ελληνική μουσική
319 online   ·  206.786 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > Φταίνε Τα Τραγούδια

Συνέντευξη: Γιώργος Ανδρέου. Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια.

Ο Γιώργος Ανδρέου αποκαλύπτει τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του!

Συνέντευξη: Γιώργος Ανδρέου. Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παυλικιάνης (CHE)195 άρθρα στο MusicHeaven
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1968 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος της Ανώτατης Σχολής Διοίκησης & Οικονομίας Αθηνών.Συνέβαλε στη συγγραφή του βιβλίου του Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλου «Φλέρυ Νταντωνάκη: Εγώ είμαι ένα σύννεφο» (Εκδόσ...
Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2020

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες που εμφανίστηκαν στη δεκαετία του 1980. Η διαδρομή του τόσο γεωγραφικά, από τις Σέρρες στην Αθήνα και την Αστυπάλαια, όσο και δημιουργικά, ως συνθέτης, στιχουργός, καλλιτεχνικός διευθυντής, ποιητής, αρθρογράφος κ.λπ., αποτελεί αν μη τι άλλο απόδειξη του πολύπλευρου ταλέντου του και των γενικότερων ανησυχιών του. Λιτός κι απέριττος αλλά ουσιώδης κι ακούραστος εργάτης της τέχνης, βρίσκει τον τρόπο να εκδηλώνει τον δημιουργικό και καλλιτεχνικό του οίστρο σ’ ένα γενικότερο πολιτιστικό περιβάλλον που πλέον μόνο φιλόξενο και ιδανικό δεν είναι.

Το συγγραφικό, το κινηματογραφικό και θεατρικό έργο του είναι σημαντικό, όμως επειδή αυτή η σειρά συνεντεύξεων έχει σκοπό να αναδείξει τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια γίνεται αναγκαστικά αυτός ο συμβιβασμός που με υποχρεώνει να παρακάμψω αυτήν τη σημαντική καλλιτεχνική πλευρά.

Συνέντευξη: Γιώργος Ανδρέου. Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια.

Η δισκογραφία παρουσία του Γιώργου Ανδρέου μετράει ήδη πάνω από 20 χρόνια, με σπουδαίες συνεργασίες και ηχογραφήσεις. Όπως είπε κι ο ίδιος σχετικά με όλη αυτή την εμπειρία που έζησε μέχρι σήμερα: «τα περιστατικά είναι τόσο πολλά που αρκούν για να γραφτεί ένα ολόκληρο βιβλίο». Διευκρινίζει επιπλέον ότι δεν του είναι εύκολο να μιλάει για εμπειρίες γιατί «τα τραγούδια είναι εμπειρίες για μένα, πολλές φορές πολύ ιδιωτικές».
Του δίνουμε, λοιπόν, το λόγο να «ανοιχτεί» όσο περισσότερο μπορεί και να μας «αποκαλυφθεί».

Γιώργος Ανδρέου: Μπήκα στη μουσική από το Ωδείο στο οποίο με έστειλαν οι γονείς μου 7 χρονών για να σπουδάσω πιάνο. Ο Ευθύμης Νικολαΐδης και η Σοφία Σμαροπούλου υπήρξαν οι πολύτιμοί μου δάσκαλοι. Κατόπιν, στη Θεσσαλονίκη, ξεχωρίζω τον καθηγητή μου στην αρμονία, Γιάννη Μάντακα. Μουσικός όμως έγινα κι από το ηχητικό περιβάλλον της πόλης των Σερρών και του νομού, με τις παραδοσιακές μουσικές των Μικρασιατών προσφύγων, των Θρακών, των ντόπιων (Δαρνάκες), των Ποντίων, των Βλάχων, των Ρομά. Οι ζουρνάδες της Ηράκλειας (Δημήτρης Χίντζος) παραμένουν ηχητικές μου μνήμες ισχυρές, μαζί οι ασκομαντούρες του Ξηρότοπου και οι θρακιώτικες λύρες στα Αναστενάρια στην Αγία Ελένη. Κι ακόμα περισσότερο η βυζαντινή μουσική, μουσική λόγια και έντεχνη (με συνθέτες και παρτιτούρα), η μεγάλη δασκάλα της δημοτικής και λαϊκής μας μουσικής.

Συνέντευξη: Γιώργος Ανδρέου. Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια.

Θα σας διαβάσω τίτλους τραγουδιών, των οποίων είστε δημιουργός, και θα ήθελα να μας πείτε την ιστορία τους.

ΝΑ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ – Ελένη Τσαλιγοπούλου
(1989, μουσική-στίχοι: Γιώργος Ανδρέου)

Γ.Α.: Έγραψα το τραγούδι έχοντας κατά νου έναν ήχο δημοτικό και "τζαζίστικο", με όργανα της δικής μας παράδοσης και ξένα. Σε έναν ρυθμό επτά ογδόων. Η διάρκειά του κάτι παραπάνω από… δύο λεπτά! Αλλά κάτι βαθύ φαίνεται πως μίλησε μέσα από μένα, κάτι πρωταρχικό και αρχετυπικό. Πιστεύω έτσι κι αλλιώς πως δεν δημιουργούμε αλλά εκπέμπουμε, είμαστε πομποί τόσο των ανθρώπων του καιρού μας όσο και όλων όσων έχουν προηγηθεί.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ
(πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη, 1991, μουσική-στίχοι: Γιώργος Ανδρέου)

Γ.Α.: Έγραψα το τραγούδι στην Τρίπολη, νεοσύλλεκτος της αεροπορίας, τον Οκτώβριο του 1990. Είχα πάρει μαζί μου στο στρατόπεδο τα Άπαντα του Σεφέρη και "κόλλησα" στο ποίημα «Με τον τρόπο του Γ. Σ», αυτό στο οποίο ο Σεφέρης γράφει «…στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει, ολοένα ταξιδεύει…». Έτσι διάλεξα για τίτλο του τραγουδιού μου αυτούς τους στίχους. Πίσω όμως από τη "σκηνοθεσία" του τραγουδιού μου βρίσκεται ένας διάλογος συμβολικός με τη χώρα μου, με την Ελλάδα: «…Και μη μου πεις ξανά ποιος φταίει κι έχουμε μείνει τελευταίοι…».

Αν και έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από την κυκλοφορία του τραγουδιού, οι στίχοι είναι τόσο επίκαιροι που μοιάζουν σαν να περιγράφουν περισσότερο τη σημερινή Ελλάδα παρά την Ελλάδα της δεκαετίας του 1990. Είχατε διαίσθηση τρόπο τινά γι’ αυτό που θα ερχόταν ή βιώνατε μία Ελλάδα διαφορετική πίσω από το πέπλο της ευημερίας;

Γ.Α.: Οι καλλιτέχνες με το "δέρμα" τους φαίνεται πως αντιλαμβάνονται όσα μέλλεται να συμβούν, όχι συνειδητά αλλά μέσα από τις κεραίες που τους δωρίζει η ιδιαιτερότητά τους. Έχετε δίκιο πάντως - δεν αλλάζει εύκολα το "τοπίο" στη χώρα μας, αντιστεκόμαστε με τρόπο επίμονο και προνεωτερικό στο σολωμικό «το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Βέβαια παραμένει μεγάλη συζήτηση ο προσδιορισμός του αληθούς...

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΚΑΤΣΟ – Τάνια Τσανακλίδου
(1994, μουσική-στίχοι: Γιώργος Ανδρέου)

Γ.Α.: Τη μοναδική φορά που συνάντησα δια ζώσης τον Νίκο Γκάτσο (χάρη στον Μάνο Χατζιδάκι) τον ρώτησα (με δέος) ποιόν θεωρεί συνομιλητή του στην τέχνη του (παγκοσμίως - όχι μόνο στην Ελλάδα) και μου ανέφερε τον Bob Dylan! Έγραψα λοιπόν (όταν χάθηκε ο Γκάτσος) στον αρχικό στίχο του τραγουδιού μου «Το σπασμένο βιολί του Ντύλαν ακόμα ουρλιάζει…». Και, δείτε, ο Ντύλαν βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας! Είχε δίκιο ο Γκάτσος. Και διαίσθηση. Και γνώση τεράστια και τάλαντο θεόρατο. Δάσκαλος. Στο τραγούδι μου αναφέρομαι στη γενιά του, την μεγάλη γενιά του '30, με νύξεις σε ζωγράφους και άλλους λογοτέχνες σημαντικούς. Συγχρόνως αναφέρομαι υπαινικτικά σε στίχους τραγουδιών του.

ΕΝΑ ΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ – Στέλλα Κονιτοπούλου
(1994, μουσική-στίχοι: Γιώργος Ανδρέου)

Γ.Α.: Μια προσπάθεια μου για να γράψω -εγώ, ο Μακεδόνας του κάμπου- ένα τραγούδι "θαλασσινό".  Λατρεύω το Αιγαίο και τα νησιά του και ξεχωριστά την Αστυπάλαια, όπου είμαι άμισθος καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ πολιτισμού της για… 22 χρόνια.

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ – Αναστασία Μουτσάτσου
(1994, μουσική-στίχοι: Γιώργος Ανδρέου)

Γ.Α.: Πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού από την Αναστασία Μουτσάτσου, δεύτερη από την Ελένη Τσαλιγοπούλου. Κι οι δυο εξαιρετικές! Το «Λιμάνι» υπήρξε το αγαπημένο τραγούδι της μητέρας μου Χρυσούλας (του πατέρα μου Ανδρέα το «Γράμμα Στον Κύριο Γκάτσο»). Ένας καλαματιανός είναι το «Λιμάνι», με ηχώ από μοτίβα της δυτικής Μακεδονίας (πατινάδες) στην εισαγωγή του. Σε κάποιο καρναβάλι στη Νάουσα το άκουσα ορχηστρικό, παιγμένο με χάλκινα από λαϊκούς μουσικούς και ενθουσιάστηκα!

ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ – Παντελής Θεοχαρίδης
(1996, μουσική: Γιώργος Ανδρέου, στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος)

Γ.Α.: Ο στίχος του Παρασκευά Καρασούλου και δική μου μουσική. Το τραγούδι αυτό είναι ένα από τα τραγούδια του κύκλου «Μικρή Πατρίδα», μιας εργασίας όπου ο Παρασκευάς κι εγώ επιθυμήσαμε να συνομιλήσουμε με τη λυρική παράδοση του τραγουδιού μας και τους μεγάλους της δημιουργούς. Κρίνοντας από την πορεία του τραγουδιού (και του δίσκου) πιστεύω πως ο στόχος μας δεν ατύχησε… Το αντίθετο. Αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό ακροατήριο. Και τους ερμηνευτές του.

Το τραγούδι αυτό γνώρισε τεράστια επιτυχία αλλά στη… δεύτερη εκτέλεση του Χρήστου Θηβαίου. Κατά τη γνώμη σας, πού μπορεί να οφείλεται αυτό;
Γ.Α.: Η πρώτη εκτέλεση είναι από τον Παντελή Θεοχαρίδη. Εξαιρετική. Η δεύτερη από τον Χρήστο Θηβαίο. Εξαιρετική. Η τρίτη από τον Γιώργο Νταλάρα, η τέταρτη από την Χαρούλα Αλεξίου, η πέμπτη από τον Μάριο Φραγκούλη - εξαιρετικές όλες τους. Να συνεχίσω; Νομίζω πως δεν χρειάζεται. Κάθε ξεχωριστός ερμηνευτής χαρίζει σε ένα καλό τραγούδι το φως του. Εγώ ακούω και τις φωνές -τις χιλιάδες φωνές- των ανώνυμων ακροατών στις συναυλίες. Με μεγάλη συγκίνηση.

ΑΓΙΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ – Γιώργος Ανδρέου
(2000, μουσική: Γιώργος Ανδρέου, στίχοι: Διονύσης Καρατζάς)

Γ.Α.: Το "μυστικό" του τραγουδιού αυτού είναι πως οι στίχοι του είναι ένα "μοντάζ" δικό μου από υπέροχους στίχους ποιημάτων του Διονύση Καρατζά, αυτού του εξαίρετου ποιητή από την Πάτρα. Ο δίσκος «Χελιδόνια Της Βροχής» άωτστχρωστά τον ήχο του στη σπουδαία Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του δήμου Πατρέων "Αθανάσιος Τσιπινάκης", μια καμεράτα με μαντολίνα. Ο Τσιπινάκης, εκλιπών δυστυχώς, υπήρξε δημιουργός της, μαέστρος και εμψυχωτής της και καλλιτεχνικός της παραγωγός. Και μια ιδέα του ήταν ένας δίσκος με τραγούδια γραμμένα για την ορχήστρα του. Ιδέα που έγινε πράξη με πολύ μεράκι. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στην Πάτρα με κινητό στούντιο. Θυμάμαι πως περιμέναμε να νυχτώσει για να σταματήσει το κελάϊδισμα των πουλιών έξω. Ο δίσκος μας αγαπήθηκε πολύ, για τον ήχο του τον ξεχωριστό, τις ερμηνείες των τραγουδιστών, τους στίχους του Διονύση Καρατζά. Και τις δικές μου μουσικές, στο σύνορο  μιας γραφής "συμφωνικής", "έντεχνης" και λαϊκής -χωρίς εισαγωγικά.

Ποιος ήταν ο λόγος που επιλέξατε να τραγουδήσετε το προαναφερόμενο τραγούδι σ’ έναν δίσκο με πολλές και σημαντικές συμμετοχές τραγουδιστών;
Γ.Α.: Επειδή εκείνοι στους οποίους το πρότεινα, το... υποτίμησαν! Και όπως φάνηκε εκ των υστέρων, έκαναν λάθος. Όσο για μένα, δυσκολεύτηκα πολύ στην ηχογράφηση της πρόζας να αποβάλλω τη... σερραϊκή προφορά μου. Με το ρεφραίν δεν είχα πρόβλημα κανένα.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ – Ελένη Τσαλιγοπούλου
(2000, μουσική: Γιώργος Ανδρέου, στίχοι: Γιώργος Χρονάς)

Γ.Α.: Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς μου δώρισε αυτόν τον "ύπουλο" στίχο που φαίνεται αθώος αλλά ο βυθός του φτάνει στον υπαρξισμό ενός Σαρτρ («Η κόλασή μου είναι οι άλλοι»). Ο ήχος του τραγουδιού (προσπάθησα να) είναι συνδυασμός ροκ, λάτιν και.. ελληνικού κινηματογράφου του '60. Τρομπέτες, ηλεκτρικές κιθάρες, λατίνικα κρουστά κ.λπ. Αγαπώ να "πειράζω" τις ενορχηστρώσεις, να τις... ποτίζω με χυμούς από πολλές και διαφορετικές μουσικές πηγές.

ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΛΩΣΑ – Μανώλης Λιδάκης
(2001, μουσική-στίχοι: Γιώργος Ανδρέου)

Γ.Α.: Το τραγούδι αυτό το έγραψα για τις εφηβικές μου αναμνήσεις, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα και την υπερβολική νεανική απογοήτευση όταν το φλερτ και η ερωτική εξομολόγηση δεν βρίσκουν... ευήκοο ους, κοινώς όταν σερβίρεται... χυλόπιτα. Όλοι πάντως, κάθε ηλικίας, έχουν δηλώσει κάποια στιγμή πως μάλωσαν με την αγάπη, αρχής γενομένης από τους αρχαίους μας Τραγικούς.

Οι προσωπικές σας εμπειρίες αποτελούν συχνά πηγή έμπνευσης των τραγουδιών σας;
Γ.Α.: Όλα μου τα τραγούδια έχουν γεννηθεί συγχρόνως από αληθινές και φανταστικές αφορμές. Η τέχνη δεν περιγράφει ούτε αντιγράφει τη ζωή - συνομιλεί μαζί της. Χωρίς προκαταλήψεις και αναστολές. Η μουσική είναι για μένα μια δεύτερη ζωή, αυτόνομη και απόλυτα διακριτή από την πρώτη μου. Δεν ξέρω πώς να της μιλήσω - αυτή διαλέγει την ώρα και την περίσταση. Εγώ... περιμένω. Υπομονετικά. Την ευαρέσκειά της.

 Υ.Γ. Στο άρθρο χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες των Ανδρέα Γεωργιάδη και Σίσσυς Μόρφη.

 

 

 

 

 





Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (6)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

EVAGGELIASAKELLARIOU Chat
MusicHeaven Guru
#29971   /   29.12.2020, 11:40   /   Αναφορά
Καλημέρα, CHE- Κωνσταντίνε. Χρόνια πολλά! Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με ένα πολυτάλαντο καλλιτέχνη, που δεν έχασε τη ταπεινότητα του με τόσο όμορφα τραγούδια
CHE Chat
Βετεράνος
#29972   /   29.12.2020, 11:47
Σ' ευχαριστώ πολύ Ευαγγελία! Χρόνια πολλά και σε σένα! Νομίζω ότι ο λόγος του σ' αυτήν τη συνέντευξη, είναι ανάλογος των τραγουδιών του. Λιτός μεν, αλλά περιεκτικός ως προς την ουσία του. Προσωπικά, τον εκτιμώ πολύ και όχι μόνο επειδή είναι συμπατριώτης μου αλλά και με αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια.

sven Chat
Φθασμένος
#29973   /   29.12.2020, 16:07   /   Αναφορά
Ένας πολύ αγαπημένος μου καλλιτέχνης που συνδυάζει όλα όσα, για 'μένα, αποτελούν κριτήριο και απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να μπορώ να αφήνομαι και να ταξιδεύω με τη μουσική και τα τραγούδια του κάθε μουσικού δημιουργού /καλλιτέχνη...

Τα κριτήρια αυτά, πέραν της όποιας καλλιτεχνικής αξίας -που από μόνη της, για μένα, δεν αρκεί, είναι απαραίτητα το ήθος, η σεμνότητα/ταπεινότητα και οι ανθρώπινες αξίες που ένας καλλιτέχνης έχει ή αντιπροσωπεύει. Ο Γ. Ανδρέου τα διαθέτει όλα σε μέγιστο βαθμό...

Μέχρι και χθες, ένας καλλιτέχνης, που, κάποια στιγμή, είχα την τύχη να γνωρίσω καλύτερα από κοντά, που εκτιμούσα, αγαπούσα και άκουγα με ιδιαίτερη πάντα ευχαρίστηση, ήταν ο Π. Θαλασσινός. Απλός, ταπεινός, αυθεντικός και άλλα πολλά. Η εκτίμησή μου γι΄αυτόν πολλαπλασιάσθηκε για πρώτη φορά όταν, πριν από 20 περίπου χρόνια, καθόμασταν με την κοπέλα μου σε ένα ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, στις Ν. Φώκιες Χαλκιδικής, στο πρώτο πόδι και πίναμε το τσιπουράκι μας. Εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε κανείς άλλος πελάτης στο μαγαζάκι εκείνο. Ήταν ένα πολύ όμορφο και γαλήνιο ανοιξιάτικο απόγευμα που ο μόνος ήχος που ακούγονταν μέσα στην απόλυτη ησυχία του αρχόμενου δειλινού ήταν ο ελαφρός φλοίσβος της θάλασσας.

Ξάφνου, εμφανίζεται μία παρέα 6 ατόμων, μεταξύ αυτών ο Π. Θαλασσινός και η Α. Μουτσάτσου, που κάθισαν ακριβώς πίσω μας. Απ΄ότι φάνηκε, είχαν καλή διάθεση και γι΄αυτό μιλούσαν και γελούσαν δυνατά συνεχώς. Μετά από ένα τέταρτο περίπου, γυρνά ο Θαλασσινός προς το μέρος μας και μας λέει: "Παιδιά, σας ζητώ συγνώμη, εκ μέρους της παρέας μου, για την όποια ενόχληση σας έχουμε προκαλέσει".

Εκτίμησα πάρα πολύ αυτή του την ενέργεια που ελάχιστοι, αν κάποιοι, θα έκαναν. Από τότε τον αγάπησα ακόμα περισσότερο ως καλλιτέχνη και άνθρωπο, πριν ακόμα τον γνωρίσω περισσότερο προσωπικά.

Όλα αυτά μέχρι και χθες, οποτε τυχαίνει να διαβάσω στο διαδίκτυο μία ανάρτησή του στην οποία αναφέρει ακριβώς τα εξής: «Εγώ που δεν πιστεύω τίποτα, που είμαι καχύποπτος, που δεν τους εμπιστεύομαι και τους θεωρώ θρασείς και δειλούς, γιατί πιστεύω ότι η ένεση που έκαναν οι ίδιοι είναι φυσιολογικός ορός; Θα μπορούσε ή μπα;» Αυτό το γενικό τσουβάλιασμα ανθρώπων και η εξαγωγή τόσο σοβαρών συμπερασμάτων χωρίς την παραμικρή ύπαρξη όχι μόνον επιστημονικών, αλλά και κριτηρίων κοινής λογικής, με συγκλόνισε...

Έσφιξε η ψυχή μου, η απογοήτευσή μου ήταν τεράστια και, από χθες, είναι σαν να πενθώ κάτι πολύτιμο που έχασα. Αν δεν αλλάξει κάτι, αν δεν ανασκευάσει κάποια στιγμή αυτήν τη συνωμοσιολογική μπούρδα που εκστόμισε, σε στιγμή τόσο κρίσιμο για την κοινωνία, νομίζω πως δεν θα; μπορέσω, ΑΝ το επιχειρήσω, να ξανακούσω με την ίδια ευχαρίστηση τα τραγούδια του. Μάλλον, δεν θα μπορέσω να τα ακούσω καν...

Ο Γ. Ανδρέου, ευτυχώς, εξακολουθεί την καθάρια του πορεία, διατηρώντας αυτούσιες τις προϋποθέσεις εκείνες που μου επιτρέπουν να μπορώ να ταξιδεύω στην αγκαλιά της μουσικής του.

Ευχαριστούμε, για μία ακόμη φορά, Γ. Ανδρέου και 'σένα CHE που μας αποκάλυψες μερικές ακόμα πτυχές και λεπτομέρειες της τόσο αξιόλογης πορείας του που εύχομαι να διαρκέσει για πολλά πολλά ακόμα χρόνια.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
CHE Chat
Βετεράνος
#29974   /   29.12.2020, 16:27
Εύχομαι και σένα ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ Sven! Ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις, αλλά το ζήτημα του να ξεχωρίσει κανείς τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο, ή τις απόψεις του, είναι μεγάλο και τίθεται από την αρχαιότητα έως σήμερα. Όλες οι γνώμες επί του θέματος έχουν λογικά επιχειρήματα κι εγώ δυσκολεύομαι να τοποθετηθώ υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης. Σπουδαίοι συνθέτες και τραγουδιστές συνεργάστηκαν -ευτυχώς μόνο καλλιτεχνικά- με τη Χούντα (επί της ουσίας όμως τη στήριξαν) κι οι περισσότεροι είτε δεν το ξέρουν είτε το έχουν ξεχάσει. Βέβαια, δεν τους κατέστησε λιγότερο ταλαντούχους ή σημαντικούς. Και μένα μου είναι συμπαθής ο Θαλασσινός και πολλοί άλλοι, αλλά αν αύριο-μεθαύριο πει κάποιος κάτι το οποίο με βρίσκει αντίθετο, μπορεί να με "πειράξει" μεν αλλά θα προσπαθήσω να μη με επηρεάσει. Κι αυτοί άνθρωποι είναι, όπως κι εμείς, με τα καλά τους και με τα κακά τους, με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα και τις ανασφάλειές τους. Δεν έχω την απαίτηση να είναι τέλειοι και να συμφωνώ σε όλα μαζί τους και γι' αυτό προσπαθώ να μην επηρεάζομαι (νομίζω ότι μπορούμε να τους το συγχωρέσουμε όταν "ξεφεύγουν" μερικές φορές, παρόλο που λόγω της επωνυμίας τους θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί σ' αυτά που λένε και γράφουν, αλλά κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε τέλειοι).
Χαίρομαι που σου άρεσε η συνέντευξη, έπονται και άλλες, και εύχομαι ό,τι καλύτερο για τη συνέχεια!

sven Chat
Φθασμένος
#29975   /   29.12.2020, 19:01   /   Αναφορά
Κωνσταντίνε,
συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιό σου. Απλά, ήθελα να τονίσω το πως έχω ανάγκη να βλέπω έναν αγαπημένο μου καλλιτέχνη. Είναι κι αυτή ενός είδους ερωτική σχέση που, ως τέτοια, έχει κάποιες προσδοκίες και ανάγκες για να συνεχίσει να υφίσταται και να εμπνέει. Το έχω ξαναβιώσει αρκετές φορές αυτό και, στο τέλος, σχεδόν πάντα συγχωρώ. Απλά, στη φάση αυτή, είμαι όπως ένας απατημένος που, αν και εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος, επειδή έχει πληγωθεί/"προδοθεί", χτυπιέται και φωνάζει πως δεν πρόκειται να συγχωρήσει, πως θέλει να χωρίσει, μα που, στο τέλος, επειδή ακριβώς υπερισχύει ο έρωτας και τα θετικά κομμάτια του Άλλου, συγχωρεί...

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, βρίσκομαι στη φάση της "διαμαρτυρίας" ή της "άρνησης", θα ακολουθήσει η φάση της επεξεργασίας και στο τέλος θα έρθει και η φάση της αποδοχής... Άνθρωπος είμαι κι εγώ...όχι άγιος!!!
CHE Chat
Βετεράνος
#29976   /   29.12.2020, 19:19
Βγήκαμε εκτός θέματος, βέβαια, αλλά -έτσι για την "ιστορία"- ο Παντελής Θαλασσινός έκανε τοποθέτηση επί του σχολίου του. Νομίζω ότι αν πάρω συνέντευξη από τον Θαλασσινό, θα πρέπει να συζητήσουμε για τον Γιώργο Ανδρέου ώστε να είμαστε δίκαιοι. Ας μας συγχωρήσουν οι αναγνώστες γι' αυτή την... "παράκαμψη" και ας επιστρέψουμε στον Γιώργο Ανδρέου. Οφείλω να πω πως θα άξιζε μία περαιτέρω παρουσίαση του έργου του, ίσως των πιο... άγνωστων δημιουργιών του, αλλά τότε το άρθρο θα ήταν τεράστιο, αλλά ευελπιστώ ότι μπορεί να δώσει το έναυσμα ώστε οι "μη μυημένοι" να ενδιαφερθούν να ψάξουν οι ίδιοι περισσότερα.



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις

Αυτά τα διάβασες;