ελληνική μουσική
287 online   ·  204.014 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Και πότε δηλαδή θα ξέρει το παιδί ;

Αυτές τις σκέψεις τις κράτησα για να τις μοιραστώ μαζί σας άγνωστοι φίλοι μου από το διαδίκτυο, γιατί πιστεύω ότι έτσι ίσως και να πιάσουν τόπο...
Γράφει το μέλος kartsonakis5 άρθρα στο MusicHeaven
Τρίτη 02 Μαρτίου 2004

Μόνο όσοι ονειρεύονται
μπορεί και να ξυπνήσουν κάποτε .
Όλοι οι υπόλοιποι
απλώς κοιμόνται !



Λίγοι στίχοι, γραμμένοι με μαρκαδόρο πάνω στην αφιλόξενη επιφάνεια της εισόδου της πολυκατοικίας που μένει γνωστός μου, και οι οποίοι σε λίγες μέρες είχαν καθαριστεί για να επανέλθει στην προηγούμενη και άχαρη ή μίζερη, θα έλεγα, κατάστασή της η είσοδος.
Εκεί, δίπλα από τα ονόματα με τα κουδούνια, κάποιο χέρι βιαστικά όπως φαινόταν και από την καλλιγραφία, είχε αφήσει τη σκέψη του προφανώς για να τη μοιραστεί με κάποιους άλλους.

Οι λίγοι στίχοι όμως αυτοί μου έκαναν τόση εντύπωση που ζήτησα χαρτί και στυλό από το γνωστό μου και τους σημείωσα αμέσως μόλις μπήκα στο διαμέρισμά του.
-Μα τι σημειώνεις εκεί, απόρησε δικαιολογημένα εκείνος, κανένα τηλέφωνο ;
Το ρισκάρισα και του έδειξα το σημείωμα με τους στίχους.
-Α, γέλασε εκείνος, είναι το καημένο το παιδί του περιπτερά της γωνίας αλλά δεν τον μαρτυράω στους άλλους γιατί θα τον σπάσουνε στο ξύλο.
-Και γιατί το λες καημένο;
-Είναι παλαβό, ονειροπαρμένο αλλά άκακο σαν αρνί και εξυπηρετικό, όταν κάθεται στο περίπτερο στη θέση του πατέρα του συνήθως τα μεσημέρια που δεν έχει και πολύ δουλειά.
Είχε όνειρα γι’ αυτόν ο πατέρας του αλλά τι τα θέλεις είναι και δύσκολα τα χρόνια.
-Τι όνειρα, επέμεινα εγώ, δηλαδή;
-Να μωρέ τα κλασσικά, να τον σπουδάσει δηλαδή και να βολευτεί κι αυτό κάπου να πιάσει μια καλή δουλίτσα και να γίνει νοικοκύρης άνθρωπος, φυσιολογικός και όχι σαν και του λόγου του που, όπως και ο ίδιος μου έλεγε, είναι σκλάβος στο περίπτερο μια ζωή τώρα.
-Το ίδιο το παιδί όμως τι λεει, συμμερίζεται τα όνειρα του πατέρα του ή ψάχνει για κάτι άλλο ;
-Τι να πει το παιδί μωρέ, τι να ξέρει το παιδί από τη ζωή, τα θέλεις και τα λες τώρα κι εσύ;

Σταμάτησα τη συζήτηση ενοχλημένος σε αυτό το σημείο αλλά έστω και χωρίς να το θέλω μου ήλθε να του κάνω μια ερώτηση ακόμη.
Και πότε δηλαδή θα ξέρει το παιδί ;
Αλλά δεν την έκανα και άλλαξα απότομα το θέμα της συζήτησης αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα έβγαινε αποτέλεσμα γιατί ο φίλος μου είναι από το είδος των ανθρώπων που έχουν κατασταλαγμένες απόψεις που δεν τους τις αλλάζεις εύκολα για να μην πω με τίποτα.
Μιας ολόκληρης ζωής κατασταλαγμένες απόψεις δεν αλλάζουν εύκολα αλλά και γιατί να προσπαθήσω να τις αλλάξω εγώ και ποιος ήμουνα δηλαδή εγώ, έτσι απλά τον ρώτησα αν έχει ενδιαφερθεί να μάθει ποτέ την άποψη του παιδιού και αν το παιδί έχει κάποια δικά του όνειρα προτού να το χαρακτηρίζει καημένο.
Αυτές όμως τις σκέψεις τις κράτησα για να τις μοιραστώ μαζί σας άγνωστοι φίλοι μου από το διαδίκτυο, γιατί πιστεύω ότι έτσι ίσως και να πιάσουν τόπο.

Φιλικά
Πάν Καρτσωνάκης
http://www.aspro.snn.gr



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (3)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

fox_lady Chat
Περαστική Νότα
#460   /   02.03.2004, 13:24   /   Αναφορά
Η αλήθεια είναι ότι εμείς οι άνθρωποι τρέχουμε γρήγορα και χωρίς δεύτερη σκέψη, να κατηγοριοποιήσουμε τους ανθρώπους κάτι το οποίο με έβρισκε πάντα αντίθετη και ίσως τις περισσότερες φορές με έφερνε στη ζωή μου και σε στιγμές έντονης αντιπαράθεσης με τους γύρω μου. Είμαι αρκετά πιστή σε αυτή μου την ιδέα, ότι δηλαδή κανένας απο εμάς δεν έχει το δικαίωμα να χαρακτηρίσει και να βάλει "ταμπελίτσα" σε κάποιον άλλον-η και πόσο μάλλον όταν δεν τον γνωρίζει προσωπικά, όταν δεν έχει ανταλλάξει μαζί του έστω και μια κουβέντα...με άλλα λόγια όταν δεν γνωρίζει τίποτα απο τον προσωπικό του κόσμο ή καλύτερα όταν δεν έχει γνώση για την φιλοσοφία ζωής κάποιου...



Κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί ουσιαστικά την κοσμοθεωρία κάποιου άλλου ατόμου και ίσως γιατί όπως αρκετές φορές έχω πει σε φίλους και γνωστούς είμαστε αρκετά εγωκεντρικοί σαν όντα...αλλά και πάλι απο την άλλη πλευρά καμιά φορά λέω πάνω σε αυτό ότι ίσως και να μας έχουν καλλιεργήσει αυτόν τον εγωκεντρισμό...το περιβάλλον μας κυρίως(οικογενειακό και κοινωνικό). Μιλάμε για επικοινωνία και μάλιστα την αναζητάμε με κάθε δυνατό τρόπο και όταν αυτή μας δίνεται απλόχερα και μάλιστα με τον πιο απλό τρόπο, όπως οι στίχοι στον τοίχο, εμείς τρέχουμε να χαρακτηρίσουμε τον άλλον σαν κακομοίρη που δεν ξέρει τι του γίνεται...χμμμ....ας γίνουμε λίγο πιο άνθρωποι, λίγο πιο ευαίσθητοι...



Η έκφραση κάποιας άποψης όταν δίνεται μέσα απο συναίσθημα συνήθως τρομάζει τους ανθρώπους γιατί και οι ίδιοι ίσως να έχουν ξεχάσει τι πάει να πει εκφράζω το συναίσθημά μου...με όποιον τρόπο και όποιο και αν είναι αυτό. Εξάλλου ποιος είναι αυτός που δεν ονειρεύτηκε, που δεν λαχτάρησε? Η προσωπική μου αλήθεια και φιλοσοφία βρίσκει αυτούς τους στίχους πολύ σοφούς...Το νόημα που κρύβεται πίσω απο αυτούς βέβαια είναι μια εντελώς προσωπική υπόθεση και το πως θα τους αξιολογήσει κάποιος επίσης. Το μόνο πάντως που έχω να πω για να κλείσω κιόλας γιατί θα μπορούσα να γράφω ακατάπαυστα, είναι ότι ευτύχώς που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αισθάνονται και το εκφράζουν!
PAPADOPOULOUMARIA Chat
Περαστική Νότα
#476   /   20.03.2004, 15:24
Χαίρομαι πραγματικά γι'αυτην σου την άποψη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Η αλήθεια είναι ότι αν παύαμε να σχολιάζουμε και να ασχολούμαστε με το τι κάνει ο άλλος και προσπαθούσαμε να καλυτερέψουμε τον δικό μας εαυτό όλος ο κόσμος θα ήταν όχι μόνο καλύτερος αλλά κι οι άνθρωποι θα ήταν πιο "ανθρώπινοι" και με περισσότερη κατανόηση. Κι όχι μόνο στο θέμα ταμπέλας αλλά και στο γεγονός ότι οι άνθρωποι πλέον όταν τους μιλάς σου μιλούν για να σου πουν αυτά που θέλουν κι όχι για να επικοινωνήσουν.Και φυσικά έχω παρατηρήσει ότι πρώτα σε κοιτούν από πάνω μέχρι κάτω να δουν τι ρουχα φοράς και μετά ίσως σ' ακούσουν όταν τους μιλάς. Είμαι σίγουρη ότι αν όλα αυτά που λές στο μήνυμα σου τα εφαρμόζεις τότε έχεις ένα θησαυρό να δώσεις και στους άλλους ανθρώπους γύρω σου. Σε χαιρετώ.

PAPADOPOULOUMARIA Chat
Περαστική Νότα
#475   /   20.03.2004, 15:13   /   Αναφορά
Πολλές φορές νιώθω ότι δεν ανήκω στην εποχή που ζω, κι αυτό γιατί με ελάχιστες εξαιρέσεις δυσκολεύομαι να συζητήσω, να μιλήσω και γενικότερα να επικοινωνήσω με τους άλλους ανθρώπους. Με κουράζουν τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται νέοι άνθρωποι, με στεναχωρεί να με ρωτουν τι κάνω χωρίς να τους ενδιαφέρει πραγματικά η απάντηση. Μα πιο πολυ με πειράζει που κανείς δεν σταματά να μιλά για να ακούσει τον άλλον, πραγματικά να τον ακουσει! Οχι να μιλά κι ο συνομιλητής του σκέφτεται τι έχει να κάνει. Με στεναχωρεί που οι ανθρωποι τρέχουν να προλάβουν να κάνουν 45.000 πράγματα άνούσια και δεν μπορούν να απολαύσουν ένα λεπτό γαλήνης. Υπάρχει γαλήνη στους τρελούς αυτούς ρυθμούς? Είμαι απαισιόδοξη; έχω άδικο που δεν θέλω να προσαρμοστώ σ'αυτό το τρόπο ζωής? Εσείς πως βιώνεται την καθημερινότητα σας; Τι σας γεμίζει;


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις