ελληνική μουσική
345 online   ·  201.819 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Οι γέροι άνθρωποι

Ο γιατρος στην αρχη εμεινε εμβροντητος. Του εγνεψα ότι ενταξει, δεν τρεχει μια. Ζητησε συγγνωμη από τους αλλους ασθενεις, τους εβαλε μεσα αλλα ξεχασε την πορτα ανοιχτη και από το σημειο που καθομουν μπορουσα να ακουσω τι ελεγαν.

Οι γέροι άνθρωποι

Γράφει ο Suspect (suspect)4 άρθρα στο MusicHeaven
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ψέματα. Αλλού ήταν αλλά ο ληξίαρχος ηταν σε στάση εργασίας, βαρέθηκε να ψάχνει και σημείωσε το σχετικό κλισέ. Ο καλύτερος του φίλος τον αποκαλεί κάθαρμα, όνειρό του είναι να κάνει τον γύρο του Ατλαντικού με μηχανότρατα...
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014

Προχθες δυσλειτουργησε ο καμμενος οργανισμος μου και εκανα κατι εντελως τελειως μικροαστικο. Ξυπνησα κατά λαθος πολύ νωριτερα από το προβλεπομενο. Ηπια τον καφε μου απολαμβανοντας την ανατολη του ηλιου στην πολη. Φορεσα κατι προχειρο, πηγα στον φουρνο της γειτονιας, πηρα μια τυροπιτα και ένα σοκολατουχο γαλα και πηγα σε μια απλα να χαζεψω το ξημερωμα.

Ρουφηξα κάθε στιγμη, απολαυσα την ησυχια και με επιασε μια μαυρη μελαγχολια. Ξαφνικα ανακαλυψα την καθημερινοτητα. Επρεπε να ντυθω και να ετοιμαστω για να παω στο γραφειο. Ενοχληθηκα τοσο πολύ από αυτή τη σκεψη που παρορμητικα την απερριψα. Αποφασισα να κανω δωρο στον εαυτο μου μια μερα ξεκουρασης.

Πηγα στον οικογενειακο μου γιατρο και ειχε 10 ασθενεις!!! Μολις ξεπροβοδισε αυτόν που ειχε μεσα, του εκανα νευμα και λες και το ηξερε μου ειπε γελωντας: -Βρε καλωστον υποπτο! Ποιο καλο αδειοχαρτο σε εφερε από τα μερη μας; -Χειμερινη ηλιαση γιατρε μου, απαντησα και συνεχισε: -Κατσε να δω την κυρια που είναι επειγον και μετα περνα να σου γραψω την αδεια να μην περιμενεις.

Αρχισα να περιεργαζομαι τους υπολοιπους ανακουφισμενος ότι δεν θα περιμενα με τις ωρες. Αν είναι να ετρωγα τη μιση εργασιμη μερα στο ιατρειο, καλυτερα να ετοιμαζα εισαγωγη σε νοσοκομειο! Ηλικιωμενοι ολοι τους που δεν εδειχναν ότι υπεφεραν από κατι συγκεκριμενο. Συνταγες θα ηθελαν σκεφτηκα και να πραγματοποιησουν μια κοινωνικη επισκεψη. Όταν περνουν τα χρονια και δεν εχεις παρεα να βγεις βραδι, βγαινεις το πρωι.

Το πρωι περαν μερικων καφενειων, ενας προσφιλης τοπος για τους ηλικιωμενους είναι το ιατρειο και το ΙΚΑ. Πανε νωριτερα και δικαιολογουνται ότι δεν θελουν να καθυστερησουν και να χασουν το ραντεβου αλλα πιανουν και την κουβεντα, κανουν γνωριμιες, με πολλους είναι ηδη γνωστοι και λενε τα νεα τους. Θα κουβεντιασουν για λιγο και με τον γιατρο, θα περασει η ωρα, θα φυγουν. Χτυπησε το κουδουνι και μπηκαν.

Μανα – παιδι – γιαγια.

Μανα – κορη – εγγονος.

Όπως θελετε παρτε το.

Ο γιος-εγγονος ηταν μια χαρακτηριστικη περιπτωση ρεμαλιου. Γυρω στα 22, φορουσε ένα κοντο παντελονι και ένα αμανικο μπλουζακι και με δυσκολεψε πολύ να δω το δερμα του καθως ηταν καλυμμενο από τατουαζ. 10 σκουλαρικια σε κάθε αυτι και ένα βλεμμα απλανες και θυμωμενο για το πρωινο εγερτηριο.

Η μανα ηταν μια παστωμενη με κραγιον και μακιγιαζ χοντρη, γυφτικης αισθητικης με 12 δαχτυλιδια, 8 βραχιολια και 4 καδενες, με χρυσα παπουτσια και εφαρμοστο παντελονι που πασχιζε να κρατησει το λιπος κοντα στα οστα.

Η γιαγια ηταν μια συμπαθης γριουλα σχεδον αδυναμη να περπατησει. Την υποβασταζαν και σχεδον την πεταξαν στην πολυθρονα. Η γιαγια παραμιλουσε.

Τι μερα είναι σημερα, τι ωρα είναι τωρα και ρωτησε καμια 10 φορες που είναι η Νικη, θελω να παμε στο σπιτι, γιατι ηρθαμε εδώ; Ο γιος εγγονος δεν μιλουσε και χαζευε τον τοιχο. Η μανα – κορη στην αρχη ηταν ευγενικη μαζι της και της εξηγουσε ότι αυτή τη Νικη θα την εβρισκαν μετα. Η γιαγια επεμεινε να ζηταει αυτή τη Νικη και η ευγενεια αυτή τη φορα εδωσε την θεση της στα σαγονια του καρχαρια. «Σταματα πια να μας βασανιζεις. Να πας στις άλλες κορες σου που δεν σε θελει καμια και μας φορτωθηκες. Αντε να μας δωσει το χαρτι ο γιατρος να σε στειλω στο ιδρυμα να ησυχασω. Πολύ σε ανεχτηκα».

Η γιαγια σαν να μην ακουσε τιποτα και συνεχισε να μονολογει: Οι γεροι ανθρωποι δεν ζητουν τιποτα. Ουτε πλουτη, ουτε διασκεδασεις, ουτε πολυτελεια. Οι γεροι ανθρωποι θελουν μονο λιγη στοργη…

Θελω να με πατε στο σπιτι μου. Τι κανουμε εδώ; Γιατι ηρθαμε; Που είναι η Νικη; «και σου το ειπα γιατι να μεινουμε μαζι; Αφου δεν εισαι αξια να κανεις τιποτα! Δεν μπορω ολη μερα να ειμαι πανω από το κεφαλι σου να σε προσεχω. Να παμε στο ιδρυμα να εχεις παρεα και εγω να μπορω να ηρεμησω»

Οι γεροι ανθρωποι δεν ζητουν τιποτα. Ουτε πλουτη, ουτε διασκεδασεις, ουτε πολυτελεια. Οι γεροι ανθρωποι θελουν μονο λιγη στοργη… Θελω να με πατε στο σπιτι μου. Τι κανουμε εδώ; Γιατι ηρθαμε; Που είναι η Νικη; Συνεχισε η γιαγια.

Ηταν το event του πρωινου. Οι υπολοιποι ασθενεις παρακολουθουσαν βουβοι. Παρατηρουσα με ενδιαφερον και όταν το πρωτοειπε η γιαγια δεν μου εκανε καμια αισθηση. Σκεφτομουν μαλιστα ότι θα τους εχει βγαλει το λαδι και ότι δικαιουνται να ζησουν και οι αλλοι. Ασχετα αν λογω εμφανισης δεν μου φανηκαν – για να το πω κομψα – ποιοτικοι. Μολις βγηκε ο γιατρος, και ετοιμαζομουν να μπω, αρχισε η χοντρη να φωναζει «ηρθαμε γιατρε μου, δωσε μας το χαρτι να φυγουμε γιατι μετα εχω πολλες δουλειες» και σηκωθηκαν, αρπαξαν τη γιαγια σαν σακουλα με αχλαδια και την προσγειωσαν εξω από την πορτα του ιατρειου.

Ο γιατρος στην αρχη εμεινε εμβροντητος. Του εγνεψα ότι ενταξει, δεν τρεχει μια. Ζητησε συγγνωμη από τους αλλους ασθενεις, τους εβαλε μεσα αλλα ξεχασε την πορτα ανοιχτη και από το σημειο που καθομουν μπορουσα να ακουσω τι ελεγαν.

Ο γιατρος ειπε ότι δεν μπορουσε να δωσει καποιο χαρτι που από ότι καταλαβα αντιστοιχουσε με φυλακιστηριο γιατι η γιαγια ηταν μια χαρα. Τους συστησε να πανε οι ιδιοι στο ιδρυμα να καταθεσουν αιτηση και ισως να τους δεχθουν.

Ο καρχαριας εγινε στην αρχη ελεφαντας. Φωναζε ευγενικα ότι «μα δεν τη βλεπετε γιατρε μου ότι δεν μπορει και ότι χρειαζεται μεριμνα;» Ο γιατρος ειχε μετατραπει για να αντεξει σε βραχο. «δεν μπορω να βαλω την υπογραφη μου και τη σφραγιδα μου σε κατι που είναι ψευτικο. Αφου δεν εχει κατι, να τη βγαλω αρρωστη;»

Ο ελεφαντας ξαναγινε καρχαριας «ρε γιατρε δωσε μου το χαρτι τωρα, αφου δεν βλεπεις ότι για το καλο της το κανω!» Η γρια μιλουσε παραλληλα και δεν μπορεσα να την ακουσω αλλα όταν εγινε μικρη παυση ξεχωρισα ξανα το Οι γεροι ανθρωποι δεν ζητουν τιποτα. Ουτε πλουτη, ουτε διασκεδασεις, ουτε πολυτελεια. Οι γεροι ανθρωποι θελουν μονο λιγη στοργη… Ο καρχαριας εγινε δεινοσαυρος.

ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ ΕΣΥ !

Θελεις να πας στο σπιτι σου. Τι να το κανεις το σπιτι; Ποιος θα σε προσεχει εκει; Αλλα τι καταλαβαινεις, μονο για να τρως και να κοιμασαι εισαι. Εφυγαν από το γραφειο του με καλημερα και στην πορτα με καταρες για τον γιατρο. Εκεινος δεν βγηκε καν εξω αλλα με φωναξε σαν να ηθελε να μην μπει κανενας αλλος. Υποπτε, ελα μεσα. Ακους; Ελα μεσα υποπτε!

Μπηκα και τον βρηκα ετοιμο να εκραγει. Καταλαβες τους πουστηδες; Τους καριοληδες! Ασε τους ξερω και θα τους κανονισω. Σχηματισε εξοργισμενος τον αριθμο στην τηλεφωνικη του συσκευη. Πηρε λαθος και ξαναδοκιμασε.

Ξαναπηρε λαθος, κατεβασε το ακουστικο και πεταξε τη συσκευη από το γραφειο.΄ Τη μαζεψα. Θα τους γαμησω!!! Ξαναπηρε. Ηταν πιο τυχερος αυτή τη φορα. Ναι, ναι, με ακους; Δωσε μου σε παρακαλω την προϊσταμενη Γιατρος ταδε πες της. Και γρηγορα. Ναι; Ελα κοριτσι μου, τι κανεις καλα;

Λοιπον κοιταξε, ερχεται τωρα από κει μια κυρια με τον γιο της και μια γιαγια. Θελουν να κλεισουν τη γιαγια μεσα και επικαλουνται αδυναμια, μην το δεχτεις! Θελουν να ξαποστειλουν τη γιαγια και εχουν πληρωσει αλλον γιατρο για να γραψει ότι είναι για φουντο και ζητησαν και δικη μου γνωματευση αλλα δεν την εδωσα. Μην τη δεχτεις γιατι θελουν να την πεταξουν σαν σκυλι. Σου ερχονται τωρα, εχε το νου σου. Ενταξει, θα τα πουμε μετα, φιλια.

Εκλεισε το τηλεφωνο σαφως πιο ανακουφισμενος και στραφηκε σε μενα. Χωρις καν να προλαβω να πω καλημερα, συνεχισε από το σημειο που ειχε αφησει το τηλεφωνημα. Τους ξερω χρονια υποπτε.

Η γιαγια ηταν κορη μεγαλοαστικης οικογενειας και κληρονομησε μεγαλη ακινητη περιουσια. Η κορη της παντρευτηκε και χωρισε αλλα εκανε αυτόν τον τεμπελη με τα τατουαζ και θελουν να ξαποστειλουν τη γρια για να πουλησουν και εκεινο το σπιτι που ηθελε να παει να μεινει η φουκαριαρα. Το μονο που της απεμεινε. Η κυρια είναι χαρτομουτρο, ο γιος ολη μερα τον παιζει και εχουν βαλει στο ματι το σπιτι να το πουλησουν. Φραγκα για να μεινει η γρια και να βαλουν μια γυναικα να την προσεχει εχουν. Αλλα δεν θελουν, για να της το φανε και αυτό. Δεν φτανει οσα αλλα της εχουν ξεκοκκαλισει. Και ηρθε εδώ η καρια για να μου πει να της δωσω το χαρτι. Αει στο διαλο ρε!

Πηρε το μπλοκ, εγραψε βιαστικα την αδεια μου λογω μιας αδιευκρινιστης ασθενειας ( κοιταζα τι θα γραψει γιατι ηταν ικανος να συμπληρωσει «εγκυμοσυνης») και συνεχισε ακαθεκτος Τοσα χρονια η γιαγια ηταν καλη. Τους ταϊζε, τους πληρωνε, δεν ζητουσε, πουλησε για να σπουδασει ο γιος και τι να σπουδασει ο αχρηστος αφου τα εφαγε όλα και δεν εκανε τιποτα, πουλησε για να κανει η κορη τη μεγαλη ζωη και τωρα που γερασε θελουν να την πεταξουν σαν το σκυλι στο αμπελι.

Μου το εδωσε, σηκωθηκα, ψελλισα ένα ευχαριστω πολύ, ανοιξα την πορτα, ξεψυχισα άλλο ένα ευχαριστω και σε οσους ειχα παρει τη σειρα και κατεβηκα στον δρομο. Ο ηλιος ειχε παρει για τα καλα τη θεση του πανω από την πολη και το αερακι νοτιζε το προσωπο μου. Ενοιωσα λιγο καλυτερα, συνεχισα τον δρομο μου και λιγο αργοτερα ειχα ξεχασει ότι συνεβη. Αργα το βραδι υστερα από μια γεματη και ψυχικα ωφελιμη μερα ( συνηθως αυτές είναι όταν δεν δουλευουμε) επεσα να κοιμηθω.

Τοτε ξανακουσα τα λογια της γιαγιας. Οι γεροι ανθρωποι θελουν μονο λιγη στοργη.

Μια μαχαιρια επεσε στο στηθος μου και εκλεισα τα ματια.




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (7)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Hastaroth Chat
Βετεράνος
#28772   /   26.06.2014, 14:19   /   Αναφορά

Εύχομαι στην εν λόγω κυρία με τα πάχια,την παστωμένη,να τής κάνη ο γιός της τα ίδια όταν εκείνη θα πάθη αλτσχαϊμερ σάν την μάνα της (και γιαγιά του) και να την πετάξη σ'ένα ίδρυμα.


Οι δικοί μου γονείς "έφυγαν" και οι δύο μέσα απ'το σπίτι τους.Ούτε σε γηροκομείο τους βάλαμε,ούτε σε ίδρυμα.Είχαν μέχρι την τελευταία τους στιγμή τίς φροντίδες τών παιδιών τους-δηλαδή τίς δικές μου και τού αδελφού μου.Ειδικώτερα δέ η μητέρα μας,που έπαθε αλτσχάϊμερ τρία χρόνια πρίν "φύγη" και είχα στο σπίτι μιά οικότροφη βοηθό να την προσέχη και να την φροντίζη επί 24ώρου βάσεως.Οπως το έλεγε η γιαγιά τής ιστορίας σου,οι γέροι άνθρωποι το μόνο που θέλουν είναι λίγη στοργή απ'αυτούς που έφεραν στον κόσμο όταν ήταν νέοι.


