ελληνική μουσική
437 online   ·  207.041 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Μουσικές σχολές και Ωδεία σε κρίση;

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια τα ωδεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Η κακοδιαχείριση και η κρίση, μπορούν και φέρνουν  τέτοια δυσάρεστα αποτελέσματα. Η ποιοτική και όχι  η οικονομική κρίση. Ωδεία που ακόμα μπορούν να σταθούν και να δουλεύουν είναι αυτά που πάντα αντιμετώπιζαν τους μαθητές με σεβασμό και τους παρείχαν μεθοδική μάθηση. Τους αντιμετώπιζαν σαν δικά τους παιδιά. 

Μουσικές σχολές και Ωδεία σε κρίση;

Γράφει η hrysi20 άρθρα στο MusicHeaven
H Χρυσή Ευσταθίου έχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων και Γραμματέων, Σύγχρονες Τεχνικές Οργάνωσης Γραφείου με Η/Υ, Υπάλληλος Γραφείου και Διοικητική Υποστήριξη, έχει πτυχίο στο Ακορντεόν, πτυχίο Αρμονίας, πτυχίο Αντίστιξης, δίπλωμα στη Βυ...
Δευτέρα 03 Φεβρουαρίου 2014

Πριν διακόσια χρόνια δεν υπήρχαν ωδεία ή μουσικές σχολές, έτσι οι μαθητές είχαν μια μόνο δυνατότητα, να επισκεφτούν έναν  τοπικό οργανοπαίκτη.  Στο παρελθόν οι μεγάλοι συνθέτες ήταν αυτοί που δίδασκαν και μάλιστα τις περισσότερες φορές ήταν ο κύριος πόρος για την επιβίωσή τους.  Ο κάθε ένας ακολοθούσε τη δική του  μέθοδο διδασκαλίας  και διαπαιδαγώγησης του μαθητή. Φτάνοντας στις μέρες μας, ο σωστός δάσκαλος συνεχίζει να είναι αυτός που δίνει εφόδια σε ένα παιδί. Του μαθαίνει να δουλεύει σκληρά, να  έχει πάντα αποτέλεσμα, να έχει υπομονή,  πειθαρχία,  να είναι δημιουργικός, να έχει συναίσθημα, να συνυπάρχει σε σύνολο, να εκτιμά τους υπόλοιπους μουσικούς  και να προοδεύει.  

Αν ένας μαθητής από την αρχή δεν πάρει τα σωστά εφόδια, μετά από ένα διάστημα αποδεικνύεται πως δεν είναι σε θέση να φτάσει σε ανώτατες μορφές απόδοσης.

Το συμπέρασμα αυτό είναι πείρα αιώνων.

Όποιο και να είναι το όργανο, η διδασκαλία του δεν είναι εύκολη, απαιτεί ώρες ατελείωτης εξάσκησης και καμιά φορά χρειάζονται χρόνια για να φανούν τα πρώτα ώριμα αποτελέσματα. Κάθε μαθητής, είτε διαλέξει ένα μουσικό όργανο είτε το μάθημα της φωνητικής, θα πρέπει να γνωρίζει πως τον περιμένει πολλή δουλειά. Η μουσική είναι κλάδος με πολλές απαιτήσεις διότι θα πρέπει ο μαθητής να πάρει και θεωρητική εκπαίδευση πέρα από την πρακτική. Αυτός είναι ο λόγος που οι σπουδές κρατάνε μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι ώρες των μαθημάτων  συνεχώς αυξάνονται και οι μέρες που απαιτείται να βρίσκεται εκεί ο μαθητής γίνονται περισσότερες.  

Έτσι το ωδείο εκτός από σχολείο μουσικής γίνεται και το δεύτερο σπίτι του. 

Το παιδί πολλές φορές ενηλικιώνεται  και ο ενήλικας μαθητής ωριμάζει.  Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι γονείς οι οποίοι παραμένουν υποστηρικτές  του παιδιού ή του ενήλικα διότι έχουν υποψιαστεί ότι αυτός ο όμορφος αλλά δύσκολος δρόμος ανήκει στον ίδιο το μαθητή. Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς, η μουσική εκπαίδευση που προανέφερα έχει αλλάξει δραματικά.  Τώρα ένα παιδί πρέπει να τελειώσει γρήγορα τις σπουδές του, με λιγότερες ώρες μαθημάτων, χωρίς ιδιαίτερες τεχνικές, με γνώσεις παπαγαλίστικες και ο γονιός παίρνει τη θέση του μάνατζερ και ασχολείται με όλα.

Εδώ φυσικά ούτε λόγος για τη διαπαιδαγώγηση του μαθητή. Τα ωδεία ακολουθούν την εποχή των fast food και σε βλέπουν σαν πελάτη.  Γεγονός! Και από αυτά  τα ωδεία ή μουσικές σχολές, ο δάσκαλος παίρνει ελάχιστα, δεν επιβιώνει από αυτό. Φυσικά… το πόσο αμείβεται ο δάσκαλος δεν αφορά το μαθητή (και έτσι είναι το φυσιολογικό) αυτό που θα πρέπει να τον απασχολεί είναι  αν ο ίδιος εξελίσσεται.

Αυτό που δεν κατάλαβαν  γονείς αλλά και μεγαλύτεροι μαθητές που έψαχναν μόνοι τους για μία μουσική σχολή είναι ότι για να μάθεις σωστά μουσική πρέπει να ακούσεις που βρίσκεται ο σωστός δάσκαλος και όχι πιο ωδείο είναι  πολυδιαφημισμένο.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια τα ωδεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Η κακοδιαχείριση και η κρίση, μπορούν και φέρνουν  τέτοια δυσάρεστα αποτελέσματα. Η ποιοτική κρίση και όχι  η οικονομική κρίση. Ωδεία που ακόμα μπορούν να σταθούν και να δουλεύουν είναι αυτά που πάντα αντιμετώπιζαν τους μαθητές με σεβασμό και τους παρείχαν μεθοδική μάθηση. Τους αντιμετώπιζαν σαν δικά τους παιδιά.  Τέτοια ωδεία είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας αλλά αυτό δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι υπάρχουν για να κάνουν τη διαφορά.  Μία τέτοια περίπτωση εξαίρεσης είναι ένα γειτονικό ωδείο στο δήμο Παλλήνης η Ηχοσύνθεση.  Ένα ωδείο που ξεκίνησε με πολύ αγάπη η Κα Οικονόμου Βαρβάρα το 1999. Πολλά χρόνια μαθήτρια πιάνου και ανώτερων θεωρητικών, αργότερα καθηγήτρια μουσικής και γραμματέας σε κάποιο ωδείο, πήρε τα εφόδια να δημιουργήσει κάτι δικό της. Ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση θα έλεγα εγώ. Όταν έχεις περάσει από όλα τα στάδια ξέρεις πως θα κάνεις σωστά τη δουλειά σου.  Ξεκίνησε δειλά δειλά μόνο με μαθητές πιάνου που η ίδια δίδασκε και αργότερα εμπιστεύτηκε και άλλους συναδέλφους της, που τη βοήθησαν να κάνει το ωδείο της αγαπητό. Η οικονομική κρίση φυσικά και την προβλημάτισε, όμως, συζητώντας με τους καθηγητές της και τους γονείς βρήκαν τη λύση. Όχι για να μην χάσει τους μαθητές της αλλά για να μη χάσουν οι μαθητές της το μουσικό τους κόσμο. Ακόμα διδάσκει στο ωδείο και βρίσκεται πάντα εκεί για όλους. Αν δεν αφήνεις κάτι δε σε αφήνει, αυτή είναι η αλήθεια.

Άλλο ένα ωδείο που κάνει σεβαστή δουλειά είναι το Ευβοϊκό Ωδείο. Το διευθύνει η Κα Σιάνου Γιώτα με πολυετή πείρα ως καθηγήτρια μουσικής. Ξεκίνησε το ωδείο πριν από 25 χρόνια στη Χαλκίδα και σιγά σιγά δημιούργησε παραρτήματα σε χωριά της Εύβοιας (Ψαχνά,  Λίμνη, Προκόπι, Ερέτρια, Αυλωνάρι, Οξύλιθος, Κύμη) ακόμα και στο Βαθύ Αυλίδας, στο Σχηματάρι και στον  Ωρωπό. Όπως μας ομολογεί η ίδια, στην επαρχία τα παιδιά και οι ενήλικες διψούν  να μάθουν μουσική διότι η τέχνη της μουσικής είναι πρωτόγνωρη γι’αυτούς. Τους προσφέρει μία ευχάριστη καθημερινή απασχόληση και κοινωνικότητα. Η σύγχρονη αντίληψη, τα λογικά δίδακτρα και η σωστή δουλειά των δασκάλων, έχει εκτιμηθεί και έχει αγαπηθεί από τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια.   

Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα ωδεία διότι είμαι σε αυτό το χώρο πολλά χρόνια και γνωρίζω, όμως,  αν ψάξετε σωστά θα δείτε πως το ωδείο ή η μουσική σχολή που ζητάτε είναι  κοντά σας, πιο κοντά απ’  ότι νομίζατε. Αυτός είναι και ο λόγος που ανέφερα αυτά τα δύο ωδεία. Το ένα βρίσκεται στη γειτονιά μου και το άλλο  στον τόπο καταγωγής μου.  Τα "απαστράπτοντα ωδεία" να τα αποφεύγετε γιατί  θα τυφλωθείτε. Άλλωστε, αν ψάχνετε για φώς, να ξέρετε πως το φως της μουσικής έρχεται από μέσα μας όταν γινόμαστε η μουσική.                                                                                                                                                       

Μικρές αναφορές από το βιβλίο του Τζώρτζ Πίλκα ΄΄ο κόσμος της μουσικής΄΄.

Ευχαριστώ πολύ την κα Οικονόμου Βαρβάρα και την κα Σιάνου Γιώτα για τον πολύτιμο χρόνο που μου διέθεσαν.





Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (10)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

CROSS Chat
MusicHeaven Guru
#28414   /   03.02.2014, 15:33   /   Αναφορά

Ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που θα λειτουργούσε θετικά πάνω στην ''ποιοτική''κρίση,όπως την ονομάζεις,,είναι το να σταματήσουν να αποτελούν ''κύκλωμα''και ''κλίκα''σε σχέση με το εκπαιδευτικό προσωπικό.Δυστυχώς τα ωδεία και όχι μόνο,είναι κολλημένα στα ίδια και στα ίδια.Δεν δίνουν ευκαιρίες σε νέους καθηγητές,επειδή δεν έχουν προυπηρεσία.Άρα ή θα πρέπει να γεννιούνται με αυτήν,ή πρέπει να βγεί ένα χαπάκι,ως συμπλήρωμα διατροφής,που θα το πίνουν και θα την αποκτούν ως δια μαγείας.Αν επέτρεπαν την είσοδο νέων ανθρώπων στο σύστημα,μαζί τους θα έφερναν και νέες ιδέες,οπότε θα υπήρχε γενική ανανέωση στον χώρο,και θα διαβρωνόταν η ''σκουριά''που αναπτύσσεται,με αποτέλεσμα το λουκέτο.

CofiaZap Chat
Περαστική Νότα
#28417   /   03.02.2014, 22:51   /   Αναφορά

Ειναι σωστό αυτο που λες για τα ωδεία.. Οι γονεις μου χρόνια πλήρωναν ένα σωρό λεφτά για να συνειδητοποιήσουμε στο τέλος οτι πολλά πράγματα στη διδασκαλία εγιναν λάθος.. Τώρα που είμαι εδώ και δυο χρόνια στο κρατικό ωδείο Θεσσαλονίκης που παρα τις ατέλειωτες οικονομικές δυσκολίες οι καθηγητές κάνουν καταληκτική δουλεια, καταλαβαίνω τη διαφορα. Φυσικά αυτο δε σημαίνει οτι εχει χαθεί η ελπίδα για τα ιδιωτικά ωδεία, απλως θα ηταν καλο να γινεται η διδασκαλια με τέτοιο τρόπο ώστε η μουσική να μπαίνει πραγματικά στη ζωή του παιδιού και να μην είναι απλα ένα φροντιστήριο...


 


** όταν στην αρχη της χρονιάς για δυο μήνες οι περισσότεροι καθηγητές του κρατικού δεν είχαν υπογράψει συμβάσεις, η καθηγήτρια μου που ήταν μέσα σε αυτους, ενώ εχει δυο μικρά παιδιά και πολλςς αλλες υποχρεώσεις κατέβαινε στο ωδείο για να κάνει μαθήματα σε όλους τους μαθητές της για τα οποία δε πληρώθηκε ποτε

hrysi Chat
Φθασμένος
#28419   /   05.02.2014, 13:15   /   Αναφορά

θα συμφωνήσω εν μέρη με τον φίλο cross διότι Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νέων δασκάλων που δεν έχουν τίποτα να δώσουν και υπάρχουν πάλι δάσκαλοι μεγάλης ηλικίας που γεμίζουν το μυαλό σου με θησαυρούς. θέλω να πω πως δεν έχει να κάνει με την ηλικία. όμως οι κλίκες που αναφέρεις γενικά καταστρέφουν τα πάντα στη ζωή μας. επίσης πολλά συγχαρητήρια σε δασκάλους μουσικής (μικρούς μεγάλους πάλι θα πω δεν έχει σημασία) όπου όντως όπως αναφέρουν οι φίλες animista και cofiazap αφιερώνουν πολλές ώρες (και εκτός μαθημάτων) σε σπουδαστές, μαθητές, ερασιτέχνες ή και ακόμα που προσφέρουν δωρεάν μαθήματα. ψάξτε τους για να γίνετε και εσείς έτσι. Η μουσική εμπειρία δεν είναι κάτι που μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου αλλά κάτι που πλάθεται συνεχώς. αργά και σωστά.

DimitrisVolos Chat
Βασική Νότα
#28420   /   05.02.2014, 19:31   /   Αναφορά

Αν θες κοντά ένα βασικο μισθο για πιάνο, αντίστιξη και φωνητική, τι περιμένεις?

sg2006 Chat
Βασική Νότα
#28453   /   19.02.2014, 13:34   /   Αναφορά

"Η κακοδιαχείριση και η κρίση, μπορούν και φέρνουν  τέτοια δυσάρεστα αποτελέσματα......"


Δηλαδή μόνο ωδεία κλείνουν, όλες οι άλλες  δραστηριότητες μένουν αλλώβητες!


και καλά η κρίση! η κακοδιαχείριση; Λες και τα ωδεία ανήκουν σε άλλη πραγματικότητα, όχι στη βιούμενη. Δεν βιώνουν την πραγματικότητα των ελληναράδων και των ωχαδερφιστών. Ήρθανε απο τον Άρη και υποχρεούνται να είναι τέλεια. Αν είναι δυνατό και δωρεάν και μάλιστα να εξασφαλίζουν εργασία πληρωμένη αλλά όχι καμωμένη.  


Τα ωδεία στο συνολό τους έχουν προσφέρει πολλά περισσότερα αποτι οποιος άλλος τομέας εδώ στην Ελλάδα. Όταν κρίνουμε ένα χώρο το κάνουμε κατ' αναλογία όχι κατ' αποκοπή και κατά τι έχουμε στο μυαλό μας ως τέλειο. Μόνο σκεφτείται πόσο κοστίζει ένας μαθητής σε ένα μουσικό σχολείο για παράδειγμα, ίδιες ώρες και μικρότερο αποτέλεσμα! Συγκρίνεται τις δεκάδες χιλιάδων με τα κατοστάρικα και κρίνετε.


Δεν θα επεκταθώ πέραν του ότι λυπάμαι να διαβάζω τέτοιες εκφράσεις (αναφέρομαι στα σχόλια όχι στο αρθρο αυτό καθ' εαυτό) απο ανθρώπους υποτιθέμενα προσκείμενους στην τέχνη. Αποδεικνύουν την έλλειψη κριτικής ικανότητας κατ' αρχήν.


 Η κριτική είναι ευκολη η πράξη είναι δύσκολη.

dbmusroom Chat
Περαστική Νότα
#28454   /   20.02.2014, 14:03   /   Αναφορά

Ύπαρχουν άνθρωποι που είναι χρόνια στο ώδειο σαν μαθητές αλλά οι γονείς τους μένουν άνεργοι ή έχουν οικονομικές δυσκολίες και αδυνάτουν να σε πληρώσουν. Το πρώτο καιρό, και λόγω της πρωσωπικής σχέσης με γόνεις και μαθητές, κάνεις υπομονή, αλλά οι καθηγητές πρέπει να πληρωθούν.


(και να θα στα φέρω...ξέρεις ζορίζομαι αυτο το καιρό κ.λ.π.-ναι, ναι καταλαβαίνω εδω είμαστε δεν χανόμαστε...)


Και περνάει ο καιρός και έρχεται το δίλλημα, υπομονή να τελειώσουν, πληρώνοντας τους καθηγητές απ'τη τσέπη σου; ή διακόπτεις τις σπουδές τους;


Οτι συμφωνία και να κάνεις με το καθηγητή πάλι κατι πρέπει να του δίνεις, τουλάχιστον τις βενζίνες...


Συν τρέχοντα έξοδα τα οποία αδυνατείς να πληρώσεις αν δεν πληρώνεσαι.


Υπάρχουν πόλλα ώδεια σ'αυτην την κατάσταση πιστεύω, αλλά είμαι σίγουρος για ένα το όποιο θα κλείσει απ'τα χρέη επείδη τα τελευταία τρία χρόνια τουλάχιστον, δεν πλήρώθηκε ούτε τα μισά απ'οτι έπρεπε.


Σημειωτέον, λειτουργει 29 χρόνια....


Συμπεράσματα δικά σας...

Yiannis-A Chat
Περαστική Νότα
#28460   /   21.02.2014, 22:55   /   Αναφορά

Αγαπητή  hrysi,


θέλω να πιστεύω, ως συνάδελφος σου, αλλά και ως εργαζόμενος σε ένα ευαίσθητο χώρο, ότι δεν απομονώνεις την ωδειακή εκπαίδευση από την ευρύτερη εκπαιδευτική αλήθεια και, δε διαπιστώνεις κάποιο ειδικό πρόβλημα στα ωδεία που να μη συνάδει με τη γενικότερη πραγματικότητα στη χώρα μας, ή ευρύτερα τoν κόσμο ολόκληρο.


Η «κρίση», είτε στην οικονομία, είτε στους θεσμούς, είτε στον πολιτισμό, ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει στα Ωδεία. Δυστυχώς είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο που πλήττει ανηλεώς τη σύγχρονη κοινωνία.


Θεματοφύλακας του καλύτερου μέρους της ψυχής μας, και αντίδοτο στη παραπαίουσα κοινωνικό-πολιτική κατάντια μας, είναι ο πολιτισμός. Και η Μουσική, κουβαλάει μέσα της, την ισχυρότερη μνήμη του πολιτισμού.


Πάνω από 150 χρόνια στην Ελλάδα, τα Ωδεία προσφέρουν στον πολιτισμό με όλες τους τις δυνάμεις. Μέσα  στα Ωδεία, γεννήθηκαν, οι δάσκαλοί μας, οι συνθέτες μας οι σολίστες και οι μουσικοί των ορχηστρών μας, και μορφώθηκαν μουσικά χιλιάδες παιδιά.


Οι μουσικοπαιδαγωγοί κάνουν, σε ένα πραγματικά δύσκολο χώρο, ότι είναι δυνατό για να δώσουν στους σπουδαστές τα μέγιστα. Το Υπουργείο Πολιτισμού, θεματοφύλακας των διαδικασιών, ελέγχει και επιτηρεί μέσα από νόμους του κράτους και υπουργικά διατάγματα.


Είναι πολύ κακό, αγαπητή φίλη “hrysi” να απαξιώνουμε θεσμούς και να ομαδοποιούμε κλάδους χαρακτηρίζοντας τους με όποιο τρόπο.


Δε ξέρω πόσα από τα 800 αναγνωρισμένα Ωδεία που λειτουργούν επισκέφτηκες για να έχεις μία τεκμηριωμένη άποψη και εικόνα, αλλά νομίζω ότι αν έκανες κάποια έρευνα και υπέπεσε στην αντίληψη σου κάποια παράβαση δεοντολογικού ή άλλου κανόνα ή νόμου, έπρεπε να απευθυνθείς στις αρμόδιες αρχές.


Το να ψέγεις γενικά, αόριστα και ανώνυμα, με όλο το σεβασμό στην ηλεκτρονική μας παρέα, δεν βελτιώνει καμία κατάσταση. Αντιθέτως αν έχεις κάτι συγκεκριμένο και αποδεδειγμένα μεμπτό, κατάθεσε το άμεσα.


“hrisy”, θα ήθελα να σε ρωτήσω, έχεις κάποια στατιστικά για το μέσο όρο ηλικίας των εργαζόμενων σε αναγνωρισμένα Ωδεία; Αυτό με τους νέους ειλικρινά δε το κατάλαβα. Πιστεύεις πραγματικά ότι η επιλογή του προσωπικού των Ωδείων γίνεται με ηλικιακά κριτήρια; Αλήθεια, τι νομίζεις ότι πρέπει να κάνουμε με τους δασκάλους μας; Να απολυθούν για να πάρουμε εμείς τη θέση τους επειδή έχουμε «φρέσκιες ιδέες»; Αυτή είναι η πρότασή σου;


“hrisy” σε διαβεβαιώνω ότι για την επιλογή προσωπικού στα Ωδεία, ισχύουν ανάλογοι «κανόνες» με οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση. Είναι τραγικό το πρόβλημα της ανεργίας, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να προσληφθούν όλοι οι πτυχιούχοι και διπλωματούχοι μουσικοί, διότι δεν υπάρχουν σε ανάλογο αριθμό μαθητές. Το ίδιο όμως ισχύει για τους μαθηματικούς, φιλόλογους, οδοντοτεχνίτες, προγραμματιστές κ.λ.π. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με την ποιότητα των σπουδών στα Ωδεία, όπως δεν σχετίζεται η ποιότητα των σπουδών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο με το αν οι Αρχιτέκτονες απορροφούνται από την αγορά εργασίας αμέσως μετά τις σπουδές τους.


Ας δείξουμε σεβασμό, στον μοναδικό θεσμό που διαθέτουμε στη χώρα μας για να εκπαιδεύονται τα παιδιά στη Μουσική και ας προσπαθήσουμε όλοι να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα, με πολύ δουλειά και λιγότερες διαπιστώσεις.   


Συγνώμη αν κούρασα και ευχαριστώ αν με διάβασες!


Φιλικά


Γιάννης     

anta221 Chat
Περαστική Νότα
#28461   /   21.02.2014, 23:14   /   Αναφορά

Πράγματι κάποια ωδεία περνούν κριση εδώ και μερικά χρόνια. Στο ωδείο της δικιάς μου πόλης (Δράμα, Ανατολική Μακεδονία) εξυπηρετήθηκαν πολλά συμφέροντα, η κατάσταση ηταν και είναι δύσκολη. Εγω, πηγαίνω βιολί και σταμάτησα από το ωδείο ξεκινώντας σε ιδιωτικό, γιατί για μια χρονια μας είχαν αφήσει χωρίς να μας δίνουν δάσκαλους.

xray Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#28616   /   10.05.2014, 11:28   /   Αναφορά

Κάτι που κανείς δεν ανέφερε, ούτε στο άρθρο, ούτε στα σχόλια, είναι ο απολογισμός της συμβολής των ωδείων στην κοινωνία μας μετά από τα τόσα χρόνια λειτουργίας τους. Τι ανταπόδοση έχουν; Έχω ξαναγράψει ότι η μουσική εκπαίδευση υστερεί τραγικά, όχι γιατί δεν υπάρχουν δάσκαλοι ή μαθητές, ή γιατί υπάρχουν τεχνικά και άλλα προβλήματα, αλλά γιατί κυρίως έχει λανθασμένη κατεύθυνση. 


Ποιο είναι το όραμα των ωδείων στη χώρα μας; Να βγάλουν μουσικούς; Για να κάνουν τι; Τι έχουν κάνει μέχρι τώρα οι μουσικοί που έχουν βγει ως επαγγελματίες στην κοινωνία;


Ένα πρόχειρο παράδειγμα: Οι U2 ήρθαν, έδωσαν μια συναυλία (ήμουν κι εγώ εκεί {#emotions_dlg.clap}) και έφυγαν αποκομίζοντας ένα τεράστιο ποσό πληρωμένο από όλους εμάς. Ποιος έλληνας καλλιτέχνης έφερε πίσω αυτό το ποσόν; Ποιος έλληνας καλλιτέχνης παίζει στο εξωτερικό σε κοινό που δεν αποτελείται από έλληνες της διασποράς; Αντέχουμε ως κοινωνία από τη μια να εισάγουμε μουσική και από την άλλη να συντηρούμε ωδεία και μουσικές σχολές κάθε είδους που το ύψιστο ζητούμενό τους είναι ένα πτυχίο, που μετά από χρόνια αγκύλωσης στη μουσειακή μουσική που μαθαίνουν, δεν έχει κανένα πρακτικό αντίκρυσμα στην πραγματική ζωή; Μια ματιά στο πρόγραμμα των συναυλιών του καλοκαιριού δείχνει ότι το ισοζύγιο εισαγωγής - εξαγωγής μουσικής της χώρας μας είναι τραγικά ελλειματικό. Το έχει λάβει αυτό υπ' όψη του οποιοδήποτε ωδείο ή μουσική σχολή; 


ΥΓ. Η παιδεία μας αναδείχθηκε τελευταία στην Ευρώπη και στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, κάτι που αντανακλάται και στη μουσική παιδεία.  (http://www.kathimerini.gr/766176/article/epikairothta/kosmos/teleytaia-sthn-ee-h-ellhnikh-ekpaideysh)


Θα περιμένω με ενδιαφέρον να ακούσω τις γνώμες των επισκεπτών του βλογ. 



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις

Αυτά τα διάβασες;