ελληνική μουσική
90 online   ·  204.061 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Θυμάσαι Στέλιο; Πέρασαν έξι χρόνια...

Αντί αφιερώματος, ένας μονόλογος που πάντα ήθελα να κάνω για ανθρώπους που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο...
Γράφει το μέλος ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΟΥΔΗΣ (folis)14 άρθρα στο MusicHeaven
Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2006
Εκεί που το τραγούδι γίνεται χαρταετός και πετάει ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας, σε Εκείνους τους ουρανούς τους δύσκολους και τους θαμπούς, ορφάνεψε η λαϊκή ψυχή. Ορφάνεψε το λαϊκό τραγούδι σε δύσκολα σταυροδρόμια και σε ζαλισμένους καιρούς.

Θυμάσαι Στέλιο;

Εκείνο τα παλιό λαϊκό πάλκο με τον στραβοκάνη μπουζουξή που ξεχνούσε πάντα τις εισαγωγές. Όλο τον μάλωνες και τον έλεγες πως είναι δυνατόν βρε το «άσπρο πουκάμισο φορώ» να το παίζεις δίχως φωτιά και καημό. Ήξερες βλέπεις πως το τραγούδι είναι φωτιά που αν δεν σου κάψει πρώτα τα σπλάχνα δεν ξεμυτάει σωστά απ τα χείλη...

Θυμάσαι Στέλιο;

Πέρασαν χρόνια από τότε, εκεί στα θρυλικά ψαρέματα στον Άγιο Κωνσταντίνο, που το φεγγάρι βούτηξε στο πανέρι με τα δίχτυα. Ήσουν εκεί, το μάζεψες και με αυτό δόλωσες κάτι παραπονιάρικες ψυχές. Ήσουνα τόσο καλός ψαράς όσο και τραγουδιστής.

Τώρα ακουμπισμένος στο παλιό τραπεζάκι της μάνας σου της Κυράς Γεσθημανής, εκεί στην οδό παραδείσου και αθανάτων, κοιτάς την Ελλάδα σου και βλαστημάς πίνοντας τσίπουρο με μαρίδα. Πάντα γκρινιάρης και νευρικός, πάντα παιδί που το έχουν μια αιώνια τιμωρία.

Μας γέλασες Στέλιο. Είπες πως φεύγω και μις νομίσαμε πως είχε καμιά καλή ψαριά να κάνεις και θα ερχόσουν πίσω. Λένε ο θεός ανθρώπους σαν εσένα δεν μας τους χαλαλίζει για πάρα πολύ καιρό. Φοβάται μην τους βρομίσουμε, μην τους χαλάσουμε ρε παιδί μου.

Θυμάσαι Στέλιο;

Ήτανε κάποτε το λαϊκό τραγούδι, εκείνο το λουλούδι στην άκρη του μπαξέ σου που μας είχες δώσει ευχή και κατάρα να σου το ποτίζουμε. Δεν τα καταφέραμε και πάλι. Είχαμε τόσες υποχρεώσεις σε δισκογραφικές εταιρίες, σε φωτογραφήσεις, και σε συνεντεύξεις που το ξεχάσαμε και το μαράναμε. Να μας συμπαθείς.

Κατά τα άλλα από τότε που έφυγες ρε μπαγάσα μας τάραξες τα νερά.

Εδώ τα πράγματα δεν πηγαίνουν πολύ καλά. Το ελληνικό τραγούδι το έντυσαν με βαριά μαλάματα και χρυσάφια που το κατάντησαν μια φτηνή πόρνη. Οι τραγουδιστές εφήμερα καραγκιοζάκια ταλαντεύονται ανάμεσα σε πίστες παραλιακές και σε τηλεοπτικά σώου. Βλέπεις η φτώχια και η ξενιτιά ήταν γραφικά και μίζερα θέματα για μας τους καλοθρεμμένους νεοέλληνες. Ξεχάσαμε εύκολα ξεριζωμούς, ξενιτιές, και φτώχεια και πίνουμε τώρα το καφέ μας στο Κολωνάκι του κόσμου. Οι μεγάλες φωνές, οι μεγάλοι τραγουδιστές αντικαταστάθηκαν από σιλικονούχα μπούστα και μικροσκοπικές φουστίτσες.

Θυμάσαι Στέλιο;

Κάτω από το κουτί απ τα τσιγάρα σου σε μια εκδρομή στον Μόλυβο σου είχα αφήσει κάτι στιχάκια φτιαγμένα από καρδιά. Μου υποσχέθηκες να τα δεις και να μου τηλεφωνήσεις να βρεθούμε για να τα φτιάξουμε. Μας πρόλαβε το αναπάντεχο φευγιό σου Στελάρα αλλά μην σκας. Κάπου εδώ στην μικρή μας φτωχή Ελλάδα η δική σου φωνή κρύβεται σε κάτι νεανικά λαρύγγια που ακόμα τραγουδούν σε μικρά καπηλειά.

Οι μεγάλες φωνές δεν χάνονται γιατί δεν ανήκουν στον τραγουδιστή. Γίνονται διαβατάρικα πουλιά και κουρνιάζουν σε άλλες ζεστές φωλιές.

Θυμάσαι Στέλιο;

Έφυγες εδώ και τρία χρόνια και το «αγριολούλουδο» σου είναι ακόμα στα μαλλιά εκείνης της όμορφης κοπελιάς. Ελλάδα την έλεγαν θαρρώ.


ΥΓ: Αντί αφιερώματος ένας μονόλογος που πάντα ήθελα να κάνω για ανθρώπους που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο


Σταυρακούδης Χρήστος (folis)
nyctodos@yahoo.gr



Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (6)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

rigas Chat
Φθασμένος
#5732   /   25.09.2006, 14:34   /   Αναφορά
Ειλικρινά εκτιμώ την προσωπική σου άποψη για την τέχνη και τους, κατά καιρούς, εκφραστές της και σε πολλά σημεία θα συμφωνήσω μαζί σου. Όμως το ''ω καιροί, ω ήθη'' είναι πάντα επίκαιρο και ίσως δεν πρέπει να ισωπεδώνουμε καταστάσεις τη στιγμή που, στις μέρες μας περισσότερο από ποτέ, έχουμε δικαίωμα επιλογής. Αυτό το σημειώνω γιατί τις μέρες που ζούμε υπάρχει μεγάλη προσφορά κι αντίστοιχη ενημέρωση, ενώ παλιότερα υπήρχε μικρή προσφορά και μικρότερη ενημέρωση περιορίζοντας αντίστοιχα την επιλογή.



Θυμάσαι Στέλιο; Πέρασαν έξι χρόνια...

Έφυγες εδώ και τρία χρόνια

(;)
PHILIPPOSSM Chat
MusicHeaven Guru
#5739   /   26.09.2006, 11:46   /   Αναφορά
Φιλε με συγκινησες βαθια με εκανες να θυμηθω φιλους αγαπημενους που τους εχω χασει.

ΘΥΜΑΜΑΙ...
pavel Chat
Σολίστ
#5754   /   28.09.2006, 00:41
φιλε, με συγκίνησες.Είναι παράξενο, το πώς κάποια πράγματα δρούν καταλυτικά, και δεν έχουν εξήγηση... Χτές βράδι, αποτελειωμένος σωματικά και ψυχικά, για πολύ προσωπικούς μου λόγους, βρέθηκα στον Κορυδαλλό. Στην ταβέρνα τού Κουμπούρα. Εκεί που πήγαινε ο Στέλιος.. Κοιτουσα την καρέκλα, και θυμόμουν... Κατέληξα να φύγω σε αρκετά ασχημη κατάσταση... Το θυμικό μου μού χτυπούσε χαστούκια.... Τείνω να πιστέψω, οτι πέρα απο οποιαδήποτε κριτική, κάποια πράγματα δονούν πολύ πρωτογενή

ένστικτα.... Να είσαι καλά....

themis_S Chat
Περαστική Νότα
#5760   /   29.09.2006, 11:50   /   Αναφορά
φιλε πραγματι με συγκινησες με το μονολογο σου ....αλλα και με εκανες να σε ...........ζηλευω που ειχες τη τυχη να γνωρισεις απο τοσο κοντα αυτο τον ανεπαναληπτο Μ Υ Θ Ο.
prosilios Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#6042   /   01.11.2006, 14:11   /   Αναφορά
και η καταντια μας είναι να ακούγεται πως η μεγαλύτερη λαική φωνή σήμερα είναι ο Σφακ.



"εκει που κρεμάγαν οι καπεταναίοι τ άρματα,κρεμάν οι γύφτοι τα νταούλια"....
Tasmar Chat
Περαστική Νότα
#8227   /   01.05.2007, 14:49   /   Αναφορά
Φαίνεται πως τα λόγια σου αυτά βγήκαν μέσα απ' την ψυχή σου (άσχετα αν υπάρχει και κάποια υπερβολή) γιατί κατάφερες να με κάνεις να κλάψω!!! Νάσαι καλά φίλε Χρήστο.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις