ελληνική μουσική
343 online   ·  204.066 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Όλη η ζωή μας μια στιγμή

Όλη η ζωή μας μια στιγμη...
Σήμερα πέθανε ένας ο οποίος για μένα ήταν γνωστός μόνο από κουβέντες σκόρπιες... 19 χρονών... Από καρκίνο... Δεν φόρεσα μαύρα. Όχι λόγω πένθους τουλάχιστον...
Τι θα γίνει μετα...;
Γράφει το μέλος avgi (avgi)4 άρθρα στο MusicHeaven
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2005
Όλη η ζωή μας μια στιγμη... Ναι, το ξέρω, αυτή είναι μια φράση χιλιοειπωμένη....
Σήμερα πέθανε ένας ο οποίος για μένα ήταν γνωστός μόνο από κουβέντες σκόρπιες...19 χρονών...Από καρκίνο... Δεν φόρεσα μαύρα. Όχι λόγω πένθους τουλάχιστον...
Τι θα γίνει μετα...; Σε λίγες μέρες θα γίνει η κηδεία. Μια εκκλησία όλο μαυροφορεμένες ψυχές. Και τυπικά μαυροφορεμένους ανθρώπους... Ένας επίλογος τόσο... οδυνηρά... γραμμένος...
1500 σκέψεις.. Μια κάθε φορά... Κι η ζωή συνεχίζεται. Όλη μας τη ζωή αυτό διδασκόμαστε. Στο σχολείο, στο σπίτι, από τους γονείς, από τους φίλους, από την εμπειρία....
Σιγά σιγά τα μαύρα βγαίνουν... Μπαίνουν νέα χρώματα στη ψυχή, το μαύρο δεν μπορεί να έχει το μονοπώλιο, ούτε και η θλίψη. Δειλά χαμόγελα που στο τέλος μετατρέπονται σε ηχηρά γέλια που γεμίζουν με...αισθήσεις...την ατμόσφαιρα.
Κι όμως ζωές χάνονται...Κάθε μέρα...Όλη η ζωή είναι μια στιγμή. Και αυτή η στιγμή είναι γεμάτη ρίσκα. Κι αν είσαι κλεισμένος σε μια χρυσή φυλακή; Σ’ένα κλουβί; Το ρίσκο είναι πάλι εκεί μόνο που δε νομίζεις ότι υπάρχει.
Ζωή χωρίς ρίσκο δεν θα ήταν ζωή. Τί να το κάνεις το χρυσό κλουβί; Άμα είναι να έρθει η στιγμή να ρισκάρεις δε θα μπορείς να το αποφύγεις...
Κι η ζωή όμως, αυτή η λέξη, η στιγμή που είναι τα πάντα και το τίποτα...τι είναι; Αυτή που την έχουν πει... τέλεια, όμορφη, ψυχρή, ακόμη και πουτάνα;
Μας ορίζει ή την ορίζουμε;
Αθώες ζωές χάνονται κάθε μέρα. Και σιγά σιγά συνηθίζεις... Την πρώτη φορά κλαις, σιγά σιγά μετράς πιοι πέθαναν πίνοντας καφέ αν είναι άτομα που δεν είναι τόσο κοντινα... Η ιδέα του θανάτου δεν σε τραντάζει πια.
Το αστείο μεταξύ μεγάλων ανθρώπων και ίσως το στοίχημα τους; Ποιός θα πεθάνει τελευταίος.. Αν δεν πας εσύ στην κηδεία των άλλων μην περιμένεις να έρθουν στην δική σου...’
Δεν είμαι ακόμα 18... Κι όμως μετρώ θανάτους. Φίλων, συγγενών, ατόμων που γνωρίζω από σκόρπιες κουβέντες...
Τι αξίζει η ζωή; Πεθαίνουν άτομα στο δρόμο που παίρνουν το ρίσκο να πάρουν την μηχανή. Πεθαίνουν άτομα μεγάλα που όμως έζησαν και είδαν τα παιδιά τους να παντρεύονται, τα εγγόνια τους να γεννιούνται και να χαμογελούν και να κάνουν το πρώτο τους βήμα.
Και σήμερα πέθανε ένας 19χρονος... Γιατι; Δεν πήρε την μηχανή. Και δεν είχε παιδιά... Τι; Γεννήθηκε.. Έζησε σένα κόσμο επικίνδυνο που δημιούργησαν άλλοι ... Ονειρεύτηκε να πάει πανεπιστήμιο... Γέλασε και έκλαψε. Και βασανίστηκε από καρκίνο...
Κάπου μέσα μου ξέρω ότι έχω μια άλλη αντίληψη για τη ζωή. Χαρούμενη, αισιόδοξη, γελαστή, διαφορετική απ’αυτήν.
Μπορεί να ήμουν εγώ στη θέση του. Ακόμα χειρότερα, μπορεί να ήταν κάποιος που αγαπώ. Δεν τον ήξερα. Ακόμη δεν φορώ μαύρα και το πιο πιθανόν να μην φορέσω.
Και ο μόνος τρόπος να εκδικηθώ κατά κάποιον τρόπο τη ζωή είναι να την παρατείνω. Όχι κλεισμένη σένα κλουβί, αλλά απολαμβάνοντας όση μου δοθεί. Τις κακές στιγμές ως μαθήματα και εμπειρία. Τις καλές ως γλυκιές αναμνήσεις.
Αλλά πάλι άλλοι πονούν, δεν έχουν την ευκαιρία να ζήσουν, ακόμη και εγώ αργότερα μπορεί να θεωρώ ότι λέω αμπελοσοφίες. Και εγώ μερικά πράγματα δεν μπορώ να τα αλλάξω. Γιατί αν μπορούσα σε λίγες μέρες δεν θα είχαμε κηδεία... Θα είχαμε πάρτυ για τη ζωή του... Εκείνη που θα έμελλε να ζήσει... Συγνώμη που δεν μπορώ...

Αιωνία του η μνήμη...
8/11/04



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (7)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Sideline Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#1342   /   15.01.2005, 16:49   /   Αναφορά
Διακρίνω μια απόγνωση...έτσι είναι;



"...πως ταξιδεύουν οι ψυχές, και πως οι ζωές μας παίζουν στις όχθες του Αχέρωντα,και στις πνοές τ'ανέμου..."
ssakiss1 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#1343   /   15.01.2005, 22:13   /   Αναφορά
ολη η ζωη μας ειναι ενα παρτυ... φτανεις ενω εχει αρχησει κ φευγεις πριν τελειωση ... ετσι απλα.
vouliakis Chat
Βετεράνος
#1344   /   16.01.2005, 01:31
Σάκη, η ζωή είναι σκληρή. Ευτυχώς όμως περνάει γρήγορα.

vouliakis Chat
Βετεράνος
#1345   /   16.01.2005, 01:39   /   Αναφορά
Αυγή, τα δείγματα γραφής σου εδώ στο MusicHeaven είναι αξιόλογα - αν μάλιστα σκεφτούμε και την ηλικία σου (που προδίδει η ιδιότητά σου ως μαθήτρια).

Περιμένουμε την επόμενή σου δημοσίευση.

Μπράβο!



:-)
istoxastis Chat
Φθασμένος
#1346   /   16.01.2005, 11:44   /   Αναφορά
Όλη η ζωή μας μια στιγμή…

που επιτακτικά σου απαιτεί να της δοθείς με τη λαχτάρα της πρώτης και την πείρα της τελευταίας φοράς.

Όλη η ζωή μας μια στιγμή…

σαν ανοιγοκλείσιμο ματιάς, χρόνος υπεραρκετός όμως, για να κοιτάξεις μέσα σου και σε φάση ενδοσκόπησης να προετοιμάσεις τα παρόντα προσωρινά για τα μέλλοντα αιώνια.

Ωραίο το κείμενό σου. Μπράβο

Nekros Chat
Βασική Νότα
#1347   /   16.01.2005, 15:15   /   Αναφορά
«ο Σαίξπηρ κάποτε είπε: "να ζει κανείς ή να μην ζει?"

Εγώ θα το αλλάξω λίγο και θα πω: "να ζει κανείς ή απλά να ζει?"

κάποιοι λένε: "η ζωή είναι μικρή! τρέξε να την προλάβεις!"

κάποιοι άλλοι λένε: "η ζωή είναι μεγάλη για εκείνον που την χαίρεται"

εγώ θα πω: "η ζωή είναι ένα όνειρο και θα ζω μέχρι να ξυπνήσω!"

κάποιοι λένε: " αγάπα τους άλλους για να ζήσεις όμορφη ζωή"

κάποιοι άλλοι λένε: "κοίτα την πάρτη σου και άσε τους άλλους να κάνουν την ζωή τους!"

εγώ θα πω: "δεν γουστάρω να ζω σε έναν κόσμο τόσο τραγικό"

και κάπου εκεί στο τέλος που θα φτάσετε φίλοι μου και θα με δείτε (γιατί πιστέψτε με θα σας περιμένω) θα σας ρωτήσω και θα σας πω: "τι είναι τελικά αυτό που ονομάζουμε ζωή? είναι ένα μυστήριο πράγμα που γουστάρει να παίζει με τα αισθήματά μας και να μας καταστρέφει σιγά-σιγά αυτό που λέμε >!»



το παραπάνω κείμενο το έγραψε πριν ένα χρόνο ένας φίλος μου στο γράμμα που μας άφησε λίγο πριν διασχίσει την "κοιλάδα του θανάτου"...!

KicKAnGeL Chat
Συγχορδία Μινόρε
#1410   /   24.01.2005, 21:03   /   Αναφορά
efxaristo aggele mu, adelfi 4ixi mu, gia ta logia su pu panta mu dinun mia dinami k elpida akoma k sta pio apesiodo3a su kimena. mono pu 3ero pos ise k 8a ise pantote dipla mu, me voi8as na perno aftes tis diskoles stigmes k oses 8a me vrun sto melon.

M.A.U.F.F.E. s'agapo.



r.i.p. nikola...

7/11/2004


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις