ελληνική μουσική
90 online   ·  202.318 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Οι Πλανόδιοι

Πέρασε που λες αρκετός καιρός απραξίας… Όχι ότι δεν ευκαίρησα…
έτσι κι αλλιώς, στα ίδια κενά περιφέρομαι… Αλλά, να, σαν δικαιολογία στον εαυτό μου προβάλλω την κούραση. Πνίγηκα, βλέπεις, στην προσπάθειά μου να αποδείξω τι μπορώ να είμαι. Μπαΐλντισα σου λέω... Τώρα που όλα μοιάζουν ξεθωριασμένα, θέλω να πνιγώ στον αμανέ, στα νυχτερινά στέκια τού Πόρτο-Τάδε...
Γράφει το μέλος ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΥΛΑΚΟΣ (pavel)8 άρθρα στο MusicHeaven
Κυριακή 21 Μαΐου 2006
Έκατσα κάνα-δύο φορές να γράψω, είναι η αλήθεια, μα οι πόρτες του μυαλού είχαν στενέψει τόσο, που δεν κατάφερνα να δω τι στην ευχή ήταν εκείνο που πάσχιζε να ελευθερωθεί…Μπορεί όλη η ουσία τού πράγματος, να ήταν δύο πλανόδιοι λαϊκοί μουσικοί…
Δύο πλανόδιοι « μαέστροι », που ξεπροβάλουν από την γωνιά τού μικρού δρόμου, ελπίζοντας να εξαργυρώσουν το χάλι της επιβίωσης , με δύο χαμόγελα,
και πέντε παλιοτράγουδα, από εκείνα που πάντα κορόιδευες και τα έλεγες παλιομοδίτικα…

… Μπορεί πάλι, όλη μου η σκέψη να έβγαινε στο χαρτί ένα γυναικείο πρόσωπο δίχως χαρακτηριστικά και όνομα: Εσύ, που δεν σ’ έμαθα ακόμα, και που ίσως δεν σε συνάντησα καν…
Ισως πάλι σε βρήκα, μα δεν σε αναγνώρισα..
Λάμπες φθορισμού οι λέξεις σου, ποτέ δεν εξηγούσαν τελείως…
Αυτά όλα βέβαια, αν κατάφερνα να γεννήσω τις σκέψεις μου, να τις ξαπλώσω στο χαρτί…
Τότε θα έβλεπα τι θα ’κανα… Ίσως να ζωγράφιζα με στίχους
δύο καύτρες τσιγάρων αντί για τα μάτια σου, ή καράβια με ναύτες ζαλισμένους.
Και τα μαλλιά σου στο χρώμα της Λερναίας… Ίσως πάλι να μιλούσα για ένα αποξηραμένο «Σ’ αγαπώ», φρεσκοβαμμένο, μα με λάθος χρώματα, όπως τα μάτια σου κάποιες φορές, , που όλο και πύκνωναν…

Στην άλλη εκδοχή, θα έδινα στους πλανόδιούς μου καινούργια όργανα, και
έναν καφενέ να κερνάει συνεχώς… Ο ένας θα ήταν στεγνός, και παραπονιάρης
με μια μπάσα φωνή, και ο άλλος γεματούτσικος και λίγο άτσαλος. Το καφενείο
θα είχε τραπεζάκια έξω, πολύχρωμα λαμπιόνια να φωτίζουν τα μικρά νυχτερινά θαύματα που ποτέ δεν θα νοιώσεις, έναν Ζήκο να σερβίρει, βρίζοντας τους πάντες, και στα τραπεζάκια φάτσες
γνωστές,, που εδώ και πολλά χρόνια εξόρισαν την εφηβεία τους σε χαμένες φωτογραφίες…
Εξόρισαν , κι εξόρκισαν, λες και μπορούσαν να μεταλλάξουν την πλήξη τους σε ζωή….
Όμως τους αγάπησα,
και τους έβαλα να κάτσουν , να φάνε και να πιουν. Οι πλανόδιοί μου, τους χαι-
ρετούν όλους, και παίζουν άλλα δύο- τρία τραγούδια… Το στενό μυρίζει νυχτολούλουδο,
οι αγαπημένες μου φάτσες έρχονται στο κέφι, πίνουν, κερνάνε, οι δυο πλανόδιοί μου κάθονται κι αυτοί, ακούνε Βαμβακάρη, ο Ζήκος τσακώνεται με το αφεντικό του,
και χιονίζει χαμόγελα…

….Εσύ, παίρνεις την ελευθερία σου παραμάσχαλα, και χάνεσαι στην κεντρική λεωφόρο…

Πώς να γράψω, έτσι; Όχι, δεν έγραψα… Για πολλά « γιατί»….
Πρώτα απ’ όλα, -σου το είπα-, πάσχιζα να φανώ μεγαλοπρεπής… Μετά, είχα
ένα φρικτό πιάσιμο στο δεξί μου χέρι ,από εκείνο το βράδυ που σε χάιδεψα και
είπες «Σ’ αγαπώ», και γεμίσαμε λάσπη και οι δύο μας…
Μα, καλά, μέσα μου βρήκες να αυτοκτονήσεις;
….Έτσι τώρα, κάθομαι και κοιτάω τις σκιές που παίζουν στο τραπέζι, τα τσιγάρα μετράω,
ένα, άλλο, τρίτο, κι άλλο, και πάει λέγοντας…Άλλες φορές κοιμάμαι με τα μάτια μου καρφί στον
καθρέφτη… Και παρέρχομαι μαζί με τις ώρες..
Εσύ μεταμφιέζεσαι συνεχώς, αλλάζεις προσωπεία, και παραμένεις ανίκανη να αγαπήσεις, και ανάξια να αγαπηθείς…
Οι αμφορείς με τα κτερίσματά σου, πέσανε στα χέρια των μικρών και των χυδαίων… Δεν κάνει τίποτα, κι εμένα με είπανε «κενό»….Μείνε δικαιωμένη..

Είχα κι άλλα να σου πω, αλλά οι πλανόδιοί μου στρίβουν τσιγαράκι, τα κουτσοπίνουν, και με τρατάρουν ουζάκι…
Να παραγγείλω κι εγώ κάτι…
Αλλά τι ;
Αφού μέσα από όλα αυτά, επιμένω να σου λέω, πόσο μεγάλος στην μικρότητα μου οραματίζομαι να είμαι…Υποδύομαι, ηδυποτοποιούμαι, υποδηματοποιομαι...
Περιφέρομαι σε στενωπούς απαγορευμένες, καταναλώνοντας αδρεναλίνη σε τσίπς –στάιλ (απλά ακαταμάχητο…)
Στα καθημερινά λάμπω με την αποχή μου, τρίψου εσύ εκεί που είσαι, κι εγώ
σου στέλνω για παρέα, δυο τριμμενορούχηδες πλανόδιους μουσικούς…

…Θα τους περιμαζέψουν πάλι τα γουρούνια τού ψυχισμού σου, να τους σπάσουν τα όργανα,
μην σου ταράζουν πια τον ύπνο…


Εγώ, θα υπάρχω και μετά…
Οι πλανόδιοί μου, ναι….
Για τον ύπνο σου, δεν ξέρω…






σχόλια (12)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

AlienP Chat
Φθασμένος
#4697   /   21.05.2006, 03:10   /   Αναφορά
θα χαράξω ένα ευχαριστώ στην πλάτη της πλανόδιας κιθάρας, πότε δε θα το δεις μα θα σε βλέπει...



Να είσαι καλά!
yokor Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#4698   /   21.05.2006, 13:11   /   Αναφορά
Εξαιρετικό, συγχαρητήρια!!!!
Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#4701   /   21.05.2006, 15:04   /   Αναφορά
Δεν ξέρω γιατί, αλλά.....

Όλη η χθεσινή μας κουβέντα Θοδωρή μοιάζει μ' αυτό.



Έχουμε να λέμε εμείς (και να .......γράφουμε)



Με συγκίνησες και σ' ευχαριστώ....
dimitrapan Chat
Φθασμένος
#4707   /   22.05.2006, 12:56   /   Αναφορά
Υπέροχο Θοδωρή!!! Με γέμισες εικόνες και συναισθήματα...



Να σε διαβάζουμε συχνότερα, ε?
faltsoo Chat
Φθασμένος
#4714   /   22.05.2006, 19:53
αι ...τζιζ

πονεσε...

λοιπον αυτη ειναι η μια σελιδα ,αλλες 500 μεινανε και να το βιβλιο .

την ατμοσφαιρα την εχεις , βαλε κανα εγκλημα (σκοτωσε τον κιθαριστα πρωτα),

βαλε λιγο σεχ (η τραγουδιαρα με τον πορτιερη ? που ειναι και κατασκοπος)

λιγο απο γνωστικα κειμενα που βρεθηκαν σε σελιδες του music-heaven...

και.....best seller

δυσκολοι καιροι για πριγκηπες ?

ε...και ?

μονο μη μας αφηνεις με τη γλυκα οπως συνηθιζεις

σπανε οι χορδες σου ?

ε...βαλε 12αρες





ολα αυτα ειναι αντιδραση στη ταση που εχω να απαντησω αλλιως...

και να χαρακτηρισθω μελο...χαλωντας το image μου.



τα λεμε απο κοντα

με δυο πλανωδιες κιθαρες



φιλακια


Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#4715   /   22.05.2006, 20:32
Πειράζει να τις κάνουμε τρείς;



Εμένα που θα μ' αφήσετε;



:-(

fantasma Chat
Φθασμένος
#4716   /   22.05.2006, 20:51
κι ενα τουμπελεκι βαλτε...

θα ερθω κι εγω με το ετσι θελω...



γεια σου ρε Θόδωρα!!!!!!!!!

pavel Chat
Σολίστ
#4719   /   23.05.2006, 10:46   /   Αναφορά
Παιδιά ευχαριστώ απο καρδιάς για τα λόγια σας. Ειναι αλήθεια οτι είχα πολύ καιρό να γράψω κάτι, (όπως αρχίζει και το κείμενο που έστειλα), αλλά... το επόμενο θα έρθει σύντομα, και θα είναι διαφορετικό. Το γκρούπ τών πλανόδιων, είναι ανοιχτό, και το

μαγαζάκι που περιγράφω, επίσης.Ολοι οι καλοί χωράνε... Ευχαριστώ και πάλι...
kapa Chat
Περαστική Νότα
#4720   /   23.05.2006, 11:15   /   Αναφορά
Υπέροχη νοσταλγία Ελληνικού Κινηματογράφου! Θα περιμένω και άλλα πολλά δικά σου να διαβάσω. Δώσε μας!
grevenger Chat
Συγχορδία Μινόρε
#4722   /   23.05.2006, 12:32   /   Αναφορά
"Πρώτα απ’ όλα, -σου το είπα-, πάσχιζα να φανώ μεγαλοπρεπής… Μετά, είχα

ένα φρικτό πιάσιμο στο δεξί μου χέρι ,από εκείνο το βράδυ που σε χάιδεψα και

είπες «Σ’ αγαπώ», και γεμίσαμε λάσπη και οι δύο μας…

Μα, καλά, μέσα μου βρήκες να αυτοκτονήσεις;" : Εκπληκτικό!



Ανατρίχιασα, πάρα πολύ όμορφο, όχι μόνο το παραπάνω κομμάτι... Γραμμή με γραμμή γινόταν όλο και πιο όμορφο, δεν ήθελα να τελειώσει!

Γεμάτο εικόνες που μας λείπουν... κι ας μην τις έχουμε ζείσει ποτέ!

Μπράβο!!
erika Chat
Σολίστ
#4776   /   30.05.2006, 19:20   /   Αναφορά
Ένα ταξίδι παράλληλο μέσα σου και γύρω σου...γεμίσαμε εικόνες και μικρές εξομολογήσεις που δείχνουν πόσο πολύ διαθέτεις αυτό που εγώ λέω ψυχική συνειδητότητα. Εξαιρετικό κείμενο
kphei Chat
Περαστική Νότα
#4788   /   01.06.2006, 00:28   /   Αναφορά
Μου άρεσε. Μου θύμισε πολλά...κυρίως την καύτρα του τσιγάρου στο σκοτάδι...μεσα...εξω...τέλος πάντων...

Ειλικρινά, μου άρεσε.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις