ελληνική μουσική
312 online   ·  204.201 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Ο Αλκίνοος, η Φόνισσα και ο Λουπαδόρος

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης περιγράφει - με το δικό του τρόπο - το σκηνικό μιας συναυλίας...

Ο Αλκίνοος, η Φόνισσα και ο Λουπαδόρος

Γράφει ο Γιώργος (jorge)298 άρθρα στο MusicHeaven
O Jorge είναι ο ιδρυτής του MusicHeaven. Είναι Μηχανικός Η/Υ & Πληροφορικής με μεταπτυχιακό στα Δίκτυα, έχει σπουδάσει κιθάρα, έχει παίξει κιθαρίστας σε μικρά σχήματα στην Πάτρα και την Αθήνα, ενώ του αρέσουν το τένις, η τεντούρα, το πο...
Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011

Ένα αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που ετοίμασε ο ίδιος και το ερμήνευσε την περασμένη εβδομάδα μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη, έδωσε την αφορμή στον Αλκίνοο Ιωαννίδη να καταγράψει τις σκέψεις του, με έναν ασυνήθιστο για την εποχή μας τρόπο, τιμώντας τον σπουδαίο λογοτέχνη. Απολαύστε το:

 

Κύθηρα, 8 και 9/8/2011
Η Φόνισσα και ο Λουπαδόρος

Κάτω εις το δάπεδον, το ιερόν δάπεδον του Αρχαίου Θεάτρου των Φιλίππων, του ευρισκομένου εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας Έλλης, της εν Καβάλα, και της εν Δράμα ετέρας θείας μου, Ελένης, θα κείται απαστράπτουσα μηχανή τελευταίας τεχνολογίας, με πολλά κομβία και αναβοσβήνουσας πολυχρώμους λυχνίας, ονόματι “Κυκλωτικός Σταθμός”, αγγλιστί: “Λουπ Στέσιον”. Το μηχάνημα δε τούτο, το εξαίσιον, επί το λαϊκότερον και εις την χονδροειδή και συχνά κακόηχον γλώσσαν των μουσικών, των ασώτων αυτών γυρολόγων που κατατρώγουσιν το βιος των με τας απανταχού Φρύνας και Λαΐδας, ονομάζεται “λουπαδόρος”. Έκαστον των επί σκηνής ευρισκομένων μουσικών οργάνων (ηλεκτρική κιθάρα μάρκας Γίβσον, ηλεκτρικόν βαθύχορδον μάρκας Φένδερ, ηλεκτρονικά κύμβαλα μάρκας Κοργ, αυλοί διαφορετικών μεγεθών, ξυλόφωνον, μεταλλόφωνον), θα συνδέηται μετά του λουπαδόρου διά πολυπλοκάμου καλωδίου, τοποθετημένου επιμελώς κατά την εσπέραν υπό του αρβανίτου ευπατρίδου Βασιλείου Δρούγκα, ηχολήπτου.

Καθ’ όν χρόνον η Μαρία Φαραντούρη θα αναγιγνώσκη στεντορίως και μεγαλοπρεπώς τα δύο τελευταία των κεφαλαίων της Φόνισσας, ο γράφων, ο επιεικώς μέτριος εις την απόδοσην εκάστου οργάνου, πλην ευτυχώς δεινός εις την απόκρυψην των ατελιών και ελλείψεών του, θα επιχειρήση, ενώ τα δάκτυλα θα ερεθίζουν τας χορδάς, τα δέρματα, τα ξύλα και τα μέταλλα, όπως οι πόδες αυτού, εν είδει παγανιστικού χορού ή πυροβασίας, πιέζωσιν ταυτοχρόνως το πλήθος των κομβίων του δαιμονικού προαναφερθέντος μηχανήματος, το οποίον θα ηχογραφή και θα αναπαράγη τας μουσικάς αυτού φράσεις. Εάν δε, παρ’ελπίδα, συναισθανθή την αυτού ανεπάρκειαν, θα ζητήση την συνδρομήν και ετέρων, πλέον κατηρτισμένων, καίτοι χαμηλότερα αμοιβομένων μουσικών.