Απορία:αφού τα δάχτυλα τών χεριών μας είναι δέκα,πώς η μάνα φορούσε 12 δαχτυλίδια;Μήπως ήταν εξαδάκτυλη;


ΥΓ.Την επόμενη φορά που θα πάς σ'αυτόν τον γιατρό,πές του να σού γράψη άδεια γιά εγκυμοσύνη.Θα την δείξης και στο ληξιαρχείο και θα πάρης το εκατομμύριο που έχουν δηλώσει ότι θα δώσουν σε όποιον άντρα μείνη έγκυος (όπως ο Σβαρτσενέγκερ στην ταινία..)

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#28774   /   26.06.2014, 17:08   /   Αναφορά

Ρε συ Αλμπέρτο, αμάν δηλαδή με τις απορίες σου. Τη μια "μήπως ο νυχτοφύλακας είδε το όνειρο όταν είχε ρεπό, οπότε απολύθηκε αδίκως;" τώρα "πώς φοράει 12 δαχτυλίδια σε 10 δάχτυλα", σε δύο δάχτυλα φοράει διπλά ρε παιδί μου... ή στο κάτω-κάτω, είναι σχήμα λόγου το 12. Θέλει να σου δείξει ότι είναι "φορτωμένη". Αφού σου μιλάει για "γύφτικη αισθητική",  Τι να σου πω δηλαδή...

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#28776   /   26.06.2014, 17:10   /   Αναφορά

Τους έδειχνε -λέει- το φεγγάρι και αυτοί κοιτούσαν το δάχτυλο. 

Hastaroth Chat
Βετεράνος
#28784   /   03.07.2014, 15:04

Ποιό δάχτυλο;Αυτό με τα 2 δαχτυλίδια;{#emotions_dlg.biggrin}{#emotions_dlg.beer}


Chrysanna Chat
Σολίστ
#28778   /   26.06.2014, 20:23   /   Αναφορά

Χωρίς να ξέρω λεπτομέρειες... όταν μεγαλώνεις παιδιά με την στρόφιγγα του "πάρε" μονίμως ανοιχτή, χωρίς να το μαθαίνεις ότι η ζωή είναι ΚΑΙ να δίνεις, όταν δεν του μαθαίνεις ότι πρέπει ΚΑΙ να κερδίζει, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει ανάγκη, όταν δεν του μαθαίνεις ότι πρέπει να είναι χρήσιμο με κάποιο τρόπο και ότι μία έτοιμη οικονομική επιφάνεια δεν είναι χρησιμότητα... τι περιμένεις;

Hastaroth Chat
Βετεράνος
#28785   /   03.07.2014, 15:10

Πάντοτε υπάρχει ανάγκη να κερδίζης μόνος σου,γιατί σού δίνει την χαρά τής αυτάρκειας και τής ανεξαρτησίας.....


Οταν λοιπόν ένα παιδί δέν το μαθαίνη αυτό από μικρό,αλλά είναι συνηθισμένο να ζητά πάντα-και πάντα οι γονείς να τού δίνουν αυτό που ζητάει,τότε δέν θα εκτιμήση ποτέ την προσφορά τών γονέων του.


alluring Chat
Περαστική Νότα
#28792   /   12.07.2014, 23:54   /   Αναφορά

τα γηρατιά είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία, για όλους (και τους ίδιους και τους ανθρώπους τους).


και οι δυο γιαγιάδες μου γέρασαν με άνια. όποιος ξέρει, καταλαβαίνει......


γέρασαν και πέθαναν στα χέρια μας, όμως γονατίσαμε άπειρες φορές....


προσωπικά, εύχομαι να μην καταντά ο άνθρωπος έτσι.


εύχομαι να πεθαίνει με αξιοπρέπεια.



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις