ελληνική μουσική
325 online   ·  202.031 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Βυζαντινή μουσική και λαϊκό τραγούδι

Η σχέση Βυζαντινής μουσικής και λαϊκού τραγουδιού.  Πού συναντιούνται και πού πρέπει να διαχωρίζονται;

Βυζαντινή μουσική και λαϊκό τραγούδι

Γράφει το μέλος aristeidis41 άρθρα στο MusicHeaven
Δευτέρα 02 Δεκεμβρίου 2013

Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω ένα θέμα αρκετά ευαίσθητο, ένα θέμα που όπως πολλές φορές έχω αντιληφθεί αποτελεί σοβαρό αντικείμενο θεωρητικών συζητήσεων, είτε σε fora, είτε στην κοινωνική μας ζωή. Το θέμα αυτό λοιπόν είναι η σχέση που έχει η Βυζαντινή μουσική με το λαϊκό τραγούδι και κατά πόσο θα μπορούσε η εκμάθηση της Βυζαντινής μουσικής να βοηθήσει στην καλύτερη απόδοση των λαϊκών μας τραγουδιών.

Ιστορικά, η Βυζαντινή μουσική προηγείται του λαϊκού τραγουδιού καθώς εξέφρασε την ανάγκη του ανθρώπου να υμνήσει τον Θεό στον οποίο πιστεύει.

Η Βυζαντινή μουσική λοιπόν έχοντας ως κέντρο της το Βυζάντιο, εξ' ου και η ονομασία της, δέχτηκε από νωρίς τις επιδράσεις της Πέρσικης, Αραβικής και άλλων μουσικών της ευρύτερης περιοχής και σύμφωνα με τον καθήγητη του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σπυρίδη περιελάμβανε περί τους 70 ήχους (μακάμια σήμερα). Με την μεταρρύθμιση του 1814 κρίθηκε αναγκαίο να διατηρηθούν μόνο οι 8 ήχοι (4 κύριοι και 4 πλάγιοι αντίστοιχα) καθώς αυτοί θεωρούταν ότι κάλυπταν τις ανάγκες της εξύμνησης του Θείου. Οι υπόλοιποι ήχοι λοιπόν φυσικά και διατηρήθηκαν αλλά χρησιποιήθηκαν από την εξωτερική, την κοσμική δηλαδή, μουσική του Βυζαντίου.  Η κοσμική αυτή μουσική ήταν εκεινή που εξελίχθηκε σε σμυρνέικα, πολίτικα παραδοσιακά τραγούδια, σε ρεμπέτικα και εν τέλει στα λαϊκά τραγούδια διατηρώντας σε κάθε μορφή εξέλιξής της το ηχόχρωμα, τους ήχους και τα μακάμια της.

Το λαϊκό μας τραγούδι λοιπόν περιέχει μακάμια (μουσικούς δρόμους δηλαδή) και ήχους από εκείνη την εποχή του Βυζαντίου, μακάμια που μερικά μπορεί να είναι εύκολα στην κατανόηση και εκτέλεση των διαστημάτων τους, κάποια όμως δεν παρουσιάζουν την ίδια ευκολία. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλοί μεγάλοι ρεμπέτες της εποχής είχαν γνώσεις Βυζαντινής μουσικής ή ξεκίνησαν από ψάλτες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο οποίος ήταν ψάλτης τακτικά και μετέδωσε μάλιστα την αγάπη και τις γνώσεις του για την Βυζαντινή μουσική στον γιό του, Βαγγέλη. Αλλά και νεότεροι τραγουδιστές έχουν περάσει από το στάδιο της εκμάθησης Βυζαντινής μουσικής, όπως ο Μανώλης Μητσιάς, ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος, ο Δημήτρης Μπάσης, ο Στράτος Διονυσίου κ.α.

Η ερώτηση που τίθεται από κάθε αναγνώστη στο συγκεκριμένο σημείο είναι η εξής: "Εντάξει όλα αυτά, αλλά τι θέλεις να μα πείς; Οτί η Βυζαντινή μουσική τους έκανε αυτούς μεγάλους τραγουδιστές;"

Σε καμία περίπτωση δε θέλω να ισχυριστώ αυτό.

Η Βυζαντινή μουσική όμως ήταν αυτό το σκαλοπάτι που τους βοήθησε να κατανοήσουν ευκολότερα τους μουσικούς δρόμους του λαϊκού τραγουδιού, που τους έδωσε την ώθηση να κάνουν ίσως ένα βήμα περισσότερο.

Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, η Βυζαντινή μουσική μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σημαντικό εργάλειο για κάθε λαϊκό τραγουδιστή όσον αφορά στην καλύτερη κατανόηση των μουσικών δρόμων. Σίγουρα όμως υπάρχει και μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στη Βυζαντινή μουσική και στο λαϊκό τραγούδι, μία γραμμή που λειτουργεί ως σημείο διαχωρισμού των δύο αυτών. Η γραμμή αυτή ονομάζεται ψαλτική τέχνη. Η θεωρητική ενασχόληση με τη Βυζαντινή μουσική μόνο θετική μπορεί να είναι για έναν τραγουδιστή, η ενασχόληση του όμως με την ψαλτική τέχνη (ψαλτική είναι η πρακτική εφαρμογή της Βυζαντινής μουσικής μέσα στον Ναό) κρύβει έναν κίνδυνο. Ο κίνδυνος λέγεται "ψαλτικό ύφος", ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο πρέπει να γίνεται η απόδοση των ύμνων. Όταν το ψαλτικό ύφος εφαρμοστεί από έναν τραγουδιστή στο λαϊκό τραγούδι, ειδικά αν γίνεται σε υπερβολικό βαθμό, τότε μιλούμε για σύγχυση των δύο αυτών μουσικών ειδών, κάτι το οποίο δεν είναι ορθό. Όταν ψάλλουμε, ψάλλουμε και όταν τραγουδάμε, τραγουδάμε. Φυσικά δεν είναι κατακριτέο το να διατηρεί ένας τραγουδιστής το βυζαντινό ύφος μέχρις ένα βαθμό, χωρίς όμως να το παρακάνει.

Κλείνοντας λοιπόν το άρθρο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμώς όλους εσάς που το διαβάσατε και να σας παροτρύνω να σχολιάσετε εάν θέλετε ώστε να κάνουμε έναν υγιή και παραγωγικό διάλογο για το εν λόγω θέμα. Να είστε πάντα καλά και εύχομαι να μην σας κούρασα.

Αριστείδης Μιχελουδάκης,

Ιεροψάλτης, φοιτητής Νομικής Α.Π.Θ., ερασιτέχνης (εντελώς όμως) τραγουδιστής.




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (10)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

costaspanag Chat
Φθασμένος
#28188   /   02.12.2013, 12:27   /   Αναφορά

Ευχαριστούμε για το πολύ χρήσιμο άρθρο. Το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον και θα έλεγα ότι θέτει σωστά τα πράγματα, χωρίς προκαταλήψεις, υπερβολές και λεπτομέρειες.


Η Βυζαντινή μουσική είναι η βάση της λαικής  και της παραδοσιακής, δημοτικής μας μουσικής. Η μελέτη της, έστω και στοιχειώδης, είναι πολύ χρήσιμη για όποιον ασχολείται με το λαικό τραγούδι, είτε σαν εκτελεστής, είτε σαν συνθέτης.


 Είναι η δική μας "κλασσική μουσική" και θα έπρεπε να διδάσκεται στα Ωδεία μας σαν απαραίτητο μάθημα.

Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#28191   /   03.12.2013, 21:15   /   Αναφορά

Η Βυζαντινή Μουσική αποτελεί απο μόνη της ένα τεράστιο κεφάλαιο όχι της Ελληνικής αλλά της Διεθνούς Μουσικής. Σαφέστατα αποτελεί επιβίωση και συνέχεια της Αρχαίας Ελληνικής αλλά και Ελληνιστικής Μουσικής. Θεωρώ πιο καθαρό κομμάτι της την Ψαλτική Τέχνη τουλάχιστον στα κλασσικά της μαθήματα, απο την εν πολλοίς Κοσμική Βυζαντινή. Αντίθετα η Δημοτική μας Μουσική, έχοντας σαφώς εμποτιστεί με μια αρχαία παράδοση, αφομοίωσε δεδομένα και άλλες αρχαίες, ανατολικές κατα βάσει αλλά και δυτικές παραδόσεις. Καλό είναι όμως να μην χρησιμοποιείται τουρκο-ανατολική ορολογία όπως συνηθίζουν εσχάτως με πάθος να αναφέρουν οι της παραδοσιακής μας μουσικής οργανοπαίχτες, όπως λόγου χάριν "μακάμια". Συχνότατο είναι το φαινόμενο να υιοθετείται αυτή η ορολογία βαφτίζοντας αρχαίους δρόμους και ήχους της Αρχαίας και Βυζαντινής Μουσικής ως τουρκικούς και αραβικούς. Οι Σελτζούκοι πατώντας στην Μικρά Ασία δεν μετέφεραν εδώ μουσική παράδοση αλλά χρησιμοποίησαν την υπάρχουσα, ελληνική, ελληνιστική, περσική και παλαιστινιακή. Σήμερα οι "Νεο-οθωμανοί" απόγονοί τους την αναβαπτίζουν ως δική τους, κάτι σαν την φέτα στον Καναδά. 


Τώρα όσο για το λαϊκό μας τραγούδι και την σχέση με αυτές της Σχολές. Σαφώς οι παλαιοί λαϊκοί μας τραγουδιστές, πρωτόμαθαν να τραγουδάνε ψέλνοντας ανατολικά ή τραγουδώντας δυτικά, αναλόγως τον τόπο και τις επιδράσεις που έφερε. Σαφώς και η Βυζαντινή Μουσική έχει μια τεχνική πολύ πιο δύσκολη απ΄ότι το μέσο λαϊκό τραγούδι, οπότε είναι χρησιμότατη και η υποχρεωτική διδασκαλία στα Ωδεία του ούτως ή άλλως ραγιάδικου Ελληνικού Κράτους κρίνεται επιβεβλημένη. Ωστόσο και το ίδιο το λαϊκό μας τραγούδι δεν έχει μόνο μια σχολή, αλλά διάφορες. Άλλες πιο βυζαντινές, Βαμβακάρης, Καλδάρας, άλλες πιο δυτικές Γούναρης, Τσιτσάνης, Χιώτης, ενώ οι Έντεχνοι αποτελούν μικρότερη ή μεγαλύτερη μίξη αυτών των ρευμάτων. Ανακεφαλαιώνοντας θα ήθελα να παρατηρήσω πως σε σχέση με το Δυτικό τραγούδι, η Ελληνική Σχολή εκτός από μουσικούς ήχους αρχαίων καταβολών, κουβαλάει και μια βασική διαφορά - φιλοσοφία: έχει ως επίκεντρο την εξυπηρέτηση του κειμένου, με την μουσική να περνάει σε δεύτερη μοίρα, όπως ήταν και η βασική άρχή που υπεστήριζαν έλληνες φιλόσοφοι. Έθεταν στο κέντρο τον λόγο, με την μουσική να έχει δευτερέυοντα ρόλο. Έτσι είναι σε μεγάλο βαθμό η Ψαλτική Τέχνη - Μουσική. Αντίθετα η Δυτική Μουσική τόνιζε κατα κανόνα την μελωδία, γι΄αυτό και συχνά παραμέριζε ακόμα και για α-πολιτικούς λόγους τον στίχο. Δεν είναι τυχαίο που η Ελληνική Μουσική Παράδοση υπερτερούσε στο θέμα ποίηση-στίχος και υστερούσε στο τομέα μελωδία - συστηματοποίηση της μουσικής διδασκαλίας. Η κατάσταση αυτή άλλαξε άρδην όταν με το λαϊκό μας τραγούδι ασχολήθηκαν χαρισματικοί Έλληνες με ωδειακή παιδεία, οπότε η χώρα μας ευτύχησε να βγάλει τραγούδια διαμάντια παγκοσμίου επιπέδου, ανεξάρτητα εάν δεν τα έχουμε προβάλει ως χώρα προς τα έξω ιδιαίτερα. Σήμερα η ομογενοποίηση της Μουσικής, αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης που επέφεραν οι εποχές και τα ΜΜΕ, έχει ρίξει το επίπεδο τόσο σε επίπεδο μουσικού πλουραλισμού, όσο και σε επίπεδο παράδοσης όπου η Ελληνική μουσική σχολή και τα αντίστοιχα ελληνικά ή ανατολικά όργανα εξοβελίζονται. Σήμερα που οι μουσικοί μας δεν είναι παιδιά διαφορετικών παραδόσεων που η διεθνής γλώσσα της Μουσικής θα τους ενοποιήσει προς όφελος της Τέχνης και του Πολιτισμού, αλλά καρποί της Παγκοσμιοποιημένης ποπ και της μη παραγωγικής πλέον κλασσικο-δυτικής κουλτούρας (όπου σημασία δεν έχει η δημιουργία αλλά ο δεξιοτέχνης μουσικός), το αμάλγαμα είναι φυσικά μειωμένης ποιότητας και η Βυζαντινή Μουσική φαντάζει όπως και το καιρό του Μεταξά τούρκικη (αν είναι δυνατόν) και εκτός τόπου και εποχής. Όπως λέει και ο Τριπολίτης, έβγαλε βρώμα η Ιστορία ότι ξοφλήσαμε (άσχετα αν το γράφει για την Αριστερά κοινός παρανομαστής είναι και εδώ η Νέα και κατευθυνόμενη Τάξη).


Τέλος για τους τραγουδιστές που ενδεικτικά αναφέρεις. Έχω ακούσει ψαλτικά: τον Μητσιά που βασικά ...τραγουδάει, τον Μπάση που περισσότερο κάνει για ψάλτης παρά για τραγουδιστής προσωπική μου γνώμη, ο Χριστοδουλόπουλος έχει σαφείς αναφορές με έντονο βέβαια το ανατολικό μέλος, ενώ απο άλλους που δεν αναφέρεις έχω ακούσει τον Ξυλούρη και σαφώς μου άρεσε, ενώ θα μπορούσε να ψέλνει πολύ καλά ο Νταλάρας παρότι είχε πάντα εκτός απο ρεμπέτικες και δυτικές επιρροές (γι΄αυτό και πέτυχε σε πολλά είδη).


Ανακεφαλαιώνοντας, η Βυζαντινή Παράδοση διανθισμένη και με άλλες Παραδόσεις αποτελεί τον βασικό πυρήνα της Λαϊκής, Παραδοσιακής και Δημοτικής μας μουσικής, δεν αποτελεί όμως πρωτοεμφανιζόμενη Τέχνη, αλλά συνέχεια της Ελληνικής και Ελληνιστικής μας Παράδοσης.

 

MayKokkidou Chat
Περαστική Νότα
#28207   /   10.12.2013, 20:02

Αγαπητέ Konstantinosoa


Ολοκληρωμένη και ενδιαφέρουσα θεώρηση. Θα διαφωνήσω μόνο στη θέση ότι η βυζαντινή μουσική αποτελεί συνέχεια της ελληνικής και ελληνιστικής παράδοσης. Αυτή η θέση δεν έχει τεκμηριωθεί μουσικολογικά. Δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, καθώς ούτε και να διαψευθεί, λόγω έλλειψης στοιχείων από την αρχαιοελληνική μουσική. Επιπροσθέτως, μία ειδοποιός διαφορά αφορά στην απαγόρευση της χρήσης μουσικών οργάνων στη βυζαντινή μουσική.


kostasky Chat
Περαστική Νότα
#28223   /   13.12.2013, 01:33

Ερωτώ κι εγώ με τη σειρά μου,πάντα καλοπροαίρετα: όλως τυχαίο είναι το γεγονός ότι αρκετοί τρόποι της αρχαοελληνικής μουσικής, όπως ο Φρύγιος, ό Λύδιος, ο Μιξολύδιος κλπ έχουν ταυτόσημο άκουσμα με βυζαντινούς ήχους της Οκτωήχου, για να μην πω ότι είναι ολόιδιοι με κάποιους απ΄αυτούς.Έχει ερευνηθεί αυτό το γεγονός .Όσον αφορά την ανυπαρξία μουσικών οργάνων στη Βυζ. Μουσική,τούτο ορίστηκε εκκλησιαστικά, 1)για να υπάρξει η διαφορά της λατρείας της νέας τότε θρησκείας του Χριστιανισμού από τους εθνικούς-ειδωλολάτρες (παλαιά  Θρησκεύματα), 2) να φανερώσει την αμεσότητα του πιστού της στη λατρεία-δοξολογία του Θεού του (μόνο με τη φωνή του,που του χάρισε ο Δημιουργός του και όχι με τεχνητό τρόπο: μουσικά όργανα, όπως συνέβαινε και στον Ιουδαϊσμό: "αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις, αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις αλαλαγμού, -  αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, αινείτε αυτόν εν χορδαίς και οργάνων) και 3) στους πρώτους αιώνες ζωής του Χριστιανισμού υπήρχαν οι πολλοί και σκληροί διωγμοί του από το επίσημο Ρωμαϊκό  κράτος. Οι πρώτοι χριστιανοί μαζεύονταν στις κατακόμβες ή στα υπερώα σπιτιών με χίλιες δυο προφυλάξεις και έπαιρναν πολλά και δύσκολα μέτρα, για να μην προδοθούν στη λατρευτική τους σύναξη. Πώς ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσουν και θορυβώδη μουσικά όργανα χωρίς να μην καταφανούν και φανερωθούν τα θρησκευτικά τους πιστεύω; Φυσικά,όπου και όταν αυτά φανερώθηκαν και δηλώθηκαν μετά απ΄τους ίδιους τους χριστιανούς επίσημα και δημόσια, ακολούθησαν τα περίφημα βασανιστήρια και μαρτύριά τους.  Smile


despinakontogianni Chat
Βετεράνος
#28192   /   04.12.2013, 11:52   /   Αναφορά

Αριστείδη δεν έχω καταλάβει πού θες να καταλήξεις. Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που ασχολείται με τη Δυτική ή τη Βυζαντινή μουσική και να μην ξέρει τη διαφορά σε ψέλνω και τραγουδάω. Άρα..

kostasky Chat
Περαστική Νότα
#28222   /   13.12.2013, 00:56

Σε πληροφορώ, αγαπητή despinakontogianni, ότι υπάρχουν και υφίστανται πολλοί από τους μουσικούς-τραγουδιστές ή ψάλτες, ή αν θες πολλοί από τους μουσικότροπους ή μουσικόφιλους Δυτικοτραφείς ή Βυζαντινοτραφείς, οι οποίοι όταν τραγουδούν, ψάλουν, ή όταν ψάλλουν,τραγουδούν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι εκείνη τη στιγμή(καταστρατηγόντας ηθελημένα το μουσικό κείμενο της πάρτας,που έχουν μπροστά τους), ή αμαναδίζουν οικτρά και ανούσια επιδεικνύοντας τις φωνητικές τους ικανότητες και αποβλέποντας στην αναγνώριση του "καλλιτεχνικού" εγωισμού τους και την αποδοχή της ημιμάθιάς τους.   Θέλει μεγάλο κουράγιο ο ψάλτης (παντρεμένο με επαρκή γνώση και πείρα), για να απαρνηθεί θέσεις ψαλσίματος, όταν τραγουδά! Το ίδιο και ο τραγουδιστής (ιδιαίτερα ο παραδοσιακός): στις ατελείς και εντελείς καταλήξεις του τραγουδιού (δηλ. στα σημεία στίξης: κόμα,άνω τελεία, τελεία), σε ισχυρά μέρη του μέτρου και στην εξέλιξη της μελωδικής πλοκής του δεν απαιτούνται βυζαντινοί λαρυγγικοί ιδιωματισμοί, όπως αυτοί ερμηνεύονται με διάφορα σημεία ποιοτικής έκφρασης (π.χ.της βαρείας, του ομαλού, του ενδόφωνου,του σύνδεσμου κλπ), γιατί το τραγούδι μετά ερμηνεύεται με βυζαντινή παρασημαντική και όχι βάσει της θεωρίας του πενταγράμμου. Τυχαίνει να έχω πολυετή την εμπειρία του ερμηνευτή δημοτικών τραγουδιών και ελληνικού ρεπερτορίου ( και για κάποια αρκετά χρόνια επαγγελματικά μάλιστα), καθώς και την εμπειρία του ιεροψάλτη-χοράρχη βυζαντινού χορού επί σειρά ετών.Ό,τι γράφω τώρα το γράφω μετά λόγου γνώσης,θα μου επιτραπεί ταπεινά να πω. Ο τραγουδιστής-ψάλτης πρέπει με επίμονη προσπάθεια να ξεχάσει τον ψάλτη,που κουβαλά μέσα του. Το ίδιο και στο αντίστροφο: ο ψάλτης -τραγουδιστής,πρέπει να λησμονήσει επιτακτικά και αποτελεσματικά, να θάψει τον τραγουδιστή, που υπάρχει σε ισχύ μέσα του(Άλλο ύφος ερμηνείας,φωνητικής δεξιότητας,ρυθμικού τονισμού, ρυθμικής αγωγής, σωματικού ελέγχου,σολιστικής απόδοσης-ιδιαίτερα στην κορώνα-, τρόπος διεύθυνσης της πορείας του μέλους-βυζαντινή χειρονομία-,όταν, μάλιστα, διευθύνει και τη χορωδία του: μελωδοί, ισοκράτες). Κι αυτά όλα θέλουν γνώση, απαιτούν εξάσκηση,ζητούν εμπειρία, γυρεύουν χρόνο,για να αποκτηθούν.Και το κυριότερο, να μάθει και να πειστεί ο  ερμηνευτής τους να αποπέμψει από πάνω του τον εγωισμό του βιρτουόζου και το "αλάνθαστο" παπικό του  αισθητήριο-κριτήριο... Η Τέχνη απαιτεί απλότητα, σεμνότητα, νηφαλιότητα, σοβαρότητα  και φιλότιμο, πέρα από την  πληθωρικότητα της γνώσης της, που καταντά στείρα και άγονη δίχως την αρετή.Smile


akalovid Chat
Περαστική Νότα
#28228   /   14.12.2013, 02:48   /   Αναφορά

Ευχαριςτώ πολύ! Εγώ ως λάτρης του ρεμπέτικου που διδάχτηκε λίγη βυζαντινή μουσική (τη δεύτερη  χρονιά δεν υπήρχε καθηγητής) πάντοτε ανακάλυπτα έντονες ομοιότητες!

MayKokkidou Chat
Περαστική Νότα
#28248   /   17.12.2013, 23:46

Πολύ σωστή παρατήρηση αξιότιμε (μην το πάρεις στραβά) akalovid


Συνομιλητή Kostasky, τα περί παγανισμού, ειδωλολατρίας και χριστιανικού τελετουργικού είναι σε όλους γνωστά.


Ανάλογους τρόπους όμως έχουν και πλήθος μουσικών πολιτισμών ανά την οικουμένη. Τι σημαίνει αυτό; Εξάλλου στην αρχαιοελληνική μουσική είχαν τα τετράχορδα, τα γένη, τους νόμους και τα ήθη. Και να προσθέσω ότι οι αρχαιοελληνικοί «τρόποι» είχαν κατιούσα ανάπτυξη ενώ οι βυζαντινοί ανιούσα. Και να προσθέσω ότι άλλοι είναι οι βυζαντινοί τρόποι και άλλοι οι αρχαιοελληνικοί: ο αρχαιοελληνικός φρύγιος έγινε δώριος κλπ. κλπ.


kovstavtivos Chat
Περαστική Νότα
#28280   /   26.12.2013, 16:23   /   Αναφορά
kovstavtivos Chat
Περαστική Νότα
#28282   /   26.12.2013, 17:21   /   Αναφορά

Συμφωνώ  φίλε  Αριστείδη. Πολύ  σωστά  τα  όσα  αναφέρεις  για  τη  σχέση  της  βυζαντινής  μουσικής  με  το  λαϊκό  τραγούδι. Με  δυο  λόγια:  Δεν  ψέλνουμε  τραγουδιστά  και  δεν  τραγουδάμε  ψαλτικά.


Μια  επισήμανση  που  ίσως  τη  γνωρίζεις  και  τη  γνωρίζουν  πολλοί, αλλά  καλά  είναι  να  την  αναφέρουμε  είναι  ότι  ο  όρος  βυζαντινός, βυζαντινή,  είναι  μεταγενέστερος  της  εποχής  που  αναφέρεται  και  επινοήθηκε  το  1557  μ.Χ.  ( μετά  την  Άλωση)  από  τον  Γερμανό  ιστορικό   Ιερώνυμο Βολφ.  Ο  όρος  βυζαντινός  αφορά  την  Ανατολική  Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία  που  ίδρυσε  ο  Μέγας  Κωνσταντίνος  με  πρωτεύουσα  το  αρχαίο  Βυζάντιο  ( πόλη  του  Βύζαντα )  τη  Νέα  Ρώμη  και  μετέπειτα  ονομασθείσα  Κωνσταντινούπολη  μετά  το  θάνατό  του.  (Πόλιν  Κωνσταντίνου  προς  τιμήν  του).



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις