ελληνική μουσική
386 online   ·  204.057 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Προς τ' άστρα

Δεν μπορεί, κάποιος δρόμος θα υπάρχει, κάποια κατεύθυνση προς το φως… Τα χιλιάδες μονοπάτια που χτίστηκαν με αίμα και πόνο μέσα σε αιώνες και χιλιετίες, ο πόλεμος της ύλης και ο πόλεμος των ιδεών χρόνια και χρόνια, δε μπορεί… κάποια φωτεινή οδό θα δημιουργούν...
Γράφει ο Παύλος Καστανάς (Astron)24 άρθρα στο MusicHeaven
Έχω σπουδάσει Φυσική, Αστροφυσική και εργάζομαι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Παίζω κιθάρα και έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια με το τραγούδι. Αγαπημένοι μουσικοί: Bob Dylan, Dire Straits, Queen, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιώργος Νταλάρας, Διο...
Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2006
Πολλές νύχτες κοιτάζοντας τα αστέρια διαβάζω τα σχέδια που ζωγραφίσανε κάποτε οι άνθρωποι με το νου τους στους ουρανούς, και μέσα από αυτές τις πανάρχαιες φανταστικές εικόνες νιώθω κάτι απ’ την ανάσα τους, κάτι από τον πόνο και τη δίψα τους. Η ελπίδα τους για την κατάκτηση των αστεριών καθρεφτίζεται σε τούτη την ιδιοτροπία τους: τα άπιαστα αστέρια, τα χιλιάδες απόκοσμα φωτεινά σημεία που δεν μπορούν να εξηγηθούν, μετατρέπονται σε απτές εικόνες εμπνευσμένες από τον κόσμο που τους περιβάλλει. Και δεν μου μένει άλλη επιλογή παρά να δεχτώ αυτό που απ’ τις απαρχές του ανθρώπινου γένους μοιάζει να έχει αποφασιστεί: ο άνθρωπος προορίζεται για τ’ άστρα.

Άκουσα τους αρχέγονους κτύπους της καρδιάς σου να δημιουργούν τις πρώτες λιτανείες μια παγωμένη νύχτα σαν κι αυτή. Μύριζε χιόνι και ο άνεμος βούιζε ξεγλιστρώντας ανάμεσα σε λόφους και βουνοκορφές. Σε ένα απόκρημνο βουνό σε βρήκα που ακουμπούσε στ’ άστρα. Βαθιά σε μια σπηλιά έφτιαχνες με το κορμί σου κύκλο γύρω απ’ τη φωτιά και ξόρκιζες τα πνεύματα του κεραυνού και του φιδιού που σε γέμιζαν με φόβο. Όλα γύρω σου ξένα, ανείπωτος τρόμος και οργή κυρίευε τις ώρες σου. Σαν τυφλός που προσπαθεί να ψηλαφίσει μια γραφή, μετρούσες τον κόσμο με τις λιγοστές αισθήσεις σου. Μάταιες οι ώρες σου κι ανέλπιδη η κραυγή σου αντηχούσε στον πρώτο εκείνο κόσμο όπου κάθε μέρα έμοιαζε αβέβαιη, μια αέναη πάλη μεταξύ ζωής και θανάτου. Ονομάτιζες τα πράγματα που σου έδιναν χαρά ή θλίψη και τους έδινες ψυχή. Πνεύματα, μαγείες και αόρατες υπάρξεις ένιωθες να κυριεύουν εσένα και τον κόσμο. Μυστήριες δυνάμεις έκαναν τα φύλλα των δέντρων να χορεύουν ρυθμικά στο σφύριγμα του ανέμου, ή καταστροφικοί κεραυνοί με δύναμη χιλιάδων πνευμάτων εκτονώνονταν ξαφνικά πάνω στη γη και πότιζαν φωτιά τον τρόμο σου. Μια απλή νύχτα του χειμώνα σαν κι αυτή ήταν, μα ο φόβος σου έχτιζε θηρία, δαίμονες και μυστήριες δυνάμεις που γίνονταν ολοένα και πλουσιότερες στην μήτρα της φαντασίας σου.
Τότε, ένα πρωινό συνέβη κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ.
Μια αγέρωχη μορφή στάθηκε έξω απ’ τη σπηλιά, αντίκρισε τον κόσμο κι έκανε το πρώτο βήμα προς τον Ήλιο! Μπροστά στην ακατάλυτη γενναιότητά του τα πνεύματα λύγισαν, σωριάστηκαν στο χώμα και θάφτηκαν εκεί για πάντα. Το φονικό αυτό συνεχίστηκε κι από άλλες γενναίες μορφές και εσύ τους ακολουθούσες. Μέρα με τη μέρα τα πνεύματα και οι μαγείες λιγόστευαν μέχρι που εξαφανίστηκαν σχεδόν εντελώς. Οι άνθρωποι σιγά σιγά κατεβαίνοντας απ’ τα βουνά άρχισαν να μελετούν τον κόσμο, για να εξουσιάσουν την μοίρα τους με θάρρος και να γνωρίσουν αληθινά την θαυμαστή φύση που τους περιβάλλει.


Πέρασαν πολλά χρόνια, μα ο φόβος μέσα σου σε έκαιγε ακόμα.
Τα πνεύματα που θάφτηκαν δεν ήταν αρκετά για να σε γλιτώσουν απ’ το μαρτύριό σου.
Πόνοι, θάνατοι, αρρώστιες μπερδεύονταν στο νου σου και έψαχνες μια αγκαλιά να χωθείς και να σωπάσουν όλα. Δεν συγχώρεσες ποτέ τις αγέρωχες εκείνες μορφές που σου έδειξαν τον αληθινό κόσμο. Τους κατασπάραξες και τους πέταξες στην θάλασσα με μίσος και φθόνο ρίχνοντας το φταίξιμο σε εκείνους.
Και τότε αποκάλυψες στους συνανθρώπους σου αυτό που για χρόνια ωρίμαζε μες την καρδιά σου, την αγκαλιά που τα σωπαίνει όλα: τους Θεούς.
Δεν υπήρχε πρόβλημα που να μην λύνει ο Θεός σου. Όλη μέρα κλεισμένος στο δωμάτιό σου έπλαθες επαίνους για την σοφία του, και χίλια παρακάλια για να σε φροντίζει και να σε φέρνει στον σωστό δρόμο. Του ‘δωσες μαχαίρι και ζυγό για να κρατά και να επιβάλλει τον νόμο σου. Και οι φωνές εκείνες που έλεγαν ότι ο κεραυνός δεν είναι πνεύμα και μαγεία σώπασαν για πολλά χρόνια. Κανείς δεν αμφισβητούσε την σοφία του Θεού. Και πράγματι, βρήκες μια μικρή γαλήνη μέσα σε τούτη την επινόηση γιατί έπαψες να βασανίζεις τον νου σου με τα χιλιάδες ερωτήματα που ξεπηδούν απ’ το νου του ανήσυχου σκεπτόμενου ανθρώπου.

Όμως κάποια ρομαντικά πνεύματα ανθίζουν μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες, έτσι που αν τους κρύψεις τον Ήλιο αρχίζουν και φέγγουν οι ίδιοι.
Σιγά σιγά, με σκληρές μάχες και αγώνες που κράτησαν για χιλιάδες χρόνια άρχισαν να βγαίνουν και πάλι στους δρόμους εκείνες οι αγέρωχες μορφές που αντέχουν να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα και να μην τυφλωθούν. Και με το πλούσιο πνεύμα τους αναζήτησαν μιαν αλήθεια πληρέστερη γιατί ο Θεός σου στάθηκε πολύ λίγος γι’ αυτούς.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν γύρευαν αποκούμπι, δεν γύρευαν σιωπές, παρά μονάχα την αλήθεια. Και αφού τους ακολούθησες στράφηκες επιτέλους προς τ’ άστρα που πάντα σε μαγνήτιζαν και αναζήτησες ένα νόημα βαθύτερο, μια εξήγηση που να γεμίζει τις φλέβες σου και να μην νιώθεις μετέωρος ανάμεσα σε μάγια και δεισιδαιμονίες.


Μετά από καιρό η καταιγίδα έπαψε, τα χρόνια περάσανε και το αίμα σβήστηκε απ’ τα μέτωπα των αγωνιστών.
Ο Θεός ακόμα υπήρχε στην ψυχή σου μα δεν ήταν εξουσιαστής του κεραυνού ούτε της μοίρας σου, παρά ο απομακρυσμένος δημιουργός του κόσμου που μπορούσες να τον νιώσεις μόνο μέσα απ’ τις δημιουργίες του. Ζούσε σε μια καλύβα στα πέρατα του σύμπαντος και γνώριζε τα πάντα, μα δεν επενέβαινε ποτέ. Άλλωστε αν επενέβαινε θα σήμαινε ότι η δημιουργία του ήταν λιγότερο τέλεια απ’ όσο ήθελε, πράγμα αδύνατο για έναν παντοδύναμο δημιουργό που κατέχει την σοφία του κόσμου όλου.
Τέτοιες σκέψεις έκανες και ησύχαζες την ψυχή σου. Η δίψα σου για μάθηση είχε πια ακολουθήσει άλλους δρόμους. Τον δρόμο της επιστήμης, τον δρόμο των άστρων και του αληθινού κόσμου. Σε κούρασαν τα γήινα ματωμένα χώματα, η γη στάθηκε μικρή για να ξεδιψάσει τη θέλησή σου για μάθηση. Κι από τούτο τον μικρό πλανήτη βάλθηκες να ταξιδέψεις σε άλλες ακρογιαλιές κατακόκκινες, ή σε αργυρές οδούς και μέρη όπου δεν είχε πάει ποτέ άνθρωπος ως τότε.
Ο μόνος φόβος σου, αυτός του θανάτου, παρέμενε σιωπηλός και αμετακίνητος, κι έτσι έχτιζες μικρές φιλοσοφίες που προσπαθούσαν να απαλύνουν τούτο τον πόνο. «Μέχρι και τ’ άστρα πεθαίνουν» ψέλλιζες σαν έχανες κάποιον δικό σου και προσπαθούσες να σωπάσεις την θλίψη σου.
Στις κηδείες και στους γάμους δεν υπήρχε καμία αναφορά σε αγίους ή Θεούς, παρά μόνο μια γενική προσευχή σε ποιητική μορφή που αναφερόταν στον δημιουργό του κόσμου ενώ μετά ακολουθούσαν διάφορες φυσιολατρικές ευχές όπου πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν τ’ άστρα…



Πέρασαν χιλιετίες από τότε…
Tώρα πια κατέκτησες τ’ αστέρια.
Ο Θεός χάθηκε οριστικά απ’ τον κόσμο και κέρδισες την ελευθερία σου.
Μπόρεσες να δημιουργήσεις ζωή απ’ το μηδέν, μέχρι και να δημιουργήσεις μικρά σύμπαντα - κόσμους ολόκληρους και να διανύσεις άπειρες αποστάσεις σε ελάχιστο χρόνο…
Δεν έμεινε τίποτα που να μπορούσαν να κάνουν οι παλιοί Θεοί και να μην μπορείς κι εσύ. Ούτε βρήκες τίποτα ανώτερο από εκείνες τις αγέρωχες μορφές που έσπρωχναν πάντα την ανθρωπότητα ένα βήμα μπροστά. Δεν έμεινε πια παλιός φόβος που να σκιάζει την καρδιά σου. Μόνο την άγνοια φοβάσαι, ω πάνσοφε, γιατί σκοπός της ζωής σου γίνηκε ο πλούτος των γνώσεων και των αισθήσεων! Χωρίς επινοήσεις και φαντάσματα θαυμάζεις πια την πραγματική, την καθάρια ομορφιά του κόσμου. Και στο πέρασμα των χρόνων η ευτυχία σε κατακλύζει όλο και περισσότερο κι όλα παίρνουν μορφή αληθινή.
Κυρίαρχος πια του σύμπαντος και της μοίρας σου, με άπειρο θάρρος κι ελεύθερη καρδιά, ταξιδεύεις με πυξίδα την σοφία σου και πλώρη προς τα αχανή σκοτεινά μέρη της γνώσης, με τη ματιά σου περήφανη και γαλήνια και την ψυχή να ατενίζει πάντα προς τ’ άστρα!

Tags
Καλλιτέχνες:Ένα βήμα μπροστά


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (25)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

thank Chat
Σολίστ
#3940   /   31.01.2006, 11:29   /   Αναφορά
Το διάβασα χθες το βράδυ αργά.... και σήμερα το ίδιο. Ειναι απο τα κείμενα που σε κάνουν να θέλεις να πεις πολλά, .. μονο που ίσως έχουν ειπωθεί, που σου προκαλούν τη διάθεση για πέταγμα, μόνο που τότε, το γραπτό δεν θα τελειώσει ποτέ. Ισως ένας πρώτος ύμνος προς τη γνώση, τη δημιουργία, προς αυτά που δεν τελειώνουν ποτέ. Κάπως έτσι θα το χαρακτήριζα. Και .. ποιος είπε ότι η προσέγγιση της γνώσης είναι εκτός των συναισθημάτων ? Εδώ τα ξετυλίγεις όλα ...

Ευχαριστούμε πολύ. Εξαιρετικό ....
Sofia Chat
Φθασμένος
#3941   /   31.01.2006, 13:22   /   Αναφορά
Ναι, ακριβώς όπως το είπε ο Θάνος : ''Ένας ύμνος προς τη γνώση, τη δημιουργία, προς αυτά που δεν τελειώνουν ποτε'' !!!

Παύλο, είναι απλά υπέροχο! Ένα μεγάλο μπράβο για άλλη μια φορά! Τα γραπτά σου έχουν παντα τον τρόπο να μου κάνουν ένα ΄κλικ'. Σαν να βγάζεις εμπρός και με τον πιο περίτεχνο τρόπο σκέψεις ανάκατες που κρύβονται βαθειά στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Να είσαι πάντα καλά και ''να ΄ναι η ματιά σου περήφανη και γαλήνια, και η ψυχή σου να ατενίζει πάντα προς τ'άστρα''!
ageras Chat
Βετεράνος
#3942   /   31.01.2006, 13:27   /   Αναφορά
Το διάβασα κι εγώ αργά εχθές το βράδυ καθώς και σήμερα (πριν λίγες στιγμές..)

Δεν έχω να προσθέσω κάτι..αυτα που έγραψαν η Σοφία και ο Θάνος μ'εχουν καλύψει..

Απλά με την σειρά μου θα ήθελα να σου πω συγχαρητήρια....:)
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#3943   /   31.01.2006, 13:40   /   Αναφορά
Έτσι όπως το λέει και η Σοφία.

Τα κείμενα του Παύλου μου κάνουν "κλικ".



Παύλο μου θα με κάνεις ..........."κλικ"αδόρο;



Τα συγχαρητήριά μου και αντε να δω πότε θα τελειώσεις επί τέλους για να βρισκόμαστε να τα λέμε και από κοντά.



Μας λείπεις.......... :-)
AlienP Chat
Φθασμένος
#3944   /   31.01.2006, 13:52   /   Αναφορά
Τα άκουσα όλα... Ευχαριστώ! (Εδώ μέσα έχω βρει ένα μικρό αδερφό, αν δε σε πειράζει παιδάκι)...

;)
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#3945   /   31.01.2006, 14:28
Φίλοι μου σας ευχαριστώ πάρα πολύ!

Ορφέα μου και εμένα μου λείπετε αφάνταστα...

Θάνο, Σοφία, Μανώλη και (...μεγάλη αδερφή:))) Πηγή, σας ευχαριστώ!

Ας είναι καλά το Musicheaven να μας κρατάει σε επαφή μέχρι να ξεμπερδέψω...




Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#3946   /   31.01.2006, 14:49   /   Αναφορά
Κάθε σου πρόταση Παύλο, είναι για μένα δεκάδες εικόνες και όλο σου το κείμενο ένα συνεχές ταξίδι, μία στο παρελθόν, μία στο μέλλον και πάλι πίσω. Λες τόσα πολλά χωρίς όμως να γράφεις πολλά και αυτό ακριβώς είναι που θα κάνει το κείμενό σου να μείνει στη μνήμη μας.



