ελληνική μουσική
306 online   ·  204.037 μέλη

Η βιομηχανία της ευτυχίας

BAGRATION
Σολίστ
Chat
19.11.2010, 18:13

Το «Κουτί της Πανδώρας» παρουσιάζει μια Εκπομπή για τις "συνταγές ευτυχίας", τις "οδηγίες ζωής" και διάφορες θεωρίες που έχουν κατακλύσει τον σύγχρονο κόσμο.

Σκοπός τους είναι να μας βοηθήσουν να ζούμε καλύτερα ή μήπως απλά πρόκειται για μια προσοδοφόρα "βιομηχανία ευτυχίας";

"Η βιομηχανία της ευτυχίας"

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : BAGRATION στις 19-11-2010 18:18 ]


#1   
ORFEASMIRSINIS
Φθασμένος
Chat
19.11.2010, 19:23

Μία εκπομπή αχταρμάς,που έχει μπλέξει τους πάντες και τα πάντα και το μόνο που δεν είδαμε μπλεγμένο,είναι τα μπούτια του παρουσιαστή.

    Ευχαριστώ...,δεν θα πάρω ...


#2   
Japan88gr
Φθασμένος
Chat
21.11.2010, 19:41

Coelio, Μπουσκαλια, Φενκ σουι, Zen,Reiki, γουρια, Χορταρεας, Πράνα,
Γιογκα, Βουδας, Πιστη, Τζόρτζογλου, Amita Motion, shopping therapy
kampala, αυτογνωσία,καφεμαντεια,Madona,Σοκολάτα κλπ κλπ..

 

κι ολα αυτα σε 50 λεπτά..

 

θα συμφωνήσω με τον Ορφέα

 

 

 


#3   
BAGRATION
Σολίστ
Chat
22.11.2010, 01:53

"Coelio, Μπουσκαλια, Φενκ σουι, Zen,Reiki, γουρια, Χορταρεας, Πράνα,
Γιογκα, Βουδας, Πιστη, Τζόρτζογλου, Amita Motion, shopping therapy
kampala, αυτογνωσία,καφεμαντεια,Madona,Σοκολάτα κλπ κλπ.."

Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα!!! Δεν έχει σημασία το με ΤΙ ασχολείται ο συγκεκριμένος κόσμος (θεωρία, προκατάληψη, Self religion, μέντιουμ κτλ)

Αλλά το ότι όλο και περισσότεροι προσπαθούν να βρούν την ευτυχία μέσα από έτοιμες συνταγές.

Η παπατζα δεν είναι στις θεωρίες αυτές καθ' αυτές, αλλά στο ότι τις πετσοκόβουν και τις απομονώνουν και μετά  τις "ενσωματώνουν" στο εντελώς ξένο περιβάλλον του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ο σύγχρονος κόσμος γίνεται όλο και πιο μη-ευτυχής (το "δυστυχισμένος" είναι άστοχο στην περίπτωση). Και αυτό σπεύδουν να το εκμεταλλευτούν διάφοροι "μάγκες".

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : BAGRATION στις 22-11-2010 02:16 ]


#4   
ORFEASMIRSINIS
Φθασμένος
Chat
23.11.2010, 00:54

   ... ενώ παλαιότερα,που τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά,ήτανε πιο ευτυχισμένοι!

  Είναι απλά τα πράγματα,όσο ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο τόσο διάφορες παπαριές,γίνονται μόδα επειδή υπάρχουν λεφτά για πέταμα.Για να δεις τώρα με την κρίση πόσα τέτοια θα πάψουν να υπάρχουν


#5   
o-Zone
Σολίστ
Chat
23.11.2010, 15:18

Παραθέτω ένα περυσινό άρθρο της Φωτεινής Τσαλίκογλου, με τίτλο "Μετρητές Ευτυχίας", το οποίο είχα βρεί πολύ ενδιαφέρον...

 

Πώς θα ξέρω ότι είμαι «ευτυχισμένος;». Η τυραννία της ευτυχίας συνάδει με την εποχή μας. Όσο η επιβίωση γίνεται ένα στοίχημα που δεν γνωρίζεις αν θα το κερδίσεις (ή και αν θα θελήσεις εντέλει να το κερδίσεις) τόσο και πιο επίμονα αναπτύσσονται οι περί ευτυχίας λόγοι.

Καθηγητές της ευτυχίας διδάσκουν σε φημισμένα πανεπιστήμια όπως το Χάρβαρντ ή το Πρίνστον προωθώντας ως πεδίο έρευνας και εφαρμογής τα οικονομικά και την πολιτική της ευτυχίας.

Η «ευτυχία» ό,τι κι αν σημαίνει, οφείλει στην εποχή του ψυχαναγκασμού της μέτρησης να αποτιμηθεί.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το κάθε τι για να υπάρξει δεν οφείλει μόνο να είναι ορατό «φαίνομαι άρα υπάρχω», αλλά και μετρήσιμο. «Μέτρησε ό,τι είναι μετρήσιμο και κάνε μετρήσιμο ό,τι δεν είναι».

Πριν από λίγες ημέρες στην Αμερική έκανε αίσθηση μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στους «Νew Υork Τimes», με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ιs Ιt a Day to Βe Ηappy? Check the Ιndex». Ο ερευνητής Αdam Κramer έφτιαξε ένα Ιndex μέτρησης ευτυχίας που στηρίζεται στις λέξεις που χρησιμοποιούν οι χρήστες του facebook. Λέξεις όπως «τέλεια, μια χαρά, όλα καλά» είναι δείκτες μιας θετικής ψυχολογίας. Στις γιορτές, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες το σκορ της ευτυχίας αυξάνεται!

Αληθινό, απλοϊκό, ή αφόρητα παιδαριώδες; Η αλήθεια είναι ότι ο πολιτισμός μας, παρ΄ ότι κάνει ό,τι μπορεί για να την προκαλέσει, αντιλαμβάνεται τη θλίψη σαν ένα έλλειμμα, ένα σφάλμα και ποτέ σαν μια αξία. Ποτέ σαν μια ψυχική κατάσταση ενάντια στις σκοτεινές επιταγές της ευτυχίας και της προόδου που προτάσσει ο σημερινός παγκοσμιοποιημένος πολιτισμός της δυσφορίας. Οι θεωρητικοί της ευτυχίας αποφεύγουν τη θλίψη όπως ο διάβολος το λιβάνι. Όμως το λιβάνι κρατά κρυμμένα θέλγητρα ακόμα και για τον διάβολο.

Μην ξεχνάμε όμως ότι η ίδια η ψυχολογία μάς διδάσκει ολίγον πιο «άβολα» και «ακατανόητα» πράγματα, όπως ότι μια ξαφνική τύχη, μια ανέλπιστη π.χ. κληρονομιά, ένας αναπάντεχος έρωτας, μπορεί όπως ένα θλιβερό γεγονός να οδηγήσει ακόμα και στην κατάθλιψη. Να θυμηθούμε και τη μελαγχολία των Χριστουγέννων αλλά και των Κυριακών όπως άλλοτε το μελοποιούσε ο Charles Τrenet «les enfants s΄ ennuient le dimanche» (τα παιδιά πλήττουν την Κυριακή).

Όταν εμφανίστηκε η έρευνα του facebook, στην Καλιφόρνια γιόρταζαν μέσα στην καλή χαρά και την ευτυχία τον σεισμό που τον Οκτώβριο του 1989 στη Loma Ρrieta είχε προκαλέσει θύματα και καταστροφές.

Παρελάσεις, μάσκες με θέμα τον σεισμό, μουσικές, χοροί.

Γιατί; Γιατί μία μέρα μετά την κατάρρευσή τους οι Δίδυμοι Πύργοι έγιναν γκάτζετ και αναμνηστικά; Φλιτζανάκια, ποτήρια και μπλουζάκια να συντροφεύουν τα μακό του Τσε;

Με ποιον τρόπο η υποχρέωση στην ευτυχία για την οποία μιλά ο Μπρίκνερ συνάδει με τέτοιες συμπεριφορές; Καμία αντίφαση.

Η μεταμόρφωση της τραγωδίας, η εξημέρωση του θανάτου και η μεταποίησή του σε εμπόρευμα, ενδυναμώνει την αποφυγή του πόνου που κυριαρχεί στο a la facebook index της ευτυχίας.

Ίσως τα πρόσφατα ευρήματα στο facebook δεν μας κάνουν πιο σοφούς ως προς την ευτυχία, αλλά ως προς το πώς αντιλαμβάνονται σήμερα εδώ στην Αμερική την ευτυχία. Μια κατάσταση επάρκειας δίχως ερωτηματικά, χάσματα, αμφιβολίες. Ίχνος έλλειψης. Κοντολογίς, αποχαύνωση, γλυκερά ροζ, της θεληματικής αισιοδοξίας χρώματα.

Η αμερικανόφερτη θετική σκέψη κρύβει τελικά μια βαθύτατα ιδεολογική διάσταση. Χαρακτηριστικός ο Κοέλιο με τον «Αλχημιστή» του «αν κάτι δυνατά επιθυμήσεις, όλο το Σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις». Ο καθένας μπορεί να γίνει εκείνο που θέλει και ο καθένας έχει ευθύνη γι΄ αυτό που δεν έγινε. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο φετιχοποιημένης υποκειμενικότητας, οι δυστυχίες των ανθρώπων αποσυνδέονται τεχνικά από το κοινωνικό πλαίσιο και ερμηνεύονται ως ατομικά ζητήματα. Ο άνεργος π.χ. δεν είναι αρκετά ικανός και πρόθυμος στην ανεύρεση ελαστικών θέσεων εργασίας.

Καμιά υποχρέωση δεν έχει η κοινωνία να σε φροντίσει αν εσύ δεν επιλέξεις να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Ιδού σε όλο του το μεγαλείο, ο άκρατος νεοφιλευθερισμός που σήμερα ενδύεται και ποικίλες άλλες μορφές.

Στην Αμερική άλλωστε όλα αυτά είναι καλοδεχούμενα. Ας μην ξεχνάμε ότι το new age από εδώ ξεκίνησε. Και η εποχή του Ομπάμα, με τα ευκολοπαράδοτα βραβεία Ειρήνης, παροτρύνει μια ολόκληρη κοινωνία να ελπίζει σε ένα ασαφές αύριο. Όσο το σήμερα χωλαίνει τόσο η ελπίδα επενδύεται στο αύριο και θεριεύει. Το θέμα είναι πότε αυτό το αύριο θα πάψει να λειτουργεί ως άλλοθι και θα γίνει το σήμερα και το εδώ και τώρα με τις δικές του ανελέητες απαιτήσεις που φευ, μοιάζουν να είναι και γιγαντιαίες και αναπάντητες.

Η διάψευση των προσδοκιών οργή και κατάθλιψη θα κομίζει. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Για την ώρα μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας, στον Νέο Κόσμο ή στη Γηραιά Ήπειρο, να είναι διαυγής και όχι αναγκαστικά και απαραίτητα ευτυχής.

HΦωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Τα ΝΕΑ


-----------------
"During times of universal deceit, telling the truth becomes a revolutionary act” --George Orwell

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : o-Zone στις 23-11-2010 15:23 ]


#6   
o-Zone
Σολίστ
Chat
24.12.2010, 12:01
#7   
24.12.2010, 19:48

Πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή!Όλοι φαίνεται ότι ήξεραν τι έλεγαν και τα έλεγαν μ' έναν τόσο προσιτό τρόπο!Ειδικά ο κύριος Πιντέρης ήταν άψογος!Ωστόσο,με εκνεύρισε κάπως ο παρουσιαστής.Τα ισοπέδωσε όλα!Ήταν αρκετά απόλυτος,νομίζω.Γιατί στο κάτω κάτω όλοι χρειαζόμαστε να πιστεύουμε σε κάτι,όλοι χρειαζόμαστε μικρά μυστικά ευτυχίας.Σε καμία περίπτωση να επιδιώκουμε την εκπλήρωση της ευτυχίας με βιβλία,ή γούρια,ή ψώνια!Αλλά αυτά που έγραψε ο Κοέλιο μπορούν να αποτελέσουν άνετα ένα στήριγμα για τον άνθρωπο σε μια δύσκολη στιγμή και να τον παροτρύνουν να συνεχίσει!

"Τα πάντα βιομηχανοποιούνται πια!",υποστήριξε ο κ. Πιντέρης.Αυτό νομίζω ότι είναι και το πρόβλημά μας σήμερα!Γιατί όσο πιο πολλά προϊόντα παράγονται,τόσο περισσότερο επιβάλλεται μέσω της διαφήμισης να αγοράζει ο μέσος πολίτης τα προϊόντα αυτά και συνεπώς τόσο περισσότερο αναγκαία γίνεται η ύπαρξη της βιομηχανίας της ευτυχίας.Γιατί δυστυχισμένοι σήμερα γινόμαστε ουσιαστικά επειδή δε μπορούμε να καλύψουμε υλικές ανάγκες,τις οποίες θεωρούμε λανθασμένα αναγκαίες.

Και μιας αναφερθήκαμε και σε μέντιουμ,κάτι να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας...(να νιώσουμε λίγο ευτυχισμένοι{#emotions_dlg.tt2})


#8