ελληνική μουσική
92 online   ·  204.574 μέλη


Δε σμιξαμε. Σ' έχασα για πάντα και σήμερα προχωρούμε και οι δυο, ο καθένας το δικό του δρόμο...
Γράφει η Αλίκη (alicia0)6 άρθρα στο MusicHeaven
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2005
Δυο καραβια σε αγρια, τρυκιμισμενη θαλασσα, σ' ανεμους, σε βροντες, σε καταιγυδες, σε χιονοθυελλες.
Σε μεγαλους αγωνες, θυσιες, πονους, συμφορες.
Ποια ειναι αραγε η ζωη μας η σημερινη;
Με τι να μοιαζει;
Με λουλουδι που το καταστρεφει ο χιονιας και η παγωνια;
Με πουλι που του κοβουν τα φτερα, τη λαλια;
Με τραγουδι παρηγοριας, βαλσαμο νοσταλγιας και καποιας ελπιδας;
Με ηρωα ή ηρωιδα πανω απ' τον πονο, το φοβο και το θανατο;
Και η αυριανη;
Με ανθοσπαρτο καμπο; Με κηπο ανθοστολιστο, μυρωμενο;
Με δρομο φαρδυ, φωτισμενο, ευτυχισμενο;
Με σπιτι γεματο χαρα, δημιουργια και πλουτο;
Με Βηθλεεμ, με Ιθακη, με χωρα πανεμορφη, μεγαλη;
Ή με αβυσσο, με λακο, με τυραννια;
Με σκοταδι, με σιωπη, μοναξια, πικρα, φρικη, θανατο;
Αληθεια, ποιος-α αγαπα μια τετοια ζωη;
Τι σημαινει νεος και τι νεα;
Ποιος ή ποιοι φερουν τη μεγαλη ευθυνη;
Μπορει ν' αλλαξει τιποτα;
Φτανει η προσωπiκη μας ικανοποιηση;
Υπαρχει ανωτερο απ' τον εαυτο μας;
Λοιπον, δε σμιξαμε... Σ' εχασα για παντα και σε χαιρετω.
Και μη ρωτας πως!
Σε χαιρετω αναμεσα απ' ολα τα βαθια, εικρινα, ανθρωπινα πονεμενα.
Καλη σου τυχη!
Καλη ζωη και κουραγιο... δυναμη!
Και αν με χρειαστεις ευχαριστως να σε βοηθησω.

Ενας ανθρωπος δε μισει οτι αγαπησε, ή αγαπα...



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (7)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Astron Chat
MusicHeaven Guru
#1524   /   14.02.2005, 14:29   /   Αναφορά
Σ' ευχαριστούμε πολύ για το όμορφο ποιήμα σου :)

Ερωτήματα για το αύριο που όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί, μα τελικά το παρόν μένει θλιβερό.

Πολύ ωραίος και ο τελευταίος στίχος. Μακάρι να το έβλεπαν όλοι έτσι.
bekatsa Chat
Περαστική Νότα
#1526   /   15.02.2005, 02:15   /   Αναφορά
Aπλά καταπληκτικό. Μου θυμίζει μια δική μου ιστορία, έναν άνθρωπο που ποτέ δεν τόλμησα να πλησιάσω...θα ήθελα να του το αφιερώσω!!!
Aiolos_m Chat
MusicHeaven Guru
#3989   /   06.02.2006, 22:58   /   Αναφορά
Είσαι καλή....
gazakas Chat
Σολίστ
#3990   /   07.02.2006, 01:26   /   Αναφορά
Σμίξαμε. Και; Είμαστε μαζί για πάντα και σήμερα ακόμα μπλεκόμαστε κι οι δυο, εγώ στο δρόμο σου κι εσύ στο δικό μου…



Ένα καράβι ο καθείς, να φέρνει άγριες, τρικυμισμένες θάλασσες,

ανέμους, βροντές, καταιγίδες, χιονοθύελλες,

στον άλλο.

Να φέρνει μεγάλες ήττες, θυσίες, πόνους, συμφορές.

Να η ζωή μας η σημερινή.

Ξέρεις με τι μοιάζει;

Με λουλούδι πιο κρύο απ’ τον χιονιά, πιο μόνο απ’ την παγωνιά.

Με πουλί που τα φτερά του κόλλησαν σε πετρελαιοκηλίδα,

που η λαλιά του μάγκωσε σε ψηφιακές γραμμές.

Με τραγούδι παράφωνο, βάλσαμο για κουφούς και πεθαμένους.

Με ήρωα και με ηρωίδα που πέρασαν τον πόνο, το φόβο και το θάνατο

μονάχα για να ανακαλύψουν μια πεταλούδα

να βγαίνει από κάποιο άδειο πουκάμισο.

Και η αυριανή:

Με πλημμυρισμένο κάμπο. Με κήπο που τον χτύπησε χαλάζι.

Με δρόμο φαρδύ, για να περνούν βαριά ερπυστριοφόρα,

φωτισμένο, από τα κόκκινα φανάρια ξεχασμένων μπουρδέλων,

ευτυχισμένο, με εμπόρους που τρίβουν άπληστα τα χέρια τους.

Με σπίτι γεμάτο φαντάσματα

και πλούσιες, φάλτσες γυναίκες που περνούν την ώρα τους

φτιάχνοντας μονόχρωμα παζλ.

Με Βηθλεέμ, τον καιρό ενός τρελού βασιλιά,

Με Ιθάκη, γεμάτη μνηστήρες, άβουλες συζύγους και αμούστακους γιους,

Με χώρα ερημική κι απέραντη.

Ή ίσως με άβυσσο, σαν ψυχή που έψαξε και ψάχνει την αλήθεια

σε λάκκους και σε βάθη απροσμέτρητα

προσπαθώντας να ξεφύγει από την τυραννία του σώματος.

Με τρυφερό σκοτάδι, με πλατιά σιωπή, λυτρωτική μοναξιά,

ζωογόνο πίκρα, ερωτική φρίκη, ηρωικό (;) θάνατο.

Και τι έγινε που αγαπήσαμε μια τέτοια ζωή;

Ήμασταν ποτέ νέοι;

Εμείς δε «φέρουμε ευθύνη»

Αυτή μας φέρνει.

Μας φέρνει από πολύ παλιά και μας πάει πολύ μακριά.

Όλα αλλάζουν τόσο, που

οι πυξίδες μας συμφωνούν πως δείχνουν όλες στο τίποτα

(εκεί, λίγο αριστερότερα από το «εγώ» και πιο κάτω από το «χθες»)

Η προσωπική μας ικανοποίηση; - Όχι, δε μας φτάνει:

μας έχει προφτάσει εδώ και καιρό

και τώρα

μας προσπερνά μ’ ένα χαιρέκακο χαμόγελο

γεμάτο τρύπες στη θέση των δοντιών.

Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από τον εαυτό μας:

Πως γίνεται κάτι να είναι ανώτερο

από κάτι ανύπαρκτο;

Λοιπόν, σμίξαμε… Σε φορτώθηκα για πάντα και δε μπορώ να σε αποχαιρετήσω.

Μακάρι να ‘ξερα πώς!

Να σε αποχαιρετούσα με έναν βαθύ, ειλικρινή, ανθρώπινο, πονεμένο αναστεναγμό

ανακούφισης.

Πού τέτοια τύχη!

Μια ζωή μαζί και άντε να βρω κουράγιο και δύναμη!

Και αν με χρειαστείς ευχαρίστως να σου δώσω το πιστόλι μου.



Όποιος αγαπά, μισεί…







KAKOFONIKS Chat
Φθασμένος
#4319   /   01.04.2006, 16:51   /   Αναφορά
ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ALICIA ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
kozanitis Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6522   /   07.12.2006, 21:18
Απλά απίστευτο....ακόμη ένας λόγος που θέλω να σε γνωρίσω

vero Chat
Φθασμένος
#6523   /   07.12.2006, 21:38
ναι πολυ ωραιο!!! θα συμφωνήσω με τον Αντωνη



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις