Στίχοι: Χρήστος Κωνσταντίνου Μουσική: Χρήστος Κωνσταντίνου Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Κωνσταντίνου
Της εξουσίας τα σκολειά σού τά πανε παιδεία και των εμπόρων τα σκαλιά σού τά παν εκκλησία Μα λέξη δε σού είπανε και σκόπιμα σού κρύψανε το ζεϊμπέκικο του νου που φέρνει ελευθερία γιατί το ξέρουνε καλά κρυμμένη είν η ουσία Οι μεν σού τάζουνε στη γη οι άλλοι στα ουράνια και της ελπίδας τίμημα περίσσια περηφάνια Κι οι μάγκες εκ του ασφαλούς έχουνε πονηρέψει γιατί δε γύρισε κανείς ρέστα να τούς γυρέψει Μες στο μυαλό σου όποιος μπει σε κάνει ό,τι θέλει κι αντί για ζεϊμπέκικο χορεύεις τσιφτετέλι σαν την αρκούδα με τριχιά στου κόσμου το παζάρι και γίνεται η αλήθεια σου λιμαρισμένο ζάρι Και το κελί που σ έριξαν, σαν τη θηλιά στενεύει το βολεμένο σου μυαλό άλλο κελί γυρεύει Γυρεύει μεγαλύτερο, γεμάτο με καλούδια κι εμένα απ έξω σαν τρελό λεύτερα να σού τραγουδώ της φυλακής τραγούδια της φυλακής που σ έριξαν γεμάτη με καλούδια Στα λεύτερα τα βήματα χαίρεται ο θεός χορεύει ένας άνθρωπος, απλά αληθινός Άκου λοιπόν το μυστικό, κι αγάπα την ουσία να δεις πως τούτος ο χορός είναι αυτογνωσία κι άντε να δούμε ύστερα πώς θά χουν εξουσία.....
------------------- ήρωες, θύματά και θύτες έχουν πληγές
Είμαι ένα φύλλο του φθινόπωρου που πέφτει, είμαι ένα στρώμα από φύλλα πεταμένα κι αυτό το κίτρινο το χώμα που με βάφει, κάποια στιγμή θα γίνει ένα και με μένα Θα πλανηθώ μεσ' στις πτυχές του δέρματός σου, θ' ακολουθώ κάθε τυχαία χαραγή σου κι όπου με βγάλει θα φωλιάσω το χειμώνα, χωρίς κανόνα!
Είμαι μια δύναμη κρυμμένη και το ξέρω όμως δεν ξέρω τι ζημιά μπορώ να κάνω, Ζω σ' ένα πόλεμο που τρώει τα σωθικά μου, που όμως κάποτε θα φάει και εμένα. Στην μυρωδιά σου θα μεθάω και θα χάνομαι, μόνο το χνώτο της πνοής σου θα αισθάνομαι. Κι έτσι ζεστά θα τον περάσω τον χειμώνα, χωρίς κανόνα!
Είμαι ποτάμι που παρέσυρε τα δέντρα, κάθε σταγόνα μου τα φύλλα τους δροσίζει, μα δεν αρκεί αυτό ζωή για να τους δώσει κι έτσι όλο κλέβουνε τη ζωή μόνο από μένα. Πού θα με πανε αυτοί οι δρόμοι σου δεν ξέρω κι αυτό το άγνωστο με κάνει και σε θέλω. Σ' αυτό το αίνιγμα κουρνιάζω τον χειμώνα χωρίς κανόνα!
Είμαι ένα πλάτωμα, μια βάση για πυραύλους, είμαι ένας πύραυλος που έκαψε τη βάση κι αυτή η θλίψη μου δεν θα σβηστεί στ' αστέρια, γι' αυτό θλιμμένο βλέπετε πάντα εμένα. Κι έτσι όπως νιώθω να σε σέρνω και να σέρνομαι κι όταν γουστάρεις να πετάμε και να φεύγουμε, θα τον μπερδέψουμε για πάντα τον χειμώνα, χωρίς κανόνα!
[Πορτοκάλογλου:] Άσε με να λέω πως θα σε αφήσω λόγια είναι μόνο, ό,τι και να πω. άσε με να φύγω και να περπατήσω λίγο ν' ανασάνω και θα ξαναρθώ.
Μα όταν λέω πως μαζί σου θα ξεκόψω γίνεσαι φλόγα που με καίει και γυρίζω σαν το τσιγάρο που όλο λέω "θα το κόψω" κι όμως με πάθος πιο πολύ ξανακαπνίζω.
[Βιτάλη:] Άσε με να λέω πως δεν θα σ' αφήσω μες στην αγκαλιά μου πια να ξαναμπείς. Πως αυτή τη νύχτα την πόρτα θα σου κλείσω λόγια είναι μόνο, λόγια της στιγμής.
Μα όταν λέω πως μαζί σου θα ξεκόψω γίνεσαι φλόγα που με καίει και γυρίζω σαν το τσιγάρο που όλο λέω "θα το κόψω" κι όμως με πάθος πιο πολύ ξανακαπνίζω.
-------------------
Η πραγματική Ευτυχία δεν κρύβεται στον προορισμό αλλά στον τρόπο που ταξιδεύεις.
Ενα tango-taxim από τον νέο και ταλαντούχο έλληνα συνθέτη Μάριο Στρόφαλη, από το ομώνυμο άλμπουμ του 2007... Εκτέλεση από το κουαρτέτο Μάριος Στρόφαλης... Απολαύστε το !!!
-------------------
Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος.. (Αlbert Camus)
Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις. Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη. Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις. Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.
Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια. Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι. Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.
Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα. -Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι; Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι;
Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια, κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια, και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.
Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει, τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει. Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη; Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;
Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει. - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια. Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε. Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει. Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι... Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.
Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει. - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια. Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Colombo 1951
[Τραβέρσο, 1975]
«… και με το φως του λύκου επανέρχονται»
[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Spartan-Werewolf στις 26-09-2011 18:07 ]
Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε ονόματα και βλέμματα και δρόμους
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια που θυμάσαι και θυμάμαι τίποτα δε χάθηκε ακόμα όσο ζούμε και πονάμε χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια μόνο τρόπο να κοιτάνε
Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια που θυμάσαι και θυμάμαι τίποτα δε χάθηκε ακόμα όσο ζούμε και πονάμε χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια μόνο τρόπο να κοιτάνε.-------------------
Η πραγματική Ευτυχία δεν κρύβεται στον προορισμό αλλά στον τρόπο που ταξιδεύεις.
Γιώργος Καζαντζής- Γιάννης Τσατσόπουλος. Από το διπλό CD "Δεξιά κι αριστερά"
"... Να βάζω παραεκεί το εγώ μην αγαπήσω σαν κουρσάρος Κι απ του ονείρου να λυγώ το πουπουλένιο βάρος. Αχ ζωή, κάτι μου κρύβεις, κάτι μαγικό που το ποθώ Πως περνάς, και νιώθω να το αγγίζω όσο το απωθώ..."
-------------------
Η πραγματική Ευτυχία δεν κρύβεται στον προορισμό αλλά στον τρόπο που ταξιδεύεις.
