ελληνική μουσική
online 145·152.232 μέλη
αρχική > Forum > Ανάλαφρα, αστεία, ανέκδοτα

Ασκησεις φαντασιας...

venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
31.03.2008, 00:04#1   
Να ξεκινησουμε κι αλλη μια ιστορια;; Χωρις περιορισμους στον αριθμο των λεξεων που γραφει ο καθενας.. Ωστε να μπορει να ολοκληρωνει ο καθενας τη σκεψη του. Απο εκει που τελειωνει ο προηγουμενος το πιανει ο επομενος... Βαζουμε και διαλογους αν εχουμε εμπνευση. Επισης μπορει ο καθενας να δωσει την δικη του εκδοχη για τη συνεχεια της ιστοριας και αν δεν αρεσει στον επομενο συνεχιζει με τη δικη του εκδοχη. Ο καθενας διαλεγει την εκδοχη που του αρεσει και τη συνεχιζει..!Ειναι κατι αντιστοιχο με αυτο που καναμε μικροι.. Μας διναν μια σελιδα χαρτι με ενα σχημα απλο πανω.. Και ο καθενας αφηνε τη φαντασια του να ξεχειλιζει και ζωγραφιζε κατι διαφορετικο με αποτελεσμα καμια ζωγραφια να μη μοιαζει με τις υπολοιπες..!

Αρχιζω:

Εσκισε ενα κομματακι απο την ακρη τις σελιδας το τσαλακωσε και τη σημαδεψε. Πετυχε στοχο... Αυτη γυρισε αποτομα και παρολο που υπηρχε κοσμος πολυς γυρω τον ξεχωρισε αναμεσα στους αλλους και τον καρφωσε... Αυτος ανταποδωσε το εντονο βλεμμα σταθερα και αταραχα...

Αν σας ενδιαφερει συνεχιζετε!
punkster
Σολίστ
31.03.2008, 00:21#2   
Στο μυαλο και των δυο τριγυρνουσε μονο μια φραση: "Ξερω τι εκανες χτες το βραδυ"
Και για την ακριβεια, δεν ηταν απλως μια σκεψη που τυχαια περασε απο το μυαλο και των δυο. Αυτο θα ηταν καταπληκτικη και τρομερη συμπτωση, μη σου πω και τηλεπαθεια. Οχι. Και οι δυο πραγματι ηξεραν τι εκαναν χτες το βραδυ.
Θυμωντουσαν με ανατριχιαστικη λεπτομερια.....
Το ησυχο μπαρακι....
Τα ποτα να κυλανε στον ουρανισκο τους σαν τους καταρακτες του Νιαγαρα....
Πρωτα το σφηνακι....
Μετα το ουισκι....
Μετα η βοτκα.....
Μετα μια μπυριτσα να σπασει η μονοτονια των δυνατων οινοπνευματοδων ποτων....
Μετα ενα ρακι.....
Λιγο ουζο για την γευση....
Η μουσικη να παιζει απαλα, και ο μπαρμαν να σερβιρει....και να σερβιρει.....
Τα νατσος με σαλτσα τυριου απο ασπρομαυρες αγελαδες δανιας που καταβρωχθιζαν με λαχταρα.....
Και μετα κι αλλο ποτο.....
Εκεινος....
Εκεινη.....
...Η τουαλετα ενος παρακμιακου βενζιναδικου οπου περασαν το μισο βραδυ ξερνωντας.....
...Ο δρομος.....Οπου ειχαν αφησει το σημαδι τους στο δρομο για το σπιτι.....
Ολα ηταν χαραγμενα με ανεξητιλο μαρκαδορο στα νευρικα κυτταρα του εγκεφαλου τους....
Αχ......Τοσες μνημες.....




"Σε σας μιλω που πια δεν εχετε αυτια, δεν εχετε ουτε ματια,
σε σας μιλω που δεν εχετε εγκεφαλο και γινεστε κομματια,
τσατιζομαι και θα σας ριξω ολους πιο βαθια μες στο ψυγειο,
να κρεμεστε μαζι με τα κρεατικα μες στο παντοπωλειο"

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : punkster στις 31-03-2008 00:31 ]


venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
31.03.2008, 16:57#3   
XAXAXA!!!Καλοοοο.......!!!


Και ειχα μια κρυφη αγωνια μην μου το καταντησετε βιπερ...!!!


Ωραια ωραια, θα επανελθω δριμυτερη...!
punkster
Σολίστ
31.03.2008, 17:59#4   
Παράθεση:

Το μέλος venceremos στις 31-03-2008 στις 16:57 έγραψε...

XAXAXA!!!Καλοοοο.......!!!


Και ειχα μια κρυφη αγωνια μην μου το καταντησετε βιπερ...!!!


Ωραια ωραια, θα επανελθω δριμυτερη...!



Αντε! Συνεχισε το να παρουμε εμπνευση!-------------------
Όπου και αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά! Εκεί κάτω είναι η πηγή! Άσε τους σκοταδιστές να ωρύονται: "Κάτω υπάρχει μοναχά η Κόλαση!"

paperino
Σολίστ
31.03.2008, 18:54#5   
...και το ίδιο έκαναν και αυτό το βράδυ μαζί όμως... το επόμενο πρωί ξήνησαν με κεφάλι κάπου... Αλλά ΠΟΥ;;;;

Αυτός ήταν σε ένα παγκάκι και αυτή πεταμένη στο υγρό χώμα του πάρκου...

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : paperino στις 31-03-2008 18:56 ]


venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
31.03.2008, 22:24#6   
Περιμενω υπομονετικα για να μην χαλασω τη ροη των σκεψεων σας.. Δεν θελω να
ξαναεπεμβω ακομα τουλαχιστον...
paperino
Σολίστ
01.04.2008, 15:23#7   
και εγώ θα γράφω μόνο;;;; Εεεε;; Γράψε βρε venceremos!-------------------
The return of the Dark Duck.....

venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
01.04.2008, 20:58#8   
Είναι λιγος καιρος τωρα που αρχισαν να ξανασυναντιουνται σ αυτό το μπαρακι το ξεχασμενο από το Θεο. Ετσι χωρις καμια δικαιολογια με μια σιωπηλη συνενοχη. Βρισκονται εδω, αυτος παντα ερχεται λιγο αργοτερα, καθεται διπλα της και πινει το ποτο του. Μες στη σιωπη. Δεν ανταλασσουν λογια μονο απολαμβανουν την σιωπη. Μονο εκει μπορουν να κρυφτουν. Οτιδηποτε αλλο θα ηταν πολύ οδυνηρο. Και στην ατμοσφαιρα διαχυτη μια θλιψη γι αυτο που θα μπορουσαν να ηταν αλλα δεν εγιναν ποτε. Αυριο κλεινουν τρια χρονια από την μερα που γνωριστηκαν. Αναρωτιεται αυτος τι να σκεφτεται. Θυμαται κάθε λεπτομερεια εκεινης της μερας, που μια σειρα από ατυχη γεγονοτα όπως της αρεσει να σκεφτεται τους φερανε κοντα. Και μετα χαθηκαν για να ξαναβρεθουν παλι. Ποιος να το περιμενε. Και μετα μερες ενός oνειρικου καλοκαιριου που σιγα σιγα ψυχραινε και γινοταν εφιαλτικος χειμωνας. Η προσκληση που ποτε δεν εγινε, το ταξιδι που εμεινε μονο στο μυαλο, μετα η επιστροφη που σημανε την απωλεια. Και ολον αυτό το καιρο να ζει στην απουσια του, στην αμφιβολια, να αγωνιζεται να σταθει στα ποδια της και να χει παντα την εγνοια του από μακρια. Αλλα το τελευταιο καιρο κατι αλλαζει. Ξαναρθανε κοντα ετσι, χωρις λογο, σαν να χρωστουσαν κατι ακομα ο ενας στον αλλον. Εκατσε διπλα της και της μιλησε. Αυτή τη φωνη την ειχε ερωτευτει καποτε. Τον ακουσε σαν σε ονειρο να της μιλαει και ανατριχιασε.
Και χαθηκε στα τρια χρονια που τους χωρισανε, σ' οσα ζησανε χωριστα και σ' οσα αναγκαστηκανε να περασουνε μονοι. Κι αυτος ηταν πια ενας ξενος. Ειχε επιλεξει καποτε να την αφησει εξω απ τη ζωη του. Απο τις χαρες και τις λυπες του. Ζηλευε που δεν μπορουσε να τον χαιρεται. Τον ειχε ονειρευτει τοσες φορες και τωρα που τον ειχε μπροστα της την παγωνε η ψυχροτητα του. Τα λογια που δεν ελεγε μα υπονοουσε. Δεν την κοιταει πια στα ματια. Εκεινη τη βραδια συνειδητοποιησε ότι η αποσταση αναμεσα τους ειχε γινει αγεφυρωτη. Και δεν ενιωθε τιποτα πια, μονο μια πικρα. Και να τωρα που βγαινουν μαζι σαν δυο παλιοι φιλοι που τους ενωνουν τοσα και δεν εχουν πια νεα να πουν. Δυο ξενοι που δεν μπορουν να παρουν τα κομματια τους και να βγουν από αυτό τον εφιαλτη. Τωρα πια πινουν στις χωριστες τους ευτυχιες, που ανταγωνιζονται την κοινη τους ευτυχια, την τοσο κατατρεγμενη. Και μεθουν στην υγεια της θλιψης..
marakiasteraki
Φθασμένος
02.04.2008, 17:27#9   
μια θλιψη που τους χαιδευε απαλα τις πονεμενες τους ψυχες τα τοσα κρυα ασκοπα μοναχικα τους βραδια πλαι στην βουβη αλλα βιαιη μοναξια τους που τους τρυπουσε ανελεητα με σκοπο να παρατησουν τον εγωισμο τους στην ακρη και να γινουν ενα...-------------------
Ταξιδεύω στους ορίζοντες της δημιουργίας!

Sweet-Killer
Συγχορδία Μινόρε
02.04.2008, 20:05#10   
Ξαφνικά τα μάτια της έλαμψαν. Το πήρε απόφαση. Θα του μιλούσε! Την επόμενη φορά που η μοίρα θα τους έφερνε κοντά, θα μάζευε όσο θάρρος της είχε απομείνει, θα τον κοίταζε μεσα στα μάτια, αυτά τα γαλαζοπράσινα μάτια που την στοίχειωναν από την πρώτη φορά που τον αντίκρυσε, και θα του έλεγε όλα αυτά που ένιωθε, όλες εκείνες τις αλήθειες που κράταγε μέσα της βουνό... Πως δεν αντέχει να τον βλέπει σαν ξένο, πως δεν περνάει μέρα χωρίς να τον σκεφτει, πως πονάει που δεν είναι πια μέσα στη ζωή του, όλα, όλα...Όλα εκείνα που την έκαιγαν βαθιά...


Μην στηρίζεις τα όνειρά σου στ' αστέρια...
Σκέψου μόνο πως αυτά δεν στηρίζονται πουθενά!

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Sweet-Killer στις 02-04-2008 20:07 ]


punkster
Σολίστ
03.04.2008, 00:05#11   
Και τοτε, μεσα απο μια σειρα αταιραιστων συνειρμων, θυμηθηκε οτι πειναγε.
Μπορουσε να ακουσει καθαρα το στομαχι της να γουργουριζει μεσα στα σπλαχνα της. Για την ακριβεια, δεν ειναι το στομαχι που παραγει αυτους τους χαρακτηριστικους γουργουριστους ηχους που ολοι σε καποια φαση της ζωης μας ειχαμε την ευκαιρια να αφουγκραστουμε, αλλα το εντερο. Ειναι μια συνηθης παρανοηση που οφειλ....
Εχω την αισθηση οτι παρεκλεινα απο το θεμα μας. Που ειχαμε μεινει? Α, ναι.... Λυσσασμενη απο την απειρη πεινα της, κατευθυνθηκε τρεκλιζοντας στο κοντινοτερο σουβλατζιδικο της περιοχης, το "Σουβλακι του Θρασυβουλα". Σταθηκε στο θαμπο τζαμι και παρακολουθησε τον χοντροπετσο σουβλατζη να τυλιγει με λαγνεια ενα καλοσχηματισμενο σουβλακι. Ενα ρυακι σαλιο κυλισε στο πιγουνι της.
Δεν αντεχε αλλο.
"Καταραμενη αλιπη διαιτα, πνιξου στη χολιστερινη και τα ξυγκια", εκφωνισε με παθος και εσπρωξε την βαρια, σιδερενια πορτα του σουβλατζιδικου που ετριξε μελαγχολικα στο περασμα της....
-------------------
Όπου και αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά! Εκεί κάτω είναι η πηγή! Άσε τους σκοταδιστές να ωρύονται: "Κάτω υπάρχει μοναχά η Κόλαση!"

venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
03.04.2008, 00:13#12   

Εισαι ταλεντο!
punkster
Σολίστ
03.04.2008, 00:19#13   
Παράθεση:

Το μέλος venceremos στις 03-04-2008 στις 00:13 έγραψε...


Εισαι ταλεντο!



Δε νομιζω....! Ειμαι απλως γελοια και το δειχνω......

-------------------
Όπου και αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά! Εκεί κάτω είναι η πηγή! Άσε τους σκοταδιστές να ωρύονται: "Κάτω υπάρχει μοναχά η Κόλαση!"

venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
04.04.2008, 00:17#14   
Eπ paperino ελπιζω να χεις καταλαβει οτι περιμενουμε τη σειρα σου να παιξεις..! Με
καλεσες κι επαιξα, τωρα να σε δω να παιζεις !!! Σου χει δωσει καλη πασα η
punkster μπορεις να το δεσεις και μ αυτο που ξεκινησες να γραφεις και προφανως
ειχες κατι στο μυαλο σου
Υποψην σορυ αν ξεφυγε καπως αν ειχες κατι κατα
νου, σωζεται παντως μια χαρα..
Και εννοειται και οι υπολοιποι!
paperino
Σολίστ
04.04.2008, 15:08#15   
...και έφαγε... και έφαγε.... και έφαγε.. Μέχρι που έσκασε! Επειδή όμως δεν μπορούσε να οδηγήσει την πήρε ο νεαρός που ήταν στην πιτσαρία απέναντι... Και πάλι άφησαν το σημάδι τους στο δρόμο(αυτή τη φορά ήταν ο εμετός της κοπέλας). Και το πρωί ξύπνησαν στο κρεβάτι του αγκαλιασμένοι...-------------------
The return of the Dark Duck.....

punkster
Σολίστ
05.04.2008, 00:23#16   
Ξυπνησε απο το φως που εμπαινε απο το μισανοιχτο πατζουρι, αντανακλωνταν πανω στην καραφλα του ανδρα που κοιμοταν διπλα της και διαχεονταν σε ολο το δωματιο.
Οταν ανοιξε τα μικροσκοπικα, σαν κουμποτρυπες ματια της, αντικρυσε το πιο φρικιαστικο θεαμα: ο νεαρος που το προηγουμενο βραδυ φανταζε σαν κλωνος του Μπαντ Πιτ, ηταν στην πραγματικοτητα ο χοντροπετσος σουβλατζης, Θρασυβουλας.
Το τριχωτο σαν γουνα στερνο του, ανεβοκατεβαινε ρυθμικα με καθε του αναπνοη.
Το χρυσο σταυρουδακι που φορουσε στο λαιμο μπλεκονταν επιδεξια με τις μαυρες, κατσαρες τριχες του, οι οποιες ακολουθουσαν μια αλλοκοτη διαδρομη: ξεκινουσαν απο τα ρουθουνια του, ενωνονταν με το στριφτο μουσακι του και ξεχυνονταν στα ζουμπουρλα μαγουλα του.
Στην συνεχεια κατεβαιναν αρμονικα στο πρωτο προγουλι, μετα στο δευτερο, μετα στο τριτο αγκαλιαζοντας το παχυ λαιμο του σαν καλοπλεγμενο κασκολ, απ οπου και απλωνονταν οσαν τα δελτα των ποταμων, προς δυο κατευθυνσεις: τους ωμους και το στερνο.
Οι τριχες που πηγαιναν στους ωμους, ειτε εκαναν μανουβρα προς την πλατη, ειτε συνεχιζαν στα μπρατσα, το χερι και τα δαχτυλα.
Οι υπολοιπες τριχες που δεν ειχαν ακολουθησει αυτη τη διαδρομη, κατεβαιναν στο στερνο, ακολουθουσαν την καμπυλη της ξεχειλωμενης μπυροκοιλιας και χανονταν μεσα στο γκρι σωβρακο του.
Αν εστιαζες το βλεμα σου σε ολο το μηκος της δασυτριχης περιοχης, μπορουσες να διακρινεις με αρκετα μεγαλη ευκολια υπολειματα απο γυρο και κοκορετσι.

Την προσοχη της απεσπασε η καφε κρεατολια του εδραζονταν στην κορυφη της γαμψης μυτης του.
Ηταν πραγματικα γιγαντιαια. Και η μυτη και η κρεατοελια.

"What was i thinking?", αναρωτηθηκε στα εγγλεζικα, και επειτα αναρωτηθηκε γιατι αναρωτηθηκε στα εγγλεζικα.
Ηταν, μα τον Δια, μια ευλογη απορια.




"Σε σας μιλω που πια δεν εχετε αυτια, δεν εχετε ουτε ματια,
σε σας μιλω που δεν εχετε εγκεφαλο και γινεστε κομματια,
τσατιζομαι και θα σας ριξω ολους πιο βαθια μες στο ψυγειο,
να κρεμεστε μαζι με τα κρεατικα μες στο παντοπωλειο"

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : punkster στις 05-04-2008 00:28 ]


paperino
Σολίστ
05.04.2008, 11:05#17   
...Σηκώθηκε έκανε έναν εμετό και έφυγε. Ο Θρασύβουλας αναρωτίοταν τι έγινε και γιατί είχε ξυπνήσει μόνος του...Αυτή όμως είχε φύγει πήγε ήρε το mini couper της και έφυγε για το σπίτι της.... Στο σπίτι όμως την περίμεναν τα τρία μυξιάρικα ανίψια της που τα πρώσεχε κάθε μέρα και η αδερφή της η οποια τα είχε φέρει. Αφού τη μάλωσε (η μεγάλη αδερφή) για αυτό που έκανε με το Θρασύβουλα...Το βράδυ τη βρήκε στο γνωστό μέρος να πίνει αλλά ο άντρας που έκανε παρέα τόσο καιρό δεν ήταν εκεί....-------------------
The return of the Dark Duck.....

venceremos
Συγχορδία Ματζόρε
05.04.2008, 14:18#18   
Παραξενευτηκε αλλα αποφασισε να παραγγειλει ενα ποτο και να τον περιμενει. Ετσι εκατσε στο μπαρ κι εστρεψε την πλατη στους γνωστους θαμωνες του μαγαζιου που παρακολουθουσαν τις κινησεις της με περιεργεια. Αυτη απεκρουσε τα αδιακριτα βλεμματα τους με αδιαφορια και βυθιστηκε παλι στον κοσμο της. Αυτος ομως δεν εμφανιστηκε. Το ενα ποτο εφερε τ αλλο.. Τι παιχνιδια μου παιζει τωρα? αναρωτηθηκε. Αααα οχι, δεν θα γινω παλι σκνιπα..! Που θα με οδηγησει αυτη η κατασταση;; Δεν γινεται να χαραμιζω τη ζωη μου μπεκρουλιαζοντας και να μυξοκλαιω τη μιζερια μου. Ποιος μου φταιει τελικα για την καταντια μου;; Οριστε χθες κοιμηθηκα με τον πρωτο τυχοντα και ουτε και καταλαβα τιποτα ετσι τυφλα που ημουνα. Ελεος! Και σηκωθηκε, πληρωσε κι εφυγε τρεκλιζοντας..

Στον γυρισμο προς στο σπιτι της, βρε βρε καλως τα ματια μας τα δυο!! Ποιον να δει;
Τον γνωστο ακατανομαστο..
Sweet-Killer
Συγχορδία Μινόρε
05.04.2008, 17:39#19   
Δεν πίστευε στα μάτια της. Ψιθύρισε δειλά ένα "γεια" κι έκανε να φύγει, εκείνος όμως την κράτησε από το χέρι. Της είπε: "Μη φεύγεις... Δεν πάει άλλο, πρέπει να μιλήσουμε. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν ξέρεις για 'μένα και πρέπει να τα μάθεις, εδώ και τώρα." ...................-------------------
Μην στηρίζεις τα όνειρά σου στ' αστέρια... Σκέψου μόνο πως αυτά δεν στηρίζονται πουθενά!

paperino
Σολίστ
05.04.2008, 20:16#20   
...και της είπε τα πάντα για αυτόν και πήγαν μαζί σπίτι του. Έκατσαν στον καναπέ του και είδαν Τιτανικό , φάγανε ήπιανε και το πρωί ξύπνησαν μαζί στο κρεβάτι.Τα είχαν φτιάξει!-------------------
The return of the Dark Duck.....