Σου εύχομαι από καρδιάς να μπορέσεις κάποια στιγμή να βγάλεις μια συλλογή με τα κείμενά σου, αλλά και να μπορέσεις να συνδυάσεις τον γραπτό σου λόγο με την ιδιαίτερα αξιόλογη φωνή που - οι πιο παλιοί στο MusicHeaven - ξέρουμε πως έχεις.
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#3948   /   31.01.2006, 19:42
Γιώργο, χίλια ευχαριστώ για τα ζεστά σου λόγια...

Αν και νομίζω ότι υπερβάλλεις λίγο :)

Άλλωστε τί να την κάνω την συλλογή όταν υπάρχει το Musicheaven; ;)




gate Chat
MusicHeaven Guru
#3949   /   31.01.2006, 20:26   /   Αναφορά
Τα λόγια σου Πάυλο κυλούν σα νεράκι δροσερό...Είναι γεμάτο εικόνες, όπως γράφει και ο Jorge... Απολαμβάνω το λόγο αλλά και τη σκέψη σου...Αλλά καλέ μου φίλε Παύλο, τουλάχιστον εγώ ατενίζοντας τα άστρα ακόμα βλέπω το Θεό μου...
istoxastis Chat
Φθασμένος
#3950   /   31.01.2006, 22:00   /   Αναφορά
Γλυκά ποιητικός και μεστός ο λόγος σου Παύλο μου. Μπράβο σου, μα να 'σαι σίγουρος, ο Άνθρωπος ή Υπεράνθρωπος της παν_Γνώσης σου, πάντα και και τώρα και σήμερα ίσως τ' απόγευμα, μίλησε στη μυγδαλιά για το ΘΕΟ κι εκείνη Άνθισε!
vouliakis Chat
Βετεράνος
#3951   /   01.02.2006, 00:21   /   Αναφορά
Παύλο, μ' έβαλε σε σκέψεις το (αξιόλογο και ποιητικό, όπως πάντα) κείμενό σου…



Είναι γενικά παραδεκτό από τους κοινωνιολόγους το ότι έχει πραγματικά μειωθεί η επίδραση της θρησκείας (ιδιαίτερα αν στον όρο “θρησκεία” συμπεριλάβουμε ολόκληρο το φάσμα του υπερφυσικού στο οποίο πίστευαν οι άνθρωποι).



Η εκκοσμίκευση (η διαδικασία, δηλαδή κατά την οποία η θρησκεία χάνει την επιρροή της στις διάφορες σφαίρες της κοινωνικής ζωής) εκδηλώνεται σε όσα αφορούν στις πεποιθήσεις και τις αξίες (τη θρησκευτικότητα), σε όσα αφορούν στο επίπεδο συμμετοχής των ανθρώπων ως μέλη σε θρησκευτικές οργανώσεις και –τέλος- σε όσα αφορούν στην κοινωνική επιρροή, τον πλούτο, το γόητρο των θρησκευτικών οργανώσεων.



Η επίδραση, λοιπόν, της θρησκείας έχει περιοριστεί και από τις τρεις παραπάνω διαστάσεις της εκκοσμίκευσης.



Όμως… Μήπως, στην πραγματικότητα, η επιθανάτια αγωνία της θρησκείας διαρκεί περισσότερο από όσο αναμενόταν;



O Giddens* υποστηρίζει πως η έλξη της θρησκείας, τόσο στην παραδοσιακή όσο και στη σύγχρονη μορφή της, μάλλον θα κρατήσει πολύ: “Η σύγχρονη ορθολογική σκέψη και η θρησκευτική θεώρηση συνυπάρχουν σε μια ανήσυχη κατάσταση εντάσεων…



…Υπάρχουν, κατά πάσα πιθανότητα, ελάχιστοι πληθυσμοί στην γη που δεν τους άγγιξαν ποτέ τα θρησκευτικά συναισθήματα, και τόσο η επιστήμη όσο και η ορθολογική σκέψη εξακολουθούν να μην δίνουν απάντηση σε τόσο θεμελιώδεις ερωτήσεις όπως η σημασία και ο σκοπός της ζωής – ζητήματα που αποτέλεσαν πάντοτε τον πυρήνα της θρησκείας”
.



...............................................................................................................................



*Giddens A., Κοινωνιολογία, μετάφραση Δ. Τσαούσης, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2002
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#3953   /   01.02.2006, 13:36
Νεκταρία, Χρυσόστομε και Χαρουλίντα σας ευχαριστώ!



Φίλε Παναγιώτη,

νομίζω ότι αυτό που τελικά έχει κρατήσει περισσότερο απ' όσο αναμενόταν και θα κρατήσει πολύ ακόμη είναι γενικά ο φόβος των ανθρώπων για το θάνατο. Οι θρησκείες απέτυχαν παταγωδώς να δώσουν μιαν απάντηση σε αυτό το ζήτημα, και για αυτό ο φόβος παραμένει, οι μεταφυσικές αγωνίες συνεχίζουν να υπάρχουν κι ο κόσμος αναζητά συνέχεια μια κάποια καλύτερη λύση.

Το γεγονός ότι μετά από δεκάδες χιλιάδες χρόνια φιλοσοφίας και θεολογίας δεν έχει αντιμετωπιστεί ο φόβος του θανάτου, θα πρέπει να μας βάζει σοβαρά σε σκέψεις για το κατά πόσο οι θρησκείες κάνουν τελικά καλά τη δουλειά τους.



Πράγματι οι περισσότεροι πληθυσμοί στην γη έχουν κάποιου είδους θρησκευτικότητα, όμως αυτή διαφέρει τελείως από πολιτισμό σε πολιτισμό. Δεν έχει καμία σχέση πχ ο Θεός των χριστιανών με το βράχμα των Ινδών, ή με τους θεούς και τις δοξασίες των Αζτέκων. Ένας είναι ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των θρησκειών: ο άνθρωπος είναι ον αιώνιο. Μπορεί να περνάει από διάφορα στάδια, αλλά ποτέ δεν πεθαίνει.

Αυτός λοιπόν είναι ένας ενιαίος στόχος των θρησκειών (η κατανίκη του φόβου του θανάτου).

Ένας στόχος στον οποίο φαίνεται να απέτυχαν όλες.



Υ.Γ. Ακριβώς επειδή οι θρησκείες βασίζονται στους φόβους των ανθρώπων, πολλές φορές όχι μόνο δεν καταπολεμούν τον φόβο, αλλά τον συντηρούν.

Haroulinda Chat
Σολίστ
#3952   /   01.02.2006, 10:57   /   Αναφορά
Πολύ γλυκό!!! Ευχαριστούμε!
Hastaroth Chat
Βετεράνος
#3954   /   01.02.2006, 14:11   /   Αναφορά
Πολύ ποιητικό αλλά και φιλοσοφικό ταυτόχρονα το κείμενό σου,Παύλο.Βέβαια ο άνθρωπος απέχει πολύ από τού να είναι "κυρίαρχος τού σύμπαντος",ένα μικρό βήμα έχει κάνει μόνο,που όμως όσο περνά ο καιρός μεγαλώνει.Τό σύμπαν έχει ακτίνα κάπου είκοσι δισεκατομμύρια έτη φωτός και η Γή είναι κάτι λιγώτερο από μιά μικρή κουκιδίτσα μέσα στον απέραντο αυτό χώρο.Κυρίαρχος τής μοίρας του όμως ναί,είναι,στον βαθμό που μπορεί να διαμορφώνη τίς συνθήκες μέσα στίς οποίες θα ζήση-και αυτή τη δυνατότητα την έχει τώρα πολύ περισσότερο από παλιά.Κι'άν δέν είναι πάνσοφος-γιατί πολλά είναι ακόμα που δέν τά ξέρουμε-τουλάχιστον τώρα πιά δέν φοβάται (και δέν τον φοβίζουν) να ψάξη,να μάθη,να ανακαλύψη.



Κάποτε (εμείς δέν θα ζούμε βέβαια-άν και δέν είμαι σίγουρος κατά πόσον δέν θα υπάρχουμε κιόλας) το όν αυτό που αποκαλούμε homo sapiens θά γίνη πραγματικά sapiens και ίσως αυτό να είναι η πραγματική ευτυχία....



Τελειώνοντας θα πώ κάτι που ίσως να φανή ακατάληπτο:οτι δηλαδή υπάρχει θεός,αλλά δέν είναι ο Θεός...



ΥΓ Και να σέ βλέπουμε σε κανένα meeting νέε μου,έτσι; :)



Astron Chat
MusicHeaven Guru
#3955   /   01.02.2006, 15:11
Σ' ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου Αλβέρτο,

πράγματι απέχουμε πάρα πολύ απ' το τελευταίο αυτό στάδιο που θα γίνουμε "κυρίαρχοι του σύμπαντος", αλλά θέλω να ελπίζω ότι η ανθρωπότητα θα καταφέρει κάποτε να αποτελείται από ανθρώπους πάνσοφους που θα έχουν καταφέρει πράγματα που για μας μοιάζουν ασύλληπτα.

Όπως γράφω κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μετά από πολύ καιρό (χιλιετίες)... Άλλωστε πιστεύω ότι απ' τα τέσσερα στάδια που περιγράφω, μάλλον βρισκόμαστε μεταξύ δεύτερου και τρίτου. Δηλαδή μεταξύ θρησκευτικού φανατισμού και επιστημονικής-πνευματικής ανάπτυξης. Το ποιο απ' τα δύο θα κερδίσει οριστικά είναι ακόμα αμφίβολο μιας και η υπερδύναμη σήμερα μάλλον καλλιεργεί το πρώτο.



Πάντως τα στάδια αυτά δεν αντιστοιχούν επακριβώς σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να παρατηρούνται στην ιστορία πισωγυρίσματα, και από την εποχή των Θεών να επιστρέφουμε στην εποχή της μαγείας, ή απ' την εποχή της επιστήμης να πέφτουμε ξαφνικά σε ένα σκοταδισμό, όπως συνέβη άλλωστε τον μεσαίωνα.

Αυτό είναι απλά το προσωπικό μου όραμα για την εξέλιξη της ανθρωπότητας...

doritsa78 Chat
Φθασμένος
#3956   /   01.02.2006, 21:24   /   Αναφορά
Δεν εχω λογια να εκφρασω.Μεσα απο τα λογια σου κατεληξα οτι ολα γυρω μας ειναι κατι τοσο μηδαμηνο οσο και τα αστερια στον ουρανο.Αλλα πανω απο ολα υπαρχει Θεος που Εκεινος γνωριζει πιο καλα απο ολους μας,τη σημασια καθενος μας στη γη.
provocat Chat
Περαστική Νότα
#3960   /   03.02.2006, 11:03
Αχ, Ρούλα, με στεναχωρείς!

Δεν σε βοήθησε Εκείνος και έχασες το νόημα και το πνεύμα (το ποιό?)

doritsa78 Chat
Φθασμένος
#3981   /   06.02.2006, 13:25
Για μενα λες;Δεν εχασα κανενα νοημα,Εκεινος με βοηθησε που γεννηθηκα στον κοσμο.

provocat Chat
Περαστική Νότα
#3992   /   07.02.2006, 04:35
πρόβλημα στη γέννα;

doritsa78 Chat
Φθασμένος
#3994   /   07.02.2006, 14:28
Κανενα προβλημα.

Soulessome Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#3971   /   04.02.2006, 12:08   /   Αναφορά
Eξαιρετικό! Ετσι ακριβως....
skorpinoula Chat
Βασική Νότα
#4439   /   15.04.2006, 12:23   /   Αναφορά
Αυτό το κείμενο δεν ταιριάζει σε έναν ερασιτέχνη...

Αυτό το κείμενο είναι δουλειά ενός διαχρονικού καλλιτέχνη που μπορεί να χαρακτηριστεί ως συγγραφέας ή ποιητής...

Μπράβο σου !!!!!!!!!!!!!!!
alexia-vicky Chat
Φθασμένος
#4446   /   17.04.2006, 00:01   /   Αναφορά
Απλά, γιατί μερικές φορές τα απλά είναι τα καλύτερα...ΑΨΟΓΟ!!
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#4548   /   02.05.2006, 09:22   /   Αναφορά
Soulessome, skorpinoula και alexia-vicky σας ευχαριστώ πολύ!
marakiasteraki Chat
Σολίστ
#17407   /   28.12.2008, 10:35   /   Αναφορά
Γράφεις πολύ όμορφα!!!!!!!!!!!


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις