ελληνική μουσική
159 online   ·  202.311 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Τοπίο Ψυχής

Τι μένει πια παρά μόνο αυτή η σκέψη
για κάποια πραγματοποίηση ενός ονείρου
μέσα από την ανάγκη του καθημερινού
την υποδούλωση στα πρέπει,
τον φόβο που φέρνει...
Γράφει το μέλος Αντρη (andri14)6 άρθρα στο MusicHeaven
Σ'ευχαριστώ ζωή μου διψασμένη κι ακριβή που με έμαθες πως μόνο ο εαυτός μου δε μου αρκεί....
Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2006
Κλείνω τα αυτιά
και ακούω μέσα μου
δε ξέρω αν αυτό διαβάζεται
Είναι μια αίσθηση γεμάτη,
αυτή της απουσίας...
Άνθρωποι βιαστικοί πέρασαν από τη ζωή σου
και τώρα είναι αλλού

Πολυφορεμένη σκέψη
που αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα,
ευωδιαστή ανάμνηση…φιλίες
που στο διάβα του χρόνου έγιναν πιο πολύτιμες,
πιο σωτήριες
στην καθημερινότητα μου.

Τι μένει πια παρά μόνο αυτή η σκέψη
για κάποια πραγματοποίηση ενός ονείρου
μέσα από την ανάγκη του καθημερινού
την υποδούλωση στα πρέπει,
τον φόβο που φέρνει…


Τί ξεκίνησα να κάνω,
προς ποια κατεύθυνση αυτού του ορίζοντα,
αυτού του πλανήτη…
κάποια θάλασσα με χτυπάει με ορμή
και το κύμα γίνεται αφρός πάνω στα γυμνά μου πόδια
και φαντάζει αραχνοΰφαντη δαντέλα,
σαν υπόσχεση για τα όνειρα
που ακόμα μια φορά θα κάνω.

Το αγέρι το θαλασσινό να με φυσάει
και να μπερδεύει τις σκέψεις μου,
να δροσίζει τη ψυχή και να με δυναμώνει,
να με φυτεύει στη γη και να με προστάζει να προχωρώ μπροστά
καθώς ο χρόνος περιδιαβαίνει τα κύματα
που γλύφουνε τη στεριά ξανά και ξανά
με αυτή την αέναη κίνηση.

Κλείνω τα μάτια τώρα και τα βλέπω όλα μπροστά μου
…τα κύματα ,τη ζωή, τα όνειρα, τις φιλίες…τα χρώματα…
η ζωή μου σε χρώματα, το μωβ, το μπλε…ξανά η θάλασσα,
τα σύννεφα…η δική μου συννεφιά…ξανά η άνοιξη,
τα χρώματα… η δική μου άνοιξη, τα λουλούδια,
η βροχή-η δική μου κάθαρση, η δική μου εξιλέωση.

Όλα ένα ποτάμι ήρεμο μπροστά μου
και η ίριδα να παίζει μαζί του
στέλνοντας του μηνύματα από το ουράνιο τόξο
φλερτάροντας αδιάκοπα.

Στη χούφτα μου 2-3 χαλίκια να βλέπουν τον ήλιο
και να χαίρονται απαστράπτοντα και πανέμορφα
φλυαρώντας για την εμπειρία του βυθού.

Η πιο όμορφη θάλασσα να κλείνεται μέσα σου
και να γυρεύω στεριές να υψωθώ, να στηθώ.
Να κλείνω τα μάτια σου και να σιωπάς
κολυμπώντας σ αυτή τη θάλασσα
που τόσο αγαπώ και τόσο φοβάμαι.





σχόλια (5)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

revekka Chat
Φθασμένος
#3842   /   15.01.2006, 11:17   /   Αναφορά
Κι εγώ την αγαπάω τη θάλασσα, κι ας τη φοβάμαι μερικές φορές. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που ζεί στη Μεσόγειο και δεν είναι επηρεασμένος απ’αυτήν. Μ’αρέσει που συνεχίζεις να γράφεις Άντρη :)
istoxastis Chat
Φθασμένος
#3843   /   15.01.2006, 12:09   /   Αναφορά
Σαν το γλυκό του κουταλιού μετά την εκκλησιά, με βρήκε ο στίχος σου, andri14 μου και με γλύκανε. Κι είναι μα την αλήθεια, σαν τη θάλασσά σου, πολλά τα που φοβάμαι κι αγαπώ...

Πολύ όμορφο. Μπράβο σου!

gkokk Chat
Σολίστ
#3844   /   15.01.2006, 21:24   /   Αναφορά
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :)
tetraktis Chat
Σολίστ
#3857   /   18.01.2006, 13:35   /   Αναφορά
Andri 14, το διάβασα ξανά και ξανά...θα μπορούσε να ήταν και πίνακας γεμάτος χρώματα θαρρώ...Τι άλλο να πει κανείς...Απλώς υπέροχο...
andri14 Chat
Σολίστ
#3891   /   24.01.2006, 11:56   /   Αναφορά
Σας ευχαριστώ όλους πολύ πολύ για τα σχόλια σας!!


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις