ελληνική μουσική
90 online   ·  204.548 μέλη


Μπροστά από το σπίτι μου περνάει ένα ποτάμι. Το νιώθω κάθε μέρα να μου φέρνει τα νέα της θάλασσας. Μα δεν μου φτάνει πια αυτό. Εγώ ζητώ τη θάλασσα...
Γράφει ο Σπύρος Αραβανής (spiroos)63 άρθρα στο MusicHeaven
Ο Σπύρος Αραβανής γεννήθηκε το 1979 στον Πειραιά. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (Πανεπιστήμιο ΑΘηνών). (Συν)εργάζεται ως δημοσιογράφος και είναι  μέλoς της συντακτικ...
Παρασκευή 17 Μαρτίου 2006
Παλεύω να κερδίσω το όλον. Κουράστηκα να συναρμολογώ τα μέρη. Θέλει πολύ δουλειά και κάθε στιγμή υπάρχει ο κίνδυνος του λάθους. Γιατί τα κομμάτια μοιάζουν τόσο πολύ που αλίμονο αν ενωθούν λάθος. Δεν φτιάχνεται ένα λάθος όλον, αλλά ένα άλλο, τελείως διαφορετικό, που δεν ξέρω αν θα έχω τις αντοχές να το παραδεχτώ. Έτσι πολύ φοβούμαι πως θα πρέπει να αγαπήσω κάτι που δεν θα είμαι εγώ. Ένα τόσο κοντινά ξένο όλον…Μα πόσους εαυτούς μπορεί να αγαπήσει ένας άνθρωπος;
Μπροστά από το σπίτι μου περνάει ένα ποτάμι. Κάθομαι με τις ώρες δίπλα στις όχθες του και χαζεύω την κίνηση των νερών του. Μα δεν μου αρκεί πια αυτό. Θέλω και εγώ να μπω μέσα του, να δω την κίνηση εκ των έσω. Κουράστηκα να παρατηρώ. Θέλει πολύ υπομονή. Και είναι και αυτή η αδράνεια που σε τρελαίνει. Nα παρατηρείς την στασιμότητα σου μέσα από την κίνηση των άλλων, θαρρώ ότι το γνωρίζεις. Αλλά να καθυστερείς να αλλάξεις την ροή του ποταμού, είναι φριχτό. Γιατί πόσες αναβολές μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος;

Μπροστά από το σπίτι μου περνάει ένα ποτάμι. Όταν είμαι στο δωμάτιο, γράφω ποιήματα για αυτό, ακούγοντας τα νερά του. Όταν είμαι πλάι του θαρρείς και δειλιάζω. Aλλωστε πώς να το περιγράψει κανείς, τι άλλο να πει; Προτιμώ να δροσίζω τα χέρια και το πρόσωπό μου με το νερό του. Τι πιο αληθινό από το ζωντάνεμα των αισθήσεων μου; Κι έτσι όπως κυλάει το νερό ανάμεσα στα δάχτυλα, έρχονται στο μυαλό μου όλες οι στιγμές της ζωής μου που φύγανε ανεμπόδιστα. Και μόνο τότε μπορώ να εξηγήσω όλα τα τυχαία που μου συνέβησαν. Μα με πόσα τυχαία μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος;

Μπροστά από το ποτάμι μου περνάει ένας άνθρωπος…Θαρρώ πως με τον ίσκιο του σκεπάζει τα νερά και με την ανάσα καλύπτει τον παφλασμό των υδάτων του. Θέλω να του φωνάξω να φύγει, να χαθεί, μα δεν βγαίνει η φωνή μου. Χάνεται μέσα στα τοιχώματα του κορμιού μου. Μένει μόνο ένα τρέμουλο στα χείλη να φανερώνει την προσπάθειά. «Θέλω να μείνεις», μου λέει το ποτάμι. «Κοντά σου αισθάνομαι την σιγουριά των αιώνων που υπήρξαν και των αιώνων που κυοφορούνται.». «Θα μείνω», του απαντώ αποφασιστικά. Γιατί πόσους ανθρώπους μπορεί να αγαπήσει ένα ποτάμι…;




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (6)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

dimitrapan Chat
Φθασμένος
#4250   /   18.03.2006, 23:46   /   Αναφορά
Νομίζω ότι το ποτάμι σου παρέσυρε κι εμένα... Ευχαριστούμε πολύ spiroos.
mind_abyss Chat
Περαστική Νότα
#4254   /   19.03.2006, 22:48   /   Αναφορά
Από το σπίτι μου μπροστά δεν περνά κανένα ποτάμι... Ας υπήρχε κι ας το σκίαζαν στο πέρασμά τους άνθρωποι. Ας υπήρχε κι ας σκέπαζαν τον παφλασμό του οι φωνές τους. Σαν θα έφευγαν, θα 'μενα μόνη με το ποτάμι και θα άκουγα τις ιστορίες του από τα βουνά, τους κάμπους και τη θάλασσα.



Από το σπίτι μου μπροστά δεν περνά κανένα ποτάμι... ένα δάκρυ κυλά... Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά, το δάκρυ βιάζεται να κυλήσει. Κλείνω με τα χέρια μου τ'αφτιά... ν'ακούω τους λυγμούς της ψυχής μου μόνο... μα... δεν ... δεν ακούω λυγμούς...



Μες την ψυχή μου κυλά ένα ποτάμι, Σπύρο. Κρατώ τα μάτια και τ'αφτιά μου κλειστά. Αν τα ανοίξω θα χαθεί. Δεν θέλω να χαθεί. Θέλω να καθίσω στο πλάι του και να με ταξιδέψει. Άραγε θέλει το δικό μου ποτάμι να μείνω; Έστω και μες τη φαντασία μου, μπορεί να με αγαπήσει λιγάκι;
spiroos Chat
MusicHeaven Guru
#4257   /   20.03.2006, 10:07
Από το σπίτι σου μπροστά, mind abyss, περνά το ποτάμι. Η ζωή είναι εκεί έξω, όσο κι αν μας φοβίζει, όσο και να βλέπουμε ποτάμια μέσα στη ψυχή μας.

Haroulinda Chat
Σολίστ
#4256   /   20.03.2006, 09:21   /   Αναφορά
Είναι πολύ όμορφο, να σαι καλά! κι εμένα...από το σπίτι μου μπροστά υπάρχει ένα ποτάμι... χωρίς νερό! :(
BAZZ Chat
Περαστική Νότα
#4287   /   28.03.2006, 22:59   /   Αναφορά
ΣΠΥΡΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ .....ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΕΤΣΙ ......

zaza Chat
Βασική Νότα
#4288   /   28.03.2006, 23:10   /   Αναφορά
να το παρει το ποταμι....η οχι...ηδου το ερωτημα....



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις