ελληνική μουσική
367 online   ·  204.071 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Νοσταλγία

"Όλες οι σημαντικές και καθοριστικές στιγμές της ζωής περνούν σαν ταινία μπροστά από ονειροπόλα μάτια..."
Γράφει ο Παύλος Καστανάς (Astron)24 άρθρα στο MusicHeaven
Έχω σπουδάσει Φυσική, Αστροφυσική και εργάζομαι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Παίζω κιθάρα και έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια με το τραγούδι. Αγαπημένοι μουσικοί: Bob Dylan, Dire Straits, Queen, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιώργος Νταλάρας, Διο...
Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2005
Σε μια μικρή γωνιά δίπλα στο γραφείο μου μοιάζει να έχω φυλάξει χιλιάδες αναμνήσεις. Βάζοντας την μουσική που με ταξιδεύει επιστρέφω σε καλοκαίρια, έρωτες, φιλίες και μεγάλες στιγμές που με σημάδεψαν για πάντα. Και μου έρχονται σιγά-σιγά τόσες εικόνες που δεν ήξερα ότι τις κουβαλούσε ακόμα ο νους μου. Είναι μια παράξενη νοσταλγία που έρχεται μερικές φορές έτσι αναίτια. Κι όπως βυθίζομαι στην δίνη των συναισθημάτων και των συγκινήσεων αρχίζω να θυμάμαι ένα-ένα τα γεγονότα της ζωής μου, και κυριότερα τα πρόσωπα που συνάντησα, τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν έστω και στιγμιαία σε αυτό το έργο του ανθρώπινου ταξιδιού.

Καμιά φορά είμαι άδικος με τον εαυτό μου. Τείνω να θυμάμαι πιο έντονα τα δυσάρεστα γεγονότα, σα να ριζώνουν καλύτερα μέσα μου, σα να παίρνουν μεγαλύτερη βαρύτητα μες την καρδιά μου. Όμως με λίγο κόπο σαν αφήνομαι σε τούτο το ποτάμι, οδηγούμαι σε εκείνες τις φωτεινές στιγμές που σαν σπίθες φώτισαν το γύρω σκοτάδι. Και ακόμα και οι σκοτεινές στιγμές, ακόμα και οι μελαγχολικές αναμνήσεις μοιάζουν να έχουν γιατρευτεί με τον χρόνο. Ανώδυνα τις αισθάνομαι πια, κι ένα νοσταλγικό χαμόγελο τις συνοδεύει. Ίσως να είναι και μια κρυφή περηφάνια γιατί μέσα από δυσκολίες και περιπέτειες όλα είναι ξανά φωτεινά και γαλήνια. Αυτό είναι το ταξίδι της ζωής. Ένα σύνολο συγκινήσεων και κάθε είδους συναισθημάτων. Και αν δεις για μια στιγμή την ζωή σου σαν βιβλίο, σαν ιστορία που ξετυλίγεται μέρα με τη μέρα, όλα μπλέκονται μαζί και δεν υπάρχει πια καλό ή κακό, ευχάριστο ή δυσάρεστο. Είναι όλα μέρος της προσωπικότητάς σου και της προσωπικής σου ιστορίας.

Aν το μέλλον μοιάζει καμιά φορά αβέβαιο και μας δημιουργεί άλλοτε άγχος ή προσμονή, για το παρελθόν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, δεν αλλάζει πια. Είναι στο χέρι μας να το αγκαλιάσουμε και να το αγαπήσουμε, γιατί αυτό μας ορίζει, είναι αυτή η μοναδική ιστορία που κέντησε μέρα με τη μέρα την προσωπικότητά μας και τον τρόπο που αισθανόμαστε τα πάντα γύρω μας. ¶λλωστε αν τα πράγματα είχαν γίνει αλλιώς σήμερα θα ήμασταν τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, θα είχαμε χαράξει άλλα μονοπάτια και το βιβλίο της ζωής μας θα ήταν γεμάτο με άγνωστες σελίδες. Και τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να δούμε ακόμα και τις σκοτεινές στιγμές με αισιοδοξία, διότι τις αντέξαμε και προχωρήσαμε μπροστά, ταξιδέψαμε σε άλλες θάλασσες χωρίς να το βάλουμε κάτω.

Μα όλες αυτές οι αναμνήσεις και οι στοχασμοί θα ήταν δίχως νόημα αν δεν υπήρχαν τα πρόσωπα εκείνα που πλαισιώνουν τούτη την προσωπική ιστορία. Ξαπλώνω στο κρεβάτι, βάζω απαλή μουσική για να συνοδεύει το ονειρικό αυτό ταξίδι, κι αρχίζω να θυμάμαι ένα-ένα τα πρόσωπα που κουβαλάει ακόμα ο νους μου.
Θυμήθηκα ανθρώπους που είμαι βέβαιος ότι δεν με θυμούνται πια. Απ' το νηπιαγωγείο, το σχολείο, τα καλοκαίρια, τα Χριστούγεννα. Χιλιάδες εικόνες βομβαρδίζουν τη σκέψη μου. Και αν και μοιάζουν πολύ μακρινές, στην πραγματικότητα τις νιώθω οικείες. Το σύνολο αυτών των αναμνήσεων, αυτών των μακρινών εικόνων, είναι ό,τι πιο προσωπικό έχω και παντού μέσα σε αυτές βλέπω κομμάτια του εαυτού μου.
Θυμήθηκα τον πρώτο φίλο μου στο νηπιαγωγείο, τα παιδικά παιχνίδια στις γειτονιές, τους δασκάλους μου, το πρώτο κορίτσι που μου άρεσε, και άλλες άπειρες στιγμές απ' τα πρώτα χρόνια της ζωής μου που μπορεί να μοιάζουν ασήμαντες πια. Έτσι το ταξίδι των αναμνήσεων συνεχίζει γεμάτο από ατέλειωτες αθώες, χαρούμενες ή θλιβερές παιδικές αναμνήσεις.
Μα όσο πλησιάζω στο σήμερα τόσο πιο έντονα, τόσο πιο οδυνηρά ή χαρούμενα γίνονται τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις.
Γεμάτα τέτοια έντονα συναισθήματα είναι τα ερωτευμένα καλοκαίρια, με φίλους στην ακρογιαλιά, κιθάρες, και όμορφα κορίτσια που προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε.
Θυμάμαι καλοκαιρινές νύχτες να τριγυρνάω με δάκρυα στα μάτια μετά από μια ερωτική απογοήτευση και φίλους να με παρηγορούν. Θυμάμαι καλοκαιρινές νύχτες να είμαι ευτυχισμένος και να γελώ μαζί με αγαπημένους φίλους γιατί μόλις τα είχα φτιάξει με ένα κορίτσι που είχα ερωτευτεί. Το πρώτο φιλί, ο πρώτος χωρισμός, όλα ξεσπάνε στο μυαλό μου ξαφνικά και με τρομάζουν. Τόσες πολλές έντονες στιγμές, με πρόσωπα που γράφτηκαν με ανεξίτηλα γράμματα στο βιβλίο της προσωπικής μου ιστορίας. Σαν μικρό έπος μοιάζει τούτη η συνάντηση όλων αυτών των συγκινήσεων. Όλες οι σημαντικές και καθοριστικές στιγμές της ζωής περνούν σαν ταινία μπροστά από ονειροπόλα μάτια.

Μόνο σε μια τέτοια νοσταλγική στιγμή θα μπορούσαν ποτέ να συναντηθούν αυτοί οι διαφορετικοί κόσμοι που τους χωρίζουν πια τόσες χρονικές αποστάσεις.
Γιατί, σκέψου, όλα αυτά χάθηκαν, οι περισσότεροι φίλοι και οι έρωτες χάθηκαν μες το πέρασμα του χρόνου για πάντα. Οι παρέες σκόρπισαν, οι αναμνήσεις θόλωσαν. Τίποτα πια δεν θυμίζει το παρελθόν. Θα μπορούσαν κάλλιστα όλα αυτά να ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου.
Όμως εκείνες τις στιγμές το παρόν έμοιαζε ακατανίκητο. Νομίζαμε ότι θα ήμασταν για πάντα μαζί, ότι οι παρέες θα έμεναν δεμένες και ότι οι πλάκες ή οι βαθυστόχαστες κουβέντες που κάναμε με τους φίλους θα διαρκούσαν για πάντα. Και πράγματι μες τη χαρά της παρέας, μέσα στο αδάμαστο κέφι του καλοκαιριού, ή στη θέρμη του σπιτιού το χειμώνα που ανοίγαμε τα Χριστουγεννιάτικα δώρα με λαχτάρα, ή ακόμα στις πρώτες μεθυστικές μυρωδιές της άνοιξης που κατεβαίναμε με τους φίλους για να παίξουμε κοντά στα ανθισμένα δέντρα, κανείς δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά θα έμεναν μονάχα στο μυαλό μου ως αναμνήσεις για να τις θυμάμαι κάποτε κάποια νύχτα του χειμώνα με μια μελαγχολική νοσταλγική διάθεση.
Έτσι ακριβώς με την ίδια νοσταλγία θυμάμαι κάποτε ένα πρωινό της άνοιξης όπου έμπαιναν οι πρώτες ηλιαχτίδες και ζωγράφιζαν φωτεινά σχέδια στο πάτωμα του σαλονιού. Έξω απ' το παράθυρο το ψηλό εκείνο δέντρο που όλο το χειμώνα ήταν ξερό και θλιβερό είχε ξαφνικά ανθίσει! Στάθηκα και κοιτούσα το γιορτινό θέαμα ώρα πολύ και ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, τούτη η εικόνα δεν είναι δυνατόν να σβηστεί απ' το νου μου. Μα δεν την είδε κανείς, παρά μονάχα ο παιδικός μου εαυτός. Κανείς δεν ήταν εκεί να την μοιραστώ μαζί του. Και με χωρίζουν τόσα χρόνια από εκείνη τη στιγμή που δεν μπορώ να ξέρω πια αν ήταν αλήθεια ή μήπως κάποιο όνειρο που μπερδεύτηκε με τις θολές αναμνήσεις του παρελθόντος.

Το παρελθόν υπάρχει στ' αλήθεια μόνο όσο το θυμόμαστε.
Γι' αυτό στο ταξίδι τούτο πάντα θέλω να θυμάμαι τους ανθρώπους που με δένουν με το παρελθόν, τα πρόσωπα που αγάπησα, τα πρόσωπα που με πλήγωσαν, τα πρόσωπα που μοιραστήκαμε φωτεινές στιγμές μαζί. Χωρίς να αισθάνομαι καμία λύπη, καμία κακία ή στενοχώρια, παρά μόνο ατέλειωτη νοσταλγία για όλα αυτά.
Έτσι λοιπόν όπως σκεφτόμουν όλους τους ανθρώπους, όλα αυτά τα πρόσωπα της ζωής μου, μία ιδέα γοητευτική και παραμυθένια γέννησε η νοσταλγία μου: Να γινόταν λέει ένα τεράστιο γιορτινό τραπέζι όπου θα μπορούσα να καλέσω όλους τους ανθρώπους όποιο ρόλο κι αν έπαιξαν σε τούτη την προσωπική ιστορία. Να κάτσουμε να τα πούμε, να μάθω για τις ζωές τους, για τα όνειρά τους, για τα χρόνια που πέρασαν και για τα χρόνια που θα 'ρθουν. Να τους πω πως όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα βγουν ποτέ απ' την ψυχή μου γιατί με αυτόν τον μυστήριο τρόπο η ζωή μου χτίστηκε πάνω στις αναμνήσεις τους και να τους ευχαριστήσω που φώτισαν έστω και για λίγο με την παρουσία τους τούτο το ταξίδι της ζωής μου.



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (19)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Soulessome Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#3313   /   14.11.2005, 14:03   /   Αναφορά
Πολύ γνώριμο συναισθημα για μενα:)

Ολες μου οι αναμνήσεις βρίσκονται σε ένα κουτί παραφουσκωμένο παραγεμισμένο...ερμητικά κλειστό!
istoxastis Chat
Φθασμένος
#3316   /   14.11.2005, 15:46   /   Αναφορά
"Το παρελθόν υπάρχει στ' αλήθεια μόνο όσο το θυμόμαστε..."

Να είσαι καλά, Να θυμάσαι και Να μας γλυκαίνεις. Υπέροχα τρυφερός ο λόγος σου. Μπάβο!
ageras Chat
Βετεράνος
#3317   /   14.11.2005, 16:15   /   Αναφορά
είναι και για μένα αρκετά γνώριμο συναίσθημα.Πόλυ καλός ο λόγος σου και η γραφή σου και συμφωνώ με αυτά που γράφεις.Μπράβο
vasilis23 Chat
Σολίστ
#3318   /   14.11.2005, 17:58   /   Αναφορά
Aν ειχε και τελειο...θα το εβαζα μεγαλε!Μπραβο για το αρθρο!

εγω να σκεφτεις....εχω πραγματα που μαζευω απο τις στιγμες της ζωης μου μαζεμενα σε ενα κουτι...αναπτηρες,λουλουδια,κουτια απο μπυρες απο βραδια στα βραχακια στην ακροπολη παιζοντας κιθαρα...

Βασιλης
Voltage Chat
Συγχορδία Μινόρε
#3319   /   14.11.2005, 21:23   /   Αναφορά
"...τα ερωτευμένα καλοκαίρια"...Νάσαι καλά, φίλε! Στη ροή της γραφής σου, ξεχάστηκα...

Νάσαι καλά !
AT Chat
Συγχορδία Μινόρε
#3323   /   15.11.2005, 11:10   /   Αναφορά
"Όλες οι σημαντικές και καθοριστικές στιγμές της ζωής περνούν σαν ταινία μπροστά από ονειροπόλα μάτια. " .....θαυμάσιος ο λόγος σου.... θαυμάσιο το κείμενό σου... πιο θαυμαστές, οι σκέψεις σου!!! ....συντάσομαι με όλους τους προηγούμενους. :-)

Astron Chat
MusicHeaven Guru
#3325   /   15.11.2005, 13:03   /   Αναφορά
Σας ευχαριστώ πολύ!

Χαίρομαι πολύ που αυτά τα προσωπικά συναισθήματα βρίσκουν ανταπόκριση και σε σας.

Να 'στε καλά :)
rozaki Chat
Βασική Νότα
#3397   /   18.11.2005, 20:42   /   Αναφορά
Ένα δάκρυ γεμάτο νοσταλγία και χαρά κύλησε απ τα μάτια μου, διαβάζοντας αυτό το άρθρο...

Υπέροχο και αληθινό...!!!
xanthi Chat
Περαστική Νότα
#3614   /   14.12.2005, 15:33   /   Αναφορά
Υπέροχο το άρθρο σου! Συγχαρητήρια!!!!!
mousikantis Chat
Περαστική Νότα
#4563   /   05.05.2006, 00:02   /   Αναφορά
Συγχαριτηρεια! Απλό και λιτό κείμενο χωρίς υπερβολές γεμάτο με όμορφες και αληθινές στιγμές! Μας έδωσες μια αφορμή να ταξιδέψουμε σε στιγμές που δυστηχώς έχουμε σβήσει από την μνύμη μας..
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#4595   /   08.05.2006, 16:51
Rozaki, xanthi και mousikanti έστω και καθυστερημένα σας ευχαριστώ!

STR Chat
Συγχορδία Μινόρε
#4704   /   22.05.2006, 12:09   /   Αναφορά
pragmatika me suginhses!

to ar8ro sou htan uperoxo!
rockmary Chat
Περαστική Νότα
#6854   /   09.01.2007, 19:53   /   Αναφορά
"einai stigmes pou tha theles na mi thimasai na mi skeftesai na mi ponas

na se xamenos kai na koimasai san na min ezises pote k n'agapas..."

kapoioi stixoi mou...pragmatika sugkhnitiko to arthro sou...bravo!!! :'(
Amelie Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#8304   /   08.05.2007, 18:11   /   Αναφορά
Πόσα είμαστε επιτέλους τα παιδάκια? Αυτό που περιγράφεις το κάνω συνεχώς, μπορώ να χάνομαι για ώρες στις αναμνήσεις μου, να θυμάμαι κάποια "σπάνια" από αυτές που έτεινε να ξεχαστεί και να χαίρομαι λες και βρήκα τον πιο πολύτιμο θησαυρό! Είναι πολύ σημαντικό που είσαι περήφανος για τις μνήμες σου! Διαβάζοντας το κείμενό σου μοιάζουν όλα τόσο οικεία που αυτομάτως τα ξαναζώ νοερά! Ευχαριστώ!
tina15 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#9039   /   04.08.2007, 14:07   /   Αναφορά
''Το παρελθόν υπάρχει στ' αλήθεια μόνο όσο το θυμόμαστε.''Η μόνη φράση στην οποία διαφωνώ με το κείμενό σου!!Φίλε μου Astron,το παρελθόν υπάρχει για 'μας σε κάθε περίπτωση...Δε σβήνεται ούτε και ξεχνιέται!Ακόμη και αν έχουμε πολεμίσει με θεούς και δαίμονες για να το θάψουμε βαθιά ώστε να μην μας αγγίζει πάντα κάτι θα υπάρχει, μικρό ή μεγάλο,ευχάριστο ή δυσάρεστο που θα μας κυνηγά....
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#9129   /   17.08.2007, 15:07
Ναι, με την έννοια που το λες έχεις δίκιο. Το παρελθόν είναι αυτό που μας σμίλεψε, είναι αυτό που μας έχτισε και μας οδήγησε στο παρόν και με αυτή την έννοια δεν μπορεί να σβηστεί. Ίσως μάλιστα υποσυνείδητα να υπάρχουν όλες οι αναμνήσεις καταγεγραμμένες στο νου μας.



Όμως στη Νοσταλγία δεν αναφέρομαι τόσο σε αυτό. Αναφέρομαι στα πράγματα εκείνα που θυμάσαι μόνο εσύ. Στις μικρές ιδιωτικές αναμνήσεις που ξέρεις ότι αν δεν υπήρχες εσύ για να τις θυμάσαι δεν θα έκαναν καμιά διαφορά στον κόσμο. Να, όπως το ανοιξιάτικο πρωινό που περιγράφω στο κείμενο. Εάν το "ξεχάσω" κι εγώ, δεν θα το θυμάται κανείς. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μακρινό θολό όνειρο που μονάχα εγώ νομίζω ότι συνέβη στ'αλήθεια. Αν λοιπόν αυτή η ανάμνηση με τα χρόνια σβηστεί απ' τον νου μου (όπως άλλωστε έχει συμβεί με τόσες άλλες) στην πράξη θα είναι σα να μην υπήρξε ποτέ αυτό το τυχαίο πρωινό της άνοιξης με το ανθισμένο δέντρο.



Βέβαια, έχεις δίκιο. Στην πραγματικότητα όπως λέει ένα τραγούδι των Κατσιμιχαίων "Ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να 'χει υπάρξει". Από ψυχολογικής πλευράς είναι σωστό. Αλλά αυτό από μόνο του δεν με ...παρηγορεί αρκετά. Αν δεν θυμάμαι συνειδητά κάτι, δεν είναι σα να το έχω χάσει; Ή τουλάχιστον σαν να έχω χάσει το μεγαλύτερο μέρος του;

Είναι όπως όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο πρόσωπο: ποιος θα μπορούσε να παρηγορηθεί και να ησυχάσει την λύπη του απλά και μόνο επειδή το πρόσωπο αυτό κάποτε έζησε;

Η ιδέα ότι δεν θα ξαναδούμε ποτέ κάποιον, ή κάτι, είναι από μόνη της συγκλονιστική. Ειδικά όταν μιλούμε για αναμνήσεις, το μόνο που τις χωρίζει απ' την ανυπαρξία είναι μια μικρή θέση που κατέχουν ακόμα σε μια αραχνιασμένη γωνιά του μυαλού μας.



Έτσι ...ίσως η "Νοσταλγία" να είναι κατά κάποιον τρόπο και ένας "φόρος τιμής" στις νεκρές εκείνες αναμνήσεις που ποτέ ξανά δεν θα θυμηθούμε...

mike-railse Chat
Συγχορδία Μινόρε
#9143   /   22.08.2007, 14:15   /   Αναφορά
polles fores to vlepw

polles fores to aisthanomai

polles fores to akouw

polles fores to geuomai

kai sigoura to aisthanomai



Einai mia aisthish pou katalamvanei oles tis aisthiseis mas, einai kati magiko kai ayto pou mas kanei na to aisthanomaste einai i mousiki....



H mousikh einai ayti pou aposyntonizei kai syntonizei tis aisthiseis mas einai kati kthara psuxologiko..... ekei vrisketai i oli mageia tis mousikis!!
Vasiliki-Tri Chat
Συγχορδία Μινόρε
#13280   /   23.04.2008, 23:51   /   Αναφορά
Το κείμενό σου πραγματικά μου έβγαλε πολύ έντονα συναισθήματα!

Όλα αυτά που περιγράφεις, οι σκέψεις σου για το παρελθόν μας, για όλα όσα έχουμε ζήσει, τις στιγμές μας που κάθε μία είναι μοναδική, αυτά που νοσταλγούμε, οι γνώριμες σκηνές... είναι σκέψεις που κάνω συχνά, είναι κάτι που πολλές φορές με απασχολεί γι' αυτό και με άγγιξε πολύ η δημοσίευσή σου!

Ήθελα απλά να το πω...

:)
kamelia8 Chat
MusicHeaven Guru
#13317   /   26.04.2008, 20:16   /   Αναφορά
Συγκινήθηκα... Και ξέρεις γιατί;

Μου φάνηκε ότι μιλούσα εγώ... Ειδικά η τελευταία παράγραφος...

Άσ' το καλό! Απλώς τέλειο!!!


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις