ελληνική μουσική
296 online   ·  204.721 μέλη

Η αποτυχία του χριστιανισμού

STING
Περαστική Νότα
Chat
01.02.2008, 22:14
Τς..τς..τς…αυτός ο asxetos …

Ρε δε τη γλυτώνεις τη κόλαση με τίποτα…για αυτό και γω θα επανέλθω με ιστορικά ντοκουμέντα κι ονόματα (βλέπε: Δάντης) για να καθαρίσω μια για πάντα μ’ αυτό τον τύπο που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα!!!

Γιούργια λοιπόν αδέλφια (κι αδελφές ) να του πάρουμε το skalp του απίστου και όποιου άλλου που ήρθανε να μας χαλάσουνε την Νιρβάνα μας κατάσταση…
Δηλαδή το Πάσχα ρε asxetos … τι θα σουβλίζουμε άμα πάψουμε να πιστεύουμε;;;…σε τάπωσα;;; όχι αν μπορείς απάντα…χα….το σοι μου..



#81   
asxetos
Σολίστ
Chat
01.02.2008, 22:21
Παράθεση:

Το μέλος STING στις 01-02-2008 στις 22:14 έγραψε...

Τς..τς..τς…αυτός ο asxetos …

Ρε δε τη γλυτώνεις τη κόλαση με τίποτα…για αυτό και γω θα επανέλθω με ιστορικά ντοκουμέντα κι ονόματα (βλέπε: Δάντης) για να καθαρίσω μια για πάντα μ’ αυτό τον τύπο που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα!!!

Γιούργια λοιπόν αδέλφια (κι αδελφές ) να του πάρουμε το skalp του απίστου και όποιου άλλου που ήρθανε να μας χαλάσουνε την Νιρβάνα μας κατάσταση…
Δηλαδή το Πάσχα ρε asxetos … τι θα σουβλίζουμε άμα πάψουμε να πιστεύουμε;;;…σε τάπωσα;;; όχι αν μπορείς απάντα…χα….το σοι μου..







μου θυμισες ενα δημοτικο τραγουδι τωρα.
...καιγομαι και σιγολιωνω... ηπειρωτικο. Τωρα οντως με ταπωσες. και δεν ειμαι φιλοζωος το Πασχα ειδικα.

"έρωτας είναι ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα"

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : asxetos στις 01-02-2008 22:30 ]


#82   
margo
MusicHeaven Guru
Chat
01.02.2008, 23:22
Παράθεση:

Το μέλος mnk στις 01-02-2008 στις 16:05 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος pol-gt στις 01-02-2008 στις 12:21 έγραψε...

Σκέτη αποτυχία... Απορώ πως πιστεύουν οι Βροτοί... Αποτυχία σκέτη...



Νόμιζα ότι "ο βρωτός" γράφεται με Ω και είναι συνώνυμο του "βρώσιμος".
Κάνω λάθος ;;




Βροτοί είναι οι θνητοί απ' όσο ξέρω αλλά δεν ξέρω αν αυτό ήθελε να πει ο pol-gt.


όσο για την "αποτυχία του Χριστιανισμού"
δεν θα πω κάτι μια και ο τίτλος είναι τουλάχιστον άστοχος.
Σε πολλά θα συμφωνήσω με StavmanR και Movflower

#83   
thank
Σολίστ
Chat
01.02.2008, 23:34
- Οπως επεσήμανε ο Voulikakis το συγκεκριμένο κείμενο, όπως και ΟΛΑ τα άλλα κείμενα που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας, πρέπει να αντιμετωπίζεται στα πλαίσια της εποχής που γράφτηκε. Ο τρόπος που τέθηκε το ερώτημα, κατά τη γνώμη μου, δεν υποχρεώνει σε σχολιασμό του κειμένου, αλλά το θέτει ως βάση για συζήτηση. Και προφανώς για θετική η αρνητική κριτική.

Δεδομένο είνα πως ή όποια ανταλλαγή πόστες επι του θέματος (συζήτηση, ας το πούμε έτσι χαριστικά), δεν μπορεί να περιοριστεί. Θα μπορούσε να μπεί ένα οποιοδήποτε κείμενο ως έναυσμα. Για το αν πρέπει η δεν πρέπει να ανταλλάσουμε πόστς με βάση τη συγκεκριμένο πλαίσιο, αυτό είναι θεμα του καθενός.

Κατά τη γνώμη μου, μία θρσηκεία, όπως και άλλα συστήματα (αλλά με τις θρησκείες να έχουν σημαντικές ιδιομορφίες σε σχέση με κοινωνικές ή φιλοσοφικές τάσεις), αντιμετωπίζεται με βάση πολλές παραμέτρους. Τα κείμενά της, τις πρακτικές της, τις εξειδικεύσεις της σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή, τους ανθρώπους που την υποστηρίζουν και τη σχέση της με την ιστορία. Το τελευταίο, έχει να κάνει με το γεγονος πως αλλοιώς αντιμετωπίζεται ένα γεγονός τη στιγμή που γίνεται και αλλοιως 50 χρόνια αργότερα, όταν πλέον έχουν έλθει και άλλα στοιχεία στην επιφάνεια, όταν έχει βρεθει σε αρμονία με τα άλλα γεγονότα της εποχής κλπ.

Τα κείμενα λοιπον, δεν αποτελούν το μοναδικό στοιχείο Υπάρχουν βεβαια κάποια θεμελιώδη από αυτά, τα οποια, θα μπορούσε να πει κανεις ότι αποτελούν τον ιδεολογικό κορμό του "δόγματος", αλλά και πάλι.. Πολλές φορές η ιστορία και οι άνθρωποι έρχονται να τα ανατρέψουν. . Ασε που όταν τα κείμενα αυτά είναι περιορισμένα, κάτι μπορείς να πεις .. ορίστε. Αυτή είναι η θεμελιώδης ιδεολογία της τάδε θρησκείας που έχει καταγραφεί. Οταν όμως ο καιρός περνά, τα κείμενα εμπολουτίζονται, αντιφάσκουν κλπ .. τότε ο ιδεολογικός κορμός χάνει τη συνοχή του.

Αν και πραγματικά πιστεύω, πως οι μηχανισμοί δεν είναι το μοναδικό στοιχείο που καθορίζουν την έννοια Θρησκεία, οι εκκλησίες, κατά τη γνώμη μου δίνουν ένα κυρίαρχο στίγμα.

Εδώ, με κίνδυνο απλούστευσης, μπορούμε να κάνουμε και μία σύγκριση με τα κόμματα. Η αριστερά, ή η δεξία, ως ιδεολογία, πρακτική κλπ σαφώς έχουν εκφράσεις, ερμηνείες εκτός πολιτικών κομμάτων. Αλλά, σε κάθε περίπτωση είναι δύσκολο να πείσει κανείς πως ο σοσιαλισμός δεν είχε σχέση με την ΕΣΣΔ, παρά το γεγονός πως θεωρητικά μπορεί να αποδειχθεί πως η ΕΣΣδ δεν ήταν σοσιαλιστική χώρα. Γι αυτό και βρέθηκε η έννοια του "Υπαρκτου σοσιαλισμού", όπου έλεγε, σοσιαλισμός μεν, αλλά οχι αυτός που βλέπετε, είναι "κακος" Ο άλλος που (όμως δεν υπάρχει είναι ο καλός, ή ο ζητούμενος). Δεν έπεισε απόλυτα. Οπως και πολλοί λένε πως ... η θρησκεία δεν ειναι η εκκλησία που βλέπετε .. Ειναι άλλο. Ειναι μέσα μας, είναι κάτι που δεν συμπηκνώνεται σε μία έκφραση.

Τελικά, πάντα, οι άνθρωποι, ίσως να ψάχνουν έναν τρόπο να κρατήσουν τό όνειρό τους, τη φυγή τους, την ουτοπία τους και τελικά τις εσωτερικές διαδρομές τους, από τις όποιες κοινωνικές τους εκφράσεις. Και το αντίθετο. Ταυτόχρονα ψάχνουν για κοινωνικές εκφράσεις και μηχανισμούς για να εκδηλώσουν το μέσα τους.

Μπορεί όντως χιλιάδες άνθρωποι να μην πατάνε στην εκκλησία και όμως να ειναι θρησκευόμενοι. Και το "δεν πατάνε είναι ήπια έκφραση". Μπορεί να μην έχουν ακριβή γνώση των γραφών και όμως να διακατέχονται από το θρησκευτικό συναίσθημα. Μπορεί να δίνουν τον οβολόν τους για τον πλησίον και την άλλη μέρα να κάνουν την μεγαλύτερη λαμογιά. Μπορεί να προσεύχονται στον Θεό να τους βοηθήσει να σφάξουν τους εχθρούς τους. Οπως και άλλοι που δεν τα πάνε καλά με τη θρησκεία ή την εκκλησία και να αγαπάνε, να βοηθάνε ...Κ.οκ.

Παρόλα αυτά, σε κάθε περίπτωση η εκκλησία παραμένει, ας το πούμε έτσι, ο βασικος εκφραστής της θρησκείας ... με τις όποιες αντιφάσεις της. Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει να εντάξω οποιαδήποτε πτυχή της ζωής μου στα πλαίσια της εκκλησίας. Παρά το γεγονός πως έχουν φωτεινές εξερέσεις, δεν με αφορά. Ουτε θεωρώ τη θρησκεία ως ουσιαστική και κυρίαρχη αναφορά για την ανάπτυξη του ανθρώπου. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να έχω τις δικές μου εσωτερικές ανησυχίες, και να διατηρώ μια τελείως προσωπική σχέση με κάποια πράγματα.

Παλιότερα είχα κάνει, νομίζω το λάθος να γράψω γι αυτά σε κάποιο πόστ, αλλά επειδή όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο θεωρώ τις ιντερνετικές ανταλλαγές ποστ - ειδικά σε "κοινότητες" ως ένα από τα πεδία που ενέχουν κίνδυνο έκθεσης της ψυχής και των ιδεών στη μεγαλύτερη χυδαιότητα και το μεγαλύτερο ξέσκισμα, το τελευταίο πράγμα που θα κάνω είναι να επεκταθώ σε αυτό.

Αν πέτυχε ο Χριστιανισμος, στο να κάνει έναν κόσμο καλύτερο, δεν ξέρω. Μάλλον θα πρέπει να το δούμε σε σχέση με όλες τις θρησκείες. Στην Ελλάδα, μάλλον μας πήγε πίσω, παρά το γεγονός πως υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Σαφώς και αυτή η πρόταση δεν τεκμηριώνεται, αλλά ειναι θέμα χρόνου. Δεν ειναι εξάλλου η μοναδική μη τεκμηριωμένη εδώ μέσα. Ομως, θέλει ιδαίτερη προσοχή πριν το γενικεύσουμε.

Πάντα σε σχέση με την ιστορικη στιγμή που βλέπουμε το κάθε τι, δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο πχ, για την Αφρική. Εδώ σηκώνει προσωπική αναφορά, δεν χάνεται ο κόσμος.

Οταν τελείωσα τις σπουδές μου, μου ειχε καρφωθεί να δουλέψω στην UNDP. (united nations development program) ήταν μια οργάνωση αναπτυξιακή στα πλαίσια του ΟΗΕ που προωθούσε αναπτυξιακά προγράμματα σε κοινότητες της Αφρικής και αν θυμάμαι καλά, της Λατινικής Αμερικής. (τότε είχε αρχίζει να βγαίνει το πρόβλημα και εκεί). Τελικά δεν συνέχισα, ηταν δύσκολο για έναν πιτσιρικά - τότε - απ' ότι μου είπαν και χωρίς εμπειρία. Μάλλον βεβαια θα "κόττεψα" κι εγώ και δεν το πάλαιψα όσο έπρεπε. Οταν ομως το έψαχνα, έμαθα πληροφορίες για το τι γίνεται στην Αφρική σε σχέση με την παρέμβαση της εκκλησίας και εντυπωσιάστηκα.

Προωθούσαν ολοκληρωμένα προγράμματα σε περιοχές που αδυνατούσε να παρέμβει το όποια κράτος, ο ΟΗΕ κλπ. Οχι αποστολή κουβερτών και γάλα εβαπορέ (και αυτά ειναι πολύ χρήσιμα). Εφτιαχναν ολοκληρωμένα συστήματα τοπικής παραγωγής, εκπαίδευαν τους ανθρώπους και ταυτόχρονα προωθούσαν την ανάδειξη των τοπικών ιδιαιτεροτήτων. Οπως και από τότε, είχαν εντοπίσει τα φαινόμενα διαφθοράς, κυρίως σε χώρες περισσότερο αναπτυγμένες (πχ Αίγυπτος). Εκεί λοιπον, ... τότε ... εγώ δεν θα τολμούσα να θέσω ζητήματα ιδεολοκής υποταγής κλπ που προωθεί η εκκλησία. Ειδικά όταν οι άλλες δυνάμεις έβγαζαν τον απόλυτο σκασμό και το έπαιζαν απόλυτη τρέλα.

Βέβαια στην Ελλάδα, δεν βλέπουμε αυτά. Κατά κύριο λόγο, από τη θρησκεία καλλιεργείται η ενοχή, και η άρνηση του διαφορετικού. Και όταν λέω διαφορετικό, δεν εννοώ χρώμα, φυλή, εισόδημα κλπ. Εννοώ τη σκέψη. Δεν χρειάζεται να το πει κανένας "επικεφαλής", αλλά το όλο θρησκευτικό σύστημα αντιδρά με κάποιον πανικό όταν αμφισβητείται, ή νομίζει πως αμφισβητείται. Και εκεί δείχνει την "κακία του" πολλές φορές, χωρίς όπως είπαμε να υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις, ή έστω οι φωτεινές διαφορετικές απόψεις / στάσεις.

Πάντως έχει πετύχει σε ένα πράγμα ο Χριστιανισμός. Να συσπειρώσει σε σημαντικο βαθμό ένα ανομοιογενές κοινωνικό σύνολο. Για παράδειγμα. Πολιτικός γάμος. Θεσμοθετήθηκε. Πέτυχε ? Σιγά που θα πετύχαινε ? Υπάρξαν και σαδιστικές ακραίες αντιδράσεις από μέρους κληρικών όπως πχ μη τέλεση νεκρώσιμης ακολουθιας σε όσους είχαν τελέσει πολιτικό γάμο (Ω ναι, .. αφου δεν θέλετε τον θεό στο γάμος σας , γιατί απαιτείται να τον έχετε στον θάνατό σας ... ? έχει ακουστεί). Και άλλα ψιλο-σαμποταρίσματα. Αλλά ... την απομόνωση του πολιτικόύ γάμου, την επέφερε κυρίως η κοινωνία.

(προσωπική τοποθέτηση δεν θέλατε Astron (h ;asxetos, den uymamaia). Ορίστε. :)
#84   
margo
MusicHeaven Guru
Chat
01.02.2008, 23:49
το βρίσκω με Ο !



"...οι βροτοί δοκέουσι γεννασθε θεούς,την σφετέρην δ'εσθητα έχειν φωνήν τε δέμας τε"(από Ξενοφάνη)

σου χάλασα τους συνειρμούς
#85   
pol-gt
Συγχορδία Μινόρε
Chat
01.02.2008, 23:56
Εγώ με το βροτοί εννοούσα το άνθρωποι...

Μα ακόμα για το χριστιανισμό μιλάτε; μάλλον τον υπερεκτιμήσατε μου φένετε και δεν το καταλαβένεται από την γοητεία της ανάγκης του πολεμικού πνεύματος... Και μην αρνηθεί κανείς περί της πολεμικής του πνεύματος αναφοράς μου διότι κι από τα χειρότερα μπορεί να βρει κανείς ή έστω να εμπνευστεί, θετικά και οφέλειμα... Για το παρών θα ανέφερνα τις φιλοσοφικές διαστάσεις μα ας το κάνουν οι ευφηέστεροι που μπόλικοι υπάρχουν κατά της μονάδος μέτρησης της οξυδέρκειας...

Βρε 'σείς!!! ... Εάν κάτι υπάρχει απορριπταίο από τα επιτεύγματα του Ανθρώπου αυτό είναι ο χριστιανισμός... Τι κάθεσται και ασχολείστε... Εγώ σας προτείνω να αφιερώσετε το χρόνο σας στις Πλασματόμορφες Υπάρξεις... Να για παράδειγμα, γίνετε ποιητές για χάρη τους...

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : pol-gt στις 02-02-2008 00:01 ]


#86   
vouliakis
Βετεράνος
Chat
02.02.2008, 00:04
βρωτός = ο εδώδιμος, ο φαγώσιμος (από το βιβρώσκω, βρωτόν είναι το φαγητό)

βροτός = ο φθαρτός, ο θνητός

Bροτός = o αντιπρόσωπος του γένους των ανθρώπων, γιος του Αιθέρα και της Ημέρας, κατα τον Ησίοδο




#87   
margo
MusicHeaven Guru
Chat
02.02.2008, 00:10
Παράθεση:

Το μέλος pol-gt στις 01-02-2008 στις 23:56 έγραψε...

Εγώ με το βροτοί εννοούσα το άνθρωποι...

Μα ακόμα για το χριστιανισμό μιλάτε; μάλλον τον υπερεκτιμήσατε μου φένετε και δεν το καταλαβένεται από την γοητεία της ανάγκης του πολεμικού πνεύματος... Και μην αρνηθεί κανείς περί της πολεμικής του πνεύματος αναφοράς μου διότι κι από τα χειρότερα μπορεί να βρει κανείς ή έστω να εμπνευστεί, θετικά και οφέλειμα... Για το παρών θα ανέφερνα τις φιλοσοφικές διαστάσεις μα ας το κάνουν οι ευφηέστεροι που μπόλικοι υπάρχουν κατά της μονάδος μέτρησης της οξυδέρκειας...

Βρε 'σείς!!! ... Εάν κάτι υπάρχει απορριπταίο από τα επιτεύγματα του Ανθρώπου αυτό είναι ο χριστιανισμός... Τι κάθεσται και ασχολείστε... Εγώ σας προτείνω να αφιερώσετε το χρόνο σας στις Πλασματόμορφες Υπάρξεις... Να για παράδειγμα, γίνετε ποιητές για χάρη τους...

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : pol-gt στις 02-02-2008 00:01 ]





Ναι ρε παιδιά ,πολύ μιλήσαμε γι αυτό τον αποτυχημένο loser
που λέγεται Χριστιανισμός τέτοιο φιάσκο δεν ξανάγινε εδώ και 2000 χρόνια.
Όλο γι αυτόν μιλάμε και ξεχνάμε τον αθεϊσμό,λέω να ανοίξω ένα τόπικ για τον αθεϊσμό κάποια στιγμή

«Θέλω κάθε ποίημα να είναι μια σταγόνα φωτός...»

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : margo στις 02-02-2008 00:27 ]


#88   
asxetos
Σολίστ
Chat
02.02.2008, 00:16
Παντως Θανο(thank) τελικα δεν μπορουμε να συζητησουμε για το αν απετυχε ο χριστιανισμος αν δεν βαλουμε και τη λεξη εκκλησια μαζι. Γιατι η χριστιανικη συνειδηση μας προερχεται απο την εκκλησια και τους ιερεις που την αποτελουν.
Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.
Και θα συμφωνησω μαζι σου οτι στην Ελλαδα ο χριστιανισμος σε συνδυασμο με την εκκλησια, για να μη πω μονο εκκλησια δεν μας πηγε απλα πισω αλλα παρα πολυ πισω. Το γιατι μπορουμε να το αναλυσουμε.
Η ουσια ειναι οτι το κειμενο της Γκολντμαν οπως ειπε και ο Πανος(Voyliakis) δεν μπορουμε να το απομονωσουμε απο το ιστορικο της πλαισιο. Ομως μπορουμε να συγκεκριμενοποιησουμε την ελληνικη κατασταση αφου ειμαστε ελληνες, οι αντιπαραθεσεις γινονται απο ελληνες ορθοδοξους(που αν και χριστιανοι δεν εχουν και τις καλυτερες σχεσεις με καθολικους κλπ. επισης χριστιανους η τουλαχιστον οδηγουνται απο το ιερατειο για αυτο το θεμα).
#89   
asxetos
Σολίστ
Chat
02.02.2008, 00:23
Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:16 έγραψε...

Παντως Θανο(thank) τελικα δεν μπορουμε να συζητησουμε για το αν απετυχε ο χριστιανισμος αν δεν βαλουμε και τη λεξη εκκλησια μαζι. Γιατι η χριστιανικη συνειδηση μας προερχεται απο την εκκλησια και τους ιερεις που την αποτελουν.
Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.
Και θα συμφωνησω μαζι σου οτι στην Ελλαδα ο χριστιανισμος σε συνδυασμο με την εκκλησια, για να μη πω μονο εκκλησια δεν μας πηγε απλα πισω αλλα παρα πολυ πισω. Το γιατι μπορουμε να το αναλυσουμε.
Η ουσια ειναι οτι το κειμενο της Γκολντμαν οπως ειπε και ο Πανος(Voyliakis) δεν μπορουμε να το απομονωσουμε απο το ιστορικο της πλαισιο. Ομως τελικα μπορουμε να συγκεκριμενοποιησουμε την ελληνικη κατασταση αφου ειμαστε ελληνες, οι αντιπαραθεσεις γινονται απο ελληνες ορθοδοξους(που αν και χριστιανοι δεν εχουν και τις καλυτερες σχεσεις με καθολικους κλπ. επισης χριστιανους η τουλαχιστον οδηγουνται απο το ιερατειο για αυτο το θεμα). να συμπληρωσω σαν τον βοσκο με τα προβατα. Τουλαχιστον.


#90   
pol-gt
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 00:26
Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:16 έγραψε...


Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.



Εδώ δεν θα διαφωνήσω όπως κι εσύ δεν θα διαφωνήσεις μαζί μου εάν πω πως μόνο άνθρωποι της Εκκλησίας μέσα στο πέρασμα των αιώνων, αφιέρωσαν όλη την περιουσία τους σε φιλάνθρωπο έργο αφιερώνοντας και τον εαυτό τους στο έργο αυτό. Ο Μέγας της Καπαδοκίας είναι ένα παράδειγμα. Πολλοί άλλοι φυσικά μα δεν θα αναφέρω ονόματα. Προτιμώ να τα γνωρίζω εγώ, και ορισμένοι ακόμοι φυσικά...

Εκτός εάν κι από άλλους χώρους ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε παρόμοια γεγονότα και επομένως δεν θα ήθελα να παραδειγματιστείτε από εμένα, και να μου τα κάνετε γνωστά...
#91   
pol-gt
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 00:33
Παράθεση:

Το μέλος mnk στις 02-02-2008 στις 00:04 έγραψε...





@ pol-gt,

"Πλασματόμορφες Υπάρξεις ;;"

Κάτι σαν σκεπτομορφές μου θυμίζει αυτό, σαν μεταμορφιστές .... Μπππρρρρρ





#92   
asxetos
Σολίστ
Chat
02.02.2008, 00:36
Παράθεση:

Το μέλος pol-gt στις 02-02-2008 στις 00:26 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:16 έγραψε...


Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.



Εδώ δεν θα διαφωνήσω όπως κι εσύ δεν θα διαφωνήσεις μαζί μου εάν πω πως μόνο άνθρωποι της Εκκλησίας μέσα στο πέρασμα των αιώνων, αφιέρωσαν όλη την περιουσία τους σε φιλάνθρωπο έργο αφιερώνοντας και τον εαυτό τους στο έργο αυτό. Ο Μέγας της Καπαδοκίας είναι ένα παράδειγμα. Πολλοί άλλοι φυσικά μα δεν θα αναφέρω ονόματα. Προτιμώ να τα γνωρίζω εγώ, και ορισμένοι ακόμοι φυσικά...

Εκτός εάν κι από άλλους χώρους ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε παρόμοια γεγονότα και επομένως δεν θα ήθελα να παραδειγματιστείτε από εμένα, και να μου τα κάνετε γνωστά...



Θα συμφωνησω γιατι υπαρχει για καθε θρησκεια η αναλογη φιλανθρωπια. Απο παλια για τους Χριστιανους ο Ερυθρος Σταυρος, για τους μουσουλμανους η Ερυθρα ημισελινος. Τωρα οσο για τη φιλανθρωπια της χριστιανικης εκκλησιας συνδυαζεται και με τον αναλογο προσηλυτισμο. Δηλαδη θα σας δωσουμε τροφιμα θα φτιαξουμε ενα νοσοκομειο αλλα θα γινετε δικοι μας και θα ερχεστε στη δικη μας εκκλησια. Καπως ετσι δεν ειναι η φιλανθρωπια, η ιεραποστολη; Αλλωστε ετσι μπορουμε να σας ελεγχουμε καλυτερα. Οπως εκανε παντα ιστορικα η εκκλησια της ελλαδας και οχι μονο. Καλη αυτη η φιλανθρωπια(δεν διαφωνω) αλλα στοιχιζει, εχει το αναλογο κοστος.
#93   
Mesogeios
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 00:38
Επίσης:
@mnk
Νομίζω ότι αξίζει στους «χαλασμένους σου συνειρμούς» να δημιουργήσω καινούργιους, ενδιαφέροντες:
Βροτός = φθαρτός άνθρωπος. βρότος δε το μετά κονιορτού αίμα.
Βροτολοιγός = ο ολέθριος, ο τους βροτούς ολοθρεύων. Εν επιγράμμασι: Αρες βροτολοιγέ σκύλα φέρειν δώιης πάσιν απ’ αντιπάλων.
Από το λεξικό ΣΟΥΪΔΑ
Και από Λεξικό Αρχαίας Ελληνικής:
βρότος (ο) = ρευστός/θνητός, φθαρτός
βρότος (ο) = αίμα ανακατωμένο με σκόνη και ιδρώτα/ αίμα πληγής
και βροτόω – ώ(από το βρότος) αιματώνω, αναμειγνύω με αίμα//(από το βροτός) κάνω κάποιον άνθρωπο….
Με πρόλαβε βέβαια ο vouliakis
@margo θα έχει ενδιαφέρον μια καλόπιστη συζήτηση...


#94   
Mesogeios
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 00:48
Παράθεση:

Το μέλος pol-gt στις 02-02-2008 στις 00:26 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:16 έγραψε...


Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.



Εδώ δεν θα διαφωνήσω όπως κι εσύ δεν θα διαφωνήσεις μαζί μου εάν πω πως μόνο άνθρωποι της Εκκλησίας μέσα στο πέρασμα των αιώνων, αφιέρωσαν όλη την περιουσία τους σε φιλάνθρωπο έργο αφιερώνοντας και τον εαυτό τους στο έργο αυτό. Ο Μέγας της Καπαδοκίας είναι ένα παράδειγμα. Πολλοί άλλοι φυσικά μα δεν θα αναφέρω ονόματα. Προτιμώ να τα γνωρίζω εγώ, και ορισμένοι ακόμοι φυσικά...

Εκτός εάν κι από άλλους χώρους ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε παρόμοια γεγονότα και επομένως δεν θα ήθελα να παραδειγματιστείτε από εμένα, και να μου τα κάνετε γνωστά...


Στο διάβα της ιστορίας είναι πάμπολλα τα παραδείγματα ανθρώπων που αφιέρωσαν περιουσίες, απαρνήθηκαν μεγαλο - καριέρες και έδωσαν και τη ζωή τους ακόμα θυσία σε υψηλούς ιδεολογικούς σκοπούς πέρα από τα της θρησκείας, από όλους τους χώρους (για το έθνος, την πατρίδα, τους κοινωνικούς αγώνες, την προσωπική αξιοπρέπεια και τιμή κλπ.). Αυτό νομίζω δεν έχει μεγάλη σημασία πέρα από το ότι δείχνει την προθυμία του Ανθρώπου να θυσιάσει τα πάντα για μια υπόθεση που τη θεωρεί σωστή.
#95   
pol-gt
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 00:52
Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:36 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος pol-gt στις 02-02-2008 στις 00:26 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:16 έγραψε...


Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.



Εδώ δεν θα διαφωνήσω όπως κι εσύ δεν θα διαφωνήσεις μαζί μου εάν πω πως μόνο άνθρωποι της Εκκλησίας μέσα στο πέρασμα των αιώνων, αφιέρωσαν όλη την περιουσία τους σε φιλάνθρωπο έργο αφιερώνοντας και τον εαυτό τους στο έργο αυτό. Ο Μέγας της Καπαδοκίας είναι ένα παράδειγμα. Πολλοί άλλοι φυσικά μα δεν θα αναφέρω ονόματα. Προτιμώ να τα γνωρίζω εγώ, και ορισμένοι ακόμοι φυσικά...

Εκτός εάν κι από άλλους χώρους ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε παρόμοια γεγονότα και επομένως δεν θα ήθελα να παραδειγματιστείτε από εμένα, και να μου τα κάνετε γνωστά...



Θα συμφωνησω γιατι υπαρχει για καθε θρησκεια η αναλογη φιλανθρωπια. Απο παλια για τους Χριστιανους ο Ερυθρος Σταυρος, για τους μουσουλμανους η Ερυθρα ημισελινος. Τωρα οσο για τη φιλανθρωπια της χριστιανικης εκκλησιας συνδυαζεται και με τον αναλογο προσηλυτισμο. Δηλαδη θα σας δωσουμε τροφιμα θα φτιαξουμε ενα νοσοκομειο αλλα θα γινετε δικοι μας και θα ερχεστε στη δικη μας εκκλησια. Καπως ετσι δεν ειναι η φιλανθρωπια, η ιεραποστολη; Αλλωστε ετσι μπορουμε να σας ελεγχουμε καλυτερα. Οπως εκανε παντα ιστορικα η εκκλησια της ελλαδας και οχι μονο. Καλη αυτη η φιλανθρωπια(δεν διαφωνω) αλλα στοιχιζει, εχει το αναλογο κοστος.



Μισό λεπτό γιατί δεν μπορώ να σε παρακολουθήσω. Για να καταλάβω δηλαδή, γίνετε κάποιος αγώνας δρόμου ανάμεσα στις θρησκείες για το ποιος θα μεζέψει πιο πολύ κόσμο στις εκκλησιές της; Και ποιο το κέρδος απ' αυτό για εκείνον που αφιερώνει όλο τον εαυτό του στο φιλανθρωπισμό μαζί και όλα τα περιουσιακά του; Αισθητικό είναι το κέρδος, δηλαδή βλέπει γιομάτη εκκλησιά και εφρένετε η ψυχούλα του; Και για ποιον έλεγχο ομολογείς; Υπέστεις αυτόν; Εγώ γιατί όταν πάω στην εκκλησιά ακούω διαρκώς από τους παπάδες πως μέγιστο αγαθό είναι η ελευθερία και πως υποχρεούτε ο άνθρωπος να παλεύει γι' αυτήν εφ' όρου ζωής προσπαθώντας μάλιστα να αποκτήσει και αρετές σε πείσμα των παθών, γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η εσωτερική λεφτεριά είναι η ανώτερη λεφτεριά, και ψυχή με πάθη είναι σκλαβωμένη στους περιοριστικούς όρους και χώρους τους, ενώ ψυχή που προσπαθεί να σκλαβωθεί στις αρετές, στους απεριόριστους όρους και χώρους των, εμπνέει μα και λεφτερώνεται...

Να που βρήκαμε για απόψε και κάτι που ενώ είναι άθλιο κι από τα χειρότερα από τη φύση του, μπορεί να εμπνεύσει όμως κάτι θετικό. Δηλαδή το να θέλουμε να είμαστε σκλάβοι των αρετών ή να προσπαθούμε να γίνουμε, δεν είναι άθλιο και χείριστο μα το αντίθετο...
#96   
margo
MusicHeaven Guru
Chat
02.02.2008, 00:54
Παράθεση:

Το μέλος Mesogeios στις 02-02-2008 στις 00:38 έγραψε...

@margo θα έχει ενδιαφέρον μια καλόπιστη συζήτηση...





καλόπιστη συζήτηση για το καλόπιστο κείμενο περί Χριστιανισμού της Γκόλντμαν;
δεν θα μετέχω,περαστική ήμουν ,βροτός που λένε..
Αλλά δεν είδα και στις προηγούμενες σελίδες
πολύ καλόπιστα σχόλια από κάτι μέλη
καλή συνέχεια
#97   
pol-gt
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 00:58
Παράθεση:

Το μέλος Mesogeios στις 02-02-2008 στις 00:48 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος pol-gt στις 02-02-2008 στις 00:26 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος asxetos στις 02-02-2008 στις 00:16 έγραψε...


Επισης η λεξη φιλανθρωπια, δεν ειναι γνωρισμα μονο της εκκλησιας η του χριστιανισμου.



Εδώ δεν θα διαφωνήσω όπως κι εσύ δεν θα διαφωνήσεις μαζί μου εάν πω πως μόνο άνθρωποι της Εκκλησίας μέσα στο πέρασμα των αιώνων, αφιέρωσαν όλη την περιουσία τους σε φιλάνθρωπο έργο αφιερώνοντας και τον εαυτό τους στο έργο αυτό. Ο Μέγας της Καπαδοκίας είναι ένα παράδειγμα. Πολλοί άλλοι φυσικά μα δεν θα αναφέρω ονόματα. Προτιμώ να τα γνωρίζω εγώ, και ορισμένοι ακόμοι φυσικά...

Εκτός εάν κι από άλλους χώρους ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε παρόμοια γεγονότα και επομένως δεν θα ήθελα να παραδειγματιστείτε από εμένα, και να μου τα κάνετε γνωστά...


Στο διάβα της ιστορίας είναι πάμπολλα τα παραδείγματα ανθρώπων που αφιέρωσαν περιουσίες, απαρνήθηκαν μεγαλο - καριέρες και έδωσαν και τη ζωή τους ακόμα θυσία σε υψηλούς ιδεολογικούς σκοπούς πέρα από τα της θρησκείας, από όλους τους χώρους (για το έθνος, την πατρίδα, τους κοινωνικούς αγώνες, την προσωπική αξιοπρέπεια και τιμή κλπ.). Αυτό νομίζω δεν έχει μεγάλη σημασία πέρα από το ότι δείχνει την προθυμία του Ανθρώπου να θυσιάσει τα πάντα για μια υπόθεση που τη θεωρεί σωστή.



Δεν φένετε παράλογο αυτό που λες, αντιθέτων εμπνέει μία αίσθηση ομορφιάς...
Έχουμε όμως κάποιο συγκεκριμένο γεγονός, κάποιο όνομα;
#98   
pol-gt
Συγχορδία Μινόρε
Chat
02.02.2008, 01:02
κλείνω παιδιά... καλή συνέχεια...
#99   
asxetos
Σολίστ
Chat
02.02.2008, 01:05
Εχουμε την ιστορια της ελλαδας και της εκκλησιας της οπως δεν μας την εχουν διδαξει. Καλο θα ειναι να ψαχνουμε και να διαβαζουμε. Παραθετω. Η εκκλησια και ο ρολος της στην επανασταση του '21

(Οι Έλληνες αναμεταξύ των λέγουν, ότι τρεις είναι αι πληγαί του τόπου των, οι επίσκοποι (πρώτοι ούτοι), οι κοτζαμπάσηδες (δεύτεροι), και οι Τούρκοι τελευταίοι).
(WIL. GELL, “NARATIVE OF A JOURNEY IN THE MOREA”, LONDON 1823)

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ '21

Ντέρτι που τόχουν τα βουνά, παράπονο κι οι κάμποι
για δυό σουδενιωτόπουλα που σηκώθηκαν κλέφτες
τόνα το λένε Καγιαρτζή, τάλλο το λεν Μπακάλη
κι η μάνα του τού έλεγε κι η μάνα του τού λέει
- Δήμο μ' για κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης
για ν' αποχτήσεις πρόβατα, για ν' αποχτήσεις γίδια,
χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.
- Μάννα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης…
και νάμαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους.

Από τους επίσημους ιστορικούς μας και αυτούς της παραδοσιακής και μη αριστεράς ο αγώνας του '21 παρουσιάζεται σαν αγώνας «υπέρ πίστεως και πατρίδος» (Παπαρηγόπουλος) μέχρι και «εθνικοανεξηρτησιακός» αγώνας, που, άντε να είχε και λίγο κοινωνικό χαρακτήρα ή σαν αστική επανάσταση.

Η 25η Μαρτίου έχει καταντήσει μια γιορτή, που χρησιμοποιείται από το κράτος σε μια προσπάθεια να οικειοποιηθεί και να εκμεταλευτεί το '21. Εξωραίζει γνωστές φιγούρες της εκμεταλεύτριας τάξης της εποχής, ακριβώς επειδή υπάρχουν τα σημερινά αντίστοιχά τους, κι έτσι έχουμε: το παπά πού υψώνει το λάβαρο, τον αγωνιστή καλαμαρά (Φαναριώτη), την ηρωική πλοιοκτήτρια Μπουμπουλίνα, τους οργανωμένους αγωνιστές έμπορους και γουναράδες Φιλικούς, τους τσιφλικάδες προύχοντες που έκαναν, λέει, Εθνοσυνέλευση για να μεθοδεύσουν τον αγώνα. Κατά παραχώρηση, κοντά σ' αυτά τα ιερά τέρατα αναφέρονται ο Μακρυγιάννης, ο Καραϊσκάκης, ο Διάκος κ.λ.π. Σαν φτωχός συγγενής δε παρουσιάζεται ο λαός.

Πέρα απ' αυτά και εξαιτίας όλων αυτών, αν μας έλεγαν ξαφνικά «25 Μαρτίου», το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμασταν θα ήταν οι σημαίες κι οι σημαιούλες, παρελάσεις γυμνασίων και στρατού, τριήμερος αργία μετ' αποδοχών - κάθε άλλο παρά η επανάσταση του '21.

« ... άπας ο λαός, και ιερείς και στρατιωτικοί και πολιτικοί και ναυτικοί και έμποροι και λόγιοι και γεωργοί, πάντες ενί λόγω οι κάτοικοι, ώρμησαν ομοθυμαδόν εις τα όπλα, και ηγωνίσθησαν μετά θαυμαστής αφοσιώσεως και καρτερίας τον ιερόν υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνα». (Κ. Παπαρηγόπουλος)

Οι γεωργοί του Παπαρηγόπουλου - που καταδέχτηκε να τους τσοντάρει στο τέλος - είναι οι εξαθλιωμένοι κολήγοι, είναι αυτοί που ξεκίνησαν και σήκωσαν όλο το βάρος του αγώνα. Ο υπόλοιπος «άπας λαός» του τα είχε κάνει πλακάκια με τους Τούρκους και έγδερνε μαζί τους τούς γεωργούς - του. Υπήρχαν λοιπόν κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα, εκμετάλευση - καταπίεση κι όχι άσπρο - μαύρο, βάρβαροι και πολιτισμένοι, μωαμεθανοί και χριστιανοί. τσάμικος και τσιφτετέλι.

Ο ΚΛΗΡΟΣ

Εγώ τον ζυγόν δεν τον γνωρίζω δυό ποθώ, και μα τας εικόνας,
τρώγω, πίνω, ψάλλω μ' ευθυμία άσπρα πολλά και καλάς κοκώνας.
αυτή του τούρκου η τυραννία περί της Ελλάδος πού λέτε
εις εμέ είναι ζωή μακαρία, δεν με μέλει κι ας τυραννιέται
Αφού το ράσον τούτο φόρεσα μα αν βαστάζει χωρίς να στενάζει
πλέον τινά ζυγόν δεν εγνώρισα όλος τάς αμαρτίας εβγάζει.

Ο κλήρος στην τουρκοκρατία είχε μεγάλα προνόμια που τα είχε δώσει ο ίδιος ο Σουλτάνος, για να μπορεί μέσω του κλήρου να κυβερνάει (δηλαδή να ληστεύει), καλύτερα τους ραγιάδες. Είχε διοικητικές και δικαστικές αρμοδιότητες. Το πόσο περιζήτητη ήταν η θέση του πατριάρχη φαίνεται από το ότι ο Σουλτάνος έβγαζε σε πλειστηριασμό τον πατριαρχικό θρόνο, και οι υποψήφιοι πατριάρχες πλήρωναν πολλά λεφτά για να προτιμηθούν.

μερικά παραδείγματα

1476 - Ο Συμεών Τραπεζούντιος έδωσε 1.000 φλουριά πεσκέσι στον σουλτάνο.
1572 - Ο Ιερεμίας 2.000 φλουριά και άλλες 2.000 στον διάδοχο Μουράτ.
1584 - Ο Παχώμιος Πατέστας ανέβασε το πεσκέσι σε 10.000 δουκάτο και έστειλε στην φυλακή τον προηγούμενο πατριάρχη.
1604 - Ο Λεόντιος Λαρίσης 10.000 άσπρα.
1755 - Ο Χίου Διονύσιος 6.000 άσπρα.
(Αθ. Υψηλάντη, «Τα μετά την άλωσιν»)

Ας δούμε τι λέει για τον κλήρο ένας συγγραφέας της εποχής

«...η Σύνοδος αγοράζει τον πατριαρχικόν θρόνον από τον οθωμανικόν αντιβασιλέα δια μίαν μεγάλη ποσότητα χρημάτων. Έπειτα τον πωλεί ούτινος δώσει περισσότερον κέρδος και τον αγοραστήν τον ονομάζει Πατριάρχην. Αυτός λοιπόν δια να ξαναλάβει τα όσα εδανείσθη δια την αγοράν του θρόνου, πωλεί τας επαρχίας ήτοι τας αρχιεπισκοπάς, ούτινος δώσει περισσοτέραν ποσότητα και ούτως σχηματίζει τους αρχιεπισκόπους, οι οποίοι πωλώσι εις τους χριστιανούς, δηλαδή γυμνώνουσι τον λαόν δια να εβγάλωσι τα όσα εξόδευσαν».

Στη συνέχεια διαβάζουμε ότι οι αφορισμοί ιδιαίτερα στην Πάτρα και στα Γιάννενα ήσαν τόσο συχνοί που ένας ξένος θα νόμιζε ότι ο αφορισμός είναι στο τελετουργι- κό της λειτουργίας.

(Στις ηγεμονίες της Μολδοβλαχίας, οι Επίσκοποι σε συνεννόηση με τον φαναριώτη ηγεμόνα επέβαλαν νηστεία επί ένα εξάμηνο για να εισπράτουν τα πρόστιμα από τους παραβάτες. «Σύγγραμα περί των Φαναριωτών Μάρκου, Φίλιππα Ζαλώνη», Παρίσι 1831).

Με το παραμικρό λοιπόν και ιδίως για χρηματικά ζητήματα, αφόριζαν τον κόσμο και τον τρομοκρατούσαν για να μη φέρνει αντίρρηση και να πληρώνει.

Και συνεχίζει «Οι Επίσκοποι πέρνουσιν τόσους ληστάς, δια να είπω έντζι, εις τα χωριά της επισκοπής των και τους δίνουσι τον τίτλον ή του πρωτοσυγγέλου ή του αρχιμανδρίτου ή άλλου τάγματος, οι οποίοι άλλο δεν ηξεύρουσι παρά να γράφουν τα ονόματα των χριστιανών με όλην την ανορθογραφίαν καί να προφέρωσι (να λένε) το "να είσαι κατηραμένος", "να έχεις την ευχήν, καί "δος μοι". Αυτοί έχουσι ένα κιβωτίδιον γεμάτο από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία τα οποία ασημώνουσι και έπειτα ονοματίζουν, άλλα μεν του αγίου Χαραλάμπους, άλλα δε του αγίου Γρηγορίου. Δεν αφήνουν άγιον χωρίς να έχουν κόκκαλό του».
«Ελληνική Νομαρχία» υπό Ανωνύμου του Έλληνος, Παρίσι 1805.

------
«Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεσμεύουσι φορτία βαρέα και δυσβάστακτα και επιτιθέασιν επί τους ώμους των ανθρώπων, τω δε δακτύλω αυτών ου θέλουσι κινήσαι αυτά».
(Ναζωραίος. 23,4, Κατά Ματθαίο)
-----------

Η οικονομική κατάσταση της Εκκλησίας

Τα εκκλησιαστικά χτήματα ήσαν το 1/4 ή σχεδόν το 1/3 της Ελληνικής γης. (Αν φαίνεται απίστευτο, ας σκεφτεί κανείς ότι σήμερα στην Κύπρο η Εκκλησία έχει το 43% της καλλιεργήσιμης γης, δηλαδή, σχεδόν, τη μισή Κύπρο).

Από τα 68 χωριά της Χίου η Εκκλησία είχε τα 32 ιδιοκτησία της και συντηρούσε 300 μοναστήρια και 700 εκκλησίες και παρεκκλήσια και πολλά μοναστήρια.

Ο κάθε χριστιανός ήταν υποχρεωμένος να δίνει το 1/3 από τα εισοδήματά του στην Εκκλησία. Επί πλέον υπήρχε ειδική φορολογία για τον Πατριάρχη, 12 άσπρα ανά οικογένεια και ένα φλουρί ανά ιερέα, και άλλα τόσα για τον αρχιερέα.
(Ιστορία Πιπινέλη, σελ. 35)

Ο Κλήρος σε σχέση με τους Ραγιάδες

Οι κληρικοί όχι μόνο ανάγκασαν, σαν φοροειοπράκτορες, τους φτωχούς χωρικούς να ζητάνε βοήθεια από τους Τούρκους αλλά προκαλούσαν την αγανάχτηση ακόμα και των Τούρκων πασάδων για τη συμπεριφορά τους απέναντι στο φτωχό λαό. Ο γιος του Αλή Πασά, ο Βελής, πού ήταν αιμοχαρής, φάνηκε ευσπλαχνικώτερος από τον Θεοσεβέστατον και Παναγιώτατον Δεσπότη της Λάρισας Πολύκαρπο, γιατί κατήγγειλε στον Πατριάρχη τις αρπαγές του Δεσπότη σε βάρος της φτωχολογιάς. Μα το Μεγάλο Πατριαρχείο, όπως φαίνεται στην απάντησή του, δικαίωσε τον Δεσπότη. (Πατριάρχης ήταν ο Κύριλλος).

Σώθηκε εγκύκλιος του Μητροπολίτη Μονεμβασίας Χρύσανθου Παγώνη, στους παπάδες και τους χριστιανούς της ενορίας του που τους συνιστούσε υποταγή.
(έγγραφο της εθνολογικής εταιρείας 7231)

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ με εγκύκλιο του προς όλους τους Δεσποτάδες και τους Υδραίους συνιστούσε τυφλή υποταγή στο Σουλτάνο. Κυκλοφόρηοε ένα βιβλιαράκι με τον «Πατρική διδασκαλία εις ωφέλειαν των ορθοδόξων χριστιανών». Σ' αυτό τονίζεται αδιάκοπα το παραμύθι πως οι δυστυχισμένοι σ' ετούτη τη ζωή είναι οι τυχεροί γιατί θα είναι οι εκλεκτοί στην άλλη...

Ξέρετε γιατί ο θεός γκρέμισε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έφερε τους τούρκους; Το έκανε για το καλό των χριστιανών! Να τι λέει:

«Ίδετε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο Άπειρος εν ελεεί και Πάνσοφος ημών Κύριος, ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλείαν των Οθωμανών αντί της των Ρωμαίων (Ελλήνων δεν μπορούσε να πει) και ύψωσεν την βασιλείαν αυτήν των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην, δια να πιστοποιήσει εις πάντας τους πιστούς ότι με αυτόν τον τρόπον ευδόκησε να οικονομίσει μέγα μυστήριον, την σωτηρίαν δηλαδή εις τους εκλεκτούς του λαούς».

Από κάτι τέτοια πρέπει να βγήκε κι η παροιμία «Σφάξε με Αγά μου ν' αγιάσω».

- Τώρα το αν κρεμάστηκε ο Γρηγόριος ο Ε’ είναι άλλη ιστορία. Οι Τούρκοι για να τρομοκρατήσουν τους ραγιάδες και να καταστείλουν την επανάσταση έπρεπε να κρεμάσουν κάποιον και ο Πατριάρχης ήταν το πιο ιδανικό θύμα.

Όσο για το λάβαρο του Παλαιών Πατρών Γερμανού είναι ψέμα μαγειρεμένο από την μετά την επανάσταση άρχουσα τάξη. Στην Μονή Αγίας Λαύρας, όχι μόνο δεν υψώθηκε κανένα λάβαρο, αλλά εκεί εκδηλώθηκε η λυσσαλέα προσπάθεια των Επισκόπων και των προεστών να πνίξουν την επανάσταση. Γι' αυτό οι κλέφτες της περιοχής έστειλαν στο μοναστήρι επιτημητικό έγγραφο. Από έγγραφο του Γενικού Αρχείου του Κράτους, πού δημοσίευσε ο Πρωτοψάλτης, προκύπτει ότι το 1851 για πρώτη φορά γίνεται λόγος για λάβαρο, και αυτό μάλιστα δεν ήταν της Αγίας Λαύρας.

ΟΙ ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΔΕΣ

Μ' είχε η Χώρα Προεστό Δέκα στους πλούσιους έριχνα
μ' είχε η Χώρα πρώτο στις χήρες δεκαπέντε
κι αντάριχνα το πρόστιμο στη δόλια τη φτωχολογιά
και το βαρύ τεφτέρι έριχνα τριανταπέντε.

Οι Κοτζαμπάσηδες ή Προεστοί ή Προύχοντες ή Πρόκριτοι ή Γέροντες ή Καλλικάντζαροι - όπως τους έλεγε ο λαός - ήσαν οι μεγαλοχτηματίες που μαζί με τον Ανώτερο Κλήρο αποτελούσαν την ηγετική τάξη στην Ελλάδα κατά την Τουρκοκρατία.

Είχαν διοικητικές, δικαστικές και αστυνομικές αρμοδιότητες. Επιπλέον μάζευαν τους φόρους. Έτσι κατάντησαν να είναι δυνάστες του λαού χειρότεροι από τους Τούρκους.

Ο Κοτζαμπάσης είχε το δικαίωμα να δικάζει όλες τις κοινωνικές υποθέσεις και ν’ αποφασίζει χωρίς να μπορεί να επέμβει καμμιά Τουρκική εξουσία. Η πιο συνηθισμένη ποινή ήταν ο φάλαγγας.
Από το Αρχείο της Κοινότητας Ύδρας.

Η οικονομική κατάσταση των Κοτζαμπάσηδων

Πριν την επανάσταση υπήρχαν Έλληνες τσιφλικάδες με περιουσίες μεγαλύτερες κι απ' αυτές των Τούρκων, όπως: Οι Δεληγιανναίοι πού είχαν τσιφλίκια στην Ηλεία, Γορτυνία και Ολυμπία. Οι Νοταραίοι στην Πελλήνη. Οι Λονταίοι στην Αγειάλεια. Ο Σύντυχος είχε 40 τσιφλίκια στη Γορτυνία, ο Κοίλος 30 τσιφλίκια στην Ηραία.

Ο ιστορικός Οικονόμου μας λέει: «Κατά τα τελευταία προ της Επαναστάσεως έτη εις την Πελοπόννησον, Στερεάν Ελλάδα, Ήπειρον και Θεσσαλίαν η καλλιεργημένη έκτασις η οποία ανήκε εις τους Τούρκους και εις το Τουρκικόν Δημόσιον μόλις έφθανε τα 6.368.720 στρέμματα έναντι 9.521.200 στρέμματα πού ανήκαν ατούς Έλληνες (διάβαζε τσιφλικάδες)».

Οι Κοτζαμπάσηδες σε σχέση με τους Ραγιάδες

Πολλές φορές η φτωχολογιά ζήταγε την βοήθεια των Τούρκων για να γλυτώσει από τους Κοτζαμπάσηδες.

Το 1816 οι κάτοικοι της Άνδρου ζητάνε την βοήθεια του Γιουσούφ Εφέντη:
«Ενδοξότατε και Μεγαλοπρεπέστατε Γιουσούφ Εφέντη, την Ενδοξότητά σου ταπεινώς προσκυνούμεν ημείς οι ταπεινοί σκλάβοι σου. Η χρεία και η ανάγκη μας παρακινούν ελπίζοντες στην ευσπλαχνία σου (...) στο να σου φανερώσωμεν και εγγράφως τα όσο αδίκως και παραλόγως μας έχει παρμένα ο Γραμματικός Αντωνάκης Καμπάνης στο τεφτέρι του Γραμματιλικίου του (...) επειδή δια να στρωθεί τεφτέρι, δεν κάνει σύναξην παρά την πάλαιαν συνήθειαν του χωριού μας αλλά συνάζει κάποιους λωλούς οι οποίοι όντας μεθυσμένοι απ' αυτόν, δεν μας αφήνουν να ομιλήσουμε εκείνο το οποίο ήτο παλαιά συνήθεια και τα δίκαιον και σου εφανερώσαμεν ότι είμεθα ευχαριστημένοι και δεόμεθα εις τον θεόν να σου χαρίζει χρόνους και να ευτυχήσει το ντοβλέτι σου».

Οι κάτοικοι της Σκύρου ζητάνε την βοήθεια του Καπουδάν Πασά:
«Βλέποντες την αθλίαν κατάστασιν της κοινότητας και δοκιμάζοντες τα μύρια κακά και ζουλούμια, όπου μας έχουν πουλημένους αυτοί οι διοικηταί κοτζαμπάσηδες και μας κατήντησαν από τα βαρύτατα δοσίματα και ζημίες δια να κατασκορπιστούμε από την νήσον μας ρίχνοντας μας τεφτέρι ανυπόφερτο έξω από τις δυνάμεις μας»...
(Δ. Παπαγεωργίου, ιστορία της Σκύρου, 1909)

Σε πολλές περιπτώσεις οι ραγιάδες είχαν ξεσηκωθεί και πήραν τις περιουσίες των κοτζαμπάσηδων. Οι καλικάντζαροι ζητούσαν την βοήθεια του Σουλτάνου.

Στη Σάμο μάλιστα οι αγρότες αγρίεψαν και έδιωξαν εντελώς τούρκους και κοτζαμπάσηδες από το νησί από το 1809 μέχρι το 1813.

Την εποχή εκείνη μετά το 1806, υπήρχαν δύο κόμματα (ταράφια) που συμμετείχαν και τούρκοι και κοτζαμπάσηδες - γιατί βέβαια τα συμφέροντά τους ήσαν ίδια. Υπόγραψαν μάλιστα επίσημο συμφωνητικό να αλληλοϋποστηρίζονται όταν ξεσηκώνεται ο λαός. (το συμφωνητικό υπάρχει στο αρχείο του Λόντου. τόμ. Α,91).

Όταν η επανάσταση ήταν στην αρχή της οι κοτζαμπάσηδες και οι επίσκοποι την χτύπησαν με κάθε μέσο. Βοήθησαν τους Τούρκους στον μεγάλο διωγμό των κλεφτών που έγινε εκείνα τα χρόνια και συνεργάστηκαν στην εξόντωση των Πετμεζαίων. Κουμανιωταίων, Κολοκοτρωναίων και των Πλαπουταίων.

«Μετά την εξόντωση των κλεφτών, έμειναν απόλυτοι κυρίαρχοι οι προύχοντες. Στον Μωριά οι Προεστοί και οι μοναχοί του Μεγάλου Σπηλαίου, της Αγίας Τριάδος και Μονής Ταξίαρχων, έσπευσαν να δηλώσουν υποταγή εις τους Τούρκους».
«Οι Τούρκοι τους έδωσαν προνόμια με Φιρμάνια».
(Γ. Παπανδρέου, «Καλαβρυτινή Επετηρίς»)

Εμείς καλά καθόμαστεν εδώ στον ξένο τόπο
Κι αν μας πειράξουν τίποτα της Πάτρας οι γιαγάδες,
Τότε θα μας γνωρίσουνε, τότε θα μας ειδούνε.
Θα ειδούν το Γιάννη του παπά, το γιο του Παπαντρέα,
Πώς πιάνει σκλάβους ζωντανούς, σκλάβους Κοτσαμπασήδες,
Πιάνει και τον Αχμέτ Αγά, της Πάτρας τον βοϊβόντα.

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».
Διονύσιος Σολωμός.

ΟΙ ΦΑΝΑΡΙΩΤΕΣ

«Ευγενείς Βοϊάριδες (ηγεμόνες)
...Ας αφήσωμεν εις τους φιλοσόφους την φροντίδα να πείσουν τους πτωχούς ότι η ζωή των πλουσίων είναι δυστυχής, και ότι δεν μπορεί μήτε πρέπει να είναι επιθυμητή. Φίλοι η ηθική αύτη είναι καλή διά τον κοινόν λαόν, και όχι δι' ημάς. Ας σπεύσωμεν να πλουτίσωμεν. Είναι αληθές, ότι πρέπει να κουρεύσωμεν βαθέως τα μαλλία των προβάτων μας...».
(Παρμένο από το βιβλίο του Μάρκου Φιλίππου Ζαλώνη «"Σύγγραμα περί των φαναριωτών», Παρίσι 1831. Ο συγγραφέας ήταν παρών, όπως λέει, στην παραπάνω ομιλία φαναριώτη ηγεμόνα).

Οι Φαναριώτες ξεκίνησαν σαν διερμηνείς της Υψηλής Πύλης για να φτάσουν το 1731 στο αξίωμα του διοικητή των επαρχιών Βλαχίας και Μολδαβίας.

Όταν αναλάμβανε ο Φαναριώτης ηγεμόνας τα καθήκοντά του, οι ντόπιοι προύχοντες έσπευδαν να του κάνουν πανάκριβα πολυτελή δώρα, για τα δώρα του ηγεμόνα κρατούσαν ειδικές καταθέσεις στις; τράπεζες της Πόλης. Ο Φαναριώτης ηγεμόνας έπρεπε κι αυτός με τη σειρά του να δώσει πανάκριβα δώρα στο Σουλτάνο. Ο Σουλτάνος για να παίρνει πιο πολλά δώρα άλλαζε ταχτικά τους ηγεμόνες και από την άλλη μεριά, ο Φαναριώτης επειδή φοβόταν ότι θα τον διώξουν σύντομα, έγδυνε τους κατοίκους για να μαζέψει όσο μπορούσε μεγαλύτερη περιουσία. (Μόνο το ταξίδι του ηγεμόνα από την Πόλη στην Μολδοβλαχία κόστιζε κάπου ένα εκατομμύριο χρυσά φράγκα, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο σημερινές δραχμές). Όλες αυτές οι αβροφροσύνες των δώρων κατέληγαν φυσικά στη ληστεία του λαού πού πλήρωνε τα σπασμένα.

Ο Φαναριώτης ηγεμόνας τσέπωνε, εκτός από το χαράτσι πού ήταν κεφαλικός φόρος, και το 1/10 από το εισόδημα των προβάτων και των μελισιών, όλες τις εισπράξεις από το αλάτι και από τα τελωνεία και επίσης κληρονομούσε τους αρχιμανδρίτες πού άφηναν τεράστιες περιουσίες. Επειδή οι Φαναριώτες εμάζευαν αμέτρητο πλούτη, για να μην φαίνονται στον κόσμο έκαναν αγορές με άλλα ονόματα ή έκαναν καταθέσεις σε διάφορες τράπεζες στην Ευρώπη.

Κατά τα άλλα «Οι Φαναριώτες μεταλαμπαδεύουν τον ελληνικόν πολιτισμόν εις τας ηγεμονίας της Βαλκανικής». (Ιστορία Γ’ Λυκείου, σελ. 83) Ι


ΟΙ ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ – ΕΜΠΟΡΟΙ – ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΑΙΟΙ

Γύρω στα 1800 υπήρχαν στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα πολλές βιοτεχνίες. Στην βιοτεχνία απασχολούνται 40 ώς 50 χιλιάδες άτομα. Τα κεφάλαια πού διακινούνται είναι πενήντα εκατομμύρια χρυσά φράγκα (το καθαρό εθνικό εισόδημα ήταν τότε 200 εκατομμύρια χρυσά φράγκα), με ετήσιο κέρδος 12 ως 30%.

Στη θάλασσα υπήρχαν 300 καράβια άνω των 100 τόνων με επενδυμένα κεφάλαια 50 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. (Οι Κουντουριωταίοι, από τους μεγαλύτερους καραβοκυραίους, είχαν μετρητά μόνο 10 εκατομμύρια χρυσές δραχμές που αντιστοιχούν περίπου σε 30 δισεκατομμύρια σημερινές δραχμές).

Η εμπορική δραστηριότητα των καραβοκυραίων εμπόρων και εμπόρων της ξηράς, φτάνει και έξω από τα σύνορα της Ελλάδας και φτιάχνονται παροικίες στο εξωτερικό όπως στην Τεργέστη, Γερμανία, Παραδουνάβιες χώρες, Μικρασία, Σμύρνη, Οδυσσό.
(«Εθνική και Κοινωνική συνείδηση στην Ελλάδα», Κωστή Μοσκώφ, Θεσ/νίκη 1972)

ΚΟΛΛΗΓΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΑΓΡΟΤΕΣ

Ήλιε μ' και τι πολύ άργησες
κι αργείς να βασιλέψεις
σε βλαστημάει η εργατιά
κι οι ξενοδουλευτάδες.
Σε βλασφημούν και τα μωρά
στις νάκες κρεμασμένα.

Οι φτωχοί αγρότες ή ήσαν μικροϊδιοκτήτες ή κολλήγοι στους Τούρκους και Έλληνες τσιφλικάδες.

Οι μικροϊδιοκτήτες ήσαν μεν λίγοι στα ορεινά άγονα μέρη.

Οι περισσότεροι αγρότες δούλευαν κολλήγοι. Τα τσιφλίκια δουλευόντουσαν μ ι σ ά ρ ι κ α, δηλαδή ο κολλήγος έδινε τη μισή σοδειά στον τσιφλικά και τ ρ ι τ ά ρ ι κ α, δηλ. ο κολλήγος έδινε το ένα τρίτο στον τσιφλικά.

Εκτός από τον σπόρο που τον έβαζε ο τσιφλικάς, όλα τα άλλα έξοδα ήσαν μισά-μισά. Τα σπίτια που έμεναν οι κολλήγοι (αχυρένιες καλύβες) ήσαν του τσιφλικά. Οι κολλήγοι αγοράζονταν και πουλιόντουσαν μαζί με τη γη. Ο περιηγητής Μπουκεβίλ λέει ότι χρησιμοποιούσαν κολλήγους για να σέρνουν το αλέτρι γιατί κόστιζαν φθηνότερα από ένα γαϊδούρι.

Όσο μεγάλωνε η καταπίεση από τους Τουρκικούς διωγμούς και η άγρια εκμετάλευση των τσιφλικάδων οι αγρότες φεύγαν για τα πιο ορεινά μέρη. Έτσι γύρω στα 1800, στα πεδινά της Πελοποννήσου κατοικούν 215.000 άτομα ενώ στα ορεινά 290.000.

Τη φετεινή την άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι,
Βουλιέμαι μια, βουλιέμαι δυό, βουλιέμαι τρεις και πέντε.
Βουλιέμαι κλέφτης να γενώ, κλέφτης να συριανήσω.
Θα πάρω το ντουφέκι μου, θα ζώσω το σπαθί μου.
Να πα να βρω τους φίλους μου και τους μπραζέρηδές μου.
Να βγω σιαπάνου στα βουνά, τι θα με φαν οι κάμποι…

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Όπως είδαμε οι Βιοτέχνες, οι Έμποροι και οι Καραβοκυραίοι (οι ισχυροί του χρήματος) και οι φτωχοί αγρότες είναι οι τάξεις που είχαν διαφορετικούς λόγους η κάθε μία να επαναστατήσουν.

Οι ισχυροί του χρήματος γιατί θέλαν δικό τους κράτος για να μπορούν να κάνουν ελεύθερα τις δοσοληψίες τους (οι νόμοι του Σουλτάνου ήταν απαρχαιωμένοι και εξυπηρετούσαν άλλες παραγωγικές σχέσεις) και γιατί είχαν συναίσθηση της δύναμής τους, είχαν χρήμα και καράβια να τα οπλίσουν με κανόνια.

Οι Κοτζαμπάσηδες. οι Φαναριώτες και ο Κλήρος δεν είχαν καθόλου λόγους να επαναστατήσουν, ίσα-ίσα χτύπησαν με λύσσα την Επανάσταση.

Όσο για τους φτωχούς αγρότες ήταν ζήτημα ζωής και ψωμιού και το μόνο όπλο ήταν το δίκιο τους.

Αυτοί λοιπόν που βγήκαν πρώτοι στο κλαρί ήσαν τα πιο καταπιεσμένα και κατατρεγμένα στρώματα πολύ πριν το 1800. Όλα αυτά τα χρόνια και μέχρι το '21 τα βουνά μας είχαν γεμίσει κλεφτουριά σαν αντίδραση στον Τούρκο ή τον Έλληνα μεγαλοτσιφλικά. Έχουμε μαρτυρία από τον Μακρυγιάννη ότι με τους Έλληνες κλέφτες πολεμούσαν κι αρκετοί φτωχοί Τούρκοι και φυσικά το φαινόμενο θα ήταν γενικώτερο. Οι Τούρκοι αυτοί πολεμούσαν για εθνική ανεξαρτησία. Επίσημα από τους «σιδερωμένους» ιστορικούς μας φαίνεται ότι η Επανάσταση άρχισε ως δια μαγείας την 25η Μαρτίου, λες κι ο κόσμος παρέμενε αδρανής και περίμενε το λάβαρο του Παλαιών Πατρών Γερμανού ή την εντολή της Φιλικής. Συγγνώμη για το μάθημα: Μια κοινωνική επανάσταση δεν ξεσπά από την μια στιγμή στην άλλη με μια διαταγή κάποιου «φορέα» και δεν είναι μια ημερομηνία. Χρειάζονται βέβαια προεπαναστατικές συνθήκες πού ωριμάζουν σε μια πορεία χρόνου με μικροεξεγέρσεις. Δεν ελέγχεται κεντρικά γιατί αλλοιώς δεν είναι τέτοια και βάζει άμεσα το «στρατηγικό» στόχο. Το τσαρούχι δεν ήξερε από λαϊκοδημοκρατίες, εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και μετά βλέπουμε, όπως θέλουν να λένε οι κομματικοί εγκέφαλοι, γιατί έτσι μόνο μπορούν να έχουν τον έλεγχο κάθε στιγμή (βλέπε εξουσιάζουν) του λαϊκού κινήματος.

Δέστε παρακάτω πώς παίζουν στα δάχτυλα τους ταχτικούς και στρατηγικούς στόχους οι κολλήγοι της Άνδρου:
«Το έθνος μας επήρε τα όπλα κατά των τυρράνων του. Τετρακόσιους χρόνους είμεθα σκλάβοι των Οθωμανών και τώρα εγίναμεν ελεύθεροι, δώσαντες το αίμα μας δια την ελευθερίαν της πατρίδος. Εις όλα τα μέρη οι Γραικοί πολεμούν δια την ελευθερίαν των και μόνον εις τα νησιά οι κοτζαμπάσηδες δεν είδαν με καλό μάτι την ανάστασιν του Γένους. Αυτοί είχαν πάντα το ένα τους και νιτερέσα με τους Οθωμανούς. Μαζί με τους μπέηδες και πασάδες μας καταπίεζαν, μας έπαιρναν το βιός μας, μας καταφρονούσαν, μας έγδυναν, μας ρουφούσαν το αίμα μας, τσερεμέτιζαν και επλούτιζαν από τον ίδρωτα μας. Αυτοί οι σκλιάδες θέλουν να μας σκλαβώσουν και πάλιν, καταλύοντες την ελληνικήν διοίκησιν και καλούντες τον Καπουδάν Πασά να καταλάβει την νήσον μας. Το τι μας περιμένει αν έλθουν οι Τούρκοι το καταλαβαίνετε. Όχι μόνον θα χάσωμεν την ελευθερίαν μας και θ' ατιμασθώμεν εις τα όμματα όλων των Ελλήνων και Ευρωπαίων, αλλά και θα γίνωμεν τρεις φορές σκλάβοι από την πριν κατάστασίν μας. Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει. Έχομεν την δύναμιν να εμποδίσωμεν το κακόν, αλλά πρώτα πρέπει να βάλωμεν νέαν τάξιν και να ιδρύσωμεν νέον σύστημα εις τον τόπον μας. Η νήσος Άνδρος είναι και αυτή δημιούργημα της φύσεως, καθώς και όλος ο κόσμος. Αλλά όταν εδημιουργήθη ο κόσμος, δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, μεγολοχτήμονες και κολλήγοι. Η ανισότης, η ανέχεια, η δυστυχία, είναι δημιουργήματα όχι του υπέρτατου όντος, αλλά των κρατούντων.
Εις την Αρχαίαν Ελλάδα και εις τον άλλον κόσμον και προ ολίγων χρόνων εις την Γαλλίαν, εχύθη πολύ αίμα δια να καταργηθούν τα προνόμια των αρχόντων και η ιεραρχική διατήρησις της κοινωνίας. Διατί και ημείς κατά την παρούσαν στιγμήν να μην αποτινάξωμεν όχι μόνον τον ζυγόν των Τούρκων αλλά και των αρχόντων;
Ομιλούν διαρκώς οι Τουρκοκοτζαμπάσηδες ότι έχουν δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας μας και των εαυτών μας, τα οποία τάχα βγαίνουν από έγγραφα απαρασάλευτα. Αυτό δεν είναι σωστόν. Ο» προπάτορες των αρχόντων μας ήλθον εις το νησί μας από άλλα μέρη ως κατακτηταί και με την βίαν εξουσίασαν το καλύτερον μέρος της γης, χωρίς να έχουν προς τούτο κανένα δικαίωμα περισσότερον από τους άλλους, εκτός από το δικαίωμα του ισχυρότερου. Και άλλους μεν από τους εντοπίους ιδιοκτήτας και καλλιεργητάς εξόντωσαν και άλλους έκαμαν σκλάβους των. Οι σημερινοί λοιπόν άρχοντες, απόγονοι των κατακτητών και σφετεριστών της γης των πατέρων μας, κανέν δικαίωμα δεν έχουν να κρατούν αυτοί διά την ιδικήν των ωφέλεια και κατατυρράνευοιν και λήστευσιν ημών. Ο καιρός της ελευθερίας μας ήλθεν, ας αποτινάξωμεν λοιπόν τον ζυγόν και ας καταργήσωμεν τα προνόμια των αρχόντων μας. Όλοι οι Γραικοί θα επικροτήσουν την πράξιν μας και θα συντρέξουν εις την απόφασίν μας αυτήν. Ήλθεν η ώρα να καταργήσωμεν την αθλιότητα, να απαλλάξωμεν την κατάντια μας και να δώσωμεν το παράδειγμα και εις τους λοιπούς νησιώτας και τους άλλους γραικούς όπου στενάζουν από την αγροτικήν σκλαβιάν. Η γη ανήκει εις ημάς τους δουλευτάς της και όχι εις τους ολίγους τουρκάρχοντας που την νέμονται με το δικαίωμα του ισχυρότερου το οποίον απέκτησαν οπό τους Φράγκους και Οθωμανούς κατακτητάς. Ο εθνικός αγών μας δια να πάρη ουσιαστικήν σημασίαν πρέπει να ολοκληρωθεί με την κατάργηοιν κάθε προνομίου και κάθε δικαιώματος τα οποία υποβιβάζουν την πλειονότητα τ ων γεωργών εις την κατάστασιν του δούλου.
Η ένωσις φέρει την δύναμιν και θα μας δώση την εξουσίαν να εκτελέσωμεν την απόφασίν μας. Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά έργον δικαιοσύνης. Πρέπει να παύσωμεν να είμεθα κολλιγάδες. όπως επαύσαμεν να είμεθα ραγιάδες. Και αυτό είναι στο χέρι μας, αρκεί να μην δειλιάσωμεν. Θα δουλεύωμεν εις το εξής τα φέουδα όλοι μαζί και θα απολαβαίνει τον καρπόν των η κομμούνα μας και θα γίνεται δικαία μοιρασιά της σοδειάς εις όλους τους δουλευτάδες, ανάλογα με τον κόπον τους και την δούλευσίν τους. Δι' όλα αυτά θα γίνει σύναξις εις την Μεσαριάν, δια να λάβωμεν από κοινού αποφάσεις. Το φέρσιμο μας αυτό θα μας κάνει πρωτολάτας εις τον δίκαιον αγώνα όλων των κολλίγων και θα γίνει άκουσμα εις όλα τα μέρη της πατρίδος και εις όλον τον κόσμον και παντού θα μας επαινέσουν και θα μας δώσουν δίκαιον».
(Η προκήρυξη συντάχτηκε στις αρχές της επανάστασης από τον Δημ. Μπαλή λαϊκό ηγέτη της Άνδρου - Δημ. Πασχάλη «Κοτσαμπάσηδες» Αθήνα 1973).

Εγώ ραγιάς δε γένομαι.
Τούρκους δε προσκυνάω,
δεν προσκυνάω τους άρχοντες
και τους κοτζαμπασήδες.

«...Εκείνοι οι αυτόματοι και ουτιδανοί άρχοντες, οι φιλάργυροι και αμαθείς αρχιεπίσκοποι... Εκείνοι οι αυθάδεις και όντως βάρβαροι προεστοί... Τι λέγουσι, λοιπόν, αυτοί οι βρωμεροί και χυδαιότατοι άνθρωποι; Πώς είναι δυνατόν να νικηθή ένα τόσο μεγάλον βασίλειον; Ημείς δεν ημπορούμεν να κυβερνηθώμεν μόνοι μας. Πού να εύρωμεν έναν άλλον βασιλέα τόσο εύσπλαγχνον και τόσον καλόν;... μάλιστα εκείνοι οι βρωμοάρχοντες της Κων/λεως, όπου όσον τύφον και αλαζονείαν έχουσι, άλλην τόσην αμάθειαν ... Τι λοιπόν μπορώ να τους ειπώ δια να τους καταπείσω; Να τους κράξω, ίσως, άτιμους; Αλλ" αυτοί το έχουν δια προτέρημα».
«Ελληνική Νομαρχία» σελ. 201-204.

Το πρόβλημα για το χαρακτήρα της επανάστασης δεν είναι θεωρητικό, δεν είναι δηλ. πρόβλημα γραφείου του στυλ μπορούμε σο' εκείνη τη φάση να μιλάμε για κοινωνική αλλαγή στην Ελλάδα ενώ υπάρχει ο Τούρκος κατακτητής... Αυτό για έναν «κομματικής» ιδεολογίας δεν συζητιέται γιατί όταν σκέφτεται το κομπιουτεράκι πούχει στο κεφάλι του βγάζει αυτόματα υπόδουλη χώρα, άρα εθνικοανεξαρτησιακός αγώνας, μετά εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας, στη συνέχεια δημοκρατικές κατακτήσεις, διεύρυνση των κατακτήσεων, στη συνέχεια αγώνας για λαϊκή δημοκρατία και πάει λέγοντας. Τι να κάνουμε όμως που οι κολλήγοι δεν είχαν την υπομονή να περιμένουν να ολοκληρωθεί ο «πρώτος τακτικός στόχος» και οι αθεόφοβοι ζητούσαν κοινοχτημοσύνες και κομμούνες. Δεν περίμεναν τουλάχιστον να ενηλικιωθεί ο Μαρξ να μας τα πει πρώτα να μη μπερδευόμαστε; Οι κομμουνιστικές ιδέες λοιπόν φτιάξαν τον Μαρξ κι όχι ο Μαρξ τον κομμουνισμό. Οι κομμουνιστικές ιδέες είναι τόσο παλιές όσο παλιές είναι η εκμετάλλευση και η καταπίεση. Ο άσχετος; από πολιτικές αναλύσεις λαός ήξερε πολύ καλά τι έκανε όταν βιάστηκε να λυντσάρει τρεις φορές τους προύχοντες που έκαναν Εθνοσυνέλευση - μετάφρασε πώς να πνίξουν την επανάσταση. Κι ήταν ο Κολοκοτρώνης πού τους έσωσε: «Έλληνες να συχάσετε. Να σκοτώσετε τους Άρχοντας θέλετε πάλι; Μη φοβάστε, κλεισμένους τους έχουμε στον Πύργο σαν πουλιά, μα δεν έχουν φτερά για να πετάξουν… Εδώ τους έχουμε. Έχετε λοιπόν υπομονή».

Τα δημοτικά τραγούδια γίνονται ταυτόχρονα με τα γεγονότα στα οποία αναφέρονται και κατά συνέπεια τα καθρεφτίζουν. Σε όσα δημοτικά έχουν γραφτεί σ' αυτό το κείμενο και σε πολλά άλλα χαρακτηριστικά βλέπουμε ότι Τούρκοι και κοτζαμπάσηδες μπαίνουν σ' ένα τσουβάλι, ότι μιλάνε για τουρκόφιλους κοτζαμπάσηδες, ότι ο κλήρος και οι Φαναριώτες αναφέρονται μόνο για να σατυριστούν. Κανένα δημοτικό δεν μιλάει για κάνα λάβαρο.

Ξέρουμε πως δεν υπάρχει η δυνατότητα σ' αυτό το κείμενο να ειπωθούν όλα όσα θάπρεπε για να πείσουν για τον κοινωνικό χαρακτήρα της επανάστασης. Δεν μπαίνει βέβαια θέμα συζήτησης για τον εθνικό χαρακτήρα της επανάστασης πού είναι δοσμένος αa priori. Θ’ αναφέρουμε παρακάτω μερικά ντοκουμέντα που τουλάχιστον θα πρέπει να μας κάνουν καχύποπτους απέναντι σ' αυτούς τους υπερτονίζοντας τα εθνικά χαρακτηριστικά κουκουλώνουν τον κύριο χαρακτήρα της επανάστασης του '21, τον κοινωνικό.

«...πλανάται οικτρώς εκείνος πού νομίζει ότι ο πόλεμος αυτός των Ελλήνων είναι εθνικός. Τέτοιο πράγμα δεν συμβαίνει. Οι ανώτερες τάξεις δεν έλαβαν καθόλου μέρος μέχρι τώρα… Οι πιο ευκατάστατοι κι οι πιο πλούσιοι Έλληνες δεν υπεστήριξαν τον πόλεμον αυτόν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα... Εκτός απ' αυτήν την αναξιοπρεπή αποχή από τον αγώνα υπάρχει ακόμα και το μεγάλο μειονέκτημα ότι ο' αυτά τα ασύνταχτα πλήθη λείπουν εντελώς τα χρηματικά μέσα... Τίποτα δεν είχαν προετοιμάσει, τίποτα δεν είχαν προνοήσει...».
Ανταπόκριση της μεγαλύτερης εφημερίδας στη Γερμανία «AILGEMEINE ZEITUNG», 17/8/1821.

«Βεβαιότατα, κανένα πράγμα δεν ημπορούσε να ήτον τόσον αρμόδιον εις το ιντερέσον μου, παρά ένας ιερός πόλεμος με την Τουρκίαν, όμως εστοχάσθηκα ότι είδα εις τα ανακατώματα της Πελοποννήσου την μάρκαν της αναρχίας. Από εκείνην την στιγμήν ετράβηξα χέρι».
Λόγια του Τσάρου, «Εφημερίς Αθηνών», 26 Σεπτεμβρίου 1824, Σύρα.

Και συνεχίζει η εφημερίδα: «Ποιο είναι αυτή η μάρκα της αναρχίας; (...) Είναι δυνατόν και καρβονάροι (σοσιαλίζουσα οργάνωση) να εζήτησαν να σχηματίσουν την υπόθεσίν μας Καρβονάρικην, και άλλοι άλλων ιδεών άνθρωποι να επάσχησαν να βάλουν εις έργον τες υποχονδρίες των;»

«Δεν συμφέρει η εγκαθίδρυσις εις τα ανατολικά της Ευρώπης μιας λαϊκής κυβερνήσεως».
Σατωβριάνδος

Ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος, μυστικοσύμβουλος του Αλή Πασά και βενζεβούλ της εποχής του γράφει στον Παλαιών Πατρών Γερμανό ότι πρέπει να ιδρυθή κράτος για να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες «διαβάλλουν το σύστημά μας ως Καρβονάρικον»".

«Ευθύς εξ αρχής, από δυναστικής ή πολιτικής (η Επανάσταση), έγινε κοινωνική».
Ιω. Σπηλιωτάκης, «Η Κρίσις», Αθήνα 1874 (τότε δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το κομμουνιστοσυμοριλίκι).

«Εις τας ταραχάς της Πελοποννήσου διαφαίνεται το εναντίον της κοινωνικής τάξεως ανατρεπτικόν στοιχείον».
Τσάρος Νικόλαος Α'

Ο πιο επικίνδυνος εχθρός του λαού είναι αυτός που μιλάει τη γλώσσα του

Η Φιλική Εταιρεία έγινε από εμπόρους και «"αφεντάδες του χρήματος»", ότι (ένεκα πολλοί μασόνοι) είχε οργανωθεί με πρότυπο τη «Στοά», ότι οργάνωσε κοτζαμπάσηδες, παπαδαριό και μόνο στους Φαναριώτες έκανε εξαίρεση γιατί δεν τους εμπιστευόταν (Φίνλεϋ, τ. 1, 165).

Ότι ήταν μ' άλλα λόγια οι εκφραστές των συμφερόντων της ανερχόμενης αστικής τάξης (έμποροι, καραβοκυραίοι. βιοτέχνες). Ότι η Φιλική στο φούντωμα της Επανάστασης, εν πλήρει ‘21, διαλύθηκε - ακριβώς γιατί δεν μπόρεσε να την κάνει αστική όπως την ήθελε. Ότι τα στελέχη της αστικής τάξης βάλθηκαν μετά να πάρουν την αρχηγία του αγώνα βάζοντας σπιουνιές μεταξύ των οπλαρχηγών και προσπαθώντας να πείσουν τον λαό ότι οι κοτζαμπάσηδες έχουν πείρο ατά πολιτικά ενώ οι καπεταναίοι είναι αγράμματοι. Πού οργάνωσε - έστω - η Φιλική τον αγώνα; Ας ξεφυλλήσουν οποιαδήποτε ιστορία να δουν ότι δεν αναφέρεται τίποτα από το ‘22 και μετά για Φιλική Εταιρεία.

Οι μικροαστοί - κι αυτοί είναι λαός,
αλλά λαός «υγιώς - μόνο – σκεπτόμενων»"...
Έτσι, εγγυητές στη διαιώνιση ιού έθνους
μνέσκουμε μόνο... οι προδότες!!
Γιάννης Σκαρίμπας
#100