχος του και είχε χάσει πάνω από τα μισά του κιλά. Μην μπορώντας να βρει άλλη λύση άρχισε να απολύει κόσμο και κοσμάκη από τη δουλειά του. Τα πράγματα ήταν πια πολύ άσχημα.

Ώσπου μια μέρα, η μαμά του η «Εταιρεία» του λέει:

-«Παιδάκι μου, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, θα ξαναμείνουμε στον άσσο. Κάτι πρέπει να γίνει.»

-«Και τι μπορούμε να κάνουμε, μαμά» ρώτησε το αγόρι;

-«Να πας να δουλέψεις στον κύριο «Διαδίκτυο». Εκεί είναι το μέλλον μας, όλοι λένε».

-«Μα πώς θα πείσω αυτόν τον κύριο να με πάρει στη δουλειά του; Και κυρίως πώς θα πείσω τους νέους μου πελάτες αφού με ξέρουν ήδη από την παλιά μου δουλειά;»

-«Θα αλλάξεις το όνομά σου και έτσι δεν θα σε αναγνωρίζουν», του απάντησε η μητέρα του.

-«Και πώς θα ονομάζομαι» ρώτησε με έκπληξη ο μικρός.

-«Πρωτοπορία».

Πράγματι ο μικρός πήγε να δουλέψει στον κύριο «Διαδίκτυο» και έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς μη χειρότερα μέχρι νεωτέρας…

----------------------

«…Δεν ξέρω αν «Πηγαίνω μόνος» όπως έλεγα  πριν από κάποια χρόνια, αλλά αυτή η εμπειρία απ την επαφή μου με τον κόσμο με κάνει να τολμήσω να δώσω τα καινούργια μου τραγούδια δωρεάν πρώτα στο διαδίκτυο, μέσα από την υψηλότερη σε επισκεψιμότητα ελληνική ιστοσελίδα, αυτή του in.gr.ώστε αυτό που έτσι κι αλλιώς θα γινόταν με ένα τρόπο αφιλόξενο και ασύδοτο πολλές φόρες να γίνει με τον δικό μας τρόπο και την ποιότητα προσέγγισης που αξίζει η μουσική από όποιο μέρος του κόσμου κι αν προέρχεται.

Η δισκογραφία είναι γεμάτη πρωτιές, κυρίως αριθμητικές… Αυτή η απόφαση, που πρώτη φορά νομίζω παίρνει ένας καλλιτέχνης – τουλάχιστον στην Ελλάδα – και με την σύμφωνη γνώμη της δισκογραφικής μου εταιρίας (έχω την ανάγκη να το αναφέρω αυτό γιατί ήταν όντως μια γενναία απόφαση (να μην λέμε μόνο τα στραβά), έχει για μένα ένα συμβολικό χαρακτήρα για όλα όσα το ίδιο το διαδίκτυο πρεσβεύει, αλλά και για όλα όσα εγώ πιστεύω ότι η μουσική κρύβει ως κομμάτι της ανθρώπινης σκέψης και της ανθρώπινης ψυχής...». Φ.Π.

 

A' Δημοσίευση: Περιοδικό "Μετρονόμος" τ.χ. 40




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (6)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

mary_omikron Chat
Βετεράνος
#23053   /   05.07.2011, 00:48   /   Αναφορά
Πετυχημένη αλληγορική προσέγγιση!!!
Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#23055   /   05.07.2011, 11:21   /   Αναφορά
Δύσκολο να το κατανοήσει κανείς πλήρως, αν δεν θυμάται εκείνη την απερίγραπτη υπερβολή, πριν και κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του νέου δίσκου του Φίλιππου Πλιάτσικα.



"Για πρώτη φορά στην Ελλάδα η ΕΜΙ και ο Φίλιππος Πλιάτσικας σε συνεργασία με το in.gr και με την υποστήριξη της AMSTEL προχωρούν σε μια πρωτοποριακή ενέργεια-σταθμό στα Ελληνικά μουσικά δρώμενα!"



Πέρα από το εκνευριστικό ψέμα του παραπάνω Δελτίου Τύπου (προσωπικά γνωρίζω άπειρα ελληνικά γκρουπ που είχαν διαθέσει ως τότε δωρεάν τα τραγούδια τους στο διαδίκτυο), ήταν και αυτή η επίσης εκνευριστική προσπάθεια όλων να μας πείσουν οτι όλο αυτό είναι πρωτοπορία. Ενώ είναι απλά ένα αδιέξοδο της πολιτικής που ακολούθησαν οι εταιρίες.



Από τα πιο εμπνευσμένα κείμενα που έχω διαβάσει τελευταία, συγχαρητήρια Σπύρο και σ' ευχαριστούμε.
D4skalos Chat
Περαστική Νότα
#23097   /   12.07.2011, 14:09   /   Αναφορά
Zeta490, αυτή η επιτυχία που λες είναι εντελώς πλαστή.. Η επιτυχία καθορίζεται από δύο πράγματα: το πόσο ευτυχισμένος είσαι στη ζωή σου και πόσο πέτυχες τους στόχους σου. Αν έχεις στόχο ζωής να είσαι μπροστά από τους άλλους, και να ξεπερνάς πάντα τους ανταγωνιστές σου ότε, συγχαρητήρια είσαι άλλο ένα θύμα της σημερινής κοινωνίας που ο μόνος σκοπός είναι το κέρδος και η κυριαρχία πάνω στους άλλους πατώντας επί πτωμάτων. Είναι σαν να ακολουθείς τη μόδα (σε οποιαδήποτε μορφή της) και να θεωρείς ότι είναι κάτι που σε κάνει διαφορετικό ενώ ουσιαστικά είναι καταφανώς μέσο εξ' ομοίωσης και μαζικοποίησης του πλήθους. Δεν είσαι λοιπόν πετυχημένος αν παρακολουθείς κατά γράμμμα την τεχνολογία και την πρωτοπορία. Πετυχημένος είναι αυτός που μένει σταθερός στις αξίες του και δεν τις πουλάει μόλις βρεθεί ο εύκολος δρόμος της τεχνολογίας και της πρωτοπορίας.

Όσον αφορά τώρα το κείμενο, είναι πολύ ωραία γραμμένο και οι προσωποποιήσεις του μου αρέσουν πολύ, παρ' όλα αυτά -προσωπικά πάντα- διαφωνώ στην ουσία του. Για μένα η μουσική πρέπει να είναι κάτι απολύτως ελεύθερο και δεν εννοώ μόνο στον τρόπο έκφρασής της, αλλά και στον τρόπο διακίνησής της. Αυτή η εμπορευματοποίηση και η κερδοσκοπία που έχει κατακλύσει το χώρο της μουσικής ευθύνεται για την κατάντια της σε ποιότητα. Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα αν η κυρία "Εταιρία" χρεοκοπήσει και ο κύριος "Δίσκος" δεν γνωρίσει τον κόσμο. Αυτοί που θέλουν, θα ψάξουν και θα βρούν τη μουσική, και μέσω του διαδικτύου η διάδοσή της θα είναι αυτή που πρέπει. Είναι απαράδεκτο η ποικιλία της μουσικής που μπορεί κάποιος να ακούσει να μετράται από τα χρήματα που διαθέτει. Δηλαδή ένας φτωχός δεν έχει το δικαίωμα στη μουσική; Όχι, πιστεύω ότι η μουσική πρέπει να είναι ελεύθερη για τον οποιονδήποτε κι όχι ένα μέσο εξοικονόμισης χρημάτων για τα συγκροτήματα και τις δισκογραφικές. Άλωστε, όπως είπε κι ο Jorge δεν ήταν ο Πλιάτσικας αυτός που ανακάλυψε την δωρεάν διάθεση της μουσικής από τα συγκροτήματα.

Αυτό το μέλλον θα επιδιώξω και μάλλιστα όχι μόνο στη μουσική, αλλά και σ' ολες της εκφάνσεις της ζωής που τα χρήματα καθορίζουν τις ευκαιρίες και τη δυνατότητα για ζωή.
spiroos Chat
MusicHeaven Guru
#23099   /   12.07.2011, 16:08
Νομίζω οτι πάντα σκέφτεστε το κοινό, ποτέ τους μουσικούς. Αυτοί πώς θα ζήσουν; Και δεν αναφέρομαι στους "τυχερούς" του επαγγέλματος.



Επίσης, και για μένα τα μήλα "πρέπει να είναι κάτι απολύτως ελεύθερο" γιατί να τα αγοράζω από τους παραγωγούς; ή δεν είδα κανέναν να διαμαρτύρεται π.χ. για την εμπορευματοποίηση του καφέ, ο οποίος κοστίζει 0,10 ευρω και πωλείται 4.50 ευρω...



Η μουσική πρεπει να ειναι ελεύθερη αρκεί αυτοί που τη δημιουργούν να μπορούν να βιοπορίζονται από αυτή. Πάντα υπό φυσιολογικές και έννομες συνθήκες.


D4skalos Chat
Περαστική Νότα
#23128   /   19.07.2011, 13:49
Φίλε μου, εγώ διαμαρτύρoμαι για οποιαδήποτε είδους εμπορευματοποίηση, ακόμη και του καφέ. Και με αυτό εννοώ ότι πιστεύω σε μια ιδανική κοινωνία που θα βασίζεται στα αγαθά και όχι στα χρήματα και όπου ο καθένας θα έχει ίδιες ευκαιρίες και δυνατότητες με τους άλλους στη ζωή, ανεξαρτήτως χρημάτων. Για μια τέτοια κοινωνία όπου όλα θα είναι δωρεάν χρειαζεται ένα μόνο πράγμα: Παιδία. Η παιδία θα φέρει αλλαγή του τρόπου σκέψης και τελικά αλλαγή των συνειδήσεων. Στη τωρινή κοινωνία όμως είναι πολύ πιο εύκολο να πείς ότι αυτά είναι ουτοπικά και να γίνεις άλλο ένα γραναζάκι στον μηχανισμό του καπιταλισμού για αντάλλαγμα μια ασφαλή καταναλωτική ζωή, παρά να κρίνεις τον κόσμο γύρω σου και να αναζητήσεις ένα καλύτερο αύριο.



Αυτό το τραγούδι περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο αξίζει να ζεί κανείς..

http://www.youtube.com/watch?v=yNKhIJfB510



Όσο γι' αυτό που λές ότι όλοι σκέφτονται το κοινό και όχι τους μουσικούς έχεις δίκιο. Αλλά οι σοβαροί μουσικοί είναι άνθρωποι σκεπτόμενοι και εναλλακτικοί εξ' ορισμού σε όποιο είδος κι αν ανήκουν. Έχουν δε και τη δύναμη μέσω της μουσικής να ευαισθητοποιούν τον κόσμο και να φυτεύουν τον σπόρο της αμφιβήτησης και της αυτοκριτικής. Και γι' αυτό ακριβώς, θα ππέπει να έχουν ένα όραμα, παραπάνω από τα χρήματα, και να φροντίζουν να προσφέρουν δωρεάν τη μουσική τους όπου και όποτε μπορούν.



You may call me a dreamer, but i am not the only one.

I hope some day you will join us and the world will live as one.



Θα περιμένω αυτή τη μέρα φίλε μου..



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις