ελληνική μουσική
146 online   ·  203.745 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Συνεντεύξεις

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!

Συνέντευξη της Μπέσσυ Μάλφα στον Χάρη Αρώνη για το MusicHeaven!

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!

Γράφει ο Χάρης Αρώνης (AR-On)26 άρθρα στο MusicHeaven
Τα τραγούδια: ο "Λύκος της ψυχής μου" (στίχοι - άλμπουμ "Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν", Magic de Spell, Eros Music) και το "Που γυρνάς" (στίχοι+μουσική - άλμπουμ "Σπασμένα ρολόγια", Νίκος Μαϊντάς, Impact Music), ήταν οι μόνες εξαιρέσεις τρ...
Σάββατο 01 Δεκεμβρίου 2012

"Είμαι κυνικό άτομο, έχω πολύ μαύρο χιούμορ και γι' αυτό έχω επιβιώσει σε μια τέτοια δουλειά".
"Η τέχνη της αυτοθυσίας είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο και μας την διδάσκει στο έργο ένας κατά συρροή δολοφόνος".
"Μπορεί να μην είμαι θρησκόληπτη, όμως πιστεύω πολύ στο ρητό του Απόστολου Παύλου: ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμί"
"Αν δεν κάνω κάτι για την ψυχή μου αυτή την στιγμή που υπάρχει γύρω μας αυτή η αηδία, νομίζω ότι θα πεθάνω, ότι θα αυτοκτονήσω".
"Υπάρχουν τραγικοί κίνδυνοι για την ελληνική κουλτούρα από τα τούρκικα σίριαλ".
Διαβάστε αυτά και πολλά άλλα στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Musicheaven η πολυτάλαντη ηθοποιός, καθώς και τις εντυπώσεις μας από τη ροκ όπερα "Killer" στην οποία πρωταγωνιστεί.

Είναι βραδάκι Τρίτης, καμιά ωρίτσα πριν την έναρξη της ροκ όπερας "Killer". Βρισκόμαστε στα παρασκήνια του Faust, του όμορφου πολυχώρου κοντά στο Μοναστηράκι, που από τις 12 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη και για όλο το χειμώνα του 2012 θα φιλοξενεί στη νέα του θεατρική σκηνή στον 2ο όροφο την συγκεκριμένη μουσικοθεατρική παράσταση.

Η Μπέσσυ Μάλφα, "εγγλέζα" στο ραντεβού της μαζί μας και παρά το γεγονός ότι έχει δυνατό πονοκέφαλο (αφού μαζί με τον καφέ της καταπίνει και δύο ντεπόν), μας κάνει να αισθανόμαστε τόσο άνετα, λες και γνωριζόμαστε από παιδιά, λες και είμαστε συμμαθητές που μετά από κάποια χρόνια ξανασυναντήθηκαν. Η συνέντευξη τελειώνει όταν ο χρόνος μόλις που φτάνει για να προλάβει να φορέσει το κοστούμι και να μεταμορφωθεί σε Pau Moira, έναν άνδρα που όχι μόνο είναι νεκροθάφτης-σαβανωτής, αλλά και καταδικασμένος σε θάνατο ως serial killer με …157 φόνους στο ενεργητικό του!

Από τον 1ο όροφο που είναι τα παρασκήνια, κατεβαίνουμε για ένα γρήγορο ποτάκι στο ισόγειο, που είναι το πανέμορφο bar του Faust (εκεί είναι και η μαγευτική μουσική σκηνή που φιλοξενεί αργά, προς το τέλος των θεατρικών παραστάσεων, διάφορα μουσικά σχήματα – π.χ. αυτή την περίοδο τις Δευτέρες παίζουν οι "See You Soon", μια πολυσυλλεκτική ομάδα μουσικών, τραγουδιστών και performers, ενώ τις Τρίτες το νέο μουσικό σχήμα "Tricky Pony", του οποίου φωνή αποτελεί η ηθοποιός Μαρία Ναυπλιώτου). Αφού πιούμε το ποτό μας, λίγο μετά τις 9:00μμ, ανάβει το πράσινο φως (…ένα κορδόνι που λύνεται, ελευθερώνοντας την πρόσβαση στην τσιμεντένια σκάλα) ώστε να ανέβουμε όλοι οι θεατές στο 2ο όροφο, στη μικρή και πολύ ζεστή θεατρική αίθουσα, έτοιμοι να ακούσουμε την ιστορία του θανατοποινίτη Pau Moira.

Πριν όμως σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας από την παράσταση, αλλά και πριν διαβάσετε τι συζητήσαμε με την Μπέσσυ Μάλφα, είναι χρήσιμο να ξέρετε το βιογραφικό της ηθοποιού, καθώς κάποιοι δεν αποκλείεται να την γνωρίζετε μόνο από κάποια δημοφιλή τηλεοπτικά serial.

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!ΜΠΕΣΣΥ ΜΑΛΦΑ – ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η  Μπέσσυ Μάλφα γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 1966.

Σπούδασε θέατρο στην σχολή του Θεάτρου Τέχνης  Κ. Κουν, χορό στην Κρατική Σχολή Χορού και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών.

Είναι διακεκριμένη ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει συχνά ως ερμηνεύτρια στις συναυλίες του Μίμη Πλέσσα και του Μίκη Θεοδωράκη.

Ρόλοι στο Θέατρο

ΟΔΥΣΣΕΑ ΓΥΡΝΑ ΣΠΙΤΙ του Ι.Καμπανέλλη (Κλειώ)

ΜΙΝΝΙ Η ΑΘΩΑ του Μ.Μποντεμπέλι (Μάννα)

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ του    Ευριπίδη (Κορυφαία)

ΝΕΦΕΛΕΣ του Αριστοφάνη (Κορυφαία)

ΒΑΤΡΑΧΟΙ του Αριστοφάνη (Κορυφαία-Ξενοδόχα)

ΦΟΡΤΟΥΝΑΤΟ του Μ.Α.Φόσκολου(Τύχη)

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΑΧΤΥΛΑΚΙ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ του Α.Στάϊκου (Αρανέα)

ΦΩΤΙΕΣ της Μ.Γιουρσενάρ

ΤΟ ΦΥΝΤΑΝΑΚΙ του Π.Χόρν (Εύα)

ΛΟΥΤ του Τζ.Ορτον (Φαίη Μακμάχον)

ΒΑΛΣ ΕΞΙΤΑΣΙΟΝ της Ε.Πέγκα (Οπτασία)

ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ του Σ.Μπελμπέλ (Ξανθή Γραμματέας)

Η ΣΤΕΛΛΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΑΝΤΙΑ του Ι.Καμπανέλλη (Στέλλα)

ΧΟΝΤΡΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΦΟΥΣΤΕΣ του Ν.Σίλβερ (Φύλις)

ΤΟΥΡΚΑΡΕ του Α.Λεσαζ (Βαρώνη)

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ της Σ. Στήβενσον (Τερέζα)

ΤΡΩΑΔΕΣ του Ευριπίδη (Ελένη)

ΤΑΡΑΝΤΕΛΛΑ του Ε. ντε Φιλιππο (Ρόζα)

ΤΟ ΠΑΡΤΥ του Ν. Σάιμον (Υβόν)

ΓΑΜΗΛΙΑ ΔΕΞΙ ΩΣΗ του Ντ. Καρον (Βάλερι)

ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ σε σκην. Peter Brook

Ο ΑΣΧΗΜΟΣ του Φον Μαγιενμπουργκ (Βαρώνη)

ΖΕΙΤΕ ΠΑΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ των Α. Ρήγα- Δ. Αποστόλου

 

Μιούζικαλ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ του Α. Μαραγκόπουλου (Σκοτεινή γυναίκα)

ΔΑΙΜΟΝΕΣ του Ν. Καρβέλλα (Μάγισσα)

WEST SIDE STORYτου Λ. Μπερνστάϊν (Αννίτα)

ΣΙΚΑΓΟ των Μπ.Φος και Φ.Εμπ (Βέλμα Κέλλυ)

 

Έγραψε τα θεατρικά έργα:

NO SHAKESPEARE PLEASE

ΠΕΙΡΑΤΕΣ

 

Σκηνοθέτησε και έπαιξε στα:

ΜΙΣ ΠΕΠΣΙ της Π. Μπρυνό.

NO SHAKESPEARE PLEASE της Μπέσσυς Μάλφα

ΠΕΙΡΑΤΕΣ της Μπέσσυς Μάλφα

 

Έχει τραγουδήσει στη Λυρική Σκηνή, στα έργα:

ΟΙ ΑΠΑΧΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ του Ν.Χατζηαποστόλου

ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ του Γ.Στράους

Έχει χορογραφήσει τα έργα:

ΗΛΕΚΤΡΑ του Σοφοκλή

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ του Γ.Σαίξπηρ

 

Κινηματογράφος

ΑΚΡΟΠΟΛ του Π.Βούλγαρη

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΑΙΜΟΥ  του Χ.Χριστοφή

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΝΟΕΜΒΡΗΣ του Τ. Παπαγιαννίδη

I LOVE KARDITSAτου Σ. Μαρκίδη

 

Τηλεόραση

ΒΑΜΜΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ του Κ. Κουτσομύτη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ του Γ. Διαμαντόπουλου

ΙΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ του Δ. Χρονόπουλου

ΚΑΙ  ΠΑΛΙ  ΦΙΛΟΙ του Ι. Μιχαηλίδη

ΘΑ ΣΕ ΔΩ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ του Κ. Κιμούλη

ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ του Γ. Κωνσταντίνου

Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ του Α. Τέμπου

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ του Γ.Μιχαλακόπουλου

10η ΕΝΤΟΛΗ και ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ του Π. Κοκκινόπουλου

MΑΥΡΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ του Π. Κοκκινόπουλου και πολλά άλλα.

 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΠΕΣΣΥ ΜΑΛΦΑ ΓΙΑ ΤΟ MUSICHEAVEN

Χάρης Αρώνης: Έχοντας διαβάσει το δελτίο τύπου και άλλες συνεντεύξεις σου σχετικά με το "Killer", βλέπω ότι έχουμε να κάνουμε με μια μαύρη κωμωδία που είναι ταυτόχρονα και ροκ όπερα (άλλωστε γι αυτό και είμαι εδώ εκ μέρους του Musicheaven). Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση από τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, είναι ότι οι μουσικοί είναι on-stage, δηλαδή η μπάντα είναι πάνω στη σκηνή, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο. Αυτό ήταν και στο πρώτο ανέβασμα του έργου στην Ισπανία, ή ιδέα του σκηνοθέτη Χρήστου Καρχαδάκη;

Μπέσσυ Μάλφα: Στο πρώτο ανέβασμα ήταν έτσι όπως κι εδώ, αλλά τα τελευταία χρόνια σε όσες δουλειές κάνω εγώ μουσικές, η ορχήστρα είναι πάντα επάνω στη σκηνή. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι μουσικοί συμμετέχουν ενεργά στην παράσταση, είναι πρωταγωνιστές. Έτσι συμβαίνει και τώρα.

Δημιουργοί του έργου είναι οι Guillem Clua και Xavier Mestres. Φαντάζομαι οι ρόλοι τους ήταν συγγραφέας και συνθέτης αντίστοιχα, έτσι δεν είναι;

Ακριβώς, ο Γκιγιέμ Κλούα είναι ο συγγραφέας και ο Χαβιέ Μέστρες είχε γράψει την ισπανική μουσική. Βέβαια εδώ έχουμε δική μας πρωτότυπη μουσική, που έγραψε ο Γιώργος Χατζής.

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!
Ο Γιώργος Χατζής, κορυφαίος βιολονίστας, εξαιρετικός ντράμερ-κρουστός, σπουδαίος συνθέτης και ταλαντούχος κωμικός (και ίσως δεν έχω πει όλες τις ιδιότητες αυτού του τρομακτικά πολυτάλαντου ανθρώπου). Αλήθεια, είχε σχέση η μουσική που έγραψε ο Χατζής με την μουσική του Mestres, ήταν κοντινές σε ύφος;

Όχι, τελείως διαφορετικές. Εκείνοι είχαν στυλ πιο Latin, είχαν salsa, είχαν mambo και κάπως πιο μοντέρνες συνθετικές και ενορχηστρωτικές γραμμές. Η μουσική πάλι του Γιώργου Χατζή έχει πιο κλασσικές ρίζες, απλά μου φαίνεται ότι εμείς παρ' όλο που είμαστε Έλληνες, με κάποιο περίεργο τρόπο είμαστε μουσικά πιο "μέσα" στο έργο. Έχω δει την παράσταση την ισπανική και αυτή την εντύπωση έχω, πάντα μουσικά μιλώντας, όχι υποκριτικά.

Ήταν πρωτοβουλία του Γιώργου Χατζή να δώσει αυτό το ροκ ύφος, ή το είχατε προσχεδιάσει μαζί πριν ξεκινήσει να γράφει τη μουσική της ελληνικής παράστασης;

Είναι κάτι που το 'χαμε συζητήσει. Μπορεί το Ισπανικό θέατρο να έχει προχωρήσει απίστευτα τα τελευταία χρόνια, το ίδιο και το σινεμά, όμως αν εστιάσουμε στην κατάσταση που βιώνουμε, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ισπανοί είμαστε στην ίδια μοίρα αυτή τη στιγμή, είναι αδερφικές οι δυο χώρες, είχαμε την αίσθηση λοιπόν με το Γιώργο ότι θα ταίριαζε περισσότερο το ροκ ύφος. Αισθανόμαστε πως διανύουμε ξανά την εφηβική ροκ εποχή μας σαν Έλληνες…

Πολύ ενδιαφέρουσα οπτική, γιατί δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι το ροκ (το ίδιο βέβαια λένε και για το λαϊκό τραγούδι) στην Ελλάδα έχει κλείσει τον κύκλο του.

Οι εταιρείες έκλεισαν τον κύκλο τους, όχι η ροκ ή το τραγούδι γενικότερα! Δε θα τελειώσουνε οι εταιρείες τα είδη, επειδή τελειώσανε οι ίδιες… Κάνουμε πολλά πράγματα πια οι Έλληνες για την ψυχή μας και μόνο, είναι κι αυτό μέσα σ' αυτά.

Κάθε πράγμα που περιέχει Λόγο και προέρχεται από το εξωτερικό, όπως ένα θεατρικό έργο, η μετάφρασή του παίζει καθοριστικό ρόλο, κρύβει μπόλικη δημιουργία και απαιτεί ταλέντο (ο μεταφραστής είναι και λίγο συγγραφέας). Μια κακή μετάφραση μπορεί να χαντακώσει ένα έργο και μια καλή να το απογειώσει. Θα ήθελα να πούμε δυο κουβέντες για τους μεταφραστές του "Killer".

Συμφωνώ απολύτως, έτσι είναι τα πράγματα με τις μεταφράσεις. Η Μαρία Χατζηεμμανουήλ και ο Δημήτρης Ψαρράς που στην προκειμένη περίπτωση έκαναν τη μετάφραση, είναι δύο εξαιρετικοί μεταφραστές έτσι κι αλλιώς, συνυπολογίστε τώρα ότι έχουν ασχοληθεί αρκετά με τα ισπανικά έργα, με το ισπανικό θέατρο γενικότερα και θα καταλάβετε πόσο καλά μπορούμε να βασιστούμε πάνω τους. Πάντως εμείς – με τη δική τους τη συναίνεση βεβαίως – πειράξαμε λιγάκι το κείμενο σε κάποια πράγματα, οι στίχοι επίσης είναι "πειραγμένοι", εφηύραμε και τραγούδια που δεν υπήρχαν στο πρωτότυπο και γεννήθηκαν μέσα από τη δράση, τον αυτοσχεδιασμό και τη σκηνοθεσία.

Έχοντας παρακολουθήσει μια ροκ όπερα ή ένα μιούζικαλ…

…έχει διαφορά, το μιούζικαλ από τη μία είναι πιο ελαφρύ από τη ροκ όπερα, αλλά από την άλλη είναι και πιο δύσκολο, γιατί ο ηθοποιός έχει μεγαλύτερη δυσκολία να υπηρετήσει ρόλο με τραγούδια, έχει μια απόσταση πως θα γίνει η μετάβαση από το ρόλο στο τραγούδι, ενώ στη ροκ όπερα είναι πολύ πιο λειτουργικά τα πράγματα, έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον!

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!
…πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η διαφοροποίηση που επισήμανες, παρ' όλα αυτά, η ερώτηση που θα σου κάνω νομίζω έχει να κάνει και με τα δύο. Υπάρχουν περιπτώσεις που έχεις παρακολουθήσει ένα μιούζικαλ ή μια ροκ όπερα στο θέατρο ή ακόμη και στον κινηματογράφο και αργότερα ακούγοντας το soundtrack (ή το συνολικό ηχητικό της παράστασης, πρόζα και τραγούδια μαζί χωρίς εικόνα), λες "μπα, καμιά σχέση", προσλαμβάνεις πολύ μικρό μέρος από την εντύπωση και τα συναισθήματα που σου προκάλεσε η παρακολούθηση του έργου (προφανώς λόγω σημαντικού ρόλου της οπτικής αίσθησης, της εικόνας), ενώ άλλες φορές ακούς το soundtrack κι είναι σα να έχει φυλακισμένη μέσα του σχεδόν όλη την αίσθηση και τη φόρτιση της ολοκληρωμένης παράστασης. Ποια είναι η γνώμη σου, στο "Killer" της Μάλφα, του Χατζή και όλων των άλλων συντελεστών, πως καθορίζονται τα βάρη εικόνας - ήχου; Ή -για να το θέσω απλά- θα  μπορούσε να σταθεί αν το κυκλοφορούσατε σε CD;

Είναι ανατρεπτικό, έχει τρομερό ενδιαφέρον και συνεπώς ναι, θα μπορούσε άνετα να σταθεί και ως CD. Θα μπορούσε να μυρίζει και θέατρο, καθώς ο στίχος είναι περίεργος, οι στίχοι των τραγουδιών άλλωστε ξεδιπλώνουν την πλοκή, αλλά και όπως θα δεις σε λίγο που θα παρακολουθήσεις την παράσταση, τα τραγούδια στέκουν μια χαρά και αυτόνομα. Φαντάσου ότι κάνω πλάκα στο Χατζή και – παρ' όλο που έχουμε να κάνουμε με μια ποιοτική παράσταση – για ένα κομμάτι που είναι σε ύφος κάπως πιο light, πιο "ποπάκι", του λέω "Γιώργο, αυτό το στέλνω άνετα και Eurovision" (γέλια). Αλλά και κάτι ροκ μπαλάντες που έχει μέσα, δεν ξέρω, νιώθω περήφανη που τις ερμηνεύω!

Μα νομίζω ένα καλό σύνολο είναι σαν μια αλυσίδα, αν κάθε μεμονωμένος κρίκος δεν είναι γερός, δεν είναι γερή και η αλυσίδα ως σύνολο.

Πραγματικά στέκει μουσικά και ως αναφορά στη θεατρική παράσταση αλλά και ως συμπαντική αναζήτηση της ύπαρξης, εννοώ πως μπορείς να ακούσεις μια μπαλάντα από το έργο και να μην έχει σημασία αν αυτός που τραγουδά είναι ο κατά συρροή δολοφόνος, καθώς μιλάει για την αγάπη και τον έρωτα έχοντας μια γενικότερη, μια συμπαντική απόχρωση.

Στις μαύρες κωμωδίες υπάρχει συνήθως ένας κυνισμός. Και πολύ συχνά υπάρχει και μια κάθαρση.

Εννοείται!

Κατά πόσο λοιπόν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά έπαιξαν ρόλο στο να επιλέξεις σήμερα να ανεβάσεις τη συγκεκριμένη παράσταση; Το ρωτάω με την έννοια ότι όπως ορισμένοι υποστηρίζουν, η ελπίδα δεν είναι πάντα θετικό συναίσθημα: γιατί όταν όλα έχουν σαπίσει και παρ' όλα αυτά δεν το συνειδητοποιούμε και διατηρούμε την ελπίδα να ξαναζωντανέψει το σάπιο…

…μα εγώ όλα τα σάπια τα κάνω κομπόστ και βγάζω πράγματα, υπάρχουν ρίζες μέσα στη γη, ό,τι είναι σάπιο είναι υλικό που γεννά το επόμενο…

…ακριβώς, είναι ένας κύκλος και έλεγα ότι αντί να ελπίζουμε στην αναγέννηση του σάπιου, ίσως είναι καλύτερα να μη δειλιάζουμε μπροστά στο θάνατο και να τον αποδεχτούμε, να γκρεμίσουμε τα πάντα και να χτίσουμε από το μηδέν! Με αυτή την έννοια ο κυνισμός και η κάθαρση που είναι βασικά χαρακτηριστικά στις μαύρες κωμωδίες, μήπως ήταν πράγματα που ήταν στη σκέψη σου όταν αποφάσιζες να ανεβάσεις το "Killer";

Βεβαίως. Αλλά όχι μόνο τώρα, αυτά είναι στη σκέψη μου από τη μέρα που γεννήθηκα! Είμαι ένα απόλυτα ρομαντικό ον, με απίστευτο κυνισμό, απίστευτη ευθύτητα και χαίρομαι που είμαι έτσι γιατί έχω πάρα πολύ καλούς φίλους. Είμαι κυνικό άτομο, έχω πολύ μαύρο χιούμορ και να σου πω, γι' αυτό έχω επιβιώσει σε μια τέτοια και τόσο πολύ δύσκολη δουλειά όπως καταλαβαίνεις. Είμαι δημιουργός, είμαι εξερευνητής, ρισκάρω πράγματα, παραμένω ρομαντική μέσα μου, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να έχω απόλυτη επαφή με την πραγματικότητα. Και για την ελπίδα λένε, όταν ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, αυτή είναι που πεθαίνει τελευταία, κάτι ξέρανε οι αρχαίοι κι επειδή εμείς τα έχουμε εφεύρει όλα ΚΑΙ στη μουσική, από τον Πυθαγόρα – και μια και είστε μουσικό site καλό είναι να τα πούμε αυτά – εμείς εφηύραμε τους μουσικούς τόνους, τις νότες, τα διαστήματα, τα πάντα, εμείς, οι Έλληνες! Υπάρχει και το κουτί της Πανδώρας λοιπόν… Και η ελπίδα, τι είναι τελικά; Μελλοντολόγος δεν είναι κανείς μας, αλλά πρέπει να 'χουμε ένα στόχο, να πιστεύουμε και να προχωράμε με βάση αυτόν, είτε πεθάνουμε 21 του Δεκέμβρη που λένε οι Μάγιας, είτε δεν πεθάνουμε… (γέλια)

…τώρα θυμήθηκα το αστείο που λένε, ότι φέτος τα Χριστούγεννα θα έρθουν οι …Μάγιας με τα δώρα! (γέλια)

Χαχαχα, έτσι λένε; Τέλειο! (γέλια)

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!
Να μιλήσουμε λίγο για αγάπη! Άλλωστε απ' ότι έχω καταλάβει διαβάζοντας προηγούμενες συνεντεύξεις σου, έχει μεγάλη σχέση με το έργο.

Ακριβώς έτσι, έχει μεγάλη σχέση!

Η αγάπη λοιπόν, κρύβει μέσα της επαναστατικότητα (αφού μας δίνει φτερά να κάνουμε πράγματα που άλλοτε θα μας φαίνονταν αδιανόητα), καμιά φορά όμως ενέχει και αντεπαναστατικότητα (όταν π.χ. για χάρη του αγαπημένου μας είμαστε ικανοί να κάνουμε πράγματα αρνητικά για το γενικότερο σύνολο, να αδικήσουμε, να προδώσουμε, κλπ.). Μια φορά χωρίς την αγάπη και τον έρωτα, δεν υπάρχει καύσιμο για όνειρα. Να ξεκαθαρίσω καταρχήν ότι προσωπικά πιστεύω ότι είναι πολύ σπουδαίο ακόμη και τέτοιες έντονα πολιτικοποιημένες εποχές η τέχνη να διαπραγματεύεται και να μιλά για την αγάπη, πολλές φορές αυτό είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικό κι από τον καθαρά πολιτικό λόγο της "στρατευμένης" τέχνης, ειδικά αν η τελευταία γίνεται ευκαιριακά ή επιδερμικά. Με ποιον τρόπο καταπιάνεται το "Killer" με το θέμα της αγάπης;

Θα σου το πω με δυο μόνο λόγια, γιατί για μένα η αγάπη είναι πολύ βασικό συστατικό για την ύπαρξη την ανθρώπινη. Για να μη σε πάω στον Απόστολο Παύλο… Γιατί κι αυτός κυνικός ήταν και Ρωμαίος - μεγάλο  "κάθαρμα" (γέλια), αλλά πιστεύω πολύ στο ρητό του "ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμί"! Στο συγκεκριμένο λοιπόν έργο, όπως και στην Καινή Διαθήκη (χωρίς να είμαι θρησκόληπτη), διδασκόμαστε την τέχνη της αυτοθυσίας. Η τέχνη της αυτοθυσίας φίλε μου, είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο! Πάρα πολύ δύσκολο, πολύ γενναιόδωρο, πολύ γενναίο, είναι αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες "θέλει ανδρεία και θάρρος να αγαπάς"! Κι αυτό το διδάσκει το συγκεκριμένο έργο μέσα από ένα serial killer, έναν άνθρωπο που δεν έχει συναισθήματα!

Αγαπώντας βαθιά ένα άτομο, είναι κι ένας δρόμος να αγαπήσουμε και το σύνολο; Θέλω να πω ότι τελικά, η αγάπη και η απόλυτη αφοσίωση σε κάποιον, δεν είναι κι ένας δρόμος να φτάσουμε και στην αγάπη προς όλους; Γιατί νομίζω πως το ζητούμενο κάποια στιγμή είναι να φύγουμε από το εγώ και να πάμε στο εμείς.

Προφανώς, ειδικά αυτή την εποχή, που τόσο καιρό είχαμε απορροφηθεί στο εγώ μας και ο καθένας κοίταζε την πάρτη του. Κι επειδή μιλάμε για κυνισμό, να στο πω κυνικά: πόσο μπορεί να αυνανίζεται κανείς; Κάποια στιγμή θέλει τον παρτενέρ του!

Μπορεί η αγάπη να είναι θέμα διαχρονικό και παγκόσμιο, όμως όσο περνάει ο καιρός παρατηρώ μια… δυσκολία να την πω; Κόμπλεξ να το πω; Πάντως πολλές φορές βλέπω ότι αποφεύγουμε να μιλάμε ανοιχτά και ουσιαστικά για την αγάπη (και δεν αναφέρομαι φυσικά στην καψούρα, που ζει και βασιλεύει στην λαϊκοπόπ και lifestyle ειδικά "κουλτούρα").

Ναι, ναι, ναι… Ειδικά αυτό αφορά στους νέους ανθρώπους που συχνά ακούς "ποιος θα μ' αγαπήσει εμένα" και "γιατί ν' αγαπήσω" και "γιατί να χάσω χρόνο" και "που να τρέχεις" κι όλα αυτά. Να στο πω αλλιώς. Η έννοια της αγάπης είναι περίεργο πράγμα, π.χ. αγάπη υπάρχει και για το χρήμα. Αλλά χωρίς δόσιμο, χωρίς πάθος, χωρίς ψυχή, χωρίς duende που έλεγε κι ο Λόρκα, δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα! Ο έρωτας νομίζω είναι πολύ σημαντικός, ιδιαίτερα τώρα, γιατί πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση! Ο έρωτας είναι έμπνευση…

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!
Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, είναι εκείνη η επαναστατικότητα που έλεγα πριν. Αφού καμιά φορά σκέφτομαι ότι προκειμένου να ξαναβρείς ένα όραμα, δεν έχει και τόση σημασία να ψειρίζεις τις λεπτομέρειες, να φοβάσαι υπερβολικά διάφορα… Θέλω να πω πως ακόμη κι ένα όραμα που έχει κάποιες σκοτεινές γωνιές, καλύτερα να υπάρχει έτσι, παρά να το μηδενίζουμε και να μην υπάρχει καθόλου. Φυσικά δεν μιλώ για ψεύτικα οράματα και όνειρα πλαστά με τα οποία ποτίσανε σχεδόν μια ολόκληρη γενιά, μιλώ για αληθινά ιδανικά, τα οποία χάθηκαν και λείπουν.

Μα αυτό θέλανε! Και ναι, έτσι είναι για τις σκοτεινές γωνιές που είπες, τίποτα δεν είναι μόνο φωτεινό. Θα σου πω κάτι που μου είπε ένας σοφός μια φορά: φαντάσου μου λέει ένα σκοτεινό δωμάτιο και ρίξε μια σταγόνα φως. Τι γίνεται; Το δωμάτιο φωτίζεται του λέω. Σωστά, μου λέει. Και τώρα σκέψου ένα δωμάτιο γεμάτο φως και ρίξε μια σταγόνα σκοτάδι. Τι γίνεται; Η σταγόνα σκοτάδι εξαφανίζεται…

Καταπληκτικό! Κοίτα να δεις τώρα, δεν πειράζει ελπίζω που θέλω θα αναφέρω κάτι προσωπικό, αλλά έχει σχέση με αυτά στα οποία μας έβγαλε η κουβέντα. Παρ' ότι έχω καλές σπουδές και πολύχρονη επαγγελματική εμπειρία ως μηχανικός αλλά και ως δάσκαλος, τώρα που έγιναν τόσο ζόρικα τα πράγματα και ούτε οι σπουδές ούτε η εμπειρία μετράνε για να έχει κανείς δουλειά και μεροκάματο, όταν δεν υπάρχει ούτε καν ασφάλιση και άρα ασφάλεια για το αύριο, κι όμως, τώρα είναι που για να μην μαυρίσει τελείως η ψυχή μου, ασχολούμαι περισσότερες ώρες από ποτέ στη ζωή μου με όλα αυτά που αγαπώ και καίνε περισσότερο την ψυχή μου, δηλαδή με το τραγούδι, με τη μουσική και το στίχο, με το γράψιμο, με την αρθρογραφία, με την παραγωγή εκπομπών για το ραδιόφωνο, ακόμη κι αν όλα αυτά δεν αποφέρουν το παραμικρό εισόδημα. Είναι τόσο αντίξοες συνθήκες, κι όμως, ξαναγυρνάς με πείσμα σε όλα αυτά που αγαπάς, για να μην τρελαθείς!

Είδες; Δεν είναι τρομερό; Κι εγώ τρία παιδιά έχω να ζήσω και δεν έχουμε μία! Διαλέγω να είμαι εδώ. Γιατί; Γιατί νομίζω ότι θα πεθάνω αν δεν κάνω κάτι για την ψυχή μου. Δεν ξέρω αν θυμάσαι που σου είπα στην αρχή πως κάνουμε πολλά πράγματα πια οι Έλληνες "για την ψυχή μας" αυτή την εποχή ειδικά… Δεν μπορώ λοιπόν να βγάζω μόνο κάποια χρήματα, που σκατά χρήματα έβγαζα τόσα χρόνια, νομίζω είναι γνωστό ότι πολύ λίγοι τα παίρνανε σε αυτή τη δουλειά! Αν όμως δεν κάνω κάτι για την ψυχή μου αυτή την στιγμή που υπάρχει γύρω μας αυτή η αηδία, νομίζω ότι θα πεθάνω, ότι θα αυτοκτονήσω!

Κι επειδή "ουδέν κακόν αμιγές καλού", ένα από τα λίγα καλά της κρίσης είναι ίσως και αυτό, ότι καμιά φορά κάνοντας αυτά που αγαπάς, ακόμη κι αν δεν υπάρχει οικονομικό όφελος, υπάρχει και μια περίπτωση να λυτρωθείς!

Να σου πω κάτι; Πολλές φορές σκέφτομαι κι όλους αυτούς που έχουν καταστραφεί και πηδούν από τα παράθυρα, καλύτερα όμως να πετάξεις, να "αυτοκτονήσεις" αυτόν τον εαυτό που σε οδήγησε εκεί και να διαλέξεις να κάνεις κάτι άλλο, έστω κι ας μοιάζει χωρίς μέλλον, βέβαια όλοι έχουν παιδιά, υποχρεώσεις…

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!
Πραγματικά, δύσκολο να κρίνουμε…

Φυσικά, καθόλου δεν κρίνουμε, αλλά είναι ωραίο να σκέφτεσαι ότι αυτός που αυτοκτονεί είναι ο άλλος σου εαυτός, αυτός που σε οδήγησε εκεί και όχι αυτός που πραγματικά είσαι!

Κι αυτό που λες μου θυμίζει μια εικόνα που μου μετέφερε πρόσφατα στο ραδιόφωνο ένας μουσικός που κάναμε πρόσφατα εκπομπή, ο Άλμπερτ, ότι είναι λέει κάποιος στην άκρη του γκρεμού έτοιμος να πηδήξει και να βάλει τέλος στη ζωή του, παίρνει την απόφαση, πηδά και …ξαφνικά, αντί να πέσει προς τα κάτω, κάνει μια πτήση προς τον ορίζοντα, λες κι έβγαλε φτερά! Δεν είναι πολύ ποιητική εικόνα;

Πραγματικά! Και ξέρεις, έχει σχέση και με το έργο, καθώς ο πρωταγωνιστής ενώ δεν αυτοκτονεί (τον σκοτώνουν επί της ουσίας), όμως οδηγείται εκεί ομολογώντας φόνους που λέει ότι δεν τους έχει κάνει. Παράξενο, γιατί δεν ξεκαθαρίζει (εγώ δεν θα σου απαντήσω σαν ερευνητής ή σαν profiler τι άποψη έχω για τον ήρωα).

Παρ' ότι φαίνεται ότι έχεις ασχοληθεί και με το profiling και με την ψυχολογία, έτσι δεν είναι;

Ναι, πολύ, είναι αλήθεια αυτό.

Πως θα ιεραρχούσες το "Killer" σε σχέση με προηγούμενες δουλειές σου όσον αφορά στις ερμηνευτικές απαιτήσεις και τη δυσκολία του;

Αισθάνομαι ότι μαθηματικά, οι γνώσεις μου σ' αυτό, με οδήγησαν να ερμηνεύσω το ρόλο με πνευματική ευκολία, με τεχνική δυσκολία όμως, το να ερμηνεύσω έναν άντρα και να κάνω όλα αυτά, τη δύσκολη μουσική ερμηνεία και τα λοιπά.

Είναι διπλά δύσκολο.

Ακριβώς, καθώς έχεις να υποδυθείς και την ψυχολογία ενός άνδρα και την ψυχολογία ενός serial killer. Βεβαίως οι κατά συρροή δολοφόνοι είναι συνήθως Καυκάσιοι λευκοί και άνδρες, είναι πολύ μικρή πιθανότητα να βρεις π.χ. αφρικανό ή γυναίκα serial killer. Υπάρχουν, αλλά είναι πολύ μικρή η αναλογία σχετικά…

Εν τω μεταξύ, πολύς κόσμος ίσως δεν ξέρει τις σπουδές σου, όχι μόνο στο θέατρο, αλλά επιπλέον στο τραγούδι και στο χορό, ούτε την προϋπηρεσία σου σε αντίστοιχες πολύπλευρα απαιτητικές παραστάσεις για μία ηθοποιό, άρα ίσως να τους κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι υποστηρίζεις τόσο καλά μια ροκ όπερα, όπου χρειάζεται όχι μόνο να παίζεις καλά, αλλά να κινείσαι και να τραγουδάς σε εξίσου υψηλό επίπεδο.

Είναι φυσικό να μην ξέρουν. Κοίταξε, ήμουν ένας τύπος με μια μηχανή, ο οποίος ψαχνόταν. Μπορούσα να εκφραστώ μόνο μέσα από την Τέχνη. Δεν ήτανε όλα αυτά που έκανα κάτι που σκέφτηκα ξαφνικά ή κάτι που έτυχε, ήταν φυσιολογική η ροή των πραγμάτων. Και είναι αναμενόμενο όταν ψάχνεις, οπωσδήποτε και να μαθαίνεις. Δεν μου αρέσουν τα πασαλείμματα, ούτε να κάνω τάχα μου ότι χορεύω, τάχα μου ότι τραγουδάω και τάχα μου ότι παίζω. Αυτά ανήκαν στην εποχή του …μεσοπολέμου.

Σπουδές και καλλιέργεια από τη μια μεριά, ταλέντο από την άλλη. Τι βαραίνει περισσότερο; Και ρωτάω έναν άνθρωπο που τα έχει και τα δύο.

Δεν είμαι σίγουρη τόσο για το ταλέντο, γιατί θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι εν δυνάμει, από τη στιγμή που γεννιόμαστε και κάνουμε "ουάααα" και κουνάμε τα χεράκια και τα ποδαράκια, έχουμε μέσα μας την κίνηση και τον ήχο. Θεωρώ δηλαδή ότι εν δυνάμει έχουμε όλοι οι άνθρωποι ταλέντο, απλά ο τρόπος που μεγαλώνουμε μπορεί να μας μπλοκάρει, να γίνουμε φάλτσοι, να γίνουμε άχαροι… Θεωρώ ότι η Τέχνη είναι μεγάλη θεραπεία πνευματική (να μην το πω ψυχοθεραπεία, που έχει γίνει γραφική σαν λέξη).

Αν είναι ένας άνθρωπος καλλιεργημένος, ψαγμένος και διαβασμένος γενικά αλλά όχι εξειδικευμένος σε αυτό που κάνει…

…η εξειδίκευση μπορεί να είναι και αυτισμός!

Αυτό θέλω να ρωτήσω, για παράδειγμα σκηνοθέτης δεν έχεις σπουδάσει, αλλά έχοντας αυτή τη γενικότερη καλλιέργεια…

Ναι, δεν έχω σπουδάσει σκηνοθεσία, αλλά συχνά σκηνοθετώ και κάνω πράγματα, ρισκάρω…

Μα δεν δικαιούσαι να το κάνεις; Θέλω να πω ότι καλή η εξειδίκευση που κυριαρχεί στην εποχή μας, αλλά βλέπεις ανθρώπους με φοβερά πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά κι όταν συζητήσεις μαζί τους για πολιτισμό, για μουσική ας πούμε, σε εκπλήσσει το χαμηλό επίπεδο των γνώσεων και συχνά και της αισθητικής τους. Αυτό π.χ. εκτιμώ σε σένα, ότι είσαι πολυεπίπεδη και δεν συμβιβάζεσαι περιορίζοντας τις ανησυχίες σου και κάνοντας ένα πράγμα μόνο.

Κοίταξε η μουσική ειδικά, είναι μια παγκόσμια γλώσσα. Χωρίς αυτή δεν μπορούν να επιβιώσουν ούτε και να επικοινωνήσουν οι άνθρωποι στον πλανήτη, κακά τα ψέματα. Εν αρχή ην ο Λόγος. Και τι είναι ο Λόγος; Ήχος δεν είναι πρώτα απ' όλα; Δεν είναι θρησκευτικά, είναι σύμβολα, είναι αρχαίες γνώσεις… και τα λοιπά και τα λοιπά (σ.σ. μας διακόπτει κινητό που χτυπά και πρέπει να απαντηθεί).

Πάω αλλού τώρα, στην τηλεόραση. Μέσω της TV λοιπόν από τη μία κερδίζεις σε δημοφιλία, από την άλλη μοιάζει να είναι σαν ένας παραμορφωτικός φακός, σε μαθαίνει ο κόσμος από μια μόνο πλευρά…

…και μάλιστα αυτή συνήθως που θέλει το μέσο να προβάλλει, με lifestyle κριτήρια!

Πάντα πίστευα ότι δεν είναι οι ηθοποιοί που ο ρόλος τους είναι να αλλάξουν αυτά τα κριτήρια και αυτές τις τακτικές, ότι ο κόσμος είναι αυτός που πρέπει να τα αλλάξει, με το να ψαχτεί λιγάκι, να γίνει πιο απαιτητικός, πιο επιλεκτικός και λιγότερο παθητικός.

Συμφωνώ σε αυτό.

Η επιλογή κάποιων ηθοποιών να μένουν μακριά από την τηλεόραση (στο βαθμό που έχουν προτάσεις αλλά τις απορρίπτουν βάζοντας υψηλά κριτήρια και όρους ίσως ανέφικτους για την ελληνική πραγματικότητα) είναι μια στάση που κρύβει κάτι "δήθεν" ή είναι ειλικρινής αντίσταση στην υποκουλτούρα που συνήθως προβάλλεται από τα κανάλια;

Είναι θέμα απόψεων, είναι πως το βλέπει ο καλλιτέχνης. Εγώ απλώς διάλεξα να κάνω την όποια αντίσταση από μέσα.

Είναι λες καλύτερο να συμμετέχεις κάπου και από μέσα να…

Όχι, απλά εγώ το κάνω αυτό! Δεν λέω ότι είναι καλύτερο, γιατί δεν ξέρω αν με ωφέλησε. Δεν ξέρω δηλαδή αν είναι καλύτερο το ότι τώρα είμαι επώνυμη και με βρίσκει ο καθένας στο δρόμο επειδή έχω χαμηλό προφίλ και με βρίζουν, άλλος γιατί δε φωνάζω για τους αλλοδαπούς κι άλλος γιατί δε φωνάζω για τους χρυσαυγίτες, λες κι εγώ είμαι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας… Δεν ξέρω πόσο καλό είναι αυτό! Δηλαδή πιθανόν οι συνάδελφοι που επιλέξανε να μην εμπλακούν σε αυτό να έχουν απόλυτο δίκιο, όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό ήταν το καλύτερο για τον εαυτό τους. Είναι σα να ρωτάς κάποιον να κάνει παιδιά ή να μην κάνει; Δεν μπορώ να σου απαντήσω… Η δημιουργία είναι κάτι πολύ προσωπικό. Να γράψεις ένα τραγούδι ή να μη γράψεις; Εξαρτάται από τις ανάγκες σου!

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!
Αλήθεια, είναι υπερβολική η κατακραυγή για τα τούρκικα σίριαλ ή πιστεύεις ότι υπάρχουν κίνδυνοι;

Πιστεύω υπάρχουν τραγικοί κίνδυνοι για την ελληνική κουλτούρα. Έκατσα να δω λίγο και διαπίστωσα ότι κατ' αρχήν έχουν όλα τα κανάλια πια τούρκικα. Δεν είναι όλα κακά τεχνικά, κάποιες παραγωγές είναι πλούσιες, έχουν ωραία φωτογραφία και λοιπά. Όμως, οι κίνδυνοι που ενέχουν είναι πρώτα-πρώτα η θέση της γυναίκας στην κοινωνία: πρέπει εννιάμισι ώρα να κοιμούνται όλες, να βλέπουν τον αρραβωνιαστικό μόνο παρουσία του πατέρα τους, απαγορεύεται ο έρωτας, το σεξ… Οι άντρες: πρέπει να εκδικούνται, να μισιούνται, να βγάζουν πιστόλια, να υπερασπίζουν την "τιμή" της οικογένειας… Ποια τιμή συγκεκριμένα; Γιατί είναι κι αυτό υποκειμενικό. Έχουν πάρα πολλούς κινδύνους τα τούρκικα σίριαλ και ειδικά για μια κοινωνία απελευθερωμένη από τον 7ο άντε από τον 5ο π.Χ αιώνα. Είναι πολιτική για μένα αυτό κι ας το ρίχνουν στο οικονομικό, ότι είναι φτηνά. Μα υπάρχουν κι άλλα που είναι φτηνά, κι όχι μόνο μεξικάνικα και βραζιλιάνικα, υπάρχουν υπέροχα ρώσικα με καταπληκτικούς ηθοποιούς, υπάρχουν ισπανικά, όλα φτηνά. Άσε που υπάρχει και κάτι τελείως τσάμπα, οι επαναλήψεις. Τι να πω... Γιατί πρέπει να βλέπω ως γυναίκα ότι η θέση μου στην κοινωνία πρέπει να είναι κάποια άλλη από αυτή που πρέπει πραγματικά να είναι;

Καλό είναι μερικά πράγματα να τα αναλύουμε, γιατί το "έλα μωρέ και τι έγινε" δε νομίζω να βγάζει πουθενά. Και έχει ενδιαφέρον αυτό που είπες, ότι είναι πολιτική τους και όχι θέμα κόστους. Πάντα αναρωτιέμαι, για όσα γίνονται ρε παιδί μου υπάρχει σχέδιο, ή είναι συνομωσιολόγος όποιος σκέφτεται έτσι;

Παλιά λέγαμε ότι όποιος πιστεύει σε θεωρίες συνομωσίας είναι ψυχασθενής. Ε τώρα πια, έχουν βγει στη φόρα στοιχεία κι έχουν αποδειχτεί τόσες συνομωσίες, που μάλλον ψυχασθενής είναι όποιος ακόμη τις αμφισβητεί! (γέλια). Φτιάχνει ο άλλος δυο χρόνια πριν ταινία με αμερικανό πρόεδρο, ροζ σκάνδαλο και πόλεμο, βγαίνει μετά το Κλίντον - Λεβίνσκι και τα λοιπά. Φτιάχνουν το 24 με τον Κήφερ Σάντερλαντ και μαύρο πρόεδρο (τότε δεν ξέρει κανείς για Ομπάμα), λέω του Γεράσιμου κοίτα να δεις, ο επόμενος πρόεδρος θα είναι μαύρος και είδες… Ε κάτσε, είμαι τρελλή; (γέλια).

Που μεγάλωσες Μπέσσυ, σε ποιες γειτονιές;

Στην Αθήνα, στην πλατεία Βικτωρίας, μέσα σ' ένα διαμέρισμα, γιατί ήμουν άτακτη και δε με αφήνανε οι δικοί μου να βγαίνω κάτω…

Ε λογικό, κέντρο, εκεί που να βγεις να παίξεις…

Κάνεις λάθος, τον αδερφό μου τον αφήνανε! Εμένα δεν αφήνανε να παίζω έξω γιατί ήμουν πολύ επικίνδυνο παιδί και έκανα αταξίες! Οπότε καθόμουν σπίτι και έφτιαχνα τραγούδια, παραστάσεις…

Και ποια η πρώτη φορά που έπαιξες και τραγούδησες σε κόσμο;

Νομίζω σε κάτι συγγενείς, είχα κόψει θυμάμαι και εισιτήριο!

Από την αρχή με επαγγελματισμό δηλαδή (γέλια).

Μια χαρά! Και δημόσια - πέρα από συγγενείς - στις καλόγριες που κάναμε κάποιες παραστάσεις (μη σου κάνει εντύπωση για τις καλόγριες, ήταν πολύ ανοιχτά πνεύματα όσο κι αν ακούγεται παράξενο), κάναμε παραστάσεις που άλλοτε τις οργάνωνα κι άλλοτε απλώς συμμετείχα.

Εκείνη την εποχή ήσουνα "ροκού" ή "καρεκλού"; Τι συγκροτήματα άκουγες;

Ε, καλά εντάξει, ροκού ήμουνα, τι να λέμε τώρα! (γέλια) Άκουγα Queen, Scorpions, FrankZappa, Doors, DireStraits, αλλά εκτός από ροκ και πάρα πολύ ...όπερα! Από Έλληνες Σαβίννα Γιαννάτου, Χατζιδάκη, Πλέσσα…

Δεν ήταν δηλαδή μονομερή τα ακούσματά σου, σαν άλλους που ακούγανε μόνο ένα είδος και αρκετά μετά ανακάλυψαν τα άλλα.

Να σου πω. Άκουγα πολύ ροκ και άκουγα πολύ όπερα, αλλά χώρια. Μέχρι που οι καλόγριες μου έμαθαν τους Queen κι εκεί τρελάθηκα, έφυγα. Ανακάλυψα τη ροκ όπερα!

Για την επόμενη ερώτηση, θα χρειαστώ μια μικρή εισαγωγή: εσύ και ο σύζυγός σου, ο σημαντικός μας ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι για όλα τα αγαπημένα ζευγάρια "μακράς διαρκείας", αυτά που αγαπιούνται πολύ και για πολλά χρόνια, εσείς αποτελείτε πρότυπο. Γιατί χωρίς να διαφημίζετε από δω κι από κει και σε κάθε ευκαιρία και με βαρύγδουπα λόγια την ποιότητα της σχέσης σας (όπως κάνουν άλλοι που παντρεύονται και μετά τα μεγάλα λόγια πολύ γρήγορα χωρίζουν), αντίθετα εσείς δίνετε στην πράξη νόημα στις φράσεις "μαζί για πάντα" και "είσαι το άλλο μου μισό". Κι αυτό σε καιρούς μάλιστα, που είναι …κόντρα-τέμπο, τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στην αισθητική τέτοιων δηλώσεων απολυτότητας, σε καιρούς που αμφισβητούν έντονα την έστω και σπάνια ύπαρξή τέτοιων σχέσεων. Τελικά τι πιστεύεις, το να βρίσκεις τον άνθρωπό σου και να έχεις από την αρχή την σιγουριά ότι θα μοιραστείτε όλη σας τη ζωή, μια σιγουριά που δεν μπορεί να αποδειχτεί κι όμως τη νιώθεις (όπως κάποιος νιώθει με σιγουριά την ύπαρξη - ή την μη ύπαρξη - του Θεού), όλα αυτά λοιπόν είναι περισσότερο τύχη ή περισσότερο ποιότητα χαρακτήρων και ικανότητα ιεράρχησης των αληθινών αξιών της ζωής;

Κοίταξε να δεις, σε μένα δεν ξέρω, δοκιμάστηκα πολύ, ψάχτηκα πάρα πολύ, έχει να κάνει πολύ με τις απόψεις μου, αλλά έχει να κάνει πολύ και σε ποια κοινωνία μεγαλώνεις, ποιες είναι οι δεδομένες, οι συντεταγμένες μάλλον συγκυρίες που σε οδηγούν - και δεν είναι τύχη αυτό - και σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεσαι ώστε να μπορείς να βλέπεις και να επικοινωνήσεις… Έχει να κάνει πάρα πολύ με τις στιγμές. Δεν ξέρω αν είναι θέμα τύχης ή θέμα εξυπνάδας! Μάλλον θεωρώ μεγάλη εξυπνάδα να μπορείς να βρεις το άλλο σου μισό στη συγκεκριμένη εποχή.

Να δεις και να αναγνωρίσεις δηλαδή από την αρχή μερικά πραγματάκια στον άλλο που έχουν σπουδαία αξία κι όμως συνήθως οι περισσότεροι δεν τα προσέχουν καθόλου ή δεν δίνουν την προσοχή και την αξία που θα τους άξιζε…

…γιατί είμαστε εγωιστές ή υπερήφανοι! Όχι, όχι, πρέπει να δίνουμε μεγάλη αξία ακόμη και στο νερό που πίνουμε, πολύ σημαντικό!

Η τελευταία μου ερώτηση (γιατί πρέπει σιγά-σιγά να αρχίσεις να ντύνεσαι, να μακιγιάρεσαι, να ξεκινήσεις τη μεταμόρφωσή σου σε serial killer), μου κάνει εντύπωση παρ' ότι δεν έχεις πρόβλημα να μιλάς όταν σου έρχονται από κουτσομπολίστικες εκπομπές, από κανάλια lifestyle όπως το Star…

(διακόπτει γελώντας) τους βρίζω! Χθες μάλιστα ήρθαν από το Star εκεί που ήμασταν στην επίσημη πρεμιέρα του Γεράσιμου και τους είπα "ρε, μην πάτε στο Σκιαδαρέση να του πάρετε συνέντευξη κι έχουμε επεισόδια!", μου λένε "όχι ρε Μπέσσυ, μη μας βρίζεις κάτσε να πιούμε ένα κρασί, αφού ξέρεις…" (γέλια). Όχι έχω καλές σχέσεις…

…αυτό θέλω να πω, δεν είσαι ούτε σνομπ, ούτε απόμακρη, αλλά απ' την άλλη δεν κολλάς να τους τα χώσεις, κι όμως σε σέβονται. Υπάρχει συνταγή για…

(ξαναδιακόπτει) Όχι, είναι αλήθεια ότι με σέβονται πάρα πολύ. Βέβαια μου 'χουν κάνει και κάποιες αηδίες, π.χ. ήρθαν στην πρεμιέρα μας εδώ στο "Killer" και μεταξύ άλλων με ρωτήσανε "εσείς που είστε δασκάλα χορού και χορογράφος, θα θέλατε να συμμετάσχετε στο "Dancing with the stars"; Εγώ από σεμνότητα δεν τους είπα ότι ήδη μου είχε γίνει πρόταση για επιτροπή και είχα αρνηθεί, τους λέω απλά ότι "όχι, σαν δασκάλα δε θα ήταν δίκαιο για τους άλλους διαγωνιζόμενους". Την άλλη μέρα δεν μεταδίδουν λέξη για το "Killer" παρά μόνο το εξής: "αιχμές της Μπέσσυς Μάλφα κατά της Λάουρα Νάργκες", μια κοπέλα που έχει κάνει χορό και συμμετέχει εκεί. Πρώτα απ' όλα, όποιος με γνωρίζει, ξέρει ότι σέβομαι το ψωμί του άλλου όσο δεν πάει, οπότε δεν θα έλεγα ποτέ κάτι εναντίον ενός ανθρώπου που δουλεύει, πόσο μάλλον μιας πανέμορφης ξανθιάς, νεοτάτης! Και μόνο από κοινή νοημοσύνη, ακόμα και να το πίστευα δεν θα το έλεγα για να μη λένε "βρε την μπαμπόγρια τρελάθηκε και βρίζει τις νέες", όχι ειδικά που δεν το πιστεύω γιατί η Λάουρα είναι μια χαρά κοπέλα και είναι εργαζόμενη, δουλεύει εκεί. Κάνουνε λοιπόν ένα ψεύτικο ρεπορτάζ και το προβάλλουνε (γι' αυτό σου έλεγα πριν έβριζα τα παιδιά εχθές και τους έλεγα "δεν ντρέπεστε").

Τελικά υπάρχει συνταγή για να σε σέβονται; Μήπως τα θύματα του gossip είναι "θύματα" σε εισαγωγικά, μήπως τα θέλουν και τα παθαίνουν;

Δεν είμαι σίγουρη μωρέ Χάρη… Είναι και θέμα συγκυριών. Πετυχαίνουνε τα καημένα τα παιδιά π.χ. σ' ένα πάρτυ, εκεί που είναι χαρούμενα, γελάνε, τα ρωτάνε, εκείνα απαντάνε και μετά τα κοροϊδεύουν. Δεν ξέρω, δε νομίζω ότι φταίνε τα θύματα, οι κύριοι υπαίτιοι είναι οι "κανίβαλοι" που τους ονομάζω εγώ.

Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση; Που περίμενα ότι στο ξεκίνημα έστω αυτής της τηλεοπτικής σεζόν, ότι οι "lifestyle" εκπομπές θα μειώνονταν, κι όμως συνεχίζουν κι είναι πολύ προκλητικό με όλα αυτά τα σοβαρά προβλήματα που έχει ο κόσμος…

Μα τώρα είναι πολύ χειρότερα απ' ότι πριν! Πολύ προκλητικό όταν ο άλλος πεινάει και μιλάνε για το φουστάνι της τάδε που έβαλε στην δείνα δεξίωση κλπ., που κι αυτό το φουστάνι είναι δανεικό, μην κοροϊδευόμαστε τώρα!

Το γεγονός ότι τα συνεχίζουν και μας λένε κιόλας "αυτά θέλει ο κόσμος", τι πρέπει να πιστέψουμε, ότι ακόμη είναι έτσι η πλειοψηφία των τηλεθεατών;

Μα τα ξέρουμε όλοι - μιας και μιλάγαμε για συνομωσίες και συνομωσιολογία - απευθύνονται σε μια συγκεκριμένη μερίδα, τα εκατό που λέει ο λόγος μηχανάκια που είναι πληρωμένα όλα και κάποιες γιαγιάδες που δεν ξέρουν να αλλάζουν τα κουμπιά και τα αφήνουν εκεί να παίζουν όλη μέρα. Τίποτα από αυτά δε θέλει ο κόσμος, στη μεγάλη του πλειοψηφία τουλάχιστον.

Εκ μέρους των μελών και των αναγνωστών του Musicheaven.gr σ' ευχαριστούμε πολύ! Ανυπομονώ να παρακολουθήσω την παράσταση, να δω τι έχει να πει (και να τραγουδήσει) αυτός ο serial killer νεκροθάφτης!

(γέλια) Εγώ σας ευχαριστώ!

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ "KILLER" (7 σημεία κι ένα συμπέρασμα)

1. Ο ΧΩΡΟΣ: η νέα θεατρική σκηνή στο 2ο όροφο του πολυχώρου Faust είναι χώρος μικρός και πολύ ζεστός. Όπου κι αν κάτσεις, είσαι σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς και τους μουσικούς, παρατηρείς και απολαμβάνεις την κάθε λεπτομέρεια. Δεν υπάρχει ουσιαστικά σκηνή (δεν υπάρχει υπερυψωμένο stage), οι θεατές μοιράζονται σε 2 εξέδρες σχήματος L, μπροστά και δίπλα από το χώρο που κινούνται οι ηθοποιοί και μουσικοί. Έτσι νιώθεις σαν στο σπίτι σου, σαν να έχουν στηθεί όλα σ' ένα ευρύχωρο σαλόνι κατοικίας!

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!

2. ΤΟ ΕΡΓΟ: ξέραμε ότι ήταν μαύρη κωμωδία, δεν ξέραμε όμως πόσο πετυχημένη θα ήταν στο να μας κάνει να γελάσουμε. Πραγματικά, γελάσαμε με την ψυχή μας! Όμως ήταν πολύ ευρύτερο το φάσμα των συναισθημάτων που μας προκάλεσε το έργο: όχι μόνο ευφορία και χαρά από το γέλιο, αλλά και πολλές στιγμές συγκίνησης (καθώς πάνω από όλα, πρόκειται για μια ιστορία αγάπης), καθώς επίσης και πολλές στιγμές μουσικής μαγείας (που άλλωστε απαιτείται να υπάρχουν σε μια ροκ όπερα, διαφορετικά θα ήταν καταδικασμένο το έργο να είναι βαρετό στο 50% του, όσο δηλαδή διαρκούν τα τραγούδια). Συγγραφέας: Guillem Clua. Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ - Δημήτρης Ψαρράς.

3. ΤΟ ΣΤΗΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ (σκηνοθεσία, ενδυματολογία, ήχος, φώτα): Η σκηνοθεσία του Χρήστου Καρχαδάκη αλλά προφανώς και η μεγάλη εμπειρία της Μπέσσυς Μάλφα, συντέλεσαν στο να υπάρχουν έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα ώστε να μην υπάρχει κοιλιά σε κανένα σημείο της παράστασης και να υπάρχει συνεχής και άμεση επικοινωνία των ηθοποιών με τους θεατές. Τα σκηνικά λιτά (όπως έπρεπε) και άκρως λειτουργικά, το ίδιο και τα κοστούμια. Kαλά, εδώ θα έπρεπε να κάνει μεγάλη προσπάθεια αν ήθελε να …αποτύχει η Μυρτώ Αναστασοπούλου που ανέλαβε σκηνικά και κοστούμια, καθώς οι απαιτήσεις του έργου για σκηνικά μικρές, ενώ ενδυματολογικά έχουμε να κάνουμε με …κοράκια, συνεπώς τα μαύρα κοστούμια του νεκροθάφτη για όλους ήταν must! Θα προτιμούσα βέβαια την πρωταγωνίστρια να μην είναι ξανθιά και με μακριά αλογοουρά, αν και δεν ξέρω κατά πόσο αυτό ήταν επιλογή της Μυρτούς. Όσο για τον ήχο και το φωτισμό (την ευθύνη αντίστοιχα είχε ο Θανάσης Γκίκας και η Κατερίνα Μαραγκουδάκη), απλά ήταν για σεμινάριο! Ήχος στη σωστή ένταση (βασικότατο) με σωστές ισορροπίες και μεγάλη καθαρότητα (επίσης βασικά για μια μουσικοθεατρική παράσταση), ενώ ο φωτισμός λιτός, διακριτικός και απόλυτα λειτουργικός, ανέδειξε τους ηθοποιούς και τα συναισθήματα, χωρίς τάσεις άσκοπου εντυπωσιασμού.

4. ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (ως προς την πρόζα): Για να μιλάμε συγκεκριμένα, δύο είναι οι ηθοποιοί που έχουν κανονικούς ρόλους: η Μπέσσυ Μάλφα φυσικά, που παίζει τον Pau Moira, τον κεντρικό χαρακτήρα του έργου και ο Γιώργος Χατζής, ο οποίος παίζει διάφορους μικρότερους ρόλους, όπως τον γείτονα εστιάτορα και μοναδικό φίλο του Pau, τον αστυνομικό-ανακριτή, τον σποστσκάστερ που μεταδίδει το πρώτο ερωτικό ραντεβού του Pau με τη Zana σα να 'ναι ποδοσφαιρικός αγώνας, ένα από τα πιο ευρηματικά και σπαρταριστά σημεία της παράστασης (η Zana εν τω μεταξύ, παρ' ότι έχει κυρίαρχο ρόλο στο έργο, η παρουσία της καλύπτεται από την αφήγηση του ίδιου του Pau Moira). Οι υπόλοιποι μουσικοί συμμετέχουν ενεργά με διάφορους τρόπους στα δρώμενα και την πλοκή του έργου, αλλά δεν έχουν ερμηνευτικούς ρόλους. Για τη Μπέσυ Μάλφα λοιπόν, δεν έχουμε να πούμε πολλά, έχει δείξει την αξία της όλα αυτά τα χρόνια. Κι εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ακόμη μία περίπτωση υποδειγματικής της ερμηνείας, στο ζουμί του ρόλου, με μια υπέροχη ερμηνευτική παλέτα πολύχρωμων αποχρώσεων ώστε να αποδώσει με ακρίβεια όλο το φάσμα των συναισθημάτων του απαιτητικού ρόλου της (ψυχολογία και άνδρα και serial killer και κυνικού νεκροθάφτη και απίστευτα γκαντέμη και ερωτευμένου και μοναχικού και απελπισμένου και γενναίου με αυτοθυσία και πολλά ακόμη και όλα αυτά ταυτόχρονα), χωρίς να αντιληφθούμε σε καμιά περίπτωση να υποπέσει σε γνωστές μανιέρες που κάποιοι άλλοι θα μεταχειρίζονταν για να διεκπεραιώσουν με ασφάλεια κάποιες παγίδες ή κάποια δύσκολα σημεία του ρόλου. Πάντως η μεγάλη έκπληξη ήταν ο Γιώργος Χατζής, τουλάχιστον για όσους δεν τον έχουν παρακολουθήσει να συνεργεί με τους Άγαμους Θύτες. Καταρχήν, περισσότερο από όλους, σε αυτόν οφείλεται η μεγάλη κωμική επιτυχία της παράστασης, είναι απλά ξεκαρδιστικός. Μπορεί οι ρόλοι του να μην είναι τόσο πολυδιάστατοι όσο της πρωταγωνίστριας, όμως έχουμε να πούμε ότι και όσα λίγα μη κωμικά στοιχεία χρειάστηκε να δώσει τα πήγε περίφημα (όπως η υποδόρια βαθιά αγάπη του εστιάτορα στη γυναίκα του, πέρα από τη σχέση σκύλου-γάτας που τους χαρακτήριζε), ενώ και με έναν περίεργο τρόπο, ο κάθε χαρακτήρας που υποδύθηκε (με την ίδια brutal φάτσα και την ίδια σχεδόν αμφίεση) ήταν διαφορετικός και δε θύμιζε καθόλου ο ένας τον άλλον!

Μπέσσυ Μάλφα: πρέπει να είσαι ερωτευμένος για να κάνεις επανάσταση!

5. ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (ως προς τη φωνητική performance και την κίνηση): Και πάλι δε χρειάζεται να γράψω κάτι για τη Μπέσσυ Μάλφα. Όσοι την ξέρετε μόνο από την τηλεόραση και δεν τη θυμάστε ούτε έστω ως μάγισσα στη ροκ όπερα Δαίμονες του Καρβέλα με τη Βίσσυ, απλά ξαναδιαβάστε το βιογραφικό της στην αρχή του άρθρου και τρέξτε χωρίς πολλές αναστολές να την απολαύσετε. Ηθοποιούς με άψογες φωνές έχουμε αρκετούς, ίσως όμως δεν έχουμε άλλη τόσο ολοκληρωμένη και καλή από άποψη υποκριτικής ελληνίδα καλλιτέχνιδα, η οποία να ερμηνεύει τόσο καλά τραγούδια του μεγάλου και αξέχαστου …Fred Mercury (έτσι κλείνει η παράσταση, με συγκλονιστικό μουσικά αλλά και συγκινησιακά τρόπο). Ο δε Γιώργος Χατζής, άνετος και απολαυστικός σε ό,τι τραγούδησε.

6. ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ: ο Γιώργος Χατζής, βιρτουόζος βιολονίστας από τους λίγους, ο Γιάννης Καραχάλιος, ντράμερ αλάνθαστος με την ακρίβεια μετρονόμου, ο Απόστολος Παπαπέτρος, δυναμικός και γλυκός ταυτόχρονα, είτε στο κοντραμπάσο είτε στο ηλεκτρικό μπάσο, ο Αχιλλέας Στέλιος (sorry που δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι το μικρό και ποιο το επώνυμο), ένας πραγματικά επιβλητικός κιθαρίστας, τέλος ο Θανάσης Τσαουσέλης στα πλήκτρα, διακριτικός και γι' αυτό απόλυτα ουσιαστικός. Με άλλα λόγια, μια μπάντα που κάθε μουσικός θα ήθελε με τρέλα να είναι μέλος της και κάθε τραγουδιστής θα λύσσαγε να τον υποστηρίζει!

7. Η ΜΟΥΣΙΚΗ: Άφησα τελευταίο ίσως το πιο σημαντικό. Κατά τη γνώμη μου σπουδαία δουλειά από τον Γιώργο Χατζή, που για άλλη μια φορά αποδεικνύει το σπουδαίο συνθετικό του ταλέντο. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι α) το λυρικό μέρος εντάσσεται απολύτως αρμονικά και δένει λειτουργικά με την πρόζα καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, χωρίς να υπάρχει ούτε μια περίπτωση να σκεφτείς "ωπ, εδώ έγινε κοιλιά" και υπήρξε μείωση του ενδιαφέροντος ως προς την πλοκή, β) οι μελωδίες και οι ρυθμοί ταίριαζαν σε κάθε περίπτωση με το στίχο και τον εξυπηρετούσαν άψογα και γ) η μουσική των τραγουδιών είχε ιδιαίτερη αμεσότητα (όπως συμβαίνει σ' ένα πετυχημένο άλμπουμ π.χ. μιας μπαντας ή ενός τραγουδοποιού που σε κερδίζει με την πρώτη κιόλας ακρόαση), κάτι πολύ σημαντικό για την επιτυχία μιας ροκ όπερας, αφού τα τραγούδια τα ακούμε σε πρώτη ακρόαση και πρέπει να μας κερδίσουν με τη μία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: αν έχεις τα 18 euro που απαιτούνται (ή τα 14 euro αν είσαι μαθητής ή φοιτητής), είναι μια παράσταση που δεν χάνεται. Δεν πετυχαίνονται συχνά τέτοιου είδους θεάματα στην Αθήνα, είτε είσαι, είτε δεν είσαι φανατικός μουσικόφιλος, αφού η παράσταση έχει ισορροπία και καλό επίπεδο σε όλα τα επιμέρους στοιχεία της: μουσική και μουσικοί, ερμηνείες ηθοποιών (σε πρόζα και τραγούδια), ενδιαφέρον πλοκής, γέλιο αλλά και συγκίνηση, τα κυριότερα από τα επίπεδα αυτά.

ΥΓ1: ζητώ συγνώμη σε όλους τους επί σκηνής συντελεστές του έργου που μου άρεσαν τόσο, όσο να μην τηρήσω τελικά την υπόσχεση που τους έδωσα φεύγοντας  (…για τους περίεργους που θέλουν να μάθουν: έτσι όπως κάθονταν όλοι στο καμαρίνι με τα κατάμαυρα κοστούμια και τις γραβάτες τους, τους είπα: "Το νου σας κοράκια, ετοιμάζω μια κριτική να πάρω πίσω το αίμα των εκατοντάδων θυμάτων σας, τη φορά αυτή, εγώ θα σας θάψω!!!")

ΥΓ2: οι φωτογραφίες από την παράσταση είναι του Γιώργου-Όμηρου Χρηστάκου και αυτές από τη στιγμή της συνέντευξης, της Έλενας Χρηστάκου.


Tags
Μουσικά Είδη:LatinΌπεραΜουσική Γενικά:ραδιόφωνοσυνέντευξηΚαλλιτέχνες:Δημήτρης ΨαρράςQueenScorpionsΜουσική Εκπαίδευση:φωνητική


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (10)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

mary_omikron Chat
Βετεράνος
#25978   /   01.12.2012, 19:39   /   Αναφορά

Πόσο πλήρης και βαθειά φιλική συνέντευξη!!! Διαβάζοντας κάποιος νοιώθει σαν ωτακουστής δυό φίλων που συνομιλούν σε διπλανό τραπέζι {#emotions_dlg.biggrin} Ευχαριστούμε Χάρη για την εξαιρετική δουλειά και παρουσίαση όλου του πακέτου "Μάλφα"

AR-ON Chat
Φθασμένος
#25980   /   01.12.2012, 21:05

Αν πραγματικά όσοι διαβάζουν τη συνέντευξη νιώθουν όπως εσύ Μαίρη, τότε αισθάνομαι ότι πέτυχα απολύτως το στόχο μου. Άλλωστε, όπως πολλοί με γνωρίζετε κι απ τις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις με τους καλεσμένους των εκπομπών μου, σχεδόν πάντα έχω ελάχιστες προμελετημένες ερωτήσεις και το 80% των ερωτήσεών μου βγαίνει αυθόρμητα, από την κουβέντα κι από τις πάσες των συνομιλητών μου.


Όσον αφορά τώρα στη Μπέσσυ Μάλφα, ήταν έτσι όπως ακριβώς τα έγραψα στο κείμενο: με το χαμόγελο, την ευγένεια και την χαλαρή και άνετη διάθεσή της (έστω και με ...ημικρανία!), σε κάνει να αισθάνεσαι ότι την ξέρεις χρόνια!


Πιστεύω ότι με βάση τα όσα (λίγα) είναι γνωστά για κείνη στον πολύ κόσμο - πέρα φυσικά από όσους αγαπούν και ασχολούνται έντονα με το θέατρο - παίρνει κανείς μια ολοκληρωμένη ιδέα για το πόσο ψαγμένη, πόσο πολυδιάστατη, πόσο ανήσυχο πνεύμα και πόσο σημαντική είναι στον χώρο της.


Merarxos Chat
Συγχορδία Μινόρε
#25981   /   02.12.2012, 03:34   /   Αναφορά

Mπραβο, πολυ καλή η συνεντευξη σου και όντως είναι σαν να συνομιλούν δυο φίλοι. Μακάρι να δουμε κι άλλες παρόμοιες...  :)

ilio Chat
MusicHeaven Guru
#25985   /   03.12.2012, 11:33

Πολύ όμορφη και ουσιαστική συνέντευξη Χάρη!Με την παρουσίαση σου την έκανες οπτικοακουστική!{#emotions_dlg.walkman}


elechrista Chat
Φθασμένος
#25990   /   03.12.2012, 18:12   /   Αναφορά

Μια από τις καλύτερες συνεντεύξεις και από τις πιο ολοκληρωμένες παρουσιάσεις / κριτική παράστασης που έχουμε διαβάσει!!! Συγχαρητήρια Χάρη για την πραγματικά εξαιρετική αυτή δουλειά!!!

Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#25995   /   04.12.2012, 00:57   /   Αναφορά

Μόλις γύρισα από την παράσταση και το πρώτο που έκανα ήταν να διαβάσω τη συνέντευξη. Δεν την είχα διαβάσει, επίτηδες. Ήθελα να πάω στην παράσταση εντελώς "άδειος", χωρίς να είμαι προκατειλημμένος, ούτε θετικά, ούτε αρνητικά, όπως κάνω πολλές φορές και σε live ή ταινίες στο σινεμά. Δεν ακούω τίποτα, δεν διαβάζω τίποτα για να το ζήσω ο ίδιος από το μηδέν.


Έτσι και σήμερα λοιπόν. Έφυγα από την παράσταση καταρχήν με δάκρυα γέλιου στα μάτια, καθώς ξαναέφερνα στο μυαλό μου τον Γιώργο Χατζή, τα κυπριακά του, το σημείο που τον τινάζει το ρεύμα, τη "μετάδοση" του ματς, το ρόλο του ως αστυνομικός.


Κατα δεύτερον, έφυγα με ένα συναίσθημα ενοχής, επειδή πήγα με πρόσκληση και δεν πλήρωσα τους συντελεστές. Είναι πραγματικά ΟΛΟΙ άξιοι, όχι απλά συγχαρητηρίων, αλλά άξιοι για να τους παρακολουθήσει πολύς κόσμος. Πρόκειται για μια παράσταση, όπως την περιγράφει πολύ καλά ο Χάρης παραπάνω. Για μένα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, ως εμπειρία, με έκανε να μη βαρεθώ καθόλου, ενώ άκουσα live και ένα από τα Top-10 μου, το Who Wants to Live Forever.


Πάρα πολύ δύσκολος ο ρόλος της Μπέσσυ Μάλφα, αλλά τόσο απολαυστικός για μας απο κάτω. Μπράβο της! Ο Γιώργος Χατζής είναι για μένα πλέον μέσα στους 2-3 καλύτερους νέους κωμικούς και αυτοδεσμεύομαι οτι στην επόμενη κωμωδία που θα παίξει θα πάω να τον δω. Δεν παίζεται!


Ευχαριστούμε τους διοργανωτές και τον Χάρη για την πρόσκληση.


Χάρη, να συνεχίσεις να "το ψάχνεις" και να ανακαλύπτεις νέα πράγματα, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη και την υπέροχη εμπειρία που έζησα απόψε :)

AR-ON Chat
Φθασμένος
#26000   /   04.12.2012, 22:04

Χαίρομαι που με επιβεβαιώνεις, ελπίζω κι όποιος άλλος παρακολουθήσει την παράσταση να μας γράψει εδώ τις εντυπώσεις του. Πάντως οι ευχαριστίες για τις δωρεάν προσκλήσεις που διατέθηκαν για να κληρωθούν στα μέλη του musicheaven (άσχετα αν - πλην ενός - κανείς δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον στο σχετικό post κι έτσι κατάφερε να πάει τουλάχιστον o admin), ανήκουν εξ ολοκλήρου στην Artway - Technotropon Cultural Productions (www.liveartway.com) και όχι σ' εμένα. 


loukas76gr Chat
Σολίστ
#26012   /   05.12.2012, 20:11   /   Αναφορά

Θα πω μόνο ότιπρέπεινα δω την παράσταση... (περισσότερα σχόλια μετά) ;)

ioulialibera Chat
Σολίστ
#26067   /   08.12.2012, 20:17   /   Αναφορά

Εξαιρετική, ολοκληρωμένη και απολαυστική η δουλειά σου, Χάρη, από κάθε άποψη. Μπράβο!

STEFANOS604 Chat
Βετεράνος
#26070   /   08.12.2012, 20:55   /   Αναφορά

Ωραίες ερωτήσεις. Μπράβο


Μπράβο και στην απάντηση για τα τούρκικα σήριαλ


Γράψτε κανά άρθρο όσοι με διαβάσετε για τον κίνδυνο από τα Τούρκικα Σήριαλ να το δείξω σ' όλους τους συγγενείς και φίλους (90% γυναίκες) που δεν ξεκολάνε και μαλώνω με τη γυναίκα μου να μη τα βλέπει.


Που να δείτε στο πλοίο από Σύρο - Πειραιά . Σκοτωμός - δεν σ' αφήνουν να δεις κάτι άλλο (έχουν την πλειοψηφία)



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις