ελληνική μουσική
153 online   ·  203.745 μέλη


Ή αλλιώς:
Μαθήματα Rock Στιχουργικής

Στην ταινία “Dangerous Minds”, μία δασκάλα (Michelle Pfeiffer), προσπαθούσε να κεντρίσει το ενδιαφέρον των μαθητών της στην ποίηση. Αλλά όχι στην ποίηση του Frost ή του Dickinson. Ούτε του Angelo ή του McKuen. Το αντικείμενο ήταν η ποίηση του Bob Dylan. Η ποίηση της Rock μουσικής. Και όπως δούλεψε για εκείνη (σεναριακά βέβαια, αλλά η ιδέα ήταν εκεί), το ίδιο δούλεψε και για μένα. Θυμάμαι ότι έμενα έκπληκτος κάθε φορά που “ανακάλυπτα” το περιεχόμενο ενός Rock τραγουδιού και αντιλήφθηκα ότι τελικά η Rock μουσική, (αλλά και η μουσική γενικότερα ή η τέχνη –αν θέλετε-) δεν είναι ... αστείο. Είναι ένα όπλο για να πεις πράγματα. Για να διαδηλώσεις τις αντιρρήσεις σου στις εκάστοτε πολιτικές συνομωσίες (Dylan, Clash), για να “πολεμήσεις” για την Ειρήνη (John Lennon, Neil Young), αλλά και τον έρωτά σου για ένα συγκεκριμένο άτομο του άλλου φύλλου. Και αυτό το τελευταίο, έχει κι’ αυτό πολιτικές προεκτάσεις και πολιτικό αποτέλεσμα. Γιατί με τη μουσική, γίνεσαι καλύτερος. Ευαισθητοποιείσαι. Κάνεις τον κόσμο σου και το μέσα σου ομορφότερο. Έτσι σαν αποτέλεσμα, δεν θα μπορεί εύκολα ο κάθε πολιτικάντης να σε σέρνει στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, ή οπουδήποτε αλλού. (Η προέκταση εδώ, είναι ότι ακόμα και αυτοί που ασκούν την εξουσία, θα είναι και αυτοί καλύτεροι μέσα τους και δεν θα έχουν κανένα λόγο να σκέφτονται περί Ιράκ κλπ…)

Ω Θεέ μου, τι ρομαντικός που είμαι...
Γράφει ο Γιώργος Μπιλικάς (Orfeus)189 άρθρα στο MusicHeaven
Ο Γιώργος Μπιλικάς, γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε θεωρία μουσικής και κιθάρα και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του rock συγκροτήματος "Θαρσείν Χρει" με τους οποίους κυκλοφόρησε σε συλλεκτικό βινύλλιο το 2004, υλικό ηχογραφημένο το 1974, το...
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2005
Η Rock μουσική έχει ένα σπουδαίο όπλο. Την Αγγλική γλώσσα. (Θα κάνω εδώ μία παρένθεση. Η άποψή μου είναι, ότι το Rock είναι προϊόν Αγγλικό. Δεν υπάρχει λοιπόν π.χ. Γαλλικό, Νορβηγικό ή Ελληνικό Rock. Το Rock που κάνουμε εδώ, είναι απλά …..Ελληνόφωνο. Αυτό όμως, δεν είναι τώρα το θέμα μου, καθώς έχω ήδη αναλύσει τις σκέψεις μου στο άρθρο Το Rock και οι Έλληνες. Kλείνω την παρένθεση για να συνεχίσω). Με βάση και όπλο λοιπόν τη γλώσσα, είναι πολύ εύκολο ένα τραγούδι σαν το “Ohio” του Neil Young, να κάνει το γύρο του κόσμου και να πληροφορήσει τον πλανήτη για τα πεπραγμένα του Mr. Nixon και να του αμαυρώσει την εικόνα.
(Τώρα, αν οι εταιρίες ενέσκηψαν και εκμεταλλεύτηκαν όχι μόνο τη συγκεκριμένη γλώσσα που τη μιλάει όλος ο πλανήτης, αλλά και τη “δύναμη” του κάθε καλλιτέχνη, είναι κι’ αυτό μία άλλη συζήτηση. Και ανοίγω εδώ αυτή την παρένθεση, γιατί έχει να κάνει με προηγούμενο άρθρο μου περί της Rock δισκογραφικής ιστορίας και που μέσα στη λίστα, βρέθηκε η Britney, αλλά και οι Spice Girls. Θέλω να αντιληφθείτε, ότι έχουμε πλέον να κάνουμε με Rock βιομηχανία. Και Rock δεν είναι -απαραίτητα- αυτό που ακούς, αυτό που τραγουδάς ή αυτό που πουλάει αυτή η βιομηχανία. Το Rock πρέπει να το έχεις μέσα σου. Πρέπει να το νοιώθεις. Πάνω απ’ όλα, το Rock, είναι νοοτροπία. Είναι τρόπος σκέψης. Εγώ ο ίδιος, δεν μπορώ να πω για τον εαυτό μου πως είμαι Rock, γιατί …….δεν το ξέρω!!! Πώς λοιπόν να βάλω την ταμπέλα; Που; Σε ….ποιον; ¶ρα, καλό είναι να έχουμε τις κεραίες μας ανεβασμένες, γιατί συνεπείς και ευαισθητοποιημένοι καλλιτέχνες υπάρχουν ακόμα. Καμιά φορά, μπορεί να χρειάζεται ….φακός για να τους ανακαλύψεις, αλλά πάντως υπάρχουν).
Έσκυβα λοιπόν κάθε φορά πάνω από τα τραγούδια που έφταναν στα αυτιά μου και όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν μου έβαλαν ένα ερώτημα, αλλά ταυτόχρονα μου έδωσαν και την απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να είναι εδώ όλα αυτά τα χρόνια και να παραμένει δημοφιλέστατο; Η Rock μουσική φυσικά.
Μην ξεχνάτε και το άλλο ερώτημα: Πόσοι αγοράζουν ποίηση σήμερα;

Μπράβο λοιπόν στην δασκάλα που είχε την ιδέα να διδάσκει Rock ποίηση. Είχε βλέπετε τους εξής στόχους:
1) Να κάνει τους μαθητές της να εκτιμήσουν (μέσω της Rock) την ποίηση γενικώς και
2) Να καταλάβουν οι μαθητές της και να εκτιμήσουν τις επιλογές τους στη μουσική.

Χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει, αλλά και –προπάντων- χωρίς να έχω τέτοιους ….δασκάλους, είχα μπει κι’ εγώ σ’ αυτό το κανάλι. Δεν ήξερα πως και που θα καταλήξει όλο αυτό, αλλά σιγά-σιγά, μάθαινα όλα τα τραγούδια απ’ έξω και χωρίς να το θέλω, διδασκόμουν κανόνες ποίησης και στιχουργικής!!!

Ο ποιητής πρέπει να κάνει διάφορες επινοήσεις. Π.χ.
-Να χρησιμοποιεί συμβολισμούς.
-Να έχει το ταλέντο να επαναλαμβάνει λέξεις ή φράσεις, χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη.
-Να δημιουργεί εικόνες.
-Να χρησιμοποιεί έννοιες μεταφορικές.
-Να ξέρει να οξύνει τις αισθήσεις του αναγνώστη. (Όραση, Αφή, Ακοή κλπ…)
-Να χρησιμοποιεί το contrast.
Επειδή όμως εδώ μας αφορά και η τραγουδοποιία, ο αναγνώστης είναι και ακροατής. ¶ρα, ένα λόγο έχει και η μουσική. Πρέπει να υπάρξουν και μουσικές επινοήσεις και θα τις δούμε παρακάτω.

Υπάρχουν (φυσικά) πολλά τραγούδια για να αναφερθώ και ήδη όπως γνωρίζετε ασχολούμαι με αυτό. Θα πω όμως λίγα λόγια για το "American Pie." Γιατί το "American Pie"? Για πολλούς λόγους. Ένας είναι, ότι το τραγούδι είναι γνωστό. Ένας άλλος είναι, ότι υπάρχουν μέσα σ’ αυτό πολλές “ποιητικές επινοήσεις”. Έπειτα είναι και οι αλληγορίες που έχει. Με λίγα λόγια, το "American Pie" είναι ολόκληρο μία αλληγορία και “καδράρει” μία ολόκληρη δεκαετία σε έξη κουπλέ. Διδάσκει ιστορία καλύτερα από κάθε άλλο βιβλίο ….ιστορικό. Είναι ένα ντοκουμέντο και δίκαια ο δημιουργός του έμεινε στην ιστορία της Rock μουσικής και ας μην έκανε τίποτα άλλο σπουδαίο. Αν δεν το γνωρίζετε, ρίξτε μια ματιά στο άρθρο Rock Αναφορές I”. Θα σας …..περιμένω!!!

Όπως διαπιστώσατε, το "American Pie" είναι ένα τραγούδι που αναφέρεται στη μουσική των ‘60s. Ο Don McLean, κάνει μία μικρή αναφορά στα ‘50s στην εισαγωγή του τραγουδιού και παρ’ όλο που η απώλεια των Holly, Valens & Bopper (Φεβρουάριος 1959), ήταν η αρχική του –φόρος τιμής- έμπνευση, περνάει εν συνεχεία στα ‘60s και μένει εκεί (αγγίζοντας τις παρυφές της δεκαετίας του 70), αναφερόμενος στα πολιτικά αλλά και στα μουσικά γεγονότα της δεκαετίας. Οι μουσικοί που αναφέρονται εδώ, είναι ο Elvis, ο Dylan, οι Beatles, οι Byrds, οι Stones και άλλοι. Θα αφήσω τον Elvis (sorry), αλλά αυτός δεν έγραφε τα τραγούδια που έλεγε. Έτσι κι’ αλλιώς, δεν νομίζω ότι αυτός ανήκει στην ….ποιητική ομάδα.

-Bob Dylan:
Φυσικά ο Bob Dylan. Και βέβαια ο Bob Dylan. Αυτός ηγείται των Rock ποιητών. Δίδαξε (και διδάσκει) την τέχνη της τραγουδοποιίας. Δεν θα πω περισσότερα για τον Δάσκαλο. Δεν θέλω να κλέψω τη ….δόξα του topic “Ας μιλήσουμε για τον Bob Dylan”. Τα λέμε πολύ όμορφα εκεί με τη Ρεβέκκα, τον Astron και τον Vouliakis.

-Stones:
Μόνο για το "Sympathy for the Devil", το αξίζουν (διαβάστε το άρθρο μου Rock Αναφορές ΙΙ). Είναι πολύ σπουδαία μπάντα όπως και να το κάνουμε.

-Byrds:
Οι Αμερικανοί Beatles. Αν σήμερα διαπρέπουν οι R.E.M. στις επιρροές τους από τους Byrds το χρωστάνε.

-Neil Young:
Δεν αναφέρεται στο "American Pie", αλλά είναι κι’ αυτός ένας σπουδαίος ποιητής, όπως είναι και ο Ray Davies (Kinks), ο Ian Anderson (Jethro Tull), αλλά και ο Paul Simon (Simon & Garfunkel).

-Beatles:
Τους άφησα επίτηδες τελευταίους. Η μεγάλη μου συμπάθειά είναι ο George Harrison, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ο John Lennon με τον Paul McCartney, είναι ότι καλύτερο και δημιουργικότερο έχει να δείξει η Rock μουσική στην ιστορία της, σε ντουέτο τραγουδοποιών/ποιητών. Θα δούμε δύο τραγούδια τους πιο κάτω.

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ.

Όταν έρχεται η ώρα της ανάλυσης των στίχων, νοιώθω πάντα …δύσκολα. Θα τα καταφέρω; Αναρωτιέμαι. Δεν είμαι ….επαγγελματίας αναλυτής στίχων και δεν έχω τρόπο να ξέρω τι είχε στο μυαλό του π.χ. ο Dylan, όταν έγραφε το “Mr. Tambourine man” ή ο Lennon & ο McCartney, όταν έγραφαν για “όλους τους μοναχικούς ανθρώπους” και έχω πάντοτε μία περιέργεια για το αποτέλεσμα.
Μπαίνοντας όμως μέσα στο στίχο, θα δείτε πως είναι ένας πολύ καλός τρόπος –ο μοναδικός θα έλεγα- για να κάνετε το τραγούδι “δικό σας”. Για να φέρετε τον ποιητή “κοντά σας. Πιο κοντά σας”.
Ύστερα, βάλτε το CD να παίξει μερικές φορές. Αν όση ώρα το ακούτε, νοιώθετε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, μην ανησυχήσετε.
Είναι ο ….Ποιητής!!!!

Στο άλμπουμ “Revolver” (Beatles/1966), βρίσκεται το θαυμάσιο ….ποίημα “Eleanor Rigby”.

“ELEANOR RIGBY”
(Lennon/McCartney)

Ah, look at all the lonely people
Ah, look at all the lonely people

Eleanor Rigby, picks up the rice
in the church where a wedding has been
Lives in a dream

Waits at the window, wearing the face
that she keeps in a jar by the door
Who is it for

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

Father McKenzie, writing the words
of a sermon that no one will hear
No one comes near

Look at him working, darning his socks
in the night when there's nobody there
What does he care

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

Ah, look at all the lonely people
Ah, look at all the lonely people

Eleanor Rigby, died in the church
and was buried along with her name
Nobody came

Father McKenzie, wiping the dirt
from his hands as he walks from the grave
No one was saved

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

Το θέμα δεν είναι το όνομα που αναφέρεται στον τίτλο. Το θέμα είναι οι μοναχικοί άνθρωποι. Με μία προσεκτικότερη ματιά στο στίχο, θα δούμε ότι το τραγούδι εξετάζει το γιατί οι μοναχικοί άνθρωποι, είναι μοναχικοί.
Το τραγούδι έχει δύο ήρωες. Την Eleanor Rigby και τον Father McKenzie. Αυτούς τους δύο, τους συνδέει η εκκλησία. Η Eleanor είναι η επιστάτρια. Αυτό το καταλαβαίνουμε από δύο πληροφορίες:
1) Επειδή “picks up the rice in the church where a wedding has been….”
2) Επειδή “died in the church...”
Ίσως εδώ να αναρωτηθείτε: Γιατί ο John και ο Paul διάλεξαν μια καθαρίστρια για να εκφράσουν αυτό που έχουν να πουν; Μήπως επειδή η Eleanor “Lives in a dream”? Και ποιο είναι αυτό το όνειρο; Μήπως θέλει να παντρευτεί για να πάψει να ζει μόνη κι’ έρημη;
Οι καλλιτέχνες/ποιητές, δεν διαλέγουν ποτέ χαρακτήρες απροσδιόριστους. Κάθε περιγραφή είναι ένα στοιχείο, μία πληροφορία, ένας συμβολισμός και ένα κομμάτι από το παζλ του τραγουδιού/ποιήματος.
Το όνειρο της Eleanor, είναι περισσότερο ορατό στον στίχο "wearing a face that she keeps in a jar by the door". Μακιγιάρεται και στέκεται κάθε βράδυ στην πόρτα της, μήπως και την προσέξει κάποιος, αλλά αυτό δεν συμβαίνει.
Έχουμε όμως και τον άλλον μοναχικό ήρωα εδώ. Είναι ο Father McKenzie. Παρ’ όλο που κοινωνικά, βρίσκεται υψηλότερα από την Eleanor, η ζωή του δεν είναι επιτυχημένη.
Κανείς δεν ακούει το κήρυγμά του. Κανείς δεν έρχεται. Κανείς δεν σώζεται. “…..no one will hear, No one comes near.”
Και τα βράδια, κάνει αυτό που έκαναν οι γυναίκες της δεκαετίας του 60. Μαντάρει τις κάλτσες του. Δεν νοιάζεται που το κάνει αυτό, γιατί κανείς δεν τον βλέπει. ….”darning his socks in the night when there's nobody there. What does he care…”
Θα μπορούσαν ίσως, αυτοί οι δύο μοναχικοί άνθρωποι, να ενώσουν τις ζωές τους, αλλά ….δεν γίνεται. Η εκκλησία που απαγορεύει τον γάμο των κληρικών, είναι ένα εμπόδιο αξεπέραστο.
Καθώς αναλύω αυτό το τραγούδι, μου έρχονται ερωτήματα στο μυαλό: Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή τη μοναξιά; Αναρωτιούνται οι ποιητές στο ρεφρέν: "Where do they all come from?" Μια γρήγορη απάντηση είναι ότι δεν φταίει κανείς. Είναι απλά μία άσχημη πραγματικότητα. Αλλά γεννιούνται κι’ άλλα ερωτήματα: Γιατί ο Father McKenzie δεν γίνεται –τουλάχιστον- φίλος με την Eleanor? Τη γνωρίζει. Γνωρίζει το όνειρό της, αλλά και τη ζωή της. Το μόνο όμως που φαίνεται να τον ενδιαφέρει πραγματικά, είναι τα ανεπιτυχή του κηρύγματα. Και αυτό που κάνει στην κηδεία της "Wiping the dirt from his hands", μας θυμίζει έναν άλλο Πιλάτο που “νίπτει τας χείρας του”, αποποιούμενος την ευθύνη για τη ζωή αυτής της μοναχικής γυναίκας.
Όλες αυτές οι σκέψεις, είναι ικανές να τροφοδοτήσουν μία ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ποιος είναι υπεύθυνος για όλους αυτούς τους μοναχικούς ανθρώπους. Ίσως είναι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι. Ίσως οι θεσμοί (η εκκλησία στην προκειμένη περίπτωση). Ίσως η αδιαφορία των άλλων ανθρώπων…
Η Eleanor Rigby "died in the church and was buried along with her name", γιατί δεν είχε ούτε παιδιά, αλλά ούτε και φίλους.
Δεν γνωρίζω αν ο John και ο Paul, έστειλαν ένα μήνυμα στην εκκλησία με αυτό το τραγούδι. Ένα είναι βέβαιο. Το τραγούδι αυτό είναι ένα ….ποίημα!!!!

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ:

-Η επανάληψη, έχει εδώ την τιμητική της. Η λέξη "lonely" ακούγεται 10 φορές.
-Το ρητορικό ερώτημα του ρεφρέν, χρησιμοποιείται πολύ δυναμικά και δείχνει ότι οι Beatles δεν έχουν τις απαντήσεις, αλλά απλά παρατηρούν και σημειώνουν την ανθρώπινη μοναξιά.
-Το "Ah" κάνει απαλό fade out και δημιουργεί ένα “τραγικό” effect.
-Περιέχει εικόνες: “Picking up rice”, “darning socks”, “wiping hands”.
-Μεταφορικές έννοιες: "Wearing the face that she keeps in a jar by the door", "Lives in a dream".

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ:
Το τραγούδι έχει μία σειρά από μουσικές επινοήσεις.
-Ακούστε τα βιολιά και τα τσέλα να παίζουν μαζί με τις ηλεκτρικές κιθάρες. Είναι ένα εύρημα για τη συγκεκριμένη δεκαετία.
-Ακούστε τις αρμονίες των φωνών στο ρεφρέν. Βγάζουν ένα κλάμα. Ένα μοιρολόι.
-Ισορροπούν έτσι, με την μοναχική φωνή των κουπλέ που ακούγεται καθαρή και μπορεί ο καθένας να ακούει τα λόγια και να “βλέπει” τις εικόνες.
-Προσέξτε το φινάλε του τραγουδιού. Δεν κάνει fade out, αλλά έχει φινάλε. Όπως είχε φινάλε και η ζωή της Eleanor Rigby.
-Διαβάστε το ρεφρέν, αλλά μην το τραγουδήσετε. Απλά διαβάστε το!!!

“All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?”

Δεν μπαίνει το ………ερώτημα;

Ένα άλλο ποίημα είναι το “Blackbird”, που βρίσκεται στο περίφημο “White Album” (Beatles/1967)

“BLACKBIRD”
(Lennon/McCartney)

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise.

Blackbird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
All your life
You were only waiting for this moment to be free.

Blackbird fly
Blackbird fly
Into the light of the dark black night.

Blackbird fly
Blackbird fly
Into the light of the dark black night.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise
You were only waiting for this moment to arise
You were only waiting for this moment to arise.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

Πρόκειται για μια αλληγορία. Το “blackbird” συμβολίζει τους μαύρους και το πάθος τους για ελευθερία, αλλά όχι ακριβώς μοναχά για εκείνη που τους δόθηκε το 1865.
Το “dead of night” αναφέρεται σε όλη αυτή την περίοδο της χειραφέτησής τους, μέχρι τα ‘60s. Οι σκλάβοι μπορεί να ελευθερώθηκαν, αλλά είχαν “broken wings” και πολλοί απ’ αυτούς, παρέμειναν στις φυτείες γιατί δεν μπορούσαν να πετάξουν. Aυτό που περίμεναν σε όλη τους τη ζωή, ήρθε με το κίνημα για τα πολιτικά τους δικαιώματα, μέσα στη θύελλα που έφεραν τα ‘60s.

Στο δεύτερο στίχο, ο John και ο Paul, μιλούν για “sunken eyes”. Τι διαφορά έχουν από τα “broken wings”? Αυτό είναι ένας παραλληλισμός και αφορά το 1954 που οι μαύροι “εισέβαλαν” στα σχολεία, διεκδικώντας τη μάθηση.

Με “broken wings”, η κοινωνία των μαύρων “waits for a moment to arise” να διαδηλώσει, να διαμαρτυρηθεί, να επαναστατήσει και να κερδίσει περισσότερα δικαιώματα από αυτά που τους δόθηκαν. Με “sunken eyes”, θα κερδίσουν την ύστατη ελευθερία. Την πνευματική.

Στο ρεφρέν, ο John και ο Paul, ενθαρρύνουν τους μαύρους να μην κάνουν πίσω. Μπορεί να είναι ακόμα νύχτα, αλλά κάπου υπάρχει ένα φως.

“Blackbird fly
Blackbird fly
Into the light of the dark black night”.

Και όταν ο John και ο Paul, λένε ότι το “blackbird was singing in dead of night” εννοούν ότι όλα αυτά τα σκοτεινά χρόνια οι μαύροι τραγουδούσαν και το τραγούδι, τους διατηρούσε ζωντανή την ελπίδα για ελευθερία.

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ:

Συμβολισμοί :
-Το “blackbird” είναι οι μαύροι.
-Τα “broken wings” συμβολίζουν τα χρόνια της σκλαβιάς.
-Τα “sunken eyes” συμβολίζουν την επιθυμία για μάθηση.
-Το “light of the dark black night” συμβολίζει το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων

Εικόνες:
-“broken wings” & “sunken eyes”.

Contrast:
-“black night” & “light”.
-Να βλέπεις με “sunken eyes” & να πετάς με “broken wings”.

Επανάληψη:
Η τελευταία στροφή “You were only waiting for this moment to arise”, επαναλαμβάνεται 3 φορές. Και αυτό είναι ένα κάλεσμα.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ:

Η ακουστική κιθάρα που διατρέχει ολόκληρο το τραγούδι το κάνει εξαιρετικά απαλό και παραπέμπει στη soft μέθοδο του Martin Luther King. Αντίθετα, μία ηλεκτρική κιθάρα, θα παρέπεμπε στην μέθοδο του Malcolm X και αυτό είναι κόντρα στην Μπητλική φιλοσοφία: "all you need is love". Θα ήθελα εδώ να σημειώσω ότι το Μπητλικό κάλεσμα για επανάσταση στο "Revolution", έχει και μία soft version για να διατηρείται έτσι μία ισορροπία.

Θα τα ξαναπούμε…

Tags
Μουσικά Είδη:RockΚαλλιτέχνες:George HarrisonJohn LennonNeil YoungPaul McCartneyBob DylanSpice GirlsΜουσικά Όργανα:κιθάραακουστική κιθάραΕταιρίες:Martin


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (30)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

vouliakis Chat
Βετεράνος
#1713   /   10.03.2005, 02:42   /   Αναφορά
Με τη ροκ στιχουργική, που σε αρκετές περιπτώσεις θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ποίηση[1], αλλά και με το ροκ γενικότερα, συμβαίνει κάτι κατεξοχήν “μεταμοντέρνο”:







Η Τέχνη κατεβαίνει στον δρόμο. Δεν είναι πια - ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο - διακοσμητική ή συμβολική. Δεν απομονώνεται, δεν εξιδανικεύεται.



Είναι κάτι που συμβαίνει στην καθημερινή ζωή, δίπλα μας, μαζί μας, απευθύνεται στον καθένα μας, ξεπερνά τα πολιτικά και τα πολιτιστικά σύνορα, εκφράζει την ανάγκη για επικοινωνία.







Μπορεί το ροκ να μην έφερε ή να μη φέρει ποτέ από μόνο του τις “επαναστάσεις” που είχε εξαγγείλει. Μπορεί να το έχουν βάλει σε “κανάλια” σπόνσορες και ΜΜΕ. Όμως δεν παύει να είναι ένα μέσο αμφισβήτησης[2]. Δεν παύει να είναι ένας τρόπος να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο. Δεν παύει να είναι μια γλώσσα παγκόσμια που καταργεί τα σύνορα ανάμεσα στο “υψηλό” και το “χαμηλό” στην Τέχνη –και όχι μόνο.







Ή μήπως αυτό είναι η “επανάσταση” που έφερε;







Γιώργο, περιμένουμε τη συνέχεια…







--------------------------------------------------------------------------------



[1] Ο Dylan π.χ. υπήρξε για αρκετές χρονιές υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας



[2] Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμεύει σαν υπόβαθρο μιας αντικουλτούρας.

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1714   /   10.03.2005, 04:14
Να δεις τι σου 'χω για μετά.....



:-)

Spilman44 Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#1715   /   10.03.2005, 05:46
Αν ήταν έμμετρο, θα σου πρότεινα να το...μελοποιήσω !!!

Συγχαρητήρια κι ευχαριστίες !

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1723   /   10.03.2005, 13:29
Σπήλιο, έχουμε μέλλον ....εμείς!!!!!!



:-)

Haroulinda Chat
Σολίστ
#1716   /   10.03.2005, 08:47   /   Αναφορά
Πάρα πολύ ωραίο και διδακτικό άρθρο... όπως όλα άλλωστε! Σ'ευχαριστούμε Orfeus! Να'σαι καλά!
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1724   /   10.03.2005, 13:30
Πολλά ......Σοκολατάκια!!!!



:-)

revekka Chat
Φθασμένος
#1717   /   10.03.2005, 09:09   /   Αναφορά
Κατ’αρχήν θέλω να προσθέσω την ποίηση του Dylan Thomas που είναι κι αυτή μέρος της ταινίας με την Michelle Pfeifer (Dangerous Minds). Ο διαγωνισμός που είχε βάλει η δασκάλα στα παιδιά ήταν μεταξύ αυτών των δύο ποιητών (Bob Dylan – Dylan Thomas) και τον έλεγαν με συντομία (και ποιητική διάθεση βέβαια) Dylan-Dylan.



Για την ποίηση τώρα...η ποίηση είναι ρυθμική απο μόνη της (μετράμε τα μέτρα, τις συλλαβές τους στίχους), χωρίς τη μουσική (χωρίς να υποβιβάζω το ρόλο της μουσικής). Η ποίηση εκμεταλλεύεται στο έπακρο τον ήχο της γλώσσας, στον οποίο συμπεριφέρεται όχι μόνο ως ‘γλώσσα-λέξη’ αλλά ως ήχο μόνο και μόνο. Για παράδειγμα η λέξη blackbird αποτελείται απο δύο λέξεις οι οποίες αρχίζουν με το [b]. To [b] είναι γράμμα εκρηκτικό, όταν το λέμε τα χείλη μας είναι κλειστά και ανοίγουν απότομα, δοκιμάστε το! (περισσότερες πληροφορίες για τον ήχο και το χαρακτήρα των γραμμάτων μπορείτε να βρείτε σε βιβλία γλωσσολογίας, στο κεφάλαιο της φωνολογίας). Και γιατί αυτή η λέξη να περιέχει μια ‘έκρηξη?’ διότι κοινωνικά τότε ο όρος blackbird ήταν σχήμα οξύμορο. Τα πουλιά είναι σύμβολο ελευθερίας, πετούν ψηλά, οι μάυροι ήταν σκλάβοι και έτριβαν τα πατώματα, σέρνονταν χαμηλά. Η ποίηση λοιπόν είναι μισή όταν διαβάζεται (εκτός αν έχουμε τον ήχο στο μυαλό μας) και ολοκληρώνεται όταν απαγγέλεται, όταν την ακούμε.



Αυτός της ο ρυθμός και το γεγονός ότι κάθε λέξη είναι πολυσημαίνουσα, καθιστούν την ποίηση τον δυσκολότερο τρόπο έκφρασης, αλλά και τον αρχαιότερο! Η ανθρώπινη ανάγκη για ρυθμό οπουδήποτε στη ζωή του, στη δουλειά, στη σκέψη, στη διασκέδαση, στην αγάπη, στον έρωτα, είχε υπερβεί την ανάγκη της πρόζας. Όταν ρυθμός και γλώσσα ενώθηκαν, εκεί έγινε η μεγάλη έκρηξη... η ποίηση.



Καλημέρα και ευχαριστούμε!

Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#1718   /   10.03.2005, 09:54
Μπράβο Γιώργη, αυτό το κείμενο ήταν ο λόγος που η σημερινή μέρα μου ξεκινάει υπέροχα! Να 'σαι καλά :)

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1722   /   10.03.2005, 13:27
Σου .....έφτιαξα τη μέρα;



Χαίρομαι πολύ. Μπράβο μου!!!!!



:-)

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1720   /   10.03.2005, 13:22
Δεν θυμόμουνα τον Dylan Thomas.



Σ' ευχαριστώ Ρεβέκκα......

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1726   /   10.03.2005, 13:56
Ρεβέκκα λες:

"Η ποίηση λοιπόν είναι μισή όταν διαβάζεται (εκτός αν έχουμε τον ήχο στο μυαλό μας) και ολοκληρώνεται όταν απαγγέλεται, όταν την ακούμε".



Δηλαδή κατά τη γνώμη σου, ένα ποίημα που δεν έχει απαγγελθεί ποτέ, είναι ανολοκλήρωτο;



Αυτός που το διαβάζει δεν πάλλεται μέσα του; Δεν νοιώθει τον ρυθμό; Το ποίημα δεν "λειτουργεί" μέσα του;



Οι απαγγελίες και όλη αυτή η -σώνει και καλά- κουλτούρα και ο στοχασμός του κάθε ηθοποιού ή λογοτέχνη (συνήθως) που διάβαζε ένα ποίημα, με συνοδεία .....τσαγιού και βουτημάτων, δεν μου άρεσε ποτέ.



Όταν στο Eleanor Rigby λέω:

Διαβάστε το ρεφρέν, αλλά μην το τραγουδήσετε.

Απλά διαβάστε το!!!



“All the lonely people

Where do they all come from?

All the lonely people

Where do they all belong?”



Μένει ανολοκλήρωτο το ερώτημα που βάζουν οι ποιητές;



Το προτιμώ έτσι, παρά να το ακούσω με τον ....στόμφο του απαγγέλλοντα!!!!












revekka Chat
Φθασμένος
#1730   /   10.03.2005, 14:09
Την παρενθεσούλα ‘εκτός κι αν έχουμε την ήχο στο μυαλό μας’ για σένα την έβαλα :) τα τσάγια και τα συναφή ούτε εγώ τα πάω, και δεν εννοώ αυτά με την απαγγελία και με την ακοή. Μπορούμε να ακούμε ένα ποίημα μόνοι μας, και ο λόγος είναι η οικειότητά μας με τον ήχο της συγκεκριμένης γλώσσας. Για παράδειγμα, άντε ν’ ‘ακούσει’ ένας ρώσσος που δεν ξέρει αγγλικά το ρυθμό ενός ποιήματος που είναι γραμμένο στα αγγλικά, αν δεν του το απαγγείλει κάποιος άλλος. Αυτός ο παλμός που λές, είναι εσωτερική απαγγελία ( όσο για τον στόμφο, εγώ προσωπικά δεν τον θεωρώ μέρος της απαγγελίας).

Ακόμα, υπάρχουν είδη και είδη απαγγέλοντες...σκέψου να απαγγέλλει ένα ποίημα η Lhasa.

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1731   /   10.03.2005, 14:18
Η Lhasa....

¶μα το απαγγείλει τραγουδιστά, θα κλείσω τα μάτια και θα ....παραδοθώ!!!!






gate Chat
MusicHeaven Guru
#1719   /   10.03.2005, 11:24   /   Αναφορά
Γιώργο, παρότι καμία σχέση δεν έχω με τη rock μουσική και παρότι ουδέποτε έδειξα ενδιαφέρον γι' αυτήν..., μέσα από τα άρθρα σου έχει αρχίσει να μου αρέσει...επικίνδυνα... ;)
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1721   /   10.03.2005, 13:24
Σ' ευχαριστώ Νεκταρία...



Νοιώθω σαν τον ......αγρότη που σπέρνει!!!!!!!



:-)

KIT_KAT Chat
Φθασμένος
#1725   /   10.03.2005, 13:45
Ξανανιώσε το... gate's comment goes for me too!!! bier, bier, bier :)

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1728   /   10.03.2005, 14:01
Εντάξει!!!!

Βάλε όμως τις μπύρες στο .....ψυγείο!!!!!



:-)

gate Chat
MusicHeaven Guru
#1727   /   10.03.2005, 13:59
Να δω τι σοδειά θα σου βγάλω στο τέλος.... :-):-):-) ;-)

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1729   /   10.03.2005, 14:06
Κάτι θα γίνει...δεν μπορεί!!!

Κάποιο επίδομα θα πάρω από τον Ο.Π.Ρ.Α.

(Οργανισμός Ποιητικής Ροκ Ασφάλισης)

Εκτός αν πλημμυρίσουν τα ....ποτάμια και ψάχνω για ....αποζημιώσεις!!!!



Να 'σαι καλά.....

Sofia Chat
Φθασμένος
#1732   /   10.03.2005, 15:14   /   Αναφορά
Βρήκα επιτέλους το χρόνο να διαβάσω προσεκτικά το ''μάθημά'' μου! Να 'σαι καλά Γιώργο και να συνεχίσεις τις παραδόσεις!! :-)



''..Ροκ είναι να ‘χεις, είναι να πίνεις

Κι άμα δεν έχεις, τότε να δίνεις

Αυτό είναι ροκ..''







Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1734   /   10.03.2005, 16:39
It's only Rock 'n' Roll and i like it...

I like it. Yes I do!!!!!



:-)

Jasmine Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#1733   /   10.03.2005, 16:27   /   Αναφορά
Παρ' όλο που εγώ αν και ακούω rock αρκετά, δεν έχω καθήσει όμως να το αναλύσω τόσο όπως ο Γιώργος. Πιστεύω ότι ήταν κάπως "περίεργες" και η καταστάσεις κι όλας εκείνη την εποχή, κοινωνικά και πολιτικά, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο γι αυτό και τα τραγούδια είχαν ποίηση στους στίχους τους. Αυτό που εγώ όντας μην μπορώ να το εκφράσω καλά και σωστά: "Οι στιχουργοί τότε κ ά τ ι έλεγαν, κάποιο μήνυμα για να σκεφτούμε". Όπως οι Pink Floyd: "Teacher leave the kids alone, all we are is just another brick in the wall" Για ποιο λόγο να "σκοτωνόμαστε" να τρέχουμε απ' το πρωί μέχρι το βράδυ για λεφτά, δόξα, χωρίς ουσιαστικά να ζούμε αφού μπορεί βγαίνοντας στο δρόμο να μας κόψει ένα αυτοκίνητο? Έτσι το εξηγώ εγώ απλά, μη ξέροντας να το εκφράσω (ταλέντα είναι αυτά) :)

Η δασκάλα της ταινίας, ψάχνοντας να βρει τρόπους να κάνει τους μαθητές της να ενδιαφερθούν για την ποίηση τους έβαλε αυτό τον διαγωνισμό επειδή ήξεραν τον Bob Dylan (σαν rock star), αλλά δεν είχαν ακούσει ποτέ τον Dylan Thomas. Αν θυμάμαι καλά τους είχε ζητήσει να βρούν τα κοινά σημεία μεταξύ ενός ποιήματος του Dylan Thomas και του Mr Tambourine man του Bob Dylan, με έπαθλο ένα δείπνο έξω στο καλύτερο εστιατόριο μαζί της.

Μοναχικοί άνθρωποι τώρα: Ένα τραγούδι που με είχε κάνει να σκεφτώ πολύ είναι των America το "Lonely people". "This is for all the lonely people, thinking that life has passed them by, don't give up until you drink from a silver cup, and ride a rainbow in the sky" Επίσης φοβεροί στίχοι που δεν έχω τις γνώσεις και το ταλέντο να τους αναλύσω περισσότερο.

Πολλά είπα!! :))) Last but not least!!! :))) ΑΨΟΓΟ το άρθρο σου Γιώργο και οι αναλύσεις σου με μαγεύουν!! Σ' ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!:))
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1735   /   10.03.2005, 16:47
Όταν ο Δημιουργός κατορθώνει να κάνει τον ακροατή/αναγνώστη του, να ....σκέφτεται, ε τότε σημαίνει ότι πιάνει τόπο αυτό που κάνει. Θα υπάρξει σοδειά και μάλιστα επικοδομητική.



Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Γιασεμί!!!!



:-)

Soulessome Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#1736   /   10.03.2005, 16:53   /   Αναφορά
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!

Και όπως είχε πει και η P.Smith: Το rock είναι συμπίκνωση του πνεύματος και της καρδιάς.

Και όπως λέω κι εγώ...το rock είναι μόνο για τους ρομαντικούς!
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1737   /   10.03.2005, 17:07
Η Pattie είναι κι' αυτή μία Δασκάλα επίσης.



Όσο για την τελευταία σου παράγραφο, τι να πω....



Βρήκες τον ....σφυγμό μου!!!!



:-)

revekka Chat
Φθασμένος
#1738   /   10.03.2005, 20:19   /   Αναφορά
Τί θυμήθηκα τώρα....είδε κανείς την ταινία School of Rock? Είναι πιο κωμική απο το dangerous minds αλλά πολυ ωραία. Ο πρωταγωνιστής βρέθηκε κάτω απο περίεργες συνθήκες να κάνει μάθημα μουσικής σε παιδάκια και τους ρώτησε ποιός είναι ο αγαπημένος τους ερμηνευτής. Αυτά του πετούσανε κάτι είδωλα της pop και έτσι εγκαθίδρυσε το μάθημα ... ‘history and appreciation of rock’!
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1739   /   11.03.2005, 00:43
¶λλη ταινία με τη rock μουσική στα σχολικά μαθήματα;



Ε μα είδες Ρεβέκκα μου... άμα σου τα λέω εγώ...



:-)

RONI Chat
Περαστική Νότα
#1740   /   11.03.2005, 14:19   /   Αναφορά
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΝΕΚΤΑ. ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Η ΠΟΛΛΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΧΑΛΑΕΙ ΤΗΝ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ!!!
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#1741   /   11.03.2005, 14:53
Να μη γράφουμε τίποτα δηλαδή; Να τα αφήνουμε να περνάνε έτσι;

Κατά την ίδια έννοια, δεν πρέπει να ασχολούμαστε ούτε με τον κακό στίχο.

Τι άποψη είναι αυτή;



Με όλα πρέπει να ασχολούμαστε αγαπητέ/ή Roni....

Γιατί με αυτό τον τρόπο, ο καλός στίχος βρίσκει ανταπόκριση και αυτό σημαίνει ότι η προσφορά του δημιουργού πιάνει τόπο.

Και ακόμα σημαίνει ότι με αυτό τον τρόπο, ο κακός στίχος θα πάψει να υπάρχει.



Και εδώ ακριβώς είναι η ρομαντικότητα.

Η ρομαντικότητα είναι μέσα μας. Δεν χαλάει τίποτα.....



Επέτρεψέ μου λοιπόν, να είμαι ρομαντικός και να μάχομαι για το καλό τραγούδι.

Εάν εσύ έχεις διαφορετικό τρόπο από τον δικό μου, δώσε τη δική σου μάχη.



Εγώ θα συνεχίσω. Εσύ απλά μπορείς να .....μη με διαβάζεις!!!!!

kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#18972   /   02.10.2009, 00:43
Μπράβο Ορφέους που παραθέτεις στο δημοσίευμά σου το ELEANOR RIGBY !!!! Με αυτό το τραγούδι είχα πάντα την εξής απορία : Πώς είναι δυνατόν να είσαι πολύ μικρός σε ηλικία, να έχεις στην κυριολεξία ... πετύχει τα πάντα σε μεγάλο βαθμό [χρήμα, δόξα, γυναίκες κλπ], αυτά δλδ που χαρακτήριζαν τους Μπητλς εκείνη την εποχή, και .... παρόλα αυτά να στρέφεις το βλέμμα σου σε απλούς, σκυφτούς, μοναχικούς ανθρώπους, όπως η Eleanor Rigby και ο Father Mc Cenzie, και ... να τους γράφεις τραγούδι ??? Πώς είναι δυνατόν, μετά από τόοοσα που έχεις κατακτήσει και σε τόσο μικρή ηλικία, να έχεις τη διάθεση να εμβαθύνεις στη ζωή και στην καθημερινότητα απλών, μοναχικών ανθρώπων της "διπλανής πόρτας", να προσπαθείς να ανακαλύψεις και να ανασύρεις κάτι από το παράπονο που κρύβουν στην ψυχή τους και, στη συνέχεια, αυτό το "κάτι" να το κάνεις τραγούδι ????



Κατά την ταπεινή μου άποψη, με αυτό το τραγούδι οι Μπητλς "δίδαξαν" το εξής στους απανταχού καλλιτέχνες : όσο κι αν γνωρίζεις επιτυχία, όσο κι αν η τέχνη που ασκείς σού αποδίδει μπόλικο χρήμα .... να μην ξεχνάς ποτέ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!! Άραγε ... πόσοι ομότεχνοί τους, ιδίως σήμερα, ακολουθούν το παράδειγμά τους ????



Aaaaaah, look at all the lonely people .... όποτε ακούω, και θα ακούω, αυτόν το σπαραγμό στην αρχή του τραγουδιού πάντα θα νιώθω την καρδιά μου να ραγίζει .... Και μόνο αυτόν ο στίχο να είχαν αφήσει πίσω τους οι Μπητλς θα άξιζαν να θεωρούνται σπουδαίοι ....








Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις