ελληνική μουσική
online 189·153.286 μέλη
αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Παραδοσιακό Τραγούδι και Σκέψη


γράφει το μέλος ptptpt *Σάββατο 28 Απριλίου 2012


Μπορεί να θεωρηθεί οξύμωρο το γεγονός της σχέσης που μπορεί να υπάρξει μεταξύ της ιστορικότητας, που ενυπάρχει στο παραδοσιακό τραγούδι με τη Φιλοσοφία.


Παραδοσιακό Τραγούδι και Σκέψη


Παραδοσιακό Τραγούδι και Σκέψη
Σδούκου Παναγιώτη Θεολόγου και Ερμηνευτή Παραδοσιακών Τραγουδιών

           Εκ προοιμίου, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην πιθανή αντίδραση και τη λογική απορία οποιουδήποτε νου σχετικά με τον τίτλο αυτού του άρθρου. Μπορεί να θεωρηθεί οξύμωρο ίσως και παράτολμο το γεγονός της σχέσης που μπορεί να υπάρξει μεταξύ της ιστορικότητας, που ενυπάρχει αδιαμφισβήτητα στο παραδοσιακό τραγούδι με τη σκέψη ως ορθό λόγο και ειδικότερα με τη Φιλοσοφία.

             Ωστόσο, εκείνο που μπορούμε να πούμε για να δούμε ότι υφίσταται αυτός ο συνδυασμός και για να διαλευκάνουμε αυτό το οξύμωρο  είναι ότι πριν την Τουρκοκρατία, κατά την περίοδο αυτή και μεθ΄ αυτής το τραγούδι άνθιζε και μάλιστα αυτό γινόταν όλο και πιο έντονο όταν άκμαζε η φτώχεια, η ξενιτιά, η σκλαβιά και βεβαίως όταν η καθημερινότητα των ανθρώπων ερχόταν σε μια διαρκή επαφή με τη θρησκευτική ζωή, τον πόνο, τη χαρά, το φόβο κ.τ.λ. Για αυτό, εκείνο που προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία στην ιστορία του ελληνικού παραδοσιακού τραγουδιού είναι ότι αποτελεί απόρροια βιωματική των ανθρώπων τόσο απλή που δεν την ένοιαξε να γίνει Δύση.

           Ήδη, κατά την ίδια περίοδο στην Ευρώπη η αφετηρία των πολέμων και των μετεξελίξεών της ήταν καθαρά εννοιολογική (πόλεμος εννοιών), πράγμα που σημαίνει ότι για την Ελλάδα οι έννοιες ταυτίζονταν με τις έγνοιες και τα βιώματα -και για να γίνω πιο σαφής- με την τόσο σκανδαλώδη γέννηση του παραδοσιακού τραγουδιού. Σκανδαλώδη,  γιατί εξιτάρει τη λογική η απλότητα αυτών των τραγουδιών, που πλέον δεν είναι και τόσο εφικτό να δημιουργηθούν.

        Τα παραδοσιακά τραγούδια διαμορφώνουν τη συλλογικότητα. Οι πανηγύρεις,  τα δρώμενα, οι χοροί στην ύπαιθρο, ακριβώς αυτό αναδύουν τον συνεορτασμό πολλών ανθρώπων – κατοίκων μαζί. Δεν υπάρχει τραγούδι για ένα άτομο, αλλά για πολλούς ή να το θέσουμε λίγο διαφορετικά ότι το τραγούδι δεν είναι για ένα άτομο, εφόσον όλοι μαζί σχεσιακά και κοινωνικά άρχιζαν το τραγούδι ο ένας μετά τον άλλον κι έτσι όλοι μαζί ξεκινούσαν το χορό. Γι αυτό, και δεν υπάρχει το αντίθετο της λέξης  χορός,  απλά εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι  -κι αν υπάρχει- δηλώνει τον μονισμό.

           Ο συνεορτασμός αυτός είναι η φιλοσοφία του παραδοσιακού μας τραγουδιού. Ενώνει, καλλιεργεί ήθος και έθος, προβληματίζει, συγκινεί, συμβουλεύει, προτρέπει, θυμίζει, προκαλεί δέος, χαροποιεί, θλίβει. Όλα αυτά, είναι το παραδοσιακό μας τραγούδι. Ο τρόπος αυτός της σκέψης που είχαν οι πρόγονοί μας δεν άφηνε περιθώρια στη ίδια τη σκέψη –εκ των πραγμάτων- να μην γίνει πράξη. Αυτό σημαίνει ότι η φιλοσοφία τους αφενός δεν σχετιζόταν με τον πολιτισμό του μονισμού και της ατομοκρατίας, που επήλθε ως συνέπεια των πολέμων των εννοιών της Δύσης και αφετέρου ήταν σχεσιακή, αφού την μετέτρεπαν σε συνεορτασμό και συλλογικό-κοινωνικό γεγονός στο ιστορικό χωροχρόνο κάτι, δηλαδή, απλό και χειροπιαστό για τον άνθρωπο και τη βιωτή του.

       Τα  παραδοσιακά τραγούδια είναι ένας πράγματι πολιτισμός. Θα έλεγα ότι καθένα παραδοσιακό τραγούδι -μόνο του- αποτελεί πολιτισμό. Εκείνος, που τα μελετά και τα διερευνά, έστω λίγο θα το διαπιστώσει αυτό. Κάθε τραγούδι πρώτον: έχει δική του θεματική, γι αυτό κατηγοριοποιούνται ανά εποχή και κατάσταση φερειπείν: της Άνοιξης, όπου τοποθετούνται και τα Πασχαλινά παραδοσιακά τραγούδια, επετειακά, ιστορικά, μοιρολόγια, της ξενιτιάς, του γάμου, της φύσης, του έρωτα, παραλογές  κ.α. Δεύτερον: μπορεί να υπάρξει ομοιότητα μεταξύ τους από περιοχή σε περιοχή,  προσαρμοσμένα, ωστόσο, στα εκάστοτε μουσικά δεδομένα των περιοχών που το υιοθετούν και τρίτον: σε πιο συγκεκριμένο επίπεδο, σε μια τοπική κοινωνία μπορούν και  συνυπάρχουν και συνεορτάζουν φιλικά πολλές ομάδες από διάφορα γειτονικά χωριά (βλ. β παρ. τοπικό επίπεδο λίγο παρακάτω).

       Αναλυτικότερα, το παραδοσιακό τραγούδι έχει πολύμορφη και έγχρωμη ισχύ.  Ποικιλομορφία μεν, αλλά ενότητα,  αφού εκφράζει χωροχρονικά και άρα ιστορικά τόσο έντονα τα γεγονότα που εξιστορεί, τα οποία επηρεάζουν και συγκλονίζουν συνάμα πολλές περιοχές της Ελλάδας και ειδικότερα κάθε τοπική κοινωνία που το τραγουδά  συμμετέχει σε αυτό, το χορεύει, το συμ-πονά, το θυμάται κι όλα αυτά υφίστανται ως  καταστάσεις που εντείνουν τον συνεορτασμό και τη συμπάθεια!

►Αυτό συναντάται είτε σε πιο ευρύ επίπεδο:

            Ένα παράδειγμα απ΄ τα πολλά, που υπάρχουν στην περίπτωση αυτή: το «Τα νταούλια κρουν [1]» λέγεται ότι η πραγματική προέλευσή του δεν είναι η Νικήσιανη Καβάλας, αλλά το Νέο Σούλι (Σουμπάσκιοϊ) Σερρών, και μάλιστα αναφέρεται σε πραγματικό περιστατικό που συνέβη στα τέλη του 19ου αιώνα. Με τον καιρό διαδόθηκε και σε γειτονικές περιοχές όπως Νικήσιανη κ.α. και έφτασε μέχρι και τη Θράκη όπου το διασκεύασαν σε ζωναράδικο με πολύ πιο γρήγορο και εύθυμο ρυθμό.

Ακούστε για παράδειγμα της Νικήσιανης Καβάλας:

video 

Ακούστε και της Θράκης:

video 

►είτε σε τοπικό:

α) Απόψε στο χωριό μας ήλθε μια παρέα

να πιει και να γλεντήσει και να περάσει ωραία

Παρέα καλωσόρισες καθίστε για να πιείτε

σας δίνουμε και τη σειρά και στο χορό να μπείτε

Απόψε τα κλαρίνα με τα βιολιά τα ντέφια

θα παίξουν Πωγωνίσια για να΄ ρθετε στα κέφια.

Ευχαριστούμε άνθρωποι και να μας συμπαθάτε

έχουμε ντέρτια στην καρδιά μη μας παρεξηγάτε  

video 

 β) Από το βιβλίο του ιστορικού συγγραφέα Κώστα Κρυστάλλη (1868 - 1894) Ηπειρωτικαί αναμνήσεις παρατηρούμε αυτον συνεορτασμό και αυτήν την συντοπικότητα και μάλιστα πληροφορούμαστε το εξής: «Εν τη πλατεία των Μνημάτων, ένθα περί την εσπέραν συγκεντρούται όλος ο λαός και όλοι οι άλλοι προσωπιδοφόροι επιστρέφοντες εκ των διαφόρων οδών και συνοικιών και χορεύουν μέχρι βαθειάς νυκτός…Εν τη πλατεία των Μνημάτων συγκροτείται ο βλάχικος γάμος υπό ρωμαλέων και μεγαλοφώνων Βλάχων της Πίνδου, οίτινες …χορεύουν περί τους 30 εξαυτών άδοντες  εν Ελληνική γλώσση τα απαράμιλλα κείνα κλέφτικα τραγούδια… Μόλις νυχτώσει άλλη ομάς καραμπέκηδων [2] εξέρχεται εις την πλατείαν διακωμωδούσα παλαιότατον γαμήλιον έθιμον των Ιωαννίνων…» (Ενότητα: αι απόκρεω εν Ιωαννίνοις σελ.77. Σειρά: Βιβλιοθήκη Νεοελληνικής Γραμματείας, με επιμέλεια έκδοσης εφημ. Το Βήμα).

            Τέλος, αυτό ακριβώς θέλω να τονίσω όσον αφορά στο παραδοσιακό μας τραγούδι ότι η ενότητα αυτή στην ποικιλομορφία των τραγουδιών δεν αποτελεί ολισμό, αλλά συμπάθεια και συνεορτασμό (συμμετοχή στο πάθος, στη χαρά, στη θλίψη) μέσα στη κοινωνία της συλλογικότητας, που ονομάζουμε απλή σχεσιακή κοινωνία

Με εκτίμηση μέλος ptptpt

 

[1]. Τα νταούλια κρουν βρε Στέργιουμ

κι όλου το σόι χουρεύ

χουρεύ κι πάππους μι τ΄ κοκκιν  τ΄ σαλβάρα

αχ και σέρνει το χουρό άμαν άμαν 

αχ κι σέρνει το χουρό 

Κατέβα Στέργιουμ για να αλλάξεις 

γαμπρός για να γενείς 

δεν κατιβαίνω δεν αλλάζω 

αχ γιατί πεισμάνιψα άμαν άμαν

αχ γιατί πεισμάνιψα 

[2] . Οι ευτράπελοι

 


Πρόσφατα άρθρα από το ίδιο μέλος
Σχετικά άρθρα



σχόλια (7)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

STEFANOS604
Βετεράνος
#24586   /   28.04.2012, 13:28   /   Αναφορά

''.......Ενώνει, καλλιεργεί ήθος και έθος, προβληματίζει, συγκινεί, συμβουλεύει, προτρέπει, θυμίζει, προκαλεί δέος, χαροποιεί, θλίβει. Όλα αυτά, είναι το παραδοσιακό μας τραγούδι....''. Αυτά τα λόγια- ειδικά την περίοδο που ζούμε είναι βάλσαμο στην καρδιά . Μπράβο -Μπράβο . 

Ένα ρεπερτόριο από Παραδοσιακά Μακεδονίας αναφέρω στο μάθημα ''Ουσάκ VS Χιτζάζ''.

faidonalkinoos
Φθασμένος
#24590   /   01.05.2012, 23:06   /   Αναφορά

"ΚΛΕΦΤΟ" ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ:


"Προορίζεται μόνο για τους φοιτητές και για τους εκπαιδευτικούς που δεν έχουν περάσει το μεσοστράτι της ζωής τους"

 

ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ 

 

1.- Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.

2.- Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που  φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.

3.- Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.

4.- Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.

Και κυρίως αυτό.. 4.1- Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.

ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ:

Ποιητών κατάλογος

 

Οι οχτώ, ο Κάλβος ο Μακρυγιάννης ο Μυριβήλης ο Βάρναλης ο Σεφέρης ο Παλαμάς ο Καζαντζάκης και ο Ελύτης, είναι οι φωνές που θα ακούγονται, και οι γραφές που θα γράφουνται, ένα μεγάλο μέρος τους και για πολλά χρόνια.

Ο Κάλβος, αετός κρουσταλιασμένος και κύκνος. Σώζεται ολόκληρος.

Ο Μακρυγιάννης, μάρμαρο ελληνικό Πεντελικού και Πάρου. Στ΄ Απομνημονεύματα η αξία του.

Ο Μυριβήλης, αλιφασκιά και ιώδιο.

Ο Βάρναλης, οι καμπάνες της Ελλάδας να κελαηδούν και να ξυπνάνε τους έλληνες.

Ο Σεφέρης, στην κύρια ροή πνευματικός νομοθέτης, στους παραπόταμους ποιητής.

Ο Παλαμάς, έγραψε τα πολλά, για να σώσει τα λίγα.

Ο Καζαντζάκης, μόνο ο Ζορμπάς θα γλυτώσει.

Ο Ελύτης, ο λυρισμός του ποταμός του Απρίλη, ή τα πρώιμα γέλια στο ακροθαλάσσι της Ναυσικάς. Όμως τα αγάλματα λείπουν.

Οι τρεις, ο Σολωμός, ο Καβάφης και ο Παπαδιαμάντης, είναι η αγία τριάδα των οδηγητών και των πρωτοπόρων της πνευματικής μας ζωής.

Ύστερα από χίλιους χρόνους, αν υπάρχει ακόμη ο άνθρωπος στον πλανήτη, και οι έλληνες στον τόπο τους, εκείνοι που θα ζουν θα τους βλέπουν, όπως περίπου βλέπουμε σήμερα εμείς τον Πίνδαρο, τον Επίκουρο, και τον Ηρόδοτο.

Όλο ψηλά, στον αιθέρα, πάνω από τα πρόσωπα και μοίρες, διατάζω το δημοτικό τραγούδι.

Για τη νέα Ελλάδα το δημοτικό τραγούδι σημαίνει ότι σημαίνουν τα ομηρικά έπη για την αρχαία Ελλάδα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Υ.Γ. (να υπάρξουν κι άλλα άρθρα που θα υποστηρίξουν την αιτία της σημερινής ύπαρξης της γλώσσας - την τότε ανάγκη επικοινωνίας - συνύπαρξης - συνένωσης, γύρω από την ενορία-τραγούδι, γύρω απ' τον πρωτόλειο-ανάγκης στίχο: που ευτυχώς δεν είναι "νεκρός, ώστε να τον αποθέσουμε πάνω στο νεκροτομικό-ανατομίας κρεβάτι και να τον αναλύσουμε..." (Λιαντίνης)- -  Ευτυχώς, που, παρ' όλη την ιδιότυπη στιχουργική του ατέλεια, παραμένει ακέραιο (το δημοτικό τραγούδι) να θυμίζει, πως, -(και το πως)-, υπήρξαμε, επιμένοντας δε, σα βλάχος -ανεπιθύμητος-παρείσακτος- του παρελθόντος, συγγενής,  να μας θυμίζει πως συνεχίζουμε να υπάρχουμε...


ΟΧΙ - το δημοτικό τραγούδι δεν είναι φουστανέλα, βρώμικες μάλλινες κάλτσες, κατσαπλιάδες κι αρνο-κάτσικα...

είναι ΖΩΗ...

είναι ο ΕΛΛΗΝΑΣ...

είμαι εγώ κι ΕΣΥ !!!

μέσα απ' το ταρακουνημένο ταξίδι της Βάρκας που τη λεν ΕΛΛΑΔΑ...

δια μέσου των επικίνδυνων κυμμάτων που λέγονται ΙΣΤΟΡΙΑ... (!!!)

ΦΑΙΔΩΝ ΑΛΚΙΝΟΟΣ

ΠΟΙΗΤΗΣ

ptptpt
Βασική Νότα
#24593   /   02.05.2012, 12:47

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΦΙΛΕ ΦΑΙΔΩΝ. Ο ΚΟΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΩΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΤΕΜΕ Ο ΛΌΓΟΣ ΤΟΥ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΊΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ.  Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΤΡΑΓΙΚΌ ΟΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΓΡΑΦΕΤΕ  ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΠΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΜΈΣΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΘΕΙΡΕΤΑΙ. ΓΙΑΤΙ Η ΦΥΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΦΘΙΣΗ!!!


ptptpt
Βασική Νότα
#24597   /   05.05.2012, 11:19

ΠΙΘΑΝΩΣ ΝΑ ΕΚΡΥΒΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΤΟΥ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΤΟΥ!!!


catherine91
Φθασμένος
#24591   /   02.05.2012, 01:38   /   Αναφορά

Πάντα έλεγα πως μετά από κάθε μάθημα χορού, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο αγαπώ κάθε πτυχή της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής! Πλέον ψάχνοντας λίγο παραπάνω εδώ γύρω, νιώθω κάθε φορά ανατριχίλα ακούγοντας για παραδοσιακό τραγούδι! Δόξα τω Θεώ, οι πρόγονοί μας άφησαν μεγάλη παρακαταθήκη και οφείλουμε να είμαστε περήφανοι γι'αυτήν! :) Το παραδοσιακό τραγούδι είναι διαχρονικό, γαληνεύει την καρδιά, ενώ προωθεί την ενότητά μας ως Έλληνες, σχετίζεται με την φιλοσοφία, όπως αναφέρατε...θα ήθελα να γράψω όλα όσα ήδη γράψατε! Συγχαρητήρια για την πανέμορφη δημοσίευση....σίγουρα θα την διαβάσω αρκετές φορές ακόμη!!!!!! :)

ptptpt
Βασική Νότα
#24592   /   02.05.2012, 12:36   /   Αναφορά

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Γ. ΠΟΛΙΤΗ (ΕΚΛΟΓΑΙ ΑΠΌ ΤΑ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΙΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ)

ΓΡΆΦΕΙ.: ''...Τα δημοτικά τραγούδια εγκατοπτρίζουν πιστώς καιι τελείως τον βίον και τα ήθη, τα συναισθήματα και τη ΔΙΑΝΟΗΣΙΝ του ελληιθνικού λαού και   εξωραΐζοντα δια του ποιητικού διακόσμου αναζωπυρώνουν τας αναμνήσεις των εθνικών περιπετειών...''

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΜΑΣ ΛΑΟΓΡΑΦΟΥ (1852-1921) ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ LIΝΚ http://www.perizitito.gr/product.php?productid=183087&page=1

Περαιτέρω, θα ήθελα να σας επισημάνω ότι η αγάπη μας για το παραδοσιακό τραγούδι ναι μεν ειναι βαθεια ριζωμένη μέσα μας αυτο δε σημαίνει ότι είναι μια στροφή προς τα πίσω,  -κάθε εποχή έχει εννοείται τα δικά της δεδομένα- θεωρώ, όμως ότι είναι μια στροφή προς τα έσω, μια ανάπαυλα για το συμμάζεμα της αυτογνωσίας μας ως λαού. Η δική μας παράδοση και καθενός λαού ξεχωριστά εννοείται ότι δεν εισχωρεί σε καλλούπια ιδεολογικού τύπου και γι αυτο τον λόγο ούτε συγκριση υφίσταται και δεν πρέπει να υφισταται ούτε εθνικισμός. Η ΣΟΦΙΑ είναι δεδομενο και ζητούμενο κάθε λαού, δεδομένο γιατι μπορούμε και την έχουμε ως άνθρωποι και ζητούμενο διότι μπορούμε να  την αναζητήσουμε σε περίοσο κρίσης εθνικής αυτογνωσιας ότι, δηλαδή, αυτο είμαστε!!!

ptptpt
Βασική Νότα
#24606   /   07.05.2012, 14:56   /   Αναφορά

ΣΧΟΛΙΟ ΕΝΟΣ ΑΔΕΛΦΙΚΟΥ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥ

''Πολύ ωραίο! Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πώς η πλειοψηφία των ελληνικών χορών χορεύεται σε έναν κύκλο, ο οποίος συμβολίζει την ενότητα... Σκέψου μόνο πως τα καθολικά των μονών του Αγίου Όρους έχουν στο βόρειο και νότιο κλίτος τα δύο ημικύκλια των χορών... ''



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!