Επί των επαναλήψεων των μόλις ηχογραφηθέντων ήχων θα προστίθενται ή θα αφαιρούνται κ’ άλλοι. Η αλληλοσυγχώνευσις των χροιών, η αυξομείωσις των εντάσεων, η εναλλαγή των ρυθμών, η αρμονική ανάπτυξις, καθώς και η απαραίτητος παρουσία των ώτων μας, ελπίζομεν όπως ανασύρωσιν τελικώς το μουσικόν έργον εκ του μη όντος εις το είναι.

Βεβαίως, το κείμενον του Σκιαθίτου γέροντος ουδεμίαν ανάγκην μελοποιήσεως έχει, καθ’ ότι μουσικότατον καθ’ εαυτό. Πιθανόν, λοιπόν, η όλη υπόθεσις να αποτελή αυθαιρεσίαν! Ερωτηθής ο μουσικός διά την ανάγκην υπάρξεως του εν λόγω εγχειρήματος, θα ημπορούσεν ευκόλως να υπεκφύγει, λέγων πως ο ενθουσιασμός του έχοντος την ιδέαν, Θεοδωρή Γκόνη, ήτο τόσον ορμητικός, ώστε συμπαρέσυρεν τον άμοιρον τροβαδούρον, και να τον συγχωρήτε. Εις την περίπτωσιν όμως που, με κίνδυνον να απογοητεύσει, ο λαοπρόβλητος βάρδος αποφασίση όπως απολογηθή ειλικρινώς, έν μόνον ημπορεί να απαντήση: ο καλλιτέχνης, ως άλλος παπαδιαμαντικός Φιλάρετος, ενδιαφέρεται αποκλειστικώς ίνα ευχαριστήση τον ίδιον τον εαυτόν του και δεν τον μέλλει διά τους άλλους. Η (φευ! αβεβαία) συνέχεια της λαμπράς πορείας του, εξαρτάται εις μέγιστον βαθμόν από το κέφι, και το κέφι είναι αυθαίρετον πράγμα. Το διατί υμείς, εις εποχήν ανεχείας, όπου την πλιατσικολογίαν διαδέχεται η φορολογία, πληρώνετε εισιτήριον ίνα παρακολουθήσετε την διαδικασίαν, είναι ιδικόν σας ζήτημα και δεν μου πέφτει λόγος.

Λαμβάνων ανά χείρας το έν όργανον μετά το άλλο, πατών επί του πλήθους των κομβίων και ακούων προσεκτικώς την σεβασμίαν, βαθύφωνον αναγνώστριαν, ο νους μου οπωσδήποτε θα παλινδρομή εις το ήμισυ του δρόμου μεταξύ της θείας ωραιότητος του λόγου και της απευκταίας, καίτοι ουδόλως αμυδράς, πιθανότητος το όλον εγχείρημα να αποβή καταστροφικόν.

Μετά τιμής,
Αλκίνοος Ιωαννίδης


Tags
Καλλιτέχνες:Αλκίνοος ΙωαννίδηςΜαρία ΦαραντούρηΜουσικά Όργανα:κιθάρα


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (11)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Foidel Chat
Σολίστ
#23260   /   25.08.2011, 10:03   /   Αναφορά
Πανέμορφο!
spiroos Chat
MusicHeaven Guru
#23261   /   25.08.2011, 12:01
Απολαυστικό όντως. Πνεύμα και σαρκασμός χεράκι χεράκι. Thanks jorge.

Υ.Γ. Τι μουσικότητα κάποτε είχε η γλώσσα μας...

mary_omikron Chat
Βετεράνος
#23265   /   25.08.2011, 21:44
"....Υ.Γ. Τι μουσικότητα κάποτε είχε η γλώσσα μας... "

και πόσο την απογείωναν οι τόνοι και τα πνεύματα !






Hastaroth Chat
Βετεράνος
#23272   /   27.08.2011, 07:28
Οι τόνοι και τα πνεύματα δέν υπήρχαν στην κλασσική αρχαιότητα,είναι εφεύρημα τών Αλεξανδρινών χρόνων (δηλαδή τής εποχής μετά τον Μεγάλο Αλέξανδρο),γιά να αποδίδουν γραπτά την προφορά τών λέξεων.Ωστόσο ακόμα και όταν η προφορά αυτή μεταβλήθηκε,οι τόνοι και τα πνεύματα παρείχαν ενδείξεις γιά την ορθογραφία-π.χ.σε σύνθετες λέξεις,γιά την μεταβολή τής πρόθεσης που μπαίνει πρίν από λέξεις με δασεία,αλλά και γιά τήν σημασία λέξεων,κυρίως μονοσυλλάβων (π.χ. το τροπικό επίρρημα "πώς" έπαιρνε περισπωμένη γιά να ξεχωρίζη από το αναφορικό "πώς" που έπαιρνε οξεία.Με την κατάργηση τού τόνου στίς μονοσύλλαβες λέξεις αυτή η διάκριση συχνά είναι δύσκολη).




mary_omikron Chat
Βετεράνος
#23274   /   27.08.2011, 10:33
Σωστά Αλβέρτο, αλλά το συγκεκριμένο κείμενο είναι στην απλή καθαρεύουσα, ούτε καν στην αρχαϊζουσα, εξ ού και η αναφορά σε τόνους και πνεύματα.. :-)

Hastaroth Chat
Βετεράνος
#23282   /   28.08.2011, 07:05
Συμφωνώ απολύτως.



Πάντως διαβάζοντας το κείμενο τού Ιωαννίδη,παρατήρησα μερικά λαθάκια και ασυνέπειες.Οπως πχ:



1.Το επίρρημα "στεντορίως" κανονικά γράφεται "στεντορείως" επειδή προέρχεται από το "στεντόρειος" (εννοείται "φωνή"-ο Στέντωρ ήταν Αχαιός ήρωας τού Τρωικού πολέμου,που μνημονεύεται επειδή είχε φωνή ίση με την φωνή 60 ανδρών,δηλαδή έβαζε κάτω τούς ισχυρότερους σημερινούς ενισχυτές μικροφώνου....Τόν σκότωσε δέ ο μέγας τελάλης Ερμής (τσακωθήκανε γιά το ποιός φώναζε περισσότερο....) γιά να μήν τού φάη την δουλειά (άν και μιά άλλη παράδοση λέει ότι πέθανε από την προσπάθεια να φωνάξη ακόμα πιό δυνατά).



2.Στα ρήματα μετά από προθέσεις "θα","να",ίνα" κλπ,σε άλλες περιπτώσεις η κατάληξη είναι η σωστή "η" (“θα αναγιγνώσκη”, “θα επιχειρήση”) σε άλλες όμως είναι η λανθασμένη "ει" (“να υπεκφύγει”,” να απογοητεύσει”).Είναι ανεξήγητο αυτό,αφού ο Αλκίνοος Ιωαννίδης φαίνεται ότι ξέρει καλά την Ελληνική γλώσσα ώστε να έχη συνηθίσει να την γράφη σωστά.....

Hastaroth Chat
Βετεράνος
#23264   /   25.08.2011, 17:12   /   Αναφορά
Συμφωνώ απολύτως.Φοβερό κείμενο,ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης άν ζούσε σήμερα έτσι θα το έγραφε.Δέν ξέρω βέβαια άν θα είχε το ίδιο σαρκαστικό χιούμορ-δέν διεκρίνετο εις το εν λόγω άθλημα ο "Κοσμοκαλόγερος"-αλλά σε τούτο θα ηδύνατο να τον συνδράμη ο μέγας σαρκαστής Γεώργιος Σουρής.



Φαντάζομαι βέβαια πως η συναυλία,μακράν τού να αποβή καταστροφικόν εγχείρημα,ήταν πολύ ωραία και όσοι την παρακολούθησαν,την απήλαυσαν.



Το έχω διαβάσει το βιβλίο και έχω την εντύπωση πως η "Φόνισσα" θα μπορούσε να θεωρηθή κάλλιστα ένα "θρίλλερ" εκείνης τής εποχής.



ΥΓ.Πράγματι η Ελληνική γλώσσα είχε κάποτε πολλή μουσικότητα και πλούτο,πρίν την κακοποιήσουμε.Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.....
mixalis-kleanthis Chat
Σολίστ
#23271   /   26.08.2011, 14:47
Η γλώσσα ακολουθεί την ιστορία μας!!!

Πορεία φθίνουσα και καθοδική.

Ευτυχώς που καλλιτέχνες σαν τον Αλκίνοο μας θυμίζουν πως δεν χάθηκαν όλα!

Δεν είναι μόνο ταλαντούχος μουσικός αλλά και βαθειά καλλιεργημένος άνθρωπος !!!

Η ουσία της τέχνης είναι η καλλιέργεια του πνεύματος και της ψυχής !!!

Κάτι από τα δεκάδες πράγματα που ενώ μοιάζουν αυτονόητα είναι σπάνια και ακριβά…

Όμως …Το σπάνιο είναι πολύτιμο !!!!!


Hastaroth Chat
Βετεράνος
#23273   /   27.08.2011, 07:44
Συμφωνώ απολύτως.



Ολα αυτά τα "πάμε πλατεία","τα πήρα στην κράνα" κλπ,που επινόησαν οι νέοι "γιά να μήν τους καταλαβαίνουν οι γέροι τους" (λές και μιλάνε γιά τα απόρρητα μυστικά τού κράτους...) ή γιά να λένε πως έχουν την "δική τους γλώσσα",μείωσαν τον γλωσσικό τους πλούτο και τους έκαναν να μιλάνε σάν καθυστερημένοι.



Ολα αυτά τα "ανεξαρτήτου ηλικίας","όσο αναφορά" κλπ,που βλέπω να τα γράφουν και να τα λένε οι νέοι σήμερα,τα έμαθαν από (λίγους,είναι η αλήθεια) ημιμαθείς δασκάλους και από διαφόρους που έγιναν δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι χωρίς να έχουν σωστή γλωσσική παιδεία και τους κάνουν να ακούγωνται σάν αναλφάβητοι.



Διάβασα τίς προάλλες σ'ένα άρθρο πως σ'αυτήν την "γλώσσα τών νέων",το "νιώθω" σημαίνει "ξυπνάω" (!).Επομένως,άν εγώ πώ σ'έναν σημερινό έφηβο π.χ. "εδώ και μέρες ξυπνάω συνέχεια μιά αναγούλα",τί θα καταλάβη;Οτι ξυπνάω κάθε πρωί νιώθοντας μιά αναγούλα,ή ότι νιώθω γενικώς μιά αναγούλα;



Ευτυχώς δέν χάθηκαν όλα,το θέμα είναι όμως οι νεώτερες γενιές να ξαναμάθουν να μιλάνε και να γράφουν σωστά......

JohnnySyl Chat
Βασική Νότα
#23431   /   19.09.2011, 17:34
Το μόνο σχόλιο που έχω να κάνω-συμφωνώντας με αυτά που λες- είναι για την έκφραση "τα πήρα στο κρανίο"... Πράγματι μπορεί να μην ακούγεται καλά και να μην είναι και σωστή... Υποστηρίζουν όμως γλωσσολόγοι-συγκεκριμένα ο Μπαμπινιώτης αν θυμάμαι καλά- ότι από αυτήν τη γλώσσα των νέων μπρούμε να βρούμε και κάποια, έστω λίγα , θετικά στοιχέία... Για παράδειγμα, θα χρησιμοποιούσε κάποιος άλλος σήμερα-εκτός αν αναφερόταν σε ιατρικό θέμα- τη λέξη¨"κρανίο";;; ...

panosbousalis Chat
Σολίστ
#23315   /   31.08.2011, 05:51   /   Αναφορά
Απόλαυσις.. Ήτο θεσπέσιο..


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις