Ένα κείμενο για την μουσική που μπορεί να μην άλλαξε τον κόσμο, όμως
άλλαξε τις καρδιές, μερικών από μας, για πάντα...
Σε δύο μέρες μπαίνω στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου (κλείνω τα 30 για τους
μη έχοντες καλή σχέση με τα μαθηματικά). Ακούγοντας λοιπόν απόψε, για χιλιοστή
φορά στη ζωή μου, το Led Zeppelin IV, από το γεμάτο γρατσουνιές βινύλιο, μου
γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψω στο χαρτί κάποιες σκέψεις, για την μουσική που
με συντροφεύει από τα πρώτα εφηβικά βράδια μέχρι σήμερα και η ηλικία της είναι
λίγο μεγαλύτερη από την δική μου...
Σε καμιά περίπτωση δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες
στα πράγματα. Πολλές φορές μια "ταμπέλα" μπορεί να οδηγήσει σε περιχαρακώσεις,
σε στένεμα του οπτικού πεδίου και σε λάθος συμπεράσματα. Πάντως το να ορίσουμε
από την αρχή τι εννοούμε με τον όρο Rock, θα βοηθήσει να αποφύγουμε παρανοήσεις
και θα διευκολύνει την διαδικασία της σκέψης. Η λέξη Rock εξαιτίας της αναγνωρισιμότητάς
της έχει χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσει από μουσικές έως πρόσωπα, συμπεριφορές,
τάσεις σε διάφορες τέχνες κλπ. Πράγματα δηλαδή άσχετα μεταξύ τους. Λαμβάνοντας
υπ' όψιν τον κίνδυνο της απλούστευσης, και έχοντας επίγνωση του ότι δεν είμαι
μουσικολόγος ή ειδικός, θα επιχειρήσω να ορίσω το Rock ως την μουσική που:
έχει σαν βάση το αμερικάνικο Rythm & Blues
το ρυθμικό της μέρος υποστηρίζεται από τα τύμπανα, και το ηλ. μπάσο (με
την προσθήκη πιθανόν ρυθμικής κιθάρας ή πλήκτρων κλπ)
σαν κορυφαίο (σολιστικό) όργανο έχει την ηλεκτρική κιθάρα
ο ήχος αλλά και ο λόγος που χρησιμοποιεί χαρακτηρίζονται από το πρωτόγονο,
το αφτιασίδωτο πάθος, χωρίς γλυκανάλατους, ευκολόπεπτους και προσποιητούς
ρομαντισμούς.
Είναι άραγε το Rock ανώτερο από άλλα είδη μουσικής; Σαφέστατα όχι! Όπως δεν υπάρχουν
ανώτερες φυλές και ανώτεροι άνθρωποι, έτσι δεν υπάρχουν και ανώτερα μουσικά είδη.
Απλά υπάρχει καλή και κακή μουσική και ο διαχωρισμός αυτός υφίσταται οριζόντια
σε όλα τα είδη και όχι κάθετα μεταξύ των ειδών. Δηλαδή υπάρχει καλή και κακή
Rock, καλή και κακή όπερα, καλή και κακή λαϊκή μουσική κλπ. Τώρα τι καθιστά καλή
και κακή μια μουσική, είναι τεράστιο θέμα και σίγουρα έχει μεγάλη δόση υποκειμενικότητας.
Αυτό που κατά την γνώμη μου καθιστά καλή οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είναι κατά
πόσο περικλείει κάποιες διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες όπως: αγάπη, ειλικρίνεια,
δικαιοσύνη, ελευθερία. Και αυτές είναι κάποιες έννοιες που, πιστέψτε με, μπορούν
να αποτυπωθούν εκτός από τον λόγο και στις νότες.
Επίσης είναι σίγουρο ότι εξαιτίας των διαφορετικών μέσων που χρησιμοποιούν, τα
διάφορα είδη μουσικής μπορούν να εκφράσουν καλύτερα διαφορετικές συναισθηματικές
καταστάσεις. Έτσι και το Rock, λόγω των βασικών συστατικών του, που ανέφερα πιο
πάνω, (πάθος, σκληρός ήχος, έντονος ρυθμός, σχετικά απλές μελωδικές φόρμες) εξέφραζε
και εξακολουθεί να εκφράζει, την επαναστατικότητα (με ή χωρίς αιτία) των νέων.
Το Rock όπως κάθε μορφή τέχνης που έχει τις ρίζες της στην κοινωνία εξελίσσεται,
αλλάζει μαζί μ' αυτή. Η αρχή έγινε με το Rock & Roll του Carl Perkins, του
Buddy Holly, του Bill Haley του Elvis κλπ (για όσους παραξενεύονται που αναφέρω
τον Elvis να θυμίσω την δήλωση του Lennon: "Αν δεν υπήρχε ο Elvis, εμείς
δεν θα ήμασταν εδώ σήμερα"). Την σκυτάλη πήρε το λεγόμενο κλασσικό Rock
των Stones, των Beatles, των Zeppelin, των Cream, των Revival των Animals κλπ,
και η ιστορία συνεχίζεται μέχρι σήμερα με διάφορες εκδοχές του ιδίου θέματος
όπως, Glam Rock, Phychedelic Rock, Progressive Rock, Hard Rock, Punk, Alternative
κλπ. Το Rock διαφοροποιείται στον ήχο, στον ρυθμό, στην θεματολογία, αλλά οι
βασικές αρχές του παραμένουν αυτές που ανέφερα πιο πάνω. Ακόμα, άλλα από τα συγκροτήματα
του Rock βρίσκονται πιο κοντά στον πυρήνα αυτής της μουσικής, ενώ άλλα κινούνται
στην περιφέρεια φλερτάροντας αρκετά και με άλλα είδη (κι αυτό δεν τα καθιστά
λιγότερο σημαντικά). Οι Rolling Stones πχ έπαιζαν "πιο καθαρό" Rock
σε σχέση με τους Beatles που είχαν και μια αρκετά έντονη Pop αλλά και ψυχεδελική
(στο δεύτερο μισό της καριέρας τους) διάσταση. Βέβαια, όπως είπα και πριν, το "καθαρό",
ή μη, του Rock δεν υποδηλώνει και την καλλιτεχνική του αξία. Το ίδιο άλλωστε
είναι προϊόν επιμιξίας διάφορων άλλων ειδών. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα.
Με την επαφή, την αλληλεπίδραση των πολιτισμών και με την αλλαγή των χαρακτηριστικών
της κοινωνίας θα αλλάζει και θα διαφοροποιείται και η τέχνη.
Ελληνικό Rock
" Απ' όλα έχει ο θίασος
αναρχικούς με φάκελλο ανοιχτό
θηριοδαμαστή το γιό του Παπαχρόνη
με γάλα ραδιενέργειας βυζαχτό
σε γυάλα το μωρόψαρο να μη δαγκώνει
αιμομιξία σ' ανώνυμο χωριό
μαύρο γυαλί να μην τυφλώνει
των αποβλήτων το ακτινοβόλο ον
σε πλανιτάριουμ κι ο πόλεμος των άστρων
για τ' άγρια γούστα των μιλιταριστών "
Αν αρχίσω να μιλάω για το Rock γενικά, για τα συγκροτήματα που μου αρέσουν, τους
δίσκους κλπ. θα χρειαστώ ένα ολόκληρο web site. Γι αυτό, εδώ θα θίξω μόνο κάποια
θέματα που αφορούν το εγχώριο, ή Ελληνικό, Rock μέσα στα όρια του οποίου κινηθήκαμε
αρκετοί από μας, παίζοντας είτε ερασιτεχνικά (οι περισσότεροι) είτε επαγγελματικά.
Πολλούς έχει απασχολήσει το ερώτημα αν το Rock μπορεί να τραγουδιέται σε άλλη
γλώσσα, πλην της μητρικής του (της αγγλικής). Η απάντηση η δική μου, είναι πως
ναι! Αυτό μπορώ να το στηρίξω σε δυο επιχειρήματα: α) Η Rock δεν είναι παραδοσιακή
μουσική. Είναι ένα μουσικό ρεύμα που χρησιμοποίησε κάποια παραδοσιακά ακούσματα,
αλλά αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε μέσω της βιομηχανίας. Έτσι από την στιγμή που
δεν είναι καθαρά παραδοσιακή αλλά περισσότερο "βιομηχανική" μουσική,
πιστεύω ότι δεν αλλάζει το ύφος και η ιδιοσυστασία της όταν τραγουδιέται σε μια
άλλη γλώσσα πέραν της αγγλικής. β) Το δεύτερο επιχείρημά μου βασίζεται στην νομική
αρχή του "δεδικασμένου". Δηλαδή κάποιοι άνθρωποι (λίγοι, είναι γεγονός)
όπως ο Πουλικάκος, ο Σιδηρόπουλος, ο Αγγελάκας, ο Παυλίδης και κάποιοι λιγότερο
γνωστοί, απέδειξαν με την δουλειά τους πως η Ελληνική γλώσσα μπορεί να συνυπάρχει
αρμονικά με το Rock.
Τα συγκροτήματα που θέλησαν να εκφραστούν στα ελληνικά, αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν
τις εξής δύο, κατά κύριο λόγο, "δυσκολίες":
To Rock ξεκίνησε σε κοινωνίες πιο απελευθερωμένες από την ελληνική, ή εν'
πάση περίπτωση, σε κοινωνίες με διαφορετικές ηθικές αξίες. Το Rock μεταφέροντας
την απλή αλλά καυστική στιχουργική του Rhythm & Blues, και μετουσιώνοντας
την επαναστατικότητα των νέων, μιλούσε για θέματα όπως το sex, διάφοροι κοινωνικοί
θεσμοί (οικογένεια, θρησκεία κλπ), τα ναρκωτικά, την ομοφυλοφιλία, πράγματα
taboo για την ελληνική πραγματικότητα ακόμα και σήμερα. Έτσι πολλά ελληνικά
συγκροτήματα έπεσαν στις εξής παγίδες:
Χρησιμοποίησαν "ανώδυνα" και ανούσια λόγια ώστε να γίνουν
αρεστά στο ευρύτερο κοινό, αποδυναμώνοντας τελείως την μουσική τους και
αποκτώντας έναν pop χαρακτήρα.
Χρησιμοποίησαν την αγγλική γλώσσα χάνοντας έτσι την αμεσότητα με τον
πολύ κόσμο. Σ' αυτή την κατηγορία υπάγονται πολλές εξαιρετικές μπάντες
όπως οι Socrates, οι Last Drive οι No man's Land κλπ.
Προσπάθησαν να αποδώσουν στα ελληνικά αυτούσια την Rock στιχουργική
ή έδωσαν μια σατυρική διάσταση στην στιχουργική τους αποκτώντας (άδικα
πολλές φορές) την στάμπα του περιθωριακού ή του γραφικού που το ρίχνει
περισσότερο στο χαβαλέ. Εξαιρετικές περιπτώσεις και σ' αυτή την κατηγορία,
όπως οι Μουσικές Ταξιαρχίες και ο Πανούσης.
Η Ελληνική γλώσσα έχει συνδεθεί με την ποίηση. Όπως και να το κάνουμε είναι
η γλώσσα των ποιητών, του Ρίτσου, του Σεφέρη, του Καρούζου, του Καρυωτάκη,
του Ελύτη. Έτσι πολλές φορές οι μουσικοί έχοντας από πάνω τους την σκιά της
μελοποιημένης ποίησης και προσπαθώντας να γράψουν κάτι που να στέκεται απέναντι
της, δημιούργησαν πράγματα που κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει με επιείκεια,
ακαταλαβίστικα, ασυνάρτητα και σε κάθε περίπτωση κακόγουστα. Πολλά "τέρατα" δημιουργήθηκαν
έτσι, που δεν θα ήθελα να αναφέρω εδώ.
Επίσης πολλοί καλλιτέχνες, παρόλο που χρησιμοποίησαν έναν Rock "μανδύα",
δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεφύγουν από το πολιτικό τραγούδι και τους λεγόμενους "μεγάλους
συνθέτες" τόσο στην μουσική, αλλά και στην στιχουργική και στον τρόπο ερμηνείας
(όλη αυτή η επιτήδευση και ο στόμφος που δεν συνάδει καθόλου με το Rock) πχ Παπακωνσταντίνου.
Ανέφερα πριν ότι καλό είναι να υπάρχουν μίξεις διαφόρων μουσικών ειδών. Αυτό
βέβαια δεν σημαίνει πως οποιαδήποτε μίξη μπορεί να είναι επιτυχημένη. Επίσης
πολύ μεγάλο ρόλο παίζει και η πρόθεση. Για ποιο λόγο δηλαδή αναμιγνύονται δύο,
η περισσότερα, μουσικά είδη. Έτσι, συνήθης είναι εδώ στην Ελλάδα, διάφορες κακόγουστες
εκδοχές του Rock που πηγάζουν κατευθείαν από τα υπόγεια των δισκογραφικών εταιρειών,
με την λογική της κονόμας, της αρπαχτής και μόνο. Βέβαια μάλλον λάθος ήταν να
χρησιμοποιήσω την λέξη Rock για αυτές τις περιπτώσεις, που μάλλον... τουρκομπαρόκ
θα πρέπει να χαρακτηριστούν.
Ακόμα κάποιοι, επειδή ο όρος Rock προσφέρει την "έξωθεν καλή μαρτυρία",
και δημιουργεί την απαραίτητη για τις πωλήσεις πρόσβαση στο νεανικό κοινό, πλασάρονται
ως Rock ενώ παίζουν την λεγόμενη "έντεχνη" (μισώ αυτό τον όρο!), ή
σύγχρονη ελληνική μουσική (Μαχαιριτσοτσακνήδες, Πυξ Λαξ κλπ).
Αφορισμοί (με την επίγνωση πως όλοι οι αφορισμοί είναι επικίνδυνοι και
επισφαλείς)
Τα καλύτερα (από τα γνωστά) ελληνικά Rock συγκροτήματα, με ελληνικό στίχο:
Πουλικάκος, Σιδηρόπουλος, Τρύπες, Ξύλινα σπαθιά
Τα καλύτερα (από τα γνωστά) ελληνικά Rock συγκροτήματα, με ξένο στίχο:
Socrates, Last Drive, No man's Land
Το τραγούδι με την μεγαλύτερη ακρίβεια στον στίχο (ελληνικό): το "Η" του
Παύλου
Ο καλύτερος δίσκος: το "Πάρτι στο 13ο όροφο" των Τρυπών
Ο καλύτερος Έλληνας κιθαρίστας: Ο Γιάννης Σπάθας των Socrates (αν και τελευταία
έχει χαθεί σε διάφορα "έντεχνα μονοπάτια"). Βέβαια είναι αλήθεια
πως σχεδόν σε όλα τα είδη της μουσικής υπάρχουν καλοί μουσικοί στην Ελλάδα.
Έτσι και στο Rock και ιδιαίτερα στην κιθάρα, υπάρχουν εκπληκτικοί κιθαρίστες
που αν τους ανέφερα εδώ, σίγουρα θα αδικούσα κάποιους ξεχνώντας τους. Εξαίρεση
θα κάνω μόνο για τον φίλο μου τον Νίκο Εφεντάκη, ο οποίος αποτελεί εξαιρετική
περίπτωση μουσικού.
Όχι παιδιά, ο Παπακωνσταντίνου και οι Πυξ Λαξ δεν είναι Rock!
Ο Σαββόπουλος μπορεί να έχει κατακλέψει τον Dylan (μαζί με πολλούς άλλους),
αλλά με καμιά Παναγία δεν είναι ο Πατέρας του Ελληνικού Rock. To Ελληνικό
Rock είναι ορφανό, χωρίς γονείς! Μόνο έναν "θείο" έχει (όπως γίνεται
στο Μίκυ Μάους, με τους θείους και τα ανήψια), και αυτός είναι ο Δημήτρης
Πουλικάκος.
Το Rock, όπως και η τέχνη γενικά, δεν μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο! Έτσι
στο "αίτημα" του Jim Morrisson "we want the world, and we
want it now", θα μπορούσε κάποιος με χιούμορ να απαντήσει, "Πάρε
τρία τώρα μεγάλε και τα υπόλοιπα γράφτα!"
Το σύστημα έχει κυρίως δύο τρόπους για να αδρανοποιεί και να αποδυναμώνει
κάθε μορφή τέχνης που θεωρεί επικίνδυνη: την μόδα και την πρέζα. Εναντίον
του Rock χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο μέσα. Το Rock έγινε μόδα, προσέφερε
και προσφέρει αμύθητα κέρδη στις τσέπες όσων το εκμεταλλεύονται με τον ένα
ή τον άλλο τρόπο. Το χρήμα, η προβολή, και η εκμετάλλευση της ανθρώπινης
ματαιοδοξίας οδήγησαν στην αδρανοποίηση σημαντικών καλλιτεχνών που για κάποιο
λόγο έμπαιναν στον ρουθούνι του κατεστημένου. Το ίδιο συνέβη και συμβαίνει
με την πρέζα. Από την μια έστειλε στον τάφο σημαντικότατους καλλιτέχνες που
μπορούσαν να προσφέρουν κάτι παραπάνω σ' αυτή την μουσική και από την άλλη
το rock, άθελά του, πολλές φορές έγινε φορέας της "ιδεολογίας της πρέζας".
Οδηγίες προς ναυτιλλομένους ( ή η αλαζονεία των 30 που σε καθιστά
ικανό να δίνεις συμβουλές)
Στην παράγραφο αυτή θα ήθελα να απευθυνθώ στους νέους κιθαρίστες και να μοιραστώ
κάποιες εμπειρίες και σκέψεις (χωρίς να μπω σε τεχνικά θέματα), από τα 15 περίπου
χρόνια που παίζω κιθάρα, οι οποίες ίσως σε μερικούς φανούν χρήσιμες.
Η κιθάρα είναι σίγουρα το κορυφαίο όργανο μιας rock μπάντας. Αυτό, πολλές
φορές, έχει οδηγήσει πολλούς από εμάς στην δημιουργία ενός τεράστιου ego!
Έτσι, με αφορμή αυτό, είναι σύνηθες να δημιουργούνται διάφορες άσχημες καταστάσεις
ανάμεσα στα μέλη ενός συγκροτήματος. Απαλλαγείτε από αυτή την εγωιστική συμπεριφορά.
Αναγνωρίστε και καταλάβετε τον εξίσου σημαντικό ρόλο των υπολοίπων οργάνων,
και δουλέψτε μαζί τους! Έχετε να μάθετε πολλά από όλους τους μουσικούς (μπασίστες,
ντράμερ, πιανίστες κλπ)
Μη στέκεστε στην εικόνα μόνο του rocker με τα μαλλιά, τα σκουλαρίκια τα
χαϊμαλιά κλπ. Ψάξτε την μουσική σε βάθος και μην μένετε στην επιφάνεια.
Μην μασάτε από τα διάφορα καραγκιοζιλίκια (για εμπορικούς κυρίως σκοπούς),
του στρατευμένου δήθεν rock στην υπηρεσία διαφόρων θεών και σατανάδων, που
εκπορεύεται από ανεγκέφαλους και απευθύνεται σε. περισσότερο ανεγκέφαλους!
Αλλά μην μασάτε και από την προπαγάνδα των χριστιανών-μουτζαχεντίν που θέλει
σατανιστικό σχεδόν όλο το Rock! To ίδιο ανεγκέφαλοι είναι και αυτοί.
Μελετήστε όλα τα είδη μουσικής και όλους τους μουσικούς και μην
κολλάτε με κάποιους κιθαρίστες, μετρ της τεχνικής και της ταχύτητας, που
θεωρούν την κιθάρα προέκταση του σεξουαλικού τους οργάνου. Η ταχύτητα πρέπει
να είναι το τελευταίο πράγμα που να σας απασχολεί. Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα
πράγματα (η καθαρότητα του παιξίματος, το feeling, κλπ).
Μην ψαρώνετε από διάφορους εφετζήδες που λένε πως γεννήθηκαν για να παίζουν
κιθάρα και έχουν μάθει από έξω τον Satriani και τον Vai. Πρώτον, όλοι αυτοί
έχουν ξεσκιστεί στην μελέτη και δεύτερον και κυριότερο: είναι σίγουρο πως
όλοι μα όλοι, ξεκινάμε να παίξουμε κιθάρα για να βγάλουμε γκόμενες! (που
όπως λέει και ο Πανούσης, είναι ο απώτερος σκοπός της τέχνης). Απλά κάποιοι
στην πορεία διαπιστώνουν ότι μέσα από αυτό το όργανο μπορούν να εκφράσουν
να εκφραστούν και να επικοινωνούν, ενώ κάποιοι άλλοι δεν ξεφεύγουν ποτέ από
αυτο το πρώτο "σεξουαλικό" στάδιο!
Δώστε ιδιαίτερη σημασία σε κιθαρίστες που, με μαγικό τρόπο, έχουν ενσωματώσει
τον ήχο της κιθάρας τους στα πλαίσια μιας rock μπάντας, όπως ο Hendrix, ο
Clapton, ο Jeff Beck, o Knophler, ο Brian May, o Blackmore, ο Page κ.α.
Ψάξτε την "αλήθεια" του Rock & Roll εκέι που υπάρχει: στις
πηγές του, στο blues... από τον Robert Johnson μέχρι τον Budy Guy και τον
Luther Allison.
Παίξτε κιθάρα και εξασκηθείτε μαζί με τους δίσκους και τα cd, καθώς
και με άλλους μουσικούς (κυρίως).
Μην δίνετε υπερβολική προσοχή στην τεχνική. Μελετήστε περισσότερο την μουσική
έκφραση. Λάβετε υπ' όψιν σας ότι κολοσσοί της κιθάρας, όπως ο Knophler ή
ο Wes Montgomery, δεν ακολούθησαν μια "ορθόδοξη" τεχνική στον τρόπο
παιξίματος, εντούτοις είναι από τους λίγους που έδωσαν καινούργιους ορίζοντες
στην κιθάρα. Κάθε υστέρηση στην τεχνική ξεπερνιέται με μελέτη και δουλειά
στην έκφραση.
Μπορώ να προτείνω τρείς πηγές που θα σας βοηθήσουν στο να γνωρίσετε καλύτερα
την κιθάρα. Η πρώτη είναι ένας δίσκος που κατά την γνώμη μου μουσικά περιέχει
την πεμπτουσία του rock και αν τον μελετήσετε, θα σας βοηθήσει πολύ. Ο δίσκος
αυτός είναι ο εξής: "Εric Clapton featured with John Mayall's Bluesbreakers".
Είναι μια ηχογράφηση του 65-66, αν δεν κάνω λάθος, αλλά έχει επανεκδοθεί
σε 2-3, λίγο διαφορετικές μεταξύ τους, version. Η δεύτερη πηγή είναι ένα
βιβλίο, το "The Guitar" του Barney Kessel. O Kessel είναι
τζαζίστας και μάλιστα πολύ καλός, παρόλα αυτά έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο
για την κιθάρα που δεν έχει jazz προσανατολισμό. Περιέχει εξαιρετικές συμβουλές
και ασκήσεις για όλα τα κεφάλαια που πρέπει να ξέρει ένας κιθαρίστας, από
τα βασικά έως τα πιο προχωρημένα. Η τρίτη πηγή είναι ένας ακόμη δίσκος, "Bob
Dylan and the Band - The Basement Tapes", ο οποίος αποτελεί το καλειδοσκόπιο
της αμερικάνικης παραδοσιακής μουσικής, πάνω στη οποία στηρίχθηκε το Rock.
Μιας και ζούμε όμως στην δικτατορία της εικόνας, την δύναμη του συγκροτήματος
των The Band μπορείτε να την δείτε και στην ταινία (ντοκιμαντέρ) του Μάρτιν
Σκορτσέζε, "The
Last Walz", που είναι αφιερωμένη στην τελευταία συναυλία
του συγκροτήματος.
Επειδή τα δύο πρώτα (ο δίσκος του Clapton και το βιβλίο), είναι αρκετά σπάνια,
σ' όποιον ενδιαφέρεται πραγματικά και μου στείλει mail,
θα μπορούσα να δώσω κάποιο αντίγραφο.
Μην δίνεται πολύ σημασία σε περιοδικά του στυλ guitar world, guitar player
κλπ, που έχουν κάνει εμπόριο την κιθάρα και τους κιθαρίστες και που μάλλον
θα σας μπερδέψουν, παρά θα σας βοηθήσουν.
Σίγουρα ο εξοπλισμός (η κιθάρα, ο ενισχυτής, τα πεντάλ κλπ) παίζει ρόλο,
βοηθάει να αποδώσεις καλύτερα τον ήχο που θέλεις, αλλά δεν σε κάνει απαραίτητα
και καλύτερο κιθαρίστα! Η μελέτη και τα "ανοιχτά αυτιά" βοηθάνε
περισσότερο. Αν δεν μπορείτε να πάρετε μια Stratocaster ή μια Les Paul, και
μια Squier ή μια Epiphone, μια χαρά είναι! Ο κιθαρίστας δίνει αξία στο όργανο
και όχι το όργανο στον κιθαρίστα. Μη μπαίνετε στο καταναλωτικό trip που προσπαθούν
να σας βάλουν, αγοράζοντας διάφορα άχρηστα πράγματα. Καλό είναι να αγοράζετε
κάτι όταν το έχετε πραγματικά ανάγκη και σε κάθε περίπτωση αφού εξαντλήσετε
τις δυνατότητες αυτού που ήδη έχετε.
Η κιθάρα και γενικότερα το Rock και η τέχνη, δεν είναι life style,
όσο κι αν αγωνίζονται διάφοροι να την κάνουν!
Θα ήθελα να σχολιάσω μερικά σημεία, όχι σαν κανένας ειδήμονας, αλλά σαν ένας ερασιτέχνης μουσικός, με κάποια μικρή εμπειρία, που μεταξύ των άλλων ανακατεύτηκε αρκετά και με τη rock μουσική σκηνή, έπαιξε ζωντανά σε κάποια clubs, beach party με πανσέληνο κλπ. και γενικά διαθέτει μια πλούσια συλλογή από βινύλια, τα οποία όμως σήμερα δεν θέλει καν να ακούσει, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη η rock μουσική έπασχε από στίχο. Αυτό το κενό όμως, το αναπλήρωνε η ομολογουμένως επιβλητική μουσική, με όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο varometro στο κείμενό του. Ελάχιστες είναι οι ολοκληρωμένες rock συλλογές, στις οποίες υπήρχε κάποια στιχουργική συνοχή ή έστω συγγένεια. Ποιος άκουγε Hendrix για τους στίχους; Κανείς, οι στίχοι ήταν απλά η γαρνιτούρα στο κύριο πιάτο, το οποίο ήταν η κιθάρα με τα μαγικά δάκτυλα του αδικοχαμένου Jimmy Hendrix.
Να το θέσω και διαφορετικά. Δεν υπάρχει κιθαρίστας που να μην έχει γρατσουνίσει αν όχι όλο, τουλάχιστον την εισαγωγή από το εκπληκτικό κομμάτι των Deep Purple «Smoke on the water». Όντως το κομμάτι είναι καταπληκτικό, προσέξατε όμως τους στίχους, οι οποίοι είναι επιεικώς αφελείς; Πιθανότατα όχι και δεν χάσατε και τίποτε. Άλλωστε η μουσική είναι τόσο μεγαλειώδης, επιβλητική και πρωτοποριακή για την εποχή της, που οι στίχοι παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.
Κακά τα ψέματα, μπορεί η rock μουσική να κυριαρχούσε κάποτε, όμως το αδύνατο σημείο της ήταν οι στίχοι και ίσως γι’ αυτό το λόγο να εκφυλίστηκε σήμερα σε μορφές, που ουδεμία σχέση έχουν με τις ρίζες της. Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια, αλλά αδυνατούν να την επηρεάσουν στο σύνολό της. Στη rock δεν υπήρχαν αναστήματα σαν το Γκάτσο, Ελύτη, Ρίτσο, Λόρκα κλπ. Ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις προσπάθησαν να πουν κάτι επαναστατικό ή έστω επαναστατικά ερωτικό, αλλά δεν είχαν εξέλιξη. Και δεν είχαν εξέλιξη, επειδή το κοινό της rock γρήγορα προσανατολίστηκε στον όγκο και την ένταση του ρυθμού και στη μαγεία των κιθαριστικών solo, με αποτέλεσμα ελάχιστα να ενδιαφέρεται για το περιεχόμενο των στίχων.
Αντίθετα, εξέλιξη είχε η σατανιστική μονομανία, η διαφθορά, η πρέζα και η αχαλίνωτες ακολασίες, που ουδεμία σχέση έχουν ούτε με την επανάσταση, ούτε με την ελευθερία, την ισότητα και τα ανθρωπιστικά κινήματα γενικότερα. Τι να μας πει ο Jagger για επανάσταση και ισότητα, μέσα από τις υπερπολυτελείς βίλες του, όπου όλη μέρα σνιφάρει κοκαΐνη και αλλάζει τη μια μοντέλα μετά την άλλη;
Όσον αφορά τις σχέσεις της rock με το σατανισμό, θα ήθελα να πω πέντε πράγματα. Ο varometro αποκαλεί χριστιανούς μουτζαχεντίν όσους συνδέουν τη rock με το σατανισμό. Αγαπητέ φίλε βαρόμετρο, η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Θα σε παρότρυνα να είσαι πιο προσεχτικός στους χαρακτηρισμούς σου, ειδικά αν δεν έχεις τη δυνατότητα να στοιχειοθετήσεις τα λεγόμενά σου. Γιατί στη συνέχεια θα παραθέσω στοιχεία κι όχι μόνο λόγια, που αποδεικνύουν ότι η rock -τουλάχιστον στην κορυφή της- είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τα πλοκάμια των διεθνών σατανιστικών παραφυάδων.
Ας ξεκινήσουμε από τις κορυφές λοιπόν. Beatles και Aleister Crowley.
Όσες φορές κριτικοί ξένων γνωστών μουσικών περιοδικών κλήθηκαν για να αξιολογήσουν το έργο των Beatles, έδωσαν την πρώτη ψήφο τους στο «Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band», χαρακτηρίζοντάς το ως το ζενίθ του δημιουργικού οίστρου του συγκροτήματος. Στο εξώφυλλο αυτού του κορυφαίου λοιπόν δίσκου των Beatles, τα διάσημα σκαθάρια επέλεξαν μέσω ενός φωτομοντάζ να ποζάρουν, μαζί με όσους θεωρούσαν σημαντικές προσωπικότητες του (περασμένου) αιώνα μας. Καμαρώστε τους λοιπόν, παρέα με τον διαβόητο Aleister Crowley, γνωστότερο ως Mr. Crowley και ως Big Al. Ποιος είναι αυτός; Θεωρείται ο μεγαλύτερος σατανιστής του 20ου αιώνα. Στο διαδίκτυο πανεύκολα θα βρείτε τεράστιο υλικό, φωτογραφίες, προσευχές και αιμοσταγείς τελετές που θεμελίωσε ο ίδιος κι έχει αφήσει παρακαταθήκη για τους μιμητές του, δυστυχισμένες ψυχές, οπαδούς του σκότους και του μίσους.
Για να πάμε και στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.
Σε ευχαριστώ ειλικρινά καταρχάς που μπήκες στο κόπο να σχολιάσεις το κείμενό μου. Κάθε άποψη είναι δεκτή και η διαφωνία επιθυμητή μιας και αυτή είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας.
Δεν σου κρύβω πως είχα καιρό να ακούσω τις γνωστές απόψεις περί Aleister Crowley, Anton Szandor Lavey, ανάποδων μηνυμάτων, αδιάσειστων στοιχείων κλπ κλπ. Ακόμα και στο Τήλε-Αστυ δεν πολυακούγονται πια, ενώ το Τήλε-Τώρα όπου παρέλαυναν διάφοροι μισαλλόδοξοι παλαιοημερολογίτες, χουντικοί, γραφικοί, φονταμενταλιστές, ή απλά πρώην τρόφιμοι του Δρομοκαϊτιου, δυστυχώς έκλεισε προς απογοήτευσή μου γιατί πραγματικά διασκέδαζα αφάνταστα!
Λες ότι το πρόβλημα στο rock είναι ο στίχος. Για το αντίθετο δεν μπορώ να σε πείσω παρά να σε παραπέμψω να ακούσεις Dylan, Doors, Van Morrison, Band, Neil Young, σημερινά συγκροτήματα όπως οι Smushin’ Pumpkins, οι Manic Street Preachers, οι Rage Against the Machine αλλά και Ελληνικά όπως οι Τρύπες, ο Σιδηρόπουλος, τα Ξύλινα Σπαθιά. Μια ακρόαση χωρίς προκατάληψη, νομίζω θα σε πείσει. Όσον αφορά τον Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Λόρκα που αναφέρεις προφανώς έχεις μπερδευτεί γιατί οι άνθρωποι -κολοσσοί πράγματι- ήταν ποιητές και δεν έγραφαν τραγούδια!!! Τώρα για το αν τα ποιήματά τους έγιναν τραγούδια (και για να κονομήσουν κάποιοι), δεν φταίνε αυτοί, ούτε και είμαι σίγουρος πως το επιδίωξαν. Αλλά το θέμα της μελοποιημένης ποίησης είναι μεγάλο και το συζητάμε όποτε θες. Απλά μην μπερδεύεσαι! Αν θες να συγκρίνεις την στιχουργική του rock σύγκρινέ την με την στιχουργική της Ποπ, του Λαϊκού, του έντεχνου ή όποιου άλλου ρεύματος θέλεις. Δεν διαφωνώ μαζί σου πως πολλοί μουσικοί έδωσαν υπέρμετρη προσοχή στην εικόνα τους και στον ήχο παρά στην στιχουργική. Αυτό συμβαίνει σε κάθε μουσικό ρεύμα που κυριαρχεί και γίνεται μόδα.
Το Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band δεν είναι μεγάλος δίσκος γιατί έχει στο εξώφυλλο τον Aleister Crowley αλλά γιατί έχει τραγούδια όπως το "With a little help from my friends" το "Fixing a hole" το "A day in the life" το "lovely Rita" κλπ… Στο εξώφυλλο εκτός από τον Crowley -και είναι γελοίο να ασχοληθώ με το γιατί ο καλλιτέχνης που έφτιαξε το εξώφυλλο επέλεξε να τον βάλει και πια ήταν η πρόθεσή του- υπάρχει και ο Μάρξ, ο Ντύλαν Τόμας, ο Έντγαρ Άλαν Πόε, ο Γιούνγκ, ο Τζόνυ Βαισμίλερ, ο Χοντρός και ο Λιγνός, ο Λώρενς της Αραβίας, ο Όσκαρ Γουάιλντ, ο Μπράντο, η Μέριλυν, κάτι Ινδοί Γκουρού, τα γνωστά "ξέκωλα" του Βάργκας και δεν θυμάμαι και εγώ ποιοι άλλοι… καμιά 50 πρόσωπα ίσως και παραπάνω. Νομίζω ότι η σχέση (υπάρχει άραγε;) όλων αυτών, εξηγεί και τις προθέσεις του εξωφύλλου και την παρουσία του Crowley.
Τα ίδια ισχύουν και για τους Eagles τους Zeppelin. Όσο για τα ανάποδα μηνύματα που λες (αν υπάρχουν, που ειλικρινά χλωμό το κόβω) ότι γίνονται με την συγκεκριμένη τεχνική, αυτό δεν αποδεικνύει σε καμιά περίπτωση πως γι' αυτό είναι υπεύθυνα τα συγκροτήματα! Μια φορά μου έβαλε κάποιος να ακούσω το Stairway to heaven ανάποδα και ειλικρινά δεν κατάλαβα τίποτα! Μην ξεχνάς πως ο συρφετός που ανέφερα στην αρχή εκτός από Rock συγκροτήματα έχει κατηγορήσει μέχρι και την Μαρινέλα, τον Χατζή, τον Παπακωνσταντίνου και εσχάτως τον Φοίβο και την Βανδή για Σατανιστικά μηνύματα! Καραγκιόζηδες με χαϊμαλιά, μακιγιάζ, φωτιές, σύμβολα, εφέ κλπ. που, και καλά, το παίζουν σατανιστές (τρομάρα τους) για να πουλήσουν κάνα δίσκο παραπάνω, σίγουρα υπάρχουν. Μην κατηγορείς το rock όμως γι’ αυτό. Δεν αποτελούν αυτοί την ουσία του ούτε το εκπροσωπούν.
Είναι γνωστό πως καθετί που μπαίνει στο ρουθούνι της κάθε εξουσίας και του κάθε καταστημένου, κυνηγιέται και συκοφαντείται ώστε να αδρανοποιηθεί. Το ίδιο γίνεται και με το rock και την επιδιωκόμενη σύνδεσή του με τους σατανισμούς, την άσεμνη συμπεριφορά, τα ναρκωτικά κλπ. Είναι όμως κρίμα νέοι άνθρωποι να τρώμε την φόλα των πολιτικών και των παπάδων και να κατηγορούμε τον εαυτό μας που κάποτε παίζαμε Beatles και Zeppelin… Μιλάς λες και το rock έχει μόνο παρελθόν και όχι μέλλον. Κλείνω λοιπόν με ένα τραγούδι των M.S. Preachers που απα
Αγαπητέ φίλε varometro,
με εντυπωσίασε το ύφος σου, το οποίο ειλικρινά δεν περίμενα. Αποτελεί πάγια τακτική ανθρώπων που στερούνται αποδείξεων κι επιχειρημάτων για να υποστηρίξουν τις απόψεις τους, η προσπάθεια να χαρακτηρίσουν όσους διαφωνούν μαζί τους ως γραφικούς, μισαλλόδοξους, φονταμενταλιστές, τηλεοπτικούς μαϊντανούς κλπ. Δεν ξέρω αν τέτοια θέματα έχουν θιγεί σε τηλεοπτικές εκπομπές του Τήλε-Αστυ. Προσωπικά, όσες φορές πέρασα κάνοντας ζάπινγκ απ’ αυτό το κανάλι, είδα είτε δημοπρασίες, είτε το γνωστό κομματάρχη να ρητορεύει. Δεν είμαι όμως από τα άτομα που ο χρόνος τους επιτρέπει να ξημεροβραδιάζονται μπροστά στην τηλεόραση, οπότε και δεν επιμένω. Το μόνο που έχω να πω σε σένα που παρακολουθείς τέτοια θεάματα, είναι λίγο προσοχή, γιατί όποιος διασκεδάζει με σκουπίδια, στο τέλος κάτι αποκομίζει από το άρωμά τους.
Συμφωνώ και δεν αρνήθηκα ότι ο Dylan, o Young (στο ξεκίνημά τους) και αρκετοί άλλοι, έγραψαν αξιόλογα τραγούδια από κάθε άποψη. Νομίζω ότι ήμουνα σαφέστατος στη διατύπωσή μου. Όμως μπροστά στα δισεκατομμύρια των παραγωγών, οι φωνές τους ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά από την άλλη, έγιναν τεράστιες επιτυχίες τραγούδια, των οποίων ο στίχος ήταν για κλάματα.
Σε ότι αφορά τον Γκάτσο και τους άλλους ποιητές που ανέφερα, σε πληροφορώ ότι δεν μπερδεύτηκα καθόλου. Βεβαίως και δεν ήταν μουσικοί. Έγραψαν όμως στίχους για τραγούδια ή έδωσαν ποιήματά τους για μελοποίηση. Νομίζεις ότι π.χ. ο Χατζηδάκης δεν θα μπορούσε να γράφει ο ίδιος τους στίχους για όλα του τα τραγούδια; Βεβαίως και θα μπορούσε, όμως επειδή για τους μεγάλους δημιουργούς δεν μετράει μόνο η μουσική, αλλά εξίσου σημαντικός είναι και ο στίχος, γι’ αυτό το λόγο επιδίωξε και συνεργάστηκε με αναστήματα. Όσον αφορά τις συγκρίσεις μεταξύ των διαφόρων ειδών, νομίζω ότι αυτό που λες δεν ευσταθεί. Ο καθένας συγκρίνει όποια είδη μουσικής νομίζει, μ’ αυτό που εκείνος θεωρεί καλύτερο.
Σχετικά με το Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band, πιστεύω ότι δεν διάβασες προσεχτικά το σχόλιό μου. Νομίζω ότι ήμουνα σαφέστατος. Δεν ανέφερα ότι λόγω του Aleister Crowley είναι σημαντικός ο δίσκος, ούτε επίσης ότι είναι μόνος του στο εξώφυλλο. Που τα είδες αυτά γραμμένα; Έγραψα ότι επέλεξαν μέσω ενός φωτομοντάζ να ποζάρουν, μαζί με όσους θεωρούσαν σημαντικές προσωπικότητες του (περασμένου) αιώνα μας. Η άποψη των Beatles είναι ότι ο Aleister Crowley έβαλε κι αυτός ένα λιθαράκι στην οικοδόμηση του σύγχρονου πολιτισμού μας. Η άποψή τους αυτή όμως, είναι τραγική.
Για τους Eagleς είναι ακόμη πιο φανερά τα πράγματα. Εκεί ο Anton Szandor LaVey φιγουράρει απροκάλυπτα μόνος του. Εσύ λες ότι δεν τρέχει τίποτε. Πες μου εσύ λοιπόν ποιος είναι ο συμβολισμός σ’ αυτή την περίπτωση; Κοντεύω να φτάσω στο τέλος του σχολίου σου κι ακόμη δεν είδα μια στοιχειοθετημένη απάντηση, πέραν των «Τηλε-αστυ-κών» σου αφορισμών.
Όσον αφορά τα ανάποδα μηνύματα, γράφεις:
"Μια φορά μου έβαλε κάποιος να ακούσω το Stairway to heaven ανάποδα και ειλικρινά δεν κατάλαβα τίποτα!".
Αυτή είναι δηλαδή η δική σου άποψη για το πως πρέπει να ερευνούνται αντικειμενικά και σε βάθος τέτοια θέματα; Που ξέρεις τι ήταν αυτό που σου έβαλε να ακούσεις; Επιχείρησες μόνος σου να ηχογραφήσεις και ν’ ακούσεις, για να έχεις τεκμηριωμένη άποψη; Ακόμη κι αν αυτό που σου έβαζε ν’ ακούσεις περιείχε ανάποδα μηνύματα, πάλι εσύ έπρεπε να ενεργήσεις κι από μόνος σου, για να διαπιστώσεις αν όντως υπάρχουν και στα δικά σου βινύλια. Αυτό καλείται τεκμηρίωση με στοιχεία. Εγώ το έκανα, για να δω αν όντως υπάρχουν και στους δικούς μου δίσκους αυτά τα μηνύματα. Γι’ αυτό και είπα εξ αρχής ότι θα μιλήσω με στοιχεία. Έρευνα με απτές αποδείξεις πρέπει να γίνεται, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί. Αλλιώς μένουμε μόνο στα λόγια και τις αμπελοφιλοσοφίες. Μάλιστα, σε όσους έβαλα να ακούσουν εντυπωσιάστηκαν. Είναι δε τόσο φανερά τα μηνύματα, ώστε κάποιος γνωστός μου ραδιοφωνικός παραγωγός, όταν ακολούθησε τις υποδείξεις μου, ηχογράφησε ανάποδα κι άκουσε, εξεπλάγην και προχ
Όπως εσύ δεν χάνεις τον χρόνο σου βλέποντας τηλεόραση, από την μια "για να μην κολλήσεις την μυρωδιά των σκουπιδιών" και κόψει η μυρωδιά από το πανάκριβο Davidoff που σου 'κανε δώρο η γκόμενα και από την άλλη μιας και έχεις τόσα cd και κασσέτες να γυρίσεις ανάποδα και να ακούσεις μπας και παρείσφρησε ο βελζεβούλ, έτσι και εγώ δεν χάνω το χρόνο μου με το να παίρνω στα σοβαρά τους σατανομάχους και τους σατανολάτρεις. Σε κάθε περίπτωση δηλαδή ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΑΠΟΔΑ!!!
Όσον αφορά "τις υπέροχες ελληνικές καντάδες των αρχών του 20ου αιώνα" και τα ρεμπέτικα (άραγε ο Βαμβακάρης και οι άλλοι ρεμπέτες δεν μαστούρωναν όπως ο Τζάγκερ που ειρωνικά αναφέρεις;) έχω να πω μόνο ότι... "ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ".
Σχετικά με τους μεγάλους δημιουργούς "τους οποίους δεν αφορά μόνο η μουσική αλλά και ο στίχος" θα πρόσθετα ότι τους αφορά και η κονόμα. Για το κατά πόσο ο Θεοδωράκης, ο Μαρκόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο Μικρούτσικος και οι λοιποί "μεγάλοι συνθέτες" -τρομάρα τους- θα μπορούσαν να γράψουν στίχους και να μην ξεσκίσουν την Ελληνική ποίηση, επέτρεψέ μου να αμφιβάλω. Θεωρώ π.χ. τον Άκη Πάνου ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟ συνθέτη και όχι τον Θεοδωράκη, έναν απλό μουζικάντη που ο πολιτικός καιροσκοπισμός τον έκανε διάσημο, ή τον Μικρούτσικο που τα κονόμησε μελοποιώντας ότι ποίημα του Καββαδία έβρισκε μπροστά του. (Ο Χατζιδάκις έχει γράψει στίχους και μάλιστα εξαιρετικούς γι' αυτό βάλ’ τον στην μπάντα.)
Γράφεις επίσης: "Για το άλλο θέμα που θίγεις, ότι δηλαδή δεν βλέπεις σαν κακό να αναλώνει κάποιος τη ζωή του αλλάζοντας μοντέλες για ερωτικούς συντρόφους....αυτό το αφήνω στην κρίση όλων. Για μένα προσωπικά είναι ο ευτελισμός του έρωτα." Ok συμφωνούμε! Κράτα εσύ τον έρωτα και δώσ' μου εμένα τις μοντέλες! Θέλω να ευτελιστώ και να ευτελίσω τον έρωτα!
Στην επανέκδοση του Sgt. Peppers όλοι εσείς οι Χριστιανοί κάντε μια προσπάθεια να βγει ο Aleister Crowley από το εξώφυλλο και να μπει ο Παπά Τσάκαλος, ή ο Χριστόδουλος, ή και ο Ιερώνυμος (αυτός της Χούντας) μιας και όπως υποστηρίζεις (τελείως αβάσιμα) "περιέχει τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα", για να τελειώνει η ιστορία.
Και μια συμβουλή (με όλο το θάρρος μιας και εσύ μπήκες στον κόπο να με συμβουλέψεις): Όλη αυτή την "τεκμηρίωση με στοιχεία" και την "έρευνα με απτές αποδείξεις" που έχεις κάνει πήγαινέ την στο Star Channel, ή στο Alter. Τους ενδιαφέρει και είμαι σίγουρος ότι θα κάνει πάταγο και θα προβληματίσει το Χριστεπώνυμο πλήθος.
Φιλικά,
varometro (κατά κόσμον Νίκος)
------- Διαβάζεται από Σατανιστές -------
(sokiN nomsok atak) ortemorav
,akiliF
.sohthlp omynwpetsirX ot iesitamhlborp aht iak ogatap ienak aht ito soryogis iamie iak ierefaidne syoT .retlA ots h lennahC ratS ots nht eniaghp ienak siexe yop "sieskiedopa setpa em anyere"
nht iak "aiexiots em hswirhmket" nht htya hlO :(siespelyobmys em an opok nots sekhpm yse iak saim sorraht ot olo em) hlyobmys aim iaK
.airotsi h ienwielet an aig ,"anwia yo02 yot sethtokipwsorp seretokitnamhs sit iexeirep" (amisaba swielet) siezirhtsopy swpo iak saim (satnyoX sht sotya) somynwreI o iak h solyodotsirX o h ,solakasT apaP o iepm an iak ollyfwske ot opa yelworC retsielA o iegb an aiehtapsorp aim etnak ionaitsirX io siese iolo sreppeP .tgS yot hsodkenape nhtS
!atwre not wsiletye an iak wtsiletye an wlehT !seletnom sit aneme yom 'swd iak atwre not yse atarK !emyonwfmys kO ".atwre yot somsiletye o ianie akipwsorp anem aiG .nwlo hsirk nhts wnhfa
ot otya....syofortnys syokitwre aig seletnom satnozalla yot hwz ht soiopak ienwlana an okak nas siepelb ned hdalhd ito ,siegiht yop ameht olla ot aiG" :shsipe siefarG
Διαβασα με μεγαλο ενδιαφερον τη συζητηση σας, που μου εφερε στο μυαλο τις εφηβικες μου ανησυχιες. Ηταν τοτε στα 17 μου που προσπαθουσα να ακουσω τα "σατανιστικα" μηνυματα για τα οποια διαβασα σε ενα βιβλιο και για τα οποια μιλουσαν οι παντες. Προς μεγαλη μου ομως απογοητευση δεν καταλαβα απολυτως τιποτα. Μονο μια βαβουρα και καποια φωνη ακουγοταν, χωρις κατι αξιοπροσεκτο.
Βρισκω λοιπον αφορμη μεσα απο αυτη την ενδιαφερουσα κουβεντα, να ζητησω απο τον yiannisyiannis να μου αποκαλυψει αυτα που δεν καταφερα να ακουσω τοτε. Ειναι σατανιστικα λογια; Ειναι κραυγες; Τι ειναι αυτο που εχεις ακουσει; Και σε ποια γλωσσα;
Αν απαντηθει αυτο το ερωτημα μου πιστευω πως θα κανουμε τη συζητηση ακομα πιο ενδιαφερουσα.
Στα τραγούδια που ανέφερα στο σχόλιό μου, τα οποία είναι και από τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις, ακούγεται ένα ολόκληρο κείμενο, το οποίο είναι στα Αγγλικά. Υπάρχουν πάρα πολλά άλλα τραγούδια, στα οποία συνήθως ακούγεται μόνο μια συγκεκριμένη φράση στα Αγγλικά, η οποία επαναλαμβάνεται. Επίσης το ανάποδο μήνυμα δεν είναι πάντα σατανιστικού περιεχομένου, είναι όμως πάντα ύποπτου περιεχομένου, παραπέμποντας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών κλπ. όπως π.χ. στο τραγούδι "Another one bites the dust" των Queen. Στα ελληνικά τραγούδια, τουλάχιστον σ’ αυτά που άκουσα εγώ, ακούγεται μια συγκεκριμένη φράση επαναλαμβανόμενη και είναι στα ελληνικά. Για να τα ακούσετε καθαρά, πρέπει να πειραματιστείτε εσείς οι ίδιοι. Έναν τρόπο ανάφερα ήδη σε προηγούμενο σχόλιό μου. Ο καλύτερος είναι, αν διαθέτετε πικάπ με pitch control, η αλλαγή πολικότητας στο πικάπ. Κατόπιν με το + και – του pitch control, μπορείτε να πετύχετε την ακριβή ταχύτητα αναπαραγωγής, στην οποία το μήνυμα ακούγεται πεντακάθαρα.
Γιατί όμως μπαίνουν αυτά τα ανάποδα μηνύματα και πως λειτουργούν, αυτό είναι που θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο. Σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, αυτοί οι δίσκοι έχουν απαγορευτεί, με το κριτήριο ότι δεν είναι καθορισμένο το τι ακριβώς ακούγεται. Όπως όλα τα προϊόντα υποχρεούνται να αναγράφουν τα ακριβή συστατικά τους, ώστε τίποτε να μην είναι ύποπτο και κρυφό, για να ξέρουμε τι ακριβώς περιέχει αυτό που καταναλώνουμε, έτσι και οι δίσκοι ή τα CDs, δεν θα έπρεπε να εκπέμπουν κρυφά μηνύματα, των οποίων νόημα να μην γνωρίζουμε.
Αν ήξερα πως με βάση το δικό μου κείμενο αντί να συζητάμε για την ουσία της μουσικής θα φτάναμε να συζητάμε για ανάποδα μηνύματα, ειλικρινά δεν θα το δημoσίευα ποτέ!
Από όλο το κείμενο απομονώσατε την εξής φράση το νόημα της οποίας είναι σαφέστατο: "Μην μασάτε από τα διάφορα καραγκιοζιλίκια (για εμπορικούς κυρίως σκοπούς), του στρατευμένου δήθεν rock στην υπηρεσία διαφόρων θεών και σατανάδων, που εκπορεύεται από ανεγκέφαλους και απευθύνεται σε περισσότερο ανεγκέφαλους! Αλλά μην μασάτε και από την προπαγάνδα των χριστιανών-μουτζαχεντίν που θέλει σατανιστικό σχεδόν όλο το Rock! To ίδιο ανεγκέφαλοι είναι και αυτοί."
Πιστεύω πως απευθύνομαι σε νοήμονες ανθρώπους που αγαπούν την μουσική και ακούν τα τραγούδια κανονικά και όχι σε... περίεργους (το λιγότερο) με μανία καταδίωξης που ακούν τα τραγούδια ανάποδα ανακαλύπτοντας σατανικά μηνύματα και είναι σίγουροι πως το σύμπαν συνωμοτεί εις βάρος της πίστης τους, της πατρίδας τους, του έθνους τους, της ομάδας τους, κλπ κλπ
Είναι οι ίδιοι που με αφορμή την "έκλυση των ηθών", τα "σατανιστικά μηνύματα" κλπ, που δήθεν περιέχονται στα τραγούδια, γίνονται λογοκριτές κάθε φωνής που εναντιώνεται στις ιδέες τους. Πρόσεξε τι γράφει ο yiannisyiannis: "Σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, αυτοί οι δίσκοι έχουν απαγορευτεί, με το κριτήριο ότι δεν είναι καθορισμένο το τι ακριβώς ακούγεται." Νομίζω πως αυτό που γίνεται στο... "λίκνο του δυτικού πολιτισμού και της ελευθερίας" εξηγεί τα πάντα!
Φίλε Jorge αντί να διαλύσεις το κασσετόφωνό σου για να ακούσεις... τίποτα, καλύτερα διάβασε αυτό το κομμάτι που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις την ψυχοπαθολογία όλων αυτών...
Ελευθεροτυπία 26 Μαίου 1996
Πρέπει να πάμε αρκετά πίσω. Nα ξεκινήσουμε από τους γοφούς του Eλβις Πρίσλεϊ. Eν έτει 1956, «κόπηκαν» από την αμερικανική τηλεόραση για λόγους δημοσίας αιδούς. « H μισός ή καθόλου», ήταν ο όρος που είχε θέσει ο πολύς Eντ Σάλιβαν για να συμπεριλάβει τον Eλβις στο σόου του. Kι όμως, ακόμη κι αυτή η λογοκριμένη, πενήντα τοις εκατό εμφάνιση του παιδιού απ' το Tενεσί προκάλεσε σάλο. Aλλες εποχές. Tότε, η μουσική των νέων λογαριαζόταν ως «βάρβαρη, άσχημη, διεστραμμένη μορφή έκφρασης» (Φρανκ Σινάτρα), ως «επίμονη αγριότητα, ταυτόσημη με τα καλλιτεχνικά ιδανικά της ζούγκλας» (Eγκυκλοπαίδεια Mπριτάνικα, έκδοση 1956). H μήπως δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά;
Σαράντα χρόνια μετά, τα τραγούδια των ράπερ χαρακτηρίζονται «τοξικά απόβλητα» και «βουρκόνερα» και οι χεβιμεταλλάδες κατηγορούνται ότι εμφυτεύουν σατανιστικά και αυτοκτονικά μηνύματα στους στίχους τους. Γιατί όχι; Eφόσον δεν φταίνε οι γονείς και η κοινωνία, κάποιος άλλος πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες για όλες τις αμαρτίες της εφηβείας. Ο στόχος είναι ορατός, αρκεί μονάχα να υποδειχθεί καταλλήλως. Eτσι το 1956, έγινε η καλή αρχή. Οργισμένοι παραγωγοί δημοφιλούς ραδιοσταθμού του Σικάγου έσπασαν ροκ εν ρολ δίσκους «στον αέρα». Eνα παράδειγμα που ακολούθησαν ουκ ολίγοι λειτουργοί των ερτζιανών, ιδίως στο συντηρητικό Nότο των Hνωμένων Πολιτειών. Eυτυχώς, οι δυνάμεις της αγοράς επενέβησαν αποτελεσματικά υπέρ της καινούριας μουσικής. Mε πρωτεργάτη πάλι τον Πρίσλεϊ, το νέο κύμα απέκτησε οικογενειακό πρόσωπο και εντάχθηκε ομαλά στην καταναλωτική αλυσίδα. Δεν έλειψαν βέβαια τα σποραδικά επεισόδια. Για παράδειγμα, το BBC απαγόρευσε το 1961 τη μετάδοση του «100 pounds of clay» από τον Kεργκ Nτάγκλας, επικαλούμενο θρησκευτικούς λόγους. Tο Mάιο του 1963, ο Mπομπ Nτίλαν αρνήθηκε να εμφανιστεί στο σόου του Eντ Σάλιβαν γιατί του απαγόρευσαν να παρουσιάσει το τραγούδι διαμαρτυρίας «Talking John Birch Society Blues». Eννέα μήνες αργότερα, ο κυβερνήτης της Iντιάνα ζήτησε από τους τοπικούς ραδιοσταθμούς να σταματήσουν τη μετάδοση του βλάσφημου «Louie, Louie». Πταίσματα δηλαδή κι έπρεπε να αφιχθεί η μπιτλομανία για να τεθεί ξανά το ζήτημα επί τάπητος.
Στα τέλη του 1966, ο Tζον Λένον έκανε το λάθος να συγκρίνει το συγκρότημά του με τον Iησού. Aυτό ήταν. Δίχως καθυστέρηση,
Φιλε Νικο, αναγνωριζω πως εχουμε βγει εκτος βασικου θεματος, ομως δεν μας απαγορευει κανεις να αναλυσουμε τα υπολοιπα θεματα αργοτερα. Επισης, σου λεω πως διαβασα εις διπλουν το αρθρο σου και πραγματικα το βρηκα αρκετα ενδιαφερον και σε καμια περιπτωση δεν επικεντρωθηκα σε αυτα περι αναποδων μηνυματων. Δεν υπαρχει λοιπον λογος να ανησυχεις οτι απομονωσαμε μια και μονο φραση. Οσον αφορα το δημοσιευμα, ειναι ενδιαφερον, ομως δεν προκειται να με πεισει γιατι δεν ξερω αυτον που το εγραψε και το αν απομονωσε στοιχεια που τον συμφερουν. Οπως δεν δινω βαση στα 100αδες βιβλια που μιλουν για αναποδα μηνυματα και φλυαρουν χωρις να απαντουν σε βασικα ερωτηματα που εχω.
Στο θεμα που θιξαμε προηγουμενως λοιπον... Ουτε και εγω δεχομαι οτι τα αναποδα μηνυματα αποτελουν κινδυνο. Αν και δεν τα εχω ακουσει, δεχομαι τους ισχυρισμους του Γιαννη, οτι πραγματι υπαρχουν και λενε χιλια δυο 'σατανιστικα' και δεν ξερω γω τι αλλο. Δεν μπορω ομως να καταλαβω ΠΩΣ αυτα τα μηνυματα μπορουν να προκαλεσουν κακο σε καποιον που τα ακουει. Πως μπορουν να τον βλαψουν; Πνευματικα; Ψυχικα; 'Κινδυνευουν' ακομα και αυτοι που ακουν το δισκο κανονικα; Με ποιο τροπο; Εχει παρoυσιαστει περιπτωση που καποιος ακουσε αναποδο μηνυμα και παρουσιασε καποια συγκεκριμενη συμπεριφορα σε σχεση με πριν; Και ποια ηταν αυτη; Και γιατι δεν αποκλειεται ολος αυτος ο ντορος να προκληθηκε απο τους παραγωγους, ωστε να εξασφαλισουν περισσοτερες πωλησεις;
Πιστευω πως ο Γιαννης θα μας απαντησει στα παραπανω με απτα και επιστημονικα τεκμηριωμενα στοιχεια. Συγγνωμη αν ζητω πολλα, αλλα ειναι απαραιτητα για να βαδιζουμε σε ενα σταθερο πλαισιο συζητησης.
Αγαπητέ Γιώργο,
έθεσες το θέμα στη σωστή του βάση. Γιατί μπαίνουν αυτά τα ανάποδα μηνύματα και πως μας επηρεάζουν, αυτό θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι τα μηνύματα αυτά είναι κρυφά, έπρεπε να γεννά υποψίες σε όλους μας κι όχι να τα περνάμε στο ντούκου.
Η επίδραση των ανάποδων μηνυμάτων, εξετάζεται από τη σύγχρονη ψυχολογία και εφόσον θέτεις άμεσα το ερώτημά σου, θα προσπαθήσω να απαντήσω απλά και με σαφήνεια, αν και αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Και λέω ότι δεν είναι εύκολο, διότι για να κατανοήσει κανείς αυτούς τους μηχανισμούς, απαιτούνται κάποιες γνώσεις ψυχολογίας, τις οποίες θα προσπαθήσω να εκλαϊκεύσω και να τις μεταφέρω.
Σκοπός όλων των κρυφών μηνυμάτων είναι να καταγραφούν στο υποσυνείδητο, παρακάμπτοντας το κατώφλι του συνειδητού. Τι ακριβώς όμως σημαίνει αυτό; Τα ερεθίσματα που δεχόμαστε καθημερινά, οπτικά, ακουστικά, ψυχολογικά κλπ. φιλτράρονται από το μέρος του εγκεφάλου που λέγεται συνειδητό ή αλλιώς ενσυνείδητο. Κατόπιν, όσα από αυτά γίνονται αποδεκτά, περνούν κι αποθηκεύονται στο υποσυνείδητό μας, ενώ τα υπόλοιπα απορρίπτονται. Με άλλα λόγια, κάποια απ’ αυτά ενσωματώνονται και γίνονται μέρος της συνείδησής μας, ενώ τα υπόλοιπα διαγράφονται. Για παράδειγμα, αν ακούγαμε ένα τραγούδι το οποίο φανερά κι απροκάλυπτα εξυμνούσε το σατανά, ή τη χρήση ναρκωτικών, ή την παιδοφιλία κλπ. αμέσως θα το απορρίπταμε, από το ένα αυτί θα έμπαινε και από το άλλο θα έβγαινε. Αντίθετα αν ακούσουμε κάτι που μας αρέσει, ή καλύτερα κάτι που ταιριάζει στην δική μας ψυχοσύνθεση, η συνείδησή μας θα το αποδεχθεί και θα το αποθηκεύσει στο υποσυνείδητό μας. Έτσι, αυτό θα αποτελεί από δω και μπρος προσωπικό μας βίωμα, κομμάτι του εαυτού μας, το οποίο θα ανακαλούμε στη μνήμη μας, όποτε η διάθεσή μας είναι ανάλογη και γενικά με τον άλφα ή βήτα τρόπο θα επηρεάζει την απόκριση της συνείδησής μας και τη συμπεριφορά μας. Όποιος λοιπόν καταφέρει να βρει τον τρόπο για να περνά τα μηνύματα του απευθείας στο υποσυνείδητο μας, θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας ελέγχει και να μας κατευθύνει όπου εκείνος επιθυμεί.
Κάποιοι λοιπόν, επιθυμούσαν σφόδρα να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να παρακάμπτεται ο συνειδησιακός έλεγχος και τα όποια μηνύματα ύποπτου περιεχομένου, να περνούν απευθείας στο υποσυνείδητό μας. Κάτι τέτοιο ευτυχώς δεν έχει συμβεί ακόμη. Υπάρχει όμως κάποιος τρόπος που λειτουργεί όχι ακριβώς παρακάμπτοντας, αλλά τρόπον τινά παραβιάζοντας το συνειδητό, εκμεταλλευόμενος δύο συγκεκριμένους μηχανισμούς του εγκεφάλου, τους οποίους θα εκθέσω στη συνέχεια.
Μηχανισμός πρώτος.
Ο εγκέφαλός μας αντιλαμβάνεται λιγότερα ερεθίσματα, απ’ αυτά που καταγράφουν τα διάφορα αισθητήριά μας. Π.χ. ένα φυσιολογικό αυτί ακούει συχνότητες περίπου από 20 – 20.000Hz. Από αυτή τη περιοχή συχνοτήτων, ελάχιστοι άνθρωποι ξεχωρίζουν τις συχνότητες κάτω των 50 και άνω των 16000Hz. Δηλαδή, το αυτί μας συλλαμβάνει π.χ. μια συχνότητα 19000Hz, ο εγκέφαλός μας όμως δεν την αναγνωρίζει και είναι σαν να μην την ακούμε. Επίσης, όλες τις συχνότητες δεν τις αντιλαμβανόμαστε με την ίδια ένταση, π.χ. ακούμε δυνατότερα τη γειτονιά των 4kHz. Επίσης εμφανίζεται το φαινόμενο των αλληλοκαλυπτόμενων συχνοτήτων. Π.χ. αν ένα ακουστικό γεγονός περιλαμβάνει μια συχνότητα 4kHz έντασης 50dB ταυτοχρόνως με μια άλλη συχνότητα 8kHz έντασης 10dB, η δεύτερη συχνότητα δεν θα γίνει καθόλου αντιληπτή, θα ήταν σαν να μην υπήρχε. (Όλα αυτά τα ίσως βαρετά, έχουν εφαρμογή και στην κατασκευή αλγορίθμων συμπίεσης μουσικών δεδομένων, όπως ο ATRAC για τα mini discs, ή τα mp3 κλπ. Εκεί εφαρμόζονται διάφορες τέτοιες ψυχοακουστικές μέθοδοι, έτσι ώστε να διαχωρίζονται οι συχνότητες που δεν γίνονται αντιληπτές και να απορρίπτονται, με αποτέλεσμα μουσικά αρχεία μικρότερου όγκου.)
Στο θέμα μας τώρα. Όταν ένα τραγούδι έχει ανάποδο μήνυμα, ηχογραφημένο με τις παραπάνω ειδικές ψυχοακουστικές τεχνικές, συμβαίνει το εξής. Αν το παίξετε ανάποδα, θα παρατηρήσετε ότι ακούγεται μεν η μουσική του κομματιού ανάποδα, οι στίχοι του όμως δεν ακούγονται καθόλου, ούτε καν ανάπο
Ενδιαφεροντα ολα τα παραπανω, Γιαννη. Πιστευω πως ο καθενας εχει βγαλει τα συμπερασματα του απο την ολη κουβεντα που εγινε, η οποια εχει κρατηθει σε ενα πολυ καλο επιπεδο. Καλο θα ηταν βεβαια να επαιρνε μερος και καποιος ψυχολογος να μας πει πως βλεπει απο τη δικη του σκοπια οσα ενδιαφεροντα μας παρεθεσες, καθως και αν υπαρχει καποια εξελιξη στην παραπανω θεωρια τα τελευταια χρονια, καποια πειραματα ενδεχομενως... Επισης, τι γινεται με τα CDs;
Παντως ευτυχως εγω ειμαι ακομη καλα, αν και εχω ακουσει το Hotel California χιλιαδες φορες. Μαλλον δεν εχω ψυχoλογικα προβληματα λοιπον!
Όσο ροκ είναι ο Πουλικάκος άλλο τόσο είναι ο Παπακωνσταντίνου... Και δεν το λέω αρνητικά αυτό. Γιατί να είναι ο Πουλικάκος και να μην είναι ο Μπιλ; Δεν το πιάνω σόρρυ.... Για να μη μπούμε στη διαδικασία ποιος είναι "ροκ" και ποιος όχι και με ποια κριτήρια γίνεται αυτή η διάκριση [αναφερόμαστε σε αμειγώς μουσικά και καλλιτεχνικά κριτήρια ή στο ροκ σαν τ ρ ό π ο ζ ω ή ς;;;;;;] θα έλεγα ότι ο μόνος πραγματικός εκπρόσωπος της ροκ που τα είχε όλα ήτανε ο Παύλος, αλλά ακόμα κι αυτός μέσα στο σύστημα ήτανε.....
ΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΙ ΕΣΤΙ ΡΟΚ.....
ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙ ΚΑΙ ΜΕΝΑ...
"Rock και η τέχνη, δεν είναι life style, όσο κι αν αγωνίζονται διάφοροι να την κάνουν!"
Αν δεν ειναι το ροκ τροπος ζωης τοτε τι ειναι?Επιτρεψε μου να διαφωνισω μαζι σου.Η ροκ μουσικη εκφραζει αποψεις,ιδεες,ανησυχιες και διαφορα αλλα τετοια "πνευματικα".Και πιστευω πως μπορεις να ακολουθησεις αυτα για τα οποια σου μιλουν αν το θες και να ζησεις ατσι απλα...Τωρα για τα αναποδα μνματα και τις ιστοριας παρανοιας που διαβασα παραπανω δε θα σχολιασω,γιατι θα ξοδεψω ασκοπα τον χρονο μου...Ημαρτον!!
Το e-Περιοδικό του MusicHeaven αποτελείται από δημοσιεύσεις που στέλνουν εθελοντικά τα μέλη της μουσικής μας κοινότητας. Ως εκ τούτου, πρόκειται για ένα ανεξάρτητο, πολυφωνικό και υγιές μουσικό ηλεκτρονικό περιοδικό, που προσπαθεί να ασχοληθεί με όσα δε μας προσφέρουν τα σύγχρονα media.
Ένα κείμενο για την μουσική που μπορεί να μην άλλαξε τον κόσμο, όμως
άλλαξε τις καρδιές, μερικών από μας, για πάντα...
Οι Rush στη Νέα Υόρκη
Η δυναμική έναρξη του Ghost House (4/9)
Δωρεάν Συναυλία για το AIDS
Η γνώμη του ’σιμου για τον Παπακωνσταντίνου
Ο ξεπεσμός του Rockwave!
Φλέρυ Νταντωνάκη, ένα απίστευτο ντοκουμέντο
